ความรักนี้คือความลับ....Harry&Lucius

ตอนที่ 2 : ตอนที่2#ลงโทษ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 ส.ค. 62









เสียงครางสะอื้นดังเล็ดลอดปากริมฝีปากบางที่เม้มแน่นท่าทางแบบนั้นสามารถให้ให้ผู้พบเห็นต่างพาสงสารแน่นอนทว่าสำหรับชายผมบลอนด์ที่ก้มลงมองเด็กน้อยที่นอนสะอื้นอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งแล้ว

ภาพนั้นกลับปลุกความรู้สึกอีกอย่างที่ก่อในตัวเขา


แน่นอนว่ามีความสงสาร หากความโกธรนั้นทีมากกว่ายิ่งนัก แค่เพียงคิดถึงเด็กน้อยที่แอบออกมาเดินกลางดึกเขาก็จะบ้าตายแล้วและโกธรแทบคลั่ง


เพียงแค่เดินออกไปเอาสมุดการบ้านเฉยๆแค่นั่นก็เฉียดใกล้ความตายมากแค่ไหนแล้วเด็กน้อยบนตักก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี


เพียงแค่คำว่าตีก้นเป็นการลงโทษมันก็ฟังดูน่าขันอย่างมากแต่การลงโทษแบบเบาะๆสำหรับลูเซียสมันยังน้อยไปถ้าตีเบาๆมันจะซึมซับเข้าสมองงั้นเหรอ?


แต่นี้ก็เป็นการพอแล้ว และสำหรับเด็กน้อยที่นอนสะอื้นอยู่บนตักของเขา เพียงเท่านี้ก็คงเพียงพอแล้วเช่นกันสำหรับการลงโทษในฐาณะคนที่โต

กว่า.....




ท่ามกลางเสียงสะอื้นแผ่ว แฮร์รี่ก็ไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหนแล้วเด็กหนุ่มพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ หากก็เหมือนกำแพงแห่งความแข็งแกร่งมันได้ถูกพังสลายไปแล้ว จนหมดสิ้นภายใต้การลงโทษนั้น หยาดน้ำตาไหลรินลงมาช้าๆ เขาไม่ต้องการปราถนาอะไรนอกจากการหนีไปร้องไห้คนเดียวแต่ มือแกร่งยังกดตัวเขาให้นอนนิ่งบนตักของเขา


ไม่นานเกินรอมือแกร่งก็ค่อยๆคลายออกช้าๆแฮร์รี่ หยุดสะอื้นเล็กน้อยด้วยความงุนงงมือแกร่งรวบตัวแฮร์รี่ขึ้นก่อนจะอุ้มอีกคนขึ้นมาพร้อมกับค่อยๆย่อนอีกคนลงบนเตียงนุ่มช้าๆ แต่แววตายังเจือปนไปด้วยความโกธรจางๆ เหมือนกับความโกธรนั่นค่อยๆคลายลงทีล่ะนิดทีล่ะนิด



หากแต่เด็กน้อยยังไม่หยุดสะอื้นแต่อย่างใดลูเซียสรู้สึกสงสารจับใจแต่ความโกธรนั้นมีมากกว่าความสงสารเขารู้ดีว่าเขาอาจจะลงน้ำหนักในการตีมากไปหน่อยและใช่การตีลงโทษของเขาก็ไม่ใ่ชน้อย เขานับได้เลยว่าเขาตีเด็กน้อยไปถึง38ครั้งและน้ำหนักที่ลงไปแต่ล่ะทีก็ไม่ใช่น้อยๆด้วยนี่สิ!



(โหดมาก-.-)




"คราวหลังอย่าทำให้ฉันโกธรอีก"ลูเซียสกล่าวทุ้มไปด้วยโทสะก่อนจะค่อยๆนั่งลงข้างๆเตียง

"ฮึก..ผมจะ..กลับห้อง"แฮร์รี่สะอื้นก่อนที่ตนจะได้ลุกขึ้นนั่งมือแกร่งก็กดร่างแฮร์รี่ให้จมลงกับเตียงอีกครั้ง

แฮร์รี่มองมือแกร่งด้วยสีหน้าหยั่งที่จะรู้ได้


"นี่ใกล้เที่ยงคืนแล้วขื่นเธอออกไปบางทีอาจถูกฟิลช์จับได้ไม่ก็ถูกมนุษย์หมาป่าฆ่าเอา เธอจะเลือกอะไรระหว่าง ฟิลช์กับมนุษย์หมาป่า"ลูเซียสกล่าวกร้าวแววตาดูดุดันขึ้นทุกขณะแฮร์รี่รู้ดีว่าถ้า


เลือกสักอย่างเขาก็แย่อยู่ดี ถ้าเลือกฟิลช์ก็จะถูกกักบริเวณอีกเป็นเดือนถ้าเลือกมนุษย์หมาป่าตนเองอาจจะไม่ได้อยู่ถึงพรุ่งนี้เลยก็ได้ด้วยซ้ำ 



"ฮึก...กะ..ก็ได้ครับผมจะนอนที่นี้"

แฮร์รี่สะอื้นขณะพูดมืออีกข้างนึงก็ปาดน้ำตาลูเซียสมองแฮร์รี่ด้วยความพึงพอใจแม้ไม่พูดแฮร์รี่ก็รู้สึกได้ภายในทันที


"นอนซะ พรุ่งนี้เธอมีเรียนคาบของฉันคาบแรกจะนอนตื่นสายไม่ได้..!"ลูเซียสกล่าวด้วยน้ำเสียงหมายหวังจะดุเด็กน้อย"ผมไม่ง่วง"


"ให้ตายสิเธอนี่มันดื้อจริงๆ"ลูเซียสกุมขมับแสดงถึงสีหน้าที่ขัดใจเล็กน้อย






"นอนซะ!"

"แต่..ผ..ม"

"เงียบซะ!!"

พลันใดนั้นร่างหนาก็ขึ้นคร่อมร่างโปร่งโดยทันทีโดยที่แฮร์รี่ไม่ทันได้คาดคิด

มือหนาอันแข็งแรงก็รวบข้อมือบางเอาไว้แน่น"ถ้าอยู่ๆดีไม่ได้เลยรึไง ใช้ให้นอนก็ไม่ยอมหยุดดื้อสักที!"


"แต่ว่าผมไม่ง่วงนี่คุณจะบังคับผมทำไมกันเพราะงั้น..ผ.."


แฮร์รี่พยายามโต้ตอบขณะที่หยาดน้ำตายังไหลออกมา


"เพราะงั้นก็หยุดทำตัวเป็นเด็กสักทีแล้วนอนซะ!!"ลูเซียสตวาดกร้าวเสียงสูงน้ำเสียงเต็มไปด้วยโทสะแสดงถึงความไม่พอใจและขัดใจอย่างยิ่งแฮร์รี่สะดุ้งมากเมื่ออีกคนตวาดใส่พร้อมกับหลับตาแน่นเมื่อตกใจมากๆ


"ทำไมเธอถึงดื้อขนาดนี้....เฮ้อ!"ลูเซียสถอนหายใจด้วยความขัดเคืองใจ






"ผม..ผมขอโทษ..ฮึก.."

เมื่อสิ้นเสียงหวานก็ตามด้วยเสียงสะอื้นอีกครั้งแฮร์รี่ไม่เข้าใจเลยจริงๆทั้งทีตนเป็นชายแต่กลับมาร้องไห้ฟูมฟายอย่างกับเด็กผู้หญิงเสียอย่างงั้น....






ลูเซียสมองเด็กน้อยใต้ร่างด้วยสายตาที่ยากที่จะเข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่มือแกร่งเลื่อนไปเชยคางมนของเด็กน้อยขึ้นพร้อมกับประกบริมฝีปากอีกคนเบาพร้อมกับขบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบาง




เขาจูบแฮร์รี่หนักขึ้นเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ร้อนรุ่มเมื่อถอนริมฝีปากออกเขาก็หัวเราะเย็นแฮร์รี่รู้สึกถึงอันตรายอย่างยิ่งมือหนาจับสะโพกแฮร์รี่มั่น

 "คุณ..ลูเซียส!?"












เสียงหัวเราะเย็นก็ดังแผ่วขึ้น เสียงหัวเราะที่เเฮร์รี่รับรู้ถึงอันตรายที่ไม่คาดคิดร่างโปร่งเงยหน้าขึ้นมองสบตากับดวงตาสีซีดนั่นที่ยังเจือไปด้วยความโกธรคู่นั่นดวงตาที่ฉายแววนักล่า แล้วก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้ทันตั้งตัวและคิดอะไรเกินกว่านั้นร่างโปร่งกลับถูกจับให้ลงมานอนคว่ำอยู่บนเตียงกว้างมือกับเข่าถูกบังคับให้รับน้ำหนักตัว 



"คุณจะทำอะไรน่ะ คุณพูดเองน่ะว่าการลงโทษจบลงแล้ว!!"

"ใช่การลงโทษมันจบ แล้วแต่นี้คือบทโทษในฐาณะคนรัก!"



พลันใดบางอย่างก็กระแทรกลึกเข้ามาในกาย!!!


Xxxxxตัดฉากเราจร้า

Xxxxxx



และคืนนั้นบทโทษก็ถูกเริ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า!!




ขอตัดฉากเรทก่อนน้ะค่ะ55มาตอนที่2แกจะมาเผยฉากเรทไม่ได้น่ะ 

ป.ล ด่าตัวเองค่ะ


ก็แบบว่าเพียงตอนที่2ก็เผยฉากเราแล้วเอาเป็นว่าฉากเรทจะมาเผยให้ทีหลังน่ะค่ะ//ยิ้ม




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #2 fumaki501 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 05:35

    ถ้าขยายตัวอักษรให้ตัวใหญ่กว่านี้จะดีมากตอนนี้ตัวเล็กมาก

    #2
    0