ความรักนี้คือความลับ....Harry&Lucius

ตอนที่ 4 : ตอนที่4#ความซวยจึงบังเกิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 ก.ย. 62

ตอนที่4#ความซวยจึงบังเกิด









กลังจากคืนนั้นไปอาทิตย์นึงศาสตราจาร์ยมักกานากัลก็สั่งให้อาจาร์ยทุกคนคุมนักเรียนทุกคนเอาไว้อย่างเคร่งครัดตลอดทางเดินไปเรียนหรือไปทำกิจอะไรก็ตามก็จะมีอาจารย์คอยเดินไปส่งตลอดทำให้แฮร์รี่กับลูเซียสแทบจะไม่ได้คุยกันเลย 




ไม่สิแม้แต่จะได้คุยกันแบบส่วนตัวอย่างน้อยก็เผลอหันมาสบตากันบ้าง บางครั้งบางคราว

แต่ถึงอย่างนั้นแฮร์รี่ก็ไม่ได้คิดมากถึงแม้จะอึดอัดไปบ้างก็ตามบางครั้ง







บ่าย3โมง

ณ ห้องพักพรีเฟ็ค 

แฮร์รี่และเดรโกกำลังนั่งทำการบ้านกันอย่างเงียบๆหลังจากสงครามจบไปเดรโกก็มาขอโทษที่ผ่านมาตนทำไม่ดีไว้แฮร์รี่จึงให้อภัยเขาและยอมเป็นเพื่อนกับเดรโก ที่ผ่านมาแฮร์รี่ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเดรโกมัลฟอยจะนิสัยดีเกินคาดแม้จะขี้เล่นเช่นเดิมก็ตาม





หลายวันมานี้เดรโกเริ่มจับผิดสังเกตุแฮร์รี่ขึ้นทุกทีเมื่อเพื่อนรักของตนดูเหม่อขึ้นทุกๆวัน






"เฮ้ แฮร์รี่นายเป็นอะไรรึป่าว!?"

"เอ่อ..มีสิ"แฮร์รี่ตอบขณะที่ยังมีสีหน้าอันเหม่อลอยแฮร์รี่แทบจะไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังพูดอะไรออกไปซึ่งๆหน้าโดยที่ตัวเองไม่ได้คิด



"เอาล่ะ ทีนี้ก็บอกฉันมาซิว่าเกิดอะไรขึ้น?

มีอะไรเกิดกับนาย แฮร์รี่!?"




เสียงห้าวทุ้มเจือด้วยความกังวล หากกลับไร้คำตอบผู้ที่ยังคงนั่งเฉย เดรโกรู้ว่าแฮร์รี่ต้องกาลเวลาเขาจึงรอคอยเพื่อให้แฮร์รี่คิดหาคำพูดที่จะเอ่ยเล่ามาให้เขาได้ ทว่าใครจะคาดคิดว่าหลังจากหลายสิบนาทีประโยคแรกที่ออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นกลับเป็นว่า...







"นาย...เคยจูบผู้ชายมั้ย เดรโก?"


ถ้ากำลังดื่มน้ำอยู่ก็มั่นใจได้เลยว่าตนต้องสำลักน้ำออกมาแน่ๆดวงตาสีเทาฟ้าเบิกกว้างหันมามองผู้เป็นสหาย ก่อนจะรีบปฎิเสธด้วยวาจาและด้วยมือที่โบกไปมาไม่หยุด





"ก็ไม่ต้องไม่เคยอยู่แล้วแน่นอน!!!"

ตอบด้วยเสียงตระโกนลั่น แต่ดูเหมือน

คำพูดอันรุนแรงจะไม่ได้ผ่านหูผู้เป็นสหายเสียเลยนี่สิ! 







"นาย..ช่วยจูบฉันทีได้ไหม เดรโก?"

เดรโกอ้าปากค้าง นี่ตนหูฝาดรึนี่!?

แน่ใจแล้วว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา ใช่ผู้เคยเป็นสหายของตนหรือเปล่า ร่างสูงนึกอยากจะยกมือขึ้นเกาหัวให้รู้แล้วรู้รอดไป





เมื่อพยายามคิดว่าจะหาถ้อยคำปฎิเสธดีๆแต่แล้วเมื่อก้มลงสบตากับดวงตาสีฟ้าอมเขียวที่ฉายแววประกายขอร้องตนอย่างเอาจริงเอาจังนั่นดวงตาที่ฉายชัดถึงความเจ็บปวดแล้วมันก็ทำให้เดรโกพ่ายแพ้กับดวงตาคู่นั้นเอาเสียแล้ว




 "เฮ้อ.. "เดรโกถอนหายใจเฮือกเขาไม่เคยจูบผู้ชายทั้งแท่งด้วยกันก็จริงแต่ถ้าหากทำเพื่อเพื่อนล่ะก็มันคงไม่เสียหายนักหรอกใช่ไหม!?....







"แค่ครั้งเดียวพอน่ะ...!" 

เอ่ยจบก็ก้มหน้าลงต่ำ ริมฝีปากแตะกันแค่ผิวเผิน ก่อนจะรีบผงะออกห่าง

"ได้แค่นี้เองเหรอ!?.."แฮร์รี่ไม่รู้เลยสักนิดว่าคำพูดนั้นมันเหมือนกันการท้าทายศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายคนนึงมากซะแค่ไหน และถึงว่าตนจะใจเย็นพอบ้างในเรื่องธรรมดาๆแค่นี้




อยู่มากก็ตาม แต่เขาก็เลือดร้อนพอที่จะรู้สึกอยากจะทำบางอย่างเพื่อตอบสนองกับคำพูดอันท้าทายนั้น มือแกร่งรวบข้อมือบาง

ของแฮร์รี่ให้ผงะออกห่าง 












เมื่อใช้มือแกร่งเชยคางมนให้แหงนขึ้นรับริมฝีปากที่ทาบลงมาครั้งนี้มันไม่ได้เป็นจูบที่ผิวเผินแต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาบนปากนุ่มอันแสนหวานล้ำรสชาตินั้นหวานล้ำจนเดรโกแทบจะไม่เชื่อเลยว่าตนกำลังจูบกับเพศเดียวกันไม่อยากเชื่อว่าริมฝีปากของเด็กชายผู้รอดชีวิตจะหวานล้ำยิ่งกว่าไวน์รสเลิศใดๆทั้งสิ้น






ยิ่งจูบมากขึ้นเท่าไหร่ก็อยากจะลิ้มรสชาติอันหอมกรุ่นนั้นอีกครั้ง เมื่อชายหนุ่มให้ริมฝีปากเผยออกน้อยๆเพื้อให้ตอบรับลิ้นอุ่นที่จะแทรกเข้าไปในโพรงปากบาง ประตูห้องก็เปิดผาง!!











"แฮร์รี่ฉันกับเฮอร์ไมโอนี่และศาสตราจาร์ยมักกานากัลมีธุระจะคุยด้วย...นะ.."





รอนกล่าวโดยมีศาสตราจาร์ยมักกานากัลยืนคลั้นอยู่ตรงกลางทุกคนก็ต่างพลันชะงักกับภาพที่ปรากฎขึ้นตรงหน้า!!?







อัพดึกแล้วเลยเขียนได้แค่นี้น่ะค่ะ55แต่ยังไงอย่างน้อยไรท์ก็อัพแล้วน่ะค่ะ^-^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #5 kxbkicsam (@kxbkicsam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 11:21
    ค่ะ ช่วงนี้งานยุ่งมากค่ะจะพยายามแต่งต่อไปค่ะ
    #5
    0
  2. #4 PpP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 03:37

    รอจ้า อยากอ่านคู่ LM/HP มานานละ ไม่ค่อยมีใครแต่งแบบยาวเลย จะรออ่านนะ

    #4
    0