ความรักนี้คือความลับ....Harry&Lucius

ตอนที่ 1 : ตอนที่1#เด็กไม่ดีจะต้องถูกลงโทษ..จริงไหม!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    31 ส.ค. 62




ในเช้าวันที่18 สิงหาคม เพียงอีกแค่สองเดือนเเฮร์รี่ก็จะเรียนจบฮอกวอตส์แล้วและใช่สงครามโลกเวทมนต์ก็ได้จบลงไปเช่นกันทุกอย่างกลับมาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแม้ทุกคนจะตายในสงครามเยอะมากก็ตามแต่ทุกอย่างผ่านไปทุกคนก็เริ่มมีใจยอมรับขึ้นบ้างแล้ว



"รี่...แฮร์รี่ตื่นเถอะเช้าแล้ว ตื่นเถอะแฮร์รี่"เสียงของรอนวีสลีย์ผู้เป็นเพื่อรักเขย่า

และร้องเรียกเพื่อปลุกเพื่อนรักของตนแฮร์รี่ปรือตาขึ้น


"แฮร์รี่ไปอาบน้ำได้แล้วล่ะเดี๋ยวจะ ไปไม่ทันอาหารเช้าน่ะ!"รอนพูดแฮร์รี่พยักหน้าก่อนจะรีบไปอาบน้ำโดยไว

เมื่อออกมาจากห้องน้ำเเฮร์รี่ก็เห็นว่ารอนและเชมัสกำลังผูกเนคไทใกล้เสร็จแฮร์รี่ไม่รอช้ารีบไปแต่งตัวภายในทันที

ก่อนที่ทุกๆคนจะไปทานอาหารเช้ากันเป็นกลุ่ม 

มีจินนี่ แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่รอน เชมัสและดีนตั้งแต่จบสงครามพวกเขาก็ไปไหนมาไหนบ่อยขึ้นจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

แต่เรื่องที่ไม่ปกติคือ


หลังจากจบสงครามนายลูเซียส มัลฟอยก็ได้ถูกปล่อยตัวเพราะครอบครัวมัลฟอยไม่สามารถเอาผิดได้โดยที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ก็สารภาพไปว่า ครอบครัวมัลฟอยได้ช่วยชีวิตเขาไว้นั้นเอง


ในวันที่พวกเขาถูกจับไปที่คฤหาส์นมัลฟอยเบลล่าทิกซ์ใช้ให้มัลฟอยดูว่านั้นคือแฮร์รี่รึป่าว และใช่ทำไมมัลฟอยจะไม่รู้ว่านั้นคือแฮร์รี่ แต่เขากลับบอกเบลล่าทิกซ์ว่านั่นไม่ใช่เขา ส่วนตอนที่เขาถูกคำสาปพิฆาตของเวอเดอมอร์ นาซิสซ่า มัลฟอยก็โกหกจอมมารไปว่าเขาตายไปแล้วทำให้พวกเขารอดจากการถูกขุมขัง







ทางกระทรวงหวังว่าพวกเขากลับใจได้โดยการให้ลูเซียส มัลฟอยไปเป็น

อาจาร์ยสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดและใช่มันก็ทำให้เกิดการขัดแย้งระหว่างที่ให้ผู้เสพความตายไปเป็นอาจาร์ยสอนที่ฮอกวอตส์โดยเป็นคนตระกูลมัลฟอยยิ่งทำให้เกิดความขัดแย้งต่อกันสุดท้ายก็พบกันครึ่งทางด้วยการยินยอมเสียจนได้



ระหว่างที่ลูเซียสมาสอนได้เพียงสองอาทิตย์ก็เริ่มมีการขัดแย้งขึ้นอีกครั้งเพราะพวกเขาไม่วางใจในตัวลูเซียสเพียงไม่นานเขาก็กลายเป็นที่ยอมรับในที่สุดทำให้วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดเป็นวิชาที่นักเรียกส่วนใหญ่สนใจมากมี่สุดในฮอกวอตส์ไปเลย...จนกระทั่งทุก


อย่างเปลี่ยนไปลูเซียส..เริ่มเข้าหาเขาขึ้นทุกๆวันจนทั้งสองตรอมใจคบหากันแบบลับๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ทั้งสองเกลียดขี้หน้ากันแทบจะฆ่ากันให้ปางตายเสียอย่างนั้น จนแฮร์รี่เริ่มรักเขาขึ้นเรื่อยๆจากความเกลียดชัง





กลายเป็นความรักที่ไม่อาจหักห้ามได้ตอนแรกแฮร์รี่คิดว่าเขาต้องรักข้างเดียวแน่สุดท้ายไม่ใช่แค่เขาที่คิดคนเดียวเลยแม้แต่น้อย.....


"พวกนายไปห้องโถงก่อนเถอะวันนี้ฉันไม่หิวฉันจะไปรอที่ห้องวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดก่อนน่ะบาย"



แฮร์รี่กล่าวก่อนจะแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆ




---------------------------------------------------------

หน้าห้องเรียน.....



แฮร์รี่เดินมาหยุดหน้าประตูห้องเรียน

ดูเหมือนยังไม่มีใครมาแฮร์รี่จึงเปิดประตูเข้าภายในห้องเรียน ไม่มีวี่เเววของใครสักคนเดียวหรือแม้แต่ 

'อาจาร์ยลูเซียส....'






"มองหาใครอยู่เหรอพอตเตอร์"เสียงนุ่มเอ่ยกล่าวของชายผมบลอนด์เมื่อแฮร์รี่หันไปด้านหลังก็พบกับลูเซียสที่กำลังยืนไพล่หลังและยิ้มมุมปากอยู่

"ปะ..ป่าวครับอาจาร์ย.."

มืแหนาเอื้อมมาเชยคางแฮร์รี่ขึ้นดวงตาสีซีดเพ่งมองดวงตาสีเขียวนั้นราวกับจะทะลุเข้าไปในจิตใจอีกคน






"ฉันต้องเธอกี่ครั้งห่ะ ว่าอย่าเรียกฉันว่าอาจาร์ยเวลาที่ไม่มีคนอื่นให้เรียกฉันว่า 'ลูเซียส ' ก็พอหากอยู่ต่อหน้าคนอื่นต้องเรียกอาจาร์ยเข้าใจไหม?"




ชายผมบลอนด์กล่าวก่อนจะยิ้มมุมปากแฮร์รี่รู้สึกถึงใบหน้าของเขาที่ร้อนผ่าวขึ้นมา

"อะ..เอ่อครับ..ลูเซียส"

"ดีมากเด็กน้อย"ลูเซียสกล่าวพร้อมกับพึงพอใจ


"เอาล่ะเธอไปหาที่นั่งได้แล้วล่ะอีกเดี๋ยวคนอื่นๆก็จะมาแล้วด้วย" ชายผมบลอนด์กล่าวพร้อมกับหมุนตัวแต่มือบางก็เอื้อมไปจับเสื้อคลุมอีกคนไว้ซะก่อน

"มีอะไรอีกรึป่าว!?"ลูเซียสกล่าวพร้อมหันมาถามคิ้วหนาย่นเข้าหากันแบบสงสัยเล็กน้อย




"ขะ..ขอโทษครับ"แฮร์รี่ก้มหน้าเขาหน้าแดงมากตอนนี้จนแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลยชายผมบลอนด์ยิ้มมุมปากมือหนาจับไหล่คนตัวเล็กไว้แน่นพอสมควรก่อนค่อยๆโน้มตัวลงประกบริมฝีปากบาง




ลิ้นหนาแทรกเข้ามาในโพรงปากบางลิ้นหนาไล่เลียทุกซอกทุกมุมหวังให้อีกคนเคลิ้มไปกับรสจูบนั้นแฮร์รี่ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของเหล่านักเรียนที่กำลังตรงมายังห้องเรียนอีกเพียงแค่นิดเดียวพวกก็จะเข้ามาแล้ว


"อึก..อื้ม..คุณลูเซียสทุกคนกำลังจะมาแล้ว...อื้ม!!!"แฮร์รี่พยายามดันอกอีกคน

"อ้อนฉันสิ.."ชายผมบลอนด์ยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายแฮร์รี่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้ว

"ได้โปรดเถอะน่ะครับ"


"ได้แค่นี้เองเหรอ..!?"ชายหนุ่มกล่าวรายกับจะเยาะเย้ยและกลั่นแกล้ง

"ได้โปรด ผมขอร้อง!!"

"ดีมาก.."




ลูเซียสกล่าวจบก่อนจะหมุนตัวไปนั่งที่โต๊ะหน้าชั้นเรียน



แฮร์รี่ไปนั่งที่โต๊ะโดยทันทีที่ชายผมบลอนด์หมุนตัวกลับไป





เมื่อคาบเรียนเริ่มขึ้นทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติแฮร์รี่มองจะเหม่อและมองไปที่ลูเซียสตลอดเวลา 

หลายครั้งที่ลูเซียสเองก็หันมายิ้มให้แฮร์รี่จนต้องเผลอหลบตาเขาทุกที





ตกค่ำทุกคนต่างก้มหน้ากินอาหารในจานอย่างเอร็ดอร่อยรวมถึงแฮร์รี่เช่นกัน"แฮร์รี่! เธอกินอะไรแบบนั้นกันน้ะซอสเลอะปากหมดแล้วมูมมามจริงๆ"

เฮอร์ไมโอนี่ดุแฮร์รี่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันมามองเฮอร์ไมโอนี่ 











"ขะ..ขอโทษที"แฮร์รี่กล่าว

"ให้ตายสิแฮร์รี่เธอนี่น้าา" 

เฮอร์ไมโอนี่กล่าวจบก็ใช้เสื้อคลุมของเธอเช็ดให้แฮร์รี่จนรอนแทบสำลักน้ำ

"เอาล่ะเรียบร้อยแล้วแฮร์รี่"

"เฮ้..เฮอร์ไมโอนี่นั่นมันอะไรกันเนี่ย แฮร์รี่ไม่ใช่เด็กแล้วน่ะหมอนั่นเช็ดเองได้"







"อะไรกันโรนัลด์แค่เช็ดให้ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะคิดอะไรมากกว่านั้นหรอกน่ะ"

เฮอร์ไมโอนี่ดุ

แน่นอนว่าทุกอย่างตกอยู่ในสายตาชายผมบลอนด์เสียเรียบร้อย



เมื่อทุกคนทานข้าวเสร็จก็ต่างแยกย้ายกลับหอแต่ก่อนที่แฮร์รี่จะย่างเข้าประตูหอพักกริฟฟินดอร์แฮร์รี่ก็หยุดชะงัก

"รอนฉันลืมสมุดการบ้านและหนังสือไว้ที่ห้องสมุดน่ะ!เดี๋ยวฉันกลับมา"

"เฮ้ แฮร์รี่ระวังตัวด้วยอย่าให้ฟิลช์จับได้ล่ะ"รอนตระโกนบอกไล่หลังเมื่อเพื่อนรักของตนวิ่งลงบันไดไปแฮร์รี่



แฮร์รี่รีบวิ่งไปยังห้องสมุดโดยไวทันที

โดยที่ไม่ให้บรรณารักษ์สุดโหดรู้ตัวได้เมื่อสำเร็จจึงรีบเดินกลับหอพักแต่จังหวะนั้นเขาก็รู้สึกเย็นวาบด้านหลังเมื่อหันไปก็พบกับ แมวของฟิลช์แน่นอนว่าไม่มีสิ่งใดหยุดแฮร์รี่ได้นอกจากการวิ่งแฮร์รี่รีบวิ่งสุดตัวโดยที่เจ้าแมวเฮงซวยนั้นยังวิ่งตามเขาราวกับจรวดที่พุ่งเข้าหาตัวเขาพลันใดนั้นมือหนาของใครบางคนก็กระชากเขาเข้ามาในห้องแห่งนึงโดยที่คุณนายนอริส ไม่รู้ตัวมันจึงวิ่งตรงไป



เมื่อแฮร์รี่หันไปมองคนที่ช่วยชีวิตเขามามากพบว่านั้นคือลูเซียส มัลฟอยนั้นเองแน่นอนว่านี้คือห้องนอนของชายผมบลอนด์นั้นเองที่นี่ดูกว้างใหญ่มากแถมอลังการและสวยงามมาก  ห้องนี้กว้างมากกว้างพอสำหรับนักเรียนร้อยๆคนมายืนเรียงคิวกันได้


"เธอคิดจะทำอะไรอยู่พอตเตอร์!!"

น้ำเสียงของชายผมบลอนด์ดูแข็งกร้าวมากกว่าทุกครั้งแววตานั้นเกร้วกราดราวกับมีดวงไฟลุกอยู่ในดวงตาคู่นั้น


แฮร์รี่ตัวสั่นเฮือก

"ผมแค่ลืม สมุดและหนังสือไว้ที่ห้องสมุดเลยกลับไปเอามาครับ แต่ขากลับดันเจอคุณนายนอริสเข้..า"

"เงียบซะ!!"ลูเซียสตวาดเสียงลั่นห้อง

แฮร์รี่สะดุ้งสุดตัว


"เธอรู้ไหมว่าออกมาในยามวิกาลมันอันตรายแค่ไหนรู้ไหมว่าช่วงนี้มีมนุษย์ป่าหมาหลุดเข้าในโรงเรียนเราและเกือบจะฆ่านักเรียนบ้านฮัฟเฟิลพัฟไปด้วยคนนึง!!"


ลูเซียสกล่าวและเต็มไปด้วยโทสะ



"หมายความว่าไงกันครับ!?"




"อย่างที่บอกล่ะเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เองมีเด็กหน้าโง่คนนึงออกมาจากหอตอนดึกและพบว่ามีมนุษย์หมาป่าหลุดเข้ามาจนตัวเกือบโดนทำร้ายแต่ฉันเห็นมันก่อนเลยไล่มันไปแต่มันหนีไปได้จนกระทั่งตอนนี้อาจาร์ยทุกคนยังไม่รู้เลยว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่ !  และใช่การที่เธอออกมาเดินลอยหน้าลอยตากลางดึกคิดว่ามันสนุกเหรอ กลางดึกว่าอันตรายแล้วแม้แต่กลางวันอาจาร์ยอย่างพวกเราไม่สามารถรับประกันได้เลย!!"

ไม่ทันแม้แต่จะได้เอ่ยถาม ข้อมือบางก็พลันถูกกระชากให้เซถลา ร่างโปร่งล้มคว่ำลงบนตักของชายผมบอลนด์ แล้วก่อนที่ความงุนงงจะเกิดขึ้นเป็นคำรบสองกางเกงที่สวมใส่ก็ถูกดึงลงกองอยู่ที่เข่าผิวกายเปลือยเปล่าที่ถูกอากาศสัมผัสได้เพียงแว๊บเดียว

มือแกร่งก็ตีลงบนบั้นท้ายอย่างแรง!


" !!!!? "


เสียงร้องเจ็บก็ดังด้องกังวานไปทั่วห้องนอนวงหน้างามแดงก่ำด้วยความอับอายอย่างที่สุดแค่เพียงคิดสภาพตัวเองตอนนี้ที่เปลือยกายอยู่บนตักของชายผมบลอนด์แค่คิดแฮร์รี่ก็แทบจะกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอบเอาเสียเลยร่างบางพยายามดิ้นหนีแต่ลูเซียสไม่หยุดแค่นั้นมือแกร่งยึดร่างของแฮร์รี่ไว้แน่นในขณะที่อีกมือฟาดลงมาไม่ยั้งแบบที่ไม่ออมแรงออมมือเลย

"นี่สำหรับการที่เธอไปยั่วเกรนเจอร์วันนี้"เสียงทุ้มกร้าวไปด้วยโทสะ

"และนี่สำหรับที่เธอทำให้ฉันเป็นห่วงและนี้สำหรับที่เธอแอบหนีมากลางดึก!!"

แต่ล่ะคำที่เอ่ยออกมาถูกต้องย้ำไปด้วยมือแกร่งที่ฟาดลงมาไม่ออมมือและไม่ปราณีปราศรัย ร่างบางบิดเร้าอย่างเจ็บปวดด้วยความเจ็บปวดที่คละเคล้าไปด้วยความอับอาย แฮร์รี่พยายามดิ้นหนีแน่นอนว่าไม่มีทางแน่นอนที่เด็กชายจะทำสำเร็จหลังหลายสิบนาทีผ่านไปแทบชั่วโมงนึงเสียงกรีดร้องก็ดังแผ่วลงทุกขณะเหลือเพียงเสียงแผ่ว แฮร์รี่เจ็บจนแทบร้องไม่ออก บริเวณบั้นท้ายแสบจนชาหยาดน้ำตาค่อยๆไหลรินลงมาครั้งแล้วคร้้งเหล่า 


"นี้คือครั้งท้าย!"

เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้น ก่อนที่ฝ่ามือแกร่งจะฟาดลงมาเป็นครั้งสุดและเป็นครั้งสุดท้ายที่เจ็บกว่าทุกรอบลูเซียสลงน้ำหนักแรงขึ้นเท่าชีวิต

แรงมากจนทำให้แฮร์รี่สะดุ้งแทบตัวโยน!!?

แฮร์รี่เองก็เผลอสะอื้นออกมาอีกครั้งมือบางกำผ้าปูที่นอนแทบขาดวิ่น



"ชูวส์...หยุดร้องได้แล้วการลงโทษจบแล้วเด็กน้อย....."







เรื่องนี้มีรีดขอมากจริงๆค่ะงั้นขอตามใจบ้างสักครั้งน่ะค่ะถ้าไม่ชอบตรงไหนก็กดออกและมาบอกได้น่ะค่ะถ้าผิดพลาดอะไรจะแก้ไขให้น่ะค่ะ 55^-^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1 GOTFAFA (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 15:42

    น้องร้องไห้เเล้วป๋าาา เบามือหน่อยยยย **รอตอนต่อไปนะคะ
    #1
    0