[END / PRE-ORDER] [BTS x Blackpink] Snow white and the idols #KookLis #AllLis

ตอนที่ 7 : Her punishment

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    11 ม.ค. 60


EP 6

Her punishment

 




                  เช้าวันถัดมา ลิซ่าลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ดีเป็นพิเศษ เธอรู้สึกว่าท้องฟ้าวันนี้ช่างดูสดใส ปลอดโปร่ง อา... ดูนกที่เกาะบนต้นไม้นั่นสิ พวกมันกำลังร้องทักทายในยามเช้าอย่างน่าฟังที่สุด


                  ...ซะที่ไหนล่ะ


                  “อีกแล้วเหรอ...” 


     ลิซ่างอแง พึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย ไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่นายจองกุกคู่กรณีได้กล่าวเอาไว้จะเกิดขึ้นจริงๆ


                  เธอกลับมาป่วยอีกแล้ว


                  เป็นหมอดูรึเปล่าเนี่ย ทำนายอะไรแม่นอย่างกับจับวาง...


                  “ฮืมม....”


                  แพขนตาหนาหลุบลงช้าๆ ครางเบาๆในลำคออย่างคนขี้เซา ลิซ่ารู้สึกคล้ายกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออีกครั้ง แขนขาของเธอหนักอึ้งคล้ายกับมีหินหนักเป็นกิโลๆมาถ่วงน้ำหนัก เธอหายใจอ่อนแรงเหมือนคนที่ใกล้จะหมดสติอยู่รอมร่อ


                  รอบนี้ รู้สึกว่าอาการเป็นหนักกว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูก... หรือว่า... 


                  ถ้าขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ หากวันหนึ่งเธอเกิดหลับไปแล้วไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยล่ะ ความกลัวที่แล่นวูบ  ทำให้มือของเด็กสาวเย็นเฉียบ


                  ไม่ได้สิ... เธอต้องรีบรักษามัน ก่อนที่จะเป็นหนักไปมากกว่านี้


                  ดวงหน้างามเหยเก มือของเธอควานหามือถือสมาร์ทโฟนที่อยู่ข้างไหนของหมอนหนุนสักที่ เธอไล่หาเบอร์ของคนที่ครั้งหนึ่งเคยอาสาจะช่วยเธอในยามวิกฤตจนเจอ จากนั้นก็พิมข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว


                  ฉันป่วย นายอยู่ที่ไหน ฉันต้องการให้นายช่วย


                  แต่แล้วเมื่อเธอจะกดส่งข้อความสั้นๆนั้นออก ภาพของใบหน้าที่ราบเรียบ ไร้อารมณ์ที่แวบขึ้นมา ก็ทำให้เธอชะงัก


                  นี่เขางอนเธอจริงๆเหรอ?


                  ลิซ่าพ่นลมหายใจนิดๆ แขนเรียวยกก่ายหน้าผาก นึกพาลที่ตัวเองดันเผลอนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาอีกแล้ว


                  นับตั้งแต่เมื่อวานที่เธอเห็นเขาทำสีหน้าแบบนั้น ความรู้สึกอะไรบางอย่างมันก็แล่นเข้ามาทำให้ใจเธออยู่ไม่สุข จองกุกขอตัวกลับไปก่อนตั้งแต่ค่ำโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ อันที่จริง เขาเลือกที่จะหลบหน้าเธอไปง่ายๆทั้งอย่างนั้น ในขณะที่เธอคนเดียวที่ต้องคอยนึกถึงเขา แม้กระทั่งในยามหลับหรือยามตื่น…


                  ก็แค่เพราะเขาเป็นตัวช่วยหาทางออกให้กับคำสาปประหลาดของเธอต่างหากล่ะ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น


                  “คิดอะไรเนี่ยฉัน”


                  เหมือนคนบ้า…  ทำไมเธอจะต้องเอาเรื่องของเขามาคิดให้วุ่นวายใจเปล่าๆด้วย


                  ลิซ่ารีบสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านของตัวเองออก เธอตัดสินใจกล่อมให้ตัวเองเชื่อว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นี่ เธอทำเพียงเพื่อความอยู่รอดของตัวเองเท่านั้น คิดได้ดังนั้น นิ้วเรียวก็กดส่งข้อความนั้นออกไปในทันที 


                  ลิซ่าค่อยๆดันตัวเองให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเตรียมไปซ้อมที่ตึกของช่องสถานีโทรทัศน์ตั้งแต่เช้า วันนี้เป็นวันที่การแสดงเปิดทุกอย่างจะต้องมารันคิวต่อกันเพื่อจับเวลาทั้งหมด ดังนั้นต่อให้สังขารเธอเป็นแบบนี้ก็เถอะ ยังไงเธอก็ต้องพาตัวเองไปให้ถึงที่ แล้วทำมันตั้งแต่ต้นจนจบให้ได้


                  จนกว่าจะถึงตอนนั้น... เธอภาวนาอย่าให้อาการป่วยประหลาดของเธอทรุดลงไปมากกว่านี้เลย

 

 

 

 




 

                  ครืด...


                  โทรศัพท์มือถือที่สั่นหนักๆอยู่ในกระเป๋า ทำให้จอนกุกล้วงมือเข้าไปหยิบมันขึ้นมาดูข้อความบนหน้าจอ ร่างสูงกำลังนั่งเอกเขนกอยู่ตรงบริเวณโซฟาในหอพัก ถัดจากเขาไปก็เป็นเจโฮปกับแร๊ปมอนที่กำลังนั่งดูรายการวาไรตี้ตอนเช้า ใกล้ๆกันนั้นมีจิน พี่ใหญ่ที่กำลังนั่งปอกผลไม้ให้น้องๆในวงได้ทานกันอยู่


                  “ยิ้มอะไรน่ะ จองกุก ดูอารมณ์ดีเชียว”


                  แร๊ปเปอร์หนุ่มประจำวงอย่างแร๊ปมอนถาม เมื่อเห็นสีหน้าที่คล้ายกับจะมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่มนิดๆของมักเน่ เมื่อเจ้าตัวได้อ่านเมสเสจที่เข้ามาบนหน้าจอมือถือของตัวเอง


      คำถามของฮยองทำให้จองกุกหัวเราะอย่างมีเลศนัย เขาเก็บมือถือของตัวเองลงกระเป๋ากางเกงตามเดิม เอื้อมมาหยิบชิ้นลูกแพร์ที่จินปอกเอาไว้ให้แล้วไปส่งเข้าปากหนึ่งซีก ก่อนจะบอกยิ้มๆ


                  “แมวน่ะฮยอง แมวมันติดกับดักหนู”


                  คำตอบกำกวมชวนให้ผู้ฟังต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย


                  “มันมีแต่หนูติดกับดักหรอกนะ นายไปจำผิดมารึเปล่า” 


     เจโฮปแย้ง พร้อมกับผสมโรงแซวในทันทีที่ได้ยิน ในขณะที่คนถูกแซวไหวไหล่นิดๆอย่างไม่ยี่หระ 


     “ไม่ผิดหรอกฮยอง พอดีช่วงนี้ผมเลี้ยงแมวไว้ตัวนึงไง”


     มักเน่ประจำวงบอกยิ้มๆ ดวงตาคู่คมเป็นประกายระริกอย่างเจ้าแผนการ เมื่อนึกถึงแมวที่ว่า 


     “แมวตัวนี้มันดื้อ มันเป็นแมวที่ไม่ค่อยเชื่องกับเจ้าของเท่าไหร่ แล้วยังจะไปติดคนอื่นมากกว่าเจ้าของมันอีก ผมเลยต้องหาทางจัดการดัดนิสัยมันซะหน่อย”


     คำพูดและท่าทางมีพิรุธแปลกๆของเขา ทำให้พี่ๆต่างก็ต้องหันมาหยุดมองพร้อมกับสายตาที่ส่งคำถามเป็นตาเดียว 


                  “นี่นายไปแอบเลี้ยงแมวตั้งแต่เมื่อไหร่ คอนโดเราให้เลี้ยงสัตว์ได้ด้วยเหรอ” แร๊ปมอนเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน แล้วก็ต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ


     “แล้วนี่นายจะไปไหน”


                  “ไปข้างนอกน่ะ นัดยูคยอมเอาไว้”


     จองกุกเลี่ยงไม่ตอบด้วยท่าทีสบายๆจนไม่มีใครติดใจสงสัย เขาลุกไปจากโซฟาในห้องนั่งเล่น ผลุบหายเข้าไปในส่วนของห้องนอนตัวเองอยู่แปปหนึ่ง แล้วก็กลับออกมาพร้อมกับเสื้อโค้ทตัวหนาที่สวมทับเสื้อตัวเดิม


     คำตอบของจองกุกไม่ได้ทำให้เมมเบอร์คนอื่นๆแปลกใจแม้แต่น้อย พวกเขาต่างรู้ดีว่ายูคยอมเป็นเพื่อนสนิทที่สุดในวงการของมักเน่ ซึ่งไอดอลหนุ่มทั้งสองมักจะนัดเจอกันอยู่บ่อยๆอยู่แล้ว


     “งั้นเจอกันดึกๆนะพี่ๆ”


     จองกุกบอก เขาตรวจเช็คความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าของใบหน้าดูดีก็ขยับยิ้มระบายที่มุมปาก เขารู้ตารางงานวันนี้มาจากยูคยอม คิวซ้อมของเพื่อนรักเขาอยู่ในช่วงสายๆของวัน  นั่นหมายความว่ายัยลูกแมวจอมโอหังนั่นก็ต้องอยู่ที่นั่นด้วยเหมือนกัน


     มือของเขาล้วงหยิบเอาโทรศัพท์มือถือพกพาออกมากด ดูเวลาบนหน้าจอก็เห็นว่าด้วยระยะเวลาที่ทิ้งห่างจากตอนได้รับข้อความนั่น ก็คงมากพอที่จะทำให้ใครบางคนรู้สึกกระวนกระวายไม่น้อย 


     จองกุกพิมข้อความตอบกลับ ก่อนจะกดส่งมันออกไปอย่างรวดเร็ว


     ไปรอฉันที่บันไดหนีไฟครั้งก่อน ฉันจะไปถึงในอีกครึ่งชั่วโมง


     ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม โทษทีนะยูคยอม... แต่วันนี้ฉันมีภารกิจต้องไปจัดการลูกแมวนิสัยเสียก่อนไปเจอนายนะเพื่อน

                  

 

 

 




 

                  มุมอับของบันไดหนีไฟชักจะดูคุ้นตาเธอมากขึ้นทุกที เมื่อเธอมาที่นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว สถานที่แห่งนี้ดูจะกลายเป็นที่นัดพบ ยามจำเป็น’ ระหว่างเธอกับเขาไปโดยที่เธอไม่ทันได้รู้ตัว และแทบจะทุกครั้งที่มาที่นี่ ก็จะมีความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ถูกทิ้งไว้ในหัวใจดวงเล็กๆของเธออยู่ทุกครั้งไป


                  เขามาหรือยังนะ?


                  ลิซ่ามองซ้ายมองขวาด้วยความกระวนกระวาย ใบหน้าสวยซีดเผือด ร่างของเธอยืนหยัดแทบจะไม่ไหวจนเธอต้องใช้มือยึดกับราวบันไดข้างหนึ่งเอาไว้


                  ...แอ๊ด


                  เสียงประตูที่เปิดออกเบาๆ ทำให้ลิซ่ามองตามไปยังทิศทางของเสียงโดยฉับพลัน เธอคาดหวังว่าจะเป็น เขา’ ที่ปรากฎตัวขึ้น และเมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาอันคุ้นเคยของผู้มาเยือนนั่น ก็พาให้เธอต้องคลี่ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ


                  “มาแล้วเหรอคะ” 


                  ลิซ่าเอ่ยถามเสียงเบาหวิว ไม่แน่ใจนักว่าเขาอารมณ์ดีขึ้นจากเหตุการณ์เมื่อวันก่อนแล้วหรือยัง แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน


                  “รบกวนด้วยนะ”


                  เปลือกตาทั้งสองข้างของลิซ่าค่อยๆปิดลงเมื่อในที่สุดจอนจองกุกก็มายืนอยู่ต่อหน้า เธอรอคอยให้เขาทำหน้าที่ของตัวเองคือช่วยเหลือเธอ จากนั้นเธอจะได้รีบขึ้นไปซ้อมตามตารางงานปกติ 


                  จูบ... ที่ไม่มีความหมายพิเศษ จูบที่จากนั้นต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไป เหมือนอย่างทุกครั้ง


                  นั่นคือสิ่งที่ลิซ่าคิด แต่ทว่า... เวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าโดยไม่มีทีท่าว่าริมฝีปากคู่สวยนั้นจะทำหน้าที่ของมัน กลับทำให้ในที่สุดลิซ่าต้องลืมตาขึ้นอย่างไม่เข้าใจ  


                  “ฉันว่ามันถึงเวลาที่เราจะต้องเปลี่ยนแปลงอะไรกันบ้างสักหน่อย”


     น้ำเสียงเย้าของจองกุกที่เธอไม่ได้ยินมาสักพักดังขึ้น ดวงตาคมมีรอยคล้ายจะกลั่นแกล้งร่างบางตรงหน้า


     “เธอจะรอให้ฉันจัดการเรื่องนี้ให้เธอไปตลอดไม่ได้หรอกนะ ถ้าเธออยากได้อะไร เธอก็ต้องพยายามด้วยตัวเองบ้าง” เขาเปรยด้วยน้ำเสียงราบเรื่อย ก่อนที่จะจ้องมองเข้ามาในดวงตาลึก


                  “จูบฉันสิ มะ...ไม่” 


     น้ำเสียงและสีหน้าที่แสนจะจริงจังของเขาทำให้ลิซ่าหน้าร้อนฉ่า เผลอปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด ร่างบางถอยกรูดไปจนสุดกำแพงโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นร่างสูงของอีกฝ่ายที่ปราดเข้ามาประชิดตัว


     “เห..”


     จองกุกขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ ใบหน้าดูดีที่เธอเคยนึกชื่นชม เวลานี้กลับเหมือนซาตานตัวร้ายในคราบเทพบุตรเข้าไปทุกขณะ ลิซ่าเบือนหน้าหนี ขณะที่เขาก้มหน้าลงมาหาเธอที่ตกอยู่ภายใต้วงล้อมของอ้อมแขนแข็งแรงของเขาอย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่งจนหัวใจเธอเต้นถี่รัวเหมือนจังหวะกลอง


     จองกุกเชยคางของเธอขึ้น มองสบดวงโตกลมโตที่รับกับใบหน้าหวานตรงหน้านี้อย่างจงใจ


     “จูบฉันซะ ก่อนที่เธอจะไม่มีแรงไปทำอย่างอื่น”


                    ลิซ่าเม้มปากแน่น รู้สึกว่าหน้าของเธอร้อนด้วยความอับอาย


                  “นายแกล้งฉัน... ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจเหรอไง”


                  คำถามจากคนที่ไม่รู้ความผิดของตัวเอง ทำให้จองกุกขยับยิ้ม


                  “ใช่... มากด้วย” เขาบอก


     “เธอควรจะรู้ว่าแมวที่มีเจ้าของ ก็จะต้องสวมปลอมคอไว้เสมอ” ปลายนิ้วของเขาเล่นวนอยู่กับกลุ่มผมสีทองของหญิงสาวที่มีกลิ่นหอมของแชมพูจางๆอย่างอ้อยอิ่ง


     “และแมวที่มีเจ้าของก็ควรจะเอาใจเจ้านายเป็น”


     “นายอยากให้ฉันทำอะไร...”  


     “ครั้งนี้เธอจะเป็นฝ่ายจูบฉัน”


     ลิซ่าไม่เข้าใจนักว่าเขาจะยกเรื่องแมวขึ้นมาเปรียบเทียบกับสถานการณ์ระหว่างเธอกับเขายังไง แต่ในเมื่อเขาอยากให้เธอเป็นฝ่ายจูบ (และเธอก็จำเป็นจะต้องจูบเขาด้วย) เธอก็สามารถทำให้ได้


     ใช่... เธอสามารถทำให้ได้ ก็แค่ทำเหมือนกับที่เคยทำ


     ลิซ่ายกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนหวานคล้ายกับจะยั่ว มือเรียวของหญิงสาวแตะลงที่ลำแขนแข็งแรงของอีกฝ่าย 


     สัมผัสนุ่มของเรียวปากที่แตะลงอย่างแผ่วเบา แล้วถอนจากริมฝีปากหนาออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้จองกุกก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ 


     “ใครเขาสั่งสอนให้เธอจูบแบบนี้กัน” 


     เท่านั้นเอง ร่างสูงกว่าก็รวดึงร่างของเธอเข้าไปใกล้ และก่อนที่ลิซ่าจะทันได้รู้ตัว ริมฝีปากอ่อนนุ่มของอีกฝ่ายก็แนบลงมาอย่างไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสหนี


                  ลิซ่าดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของเขา จูบครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้ง มันเร่าร้อน รุนแรง  เมื่อเขาบดริมฝีปากของเขาลงบนเรียวปากของเธออย่างหนักหน่วง    คล้ายกับจะประทับความเป็นเจ้าของเธอเอาไว้


     “แฮ่ก...”


     ดวงหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อ ลิซ่าหายใจติดขัด ขณะปล่อยให้อีกฝ่ายดูดซับ กลืนกินความหวานจากเรียวปากของเธอซ้ำแล้วซ้ำอีกจนพอใจ เหมือนกับผีเสื้อยามตอมเกสรดอกไม้ เขาเน้นย้ำประทับสัมผัสหนักเบาชวนเคลิ้มฝันจนทำให้ใจของเธอเต้นระส่ำ แม้กระทั่งในยามที่ริมฝีปากของเขาผละออกไปอย่างอ้อยอิ่ง กระนั้นแล้ว มือของหญิงสาวก็ต้องจับยึดลำแขนแข็งแรงของเขาเอาไว้ ก่อนที่เธอจะถูกความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นภายในใจเล่นงานจนล้มลงไปซะก่อน


     “...ลิซ่า”


     ลิซ่าหลุบตาลง จิตใจกำลังโดนสัมผัสหอมหวาน และกลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างของเขาเล่นงานอย่างหนัก สมองของเธอว่างเปล่าในยามที่เธอยกแขนขึ้นโอบกอดลำคอของเขา จนสามารถสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงของกล้ามเนื้อบ่าของอีกฝ่าย... เธออดนึกไม่ได้ว่า ถ้าหากหัวใจของเธอต้องเต้นผิดจังหวะขนาดนี้ เพราะการกระทำอันเป็นเจ้าเข้าเจ้าของจากเขา แล้วเขาล่ะ... จะรับผิดชอบมันด้วยวิธีการไหนกัน




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Writer's Talk:

01:43 น. วันนี้มาดึก(มาก) ไรท์เพิ่งพิมเสร็จตะกี้เลย ตอนนี้น็อคแล้วค่ะ เจอกันตอนหน้าโลด 555

ป.ล. ขอให้อ่านแล้วฟินกันถ้วนหน้าเถิด สาาาธุ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

1,718 ความคิดเห็น

  1. #1696 peachy_j (@peachy_j) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 04:27
    อมกกกกกกกกกก
    #1696
    0
  2. #1675 เจ้าญิ่งชานม (@joylovedan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 13:30
    อร้ายยฟินน
    #1675
    0
  3. #1625 nuchnapa_ss (@byuntaengoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 08:48
    เขิลลลลลล
    #1625
    0
  4. #1263 Helenbrabra (@koonrambo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 00:52
    เขินน งือออ ><
    #1263
    0
  5. #721 NDRTN (@NookDirectioner) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 20:37
    ฮือออออ ฟแเวงงร้กหไะบรเแห้สบเด จองกุกมันร้ายกาจจจจ พูดได้เเค่นี้
    #721
    0
  6. #264 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 14:38
    โง่ยยยยย ร้ายกาจจจ กำหราบแมววว ~
    #264
    0
  7. #241 Kimeyez (@Kimeyez) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 23:31
    ใจเต้นแล้ววว
    #241
    0
  8. #140 Juria_flok (@Luna_good94) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 22:16
    สนุกอ่ะ ชอบๆ
    #140
    0
  9. #139 seennie (@jurattha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 08:26
    โอ๊ยยยยย กุกร้ายมากกกก ทำไมอยากให้กุกหึงลิซเยอะๆ 5555
    #139
    0
  10. #138 DaraKim (@DaraKim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 07:38
    ร้ายกาจ >///<
    #138
    0
  11. #137 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 07:22
    จองกุกมันร้ายนัก ลิซ่ายังใสๆอยู่นะ ต้องรุนแรงแบบนี้เลยเหรอ ><
    #137
    0
  12. #136 Eyeshadowjb (@Eyeshadowjb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 00:48
    ฟินมากกกกกกกค่ะขอบคุณไรท์ที่อัพให้น
    ะคะ รอๆๆๆๆค่่ะ😊😍
    #136
    0
  13. #134 Juno_e (@juno_e) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 22:42
    FINNN~
    #134
    0
  14. #132 WFmookko (@mookko) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 19:33
    ลิซหนีไปไหนไม่พ้นแล้วล่ะอย่างนี้ ^^
    #132
    0
  15. #131 Ciztems (@zoezad) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:41
    ฟินนนนน ชอบมากอ่ะ รู้สึกเหมือนอ่านเรื่องจริงอยู่ 5555 ติดตามอยู่นะคะ ชอบสำนวนมาก
    #131
    0
  16. #130 GKOITK (@GKOITK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 16:59
    โอ้ยยยย หัวใจเต้นแรงงง555555
    #130
    0
  17. #129 dew99ptp (@dew99ptp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 16:45
    ฮือออออเขินอะ
    #129
    0
  18. #128 somruethsi123kk (@somruethsi123kk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 16:26
    ฟินมากกกกกก
    #128
    0
  19. #126 manny45ck (@manny45ck) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 10:22
    เขินนนน
    #126
    0
  20. #125 thanyarat chomcare (@seethanyarat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 09:21
    อร้ายยยยย!!!
    #125
    0
  21. #124 beammy_wara (@beammy_wara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 09:10
    ฟินอ่ะๆๆๆชอบค่ะ จองกุกต้องรับผิดชอบลิซ่าน่ะ
    #124
    0
  22. #123 konliz (@konliz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 09:06
    ฟินค่า สงสัยจังถ้าเป็นคนอื่นจะได้ผลมั้ยนะ
    #123
    0
  23. #121 RaineYLovelY (@boruhima) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 08:14
    โง้ยยยยย ฟินมากค่ะ กุกกี้นายมันร้ายจริงๆ ยัยแมวลิซจะติดกับก่อน หรือกุกกี้จะติดกับตัวเองกันแน่นะ สงสัยเหมือน คห.แรกค่ะ ถ้าเป็นคนอื่นจะได้ผลเหมือนจองกุกหรือป่าวคะ

    ฟินรอตอนหน้ายาวๆค่ะ
    #121
    0
  24. #120 bpbts (@bpbts) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 08:07
    ฟินนน มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #120
    0
  25. #119 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 07:03
    ฮืออออ เขินหนักมากกก กุกกี้นี่ก็คิดจะเเกล้งลิซอย่างเดียวเลย
    #119
    0