[END / PRE-ORDER] [BTS x Blackpink] Snow white and the idols #KookLis #AllLis

ตอนที่ 45 : What happened behind the scene [rw]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    1 มี.ค. 61


EP.10

What happened behind the scene

 

 

 

         บนเวทีขนาดใหญ่ในตอนนี้เต็มไปด้วยศิลปินเคป๊อปชั้นนำกว่าร้อยคนที่กำลังยืนอยู่ในตำแหน่งที่ผู้จัดงานได้กำหนดไว้ให้ สมาชิกแบล๊กพิงค์ทั้งสี่คนต่างก็ยืนอยู่ทางด้านหลังสุดของแถวด้วยความที่พวกเธอยังจัดว่าเป็นน้องใหม่ในวงการอยู่มาก ส่วนวงบังทันโซนยอนดันถูกลำดับไว้ให้ยืนอยู่ในตำแหน่งด้านหน้าสุดใกล้กับพิธีกรอย่างไอยูและยูฮุนยอลที่เป็นทั้งนักร้องและนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงในวงการเพลงเกาหลี บรรยากาศในช่วงเวลาจบงานดูคึกคักด้วยเสียงของทั้งสองพิธีกรที่กล่าวพูดปิดงานดังรวมกับเสียงเชียร์ของแฟนๆที่เรืยกชื่อศิลปินในดวงใจของดัวเองดังเซ็งแซ่ฟังไม่ได้ศัพท์

         เมื่อจบงาน ไอดอลบนเวทีจำนวนมากก็เริ่มทยอยกันแยกย้าย บ้างก็เริ่มเดินกลับเข้าไปทางด้านหลังเวที แต่ก็ยังมีศิลปินอีกจำนวนมากที่ยังคงยืนทักทายแฟนๆกันอยู่ที่ด้านหน้า

         สำหรับสมาชิกบังทัน พวกเขาเลือกที่จะยืนเรียงหน้ากระดานเพื่อโค้งขอบคุณให้กับแฟนๆที่ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น จองกุกยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณรอบทิศอย่างที่เขาทำจนติดชินเป็นนิสัยไปแล้ว แน่นอนว่าเขาต้องโค้งให้กับศิลปินคนอื่นๆเช่นสมาชิกวงวินเนอร์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆด้วย

         “เดี๋ยวเข้าไปหลังเวทีกันได้แล้วนะ”

         เมื่อเสร็จจากการโค้งขอบคุณให้กับแฟนๆนัมจุนฮยองก็เดินมาบอกเขา พร้อมกันนั้นโฮซอกฮยองเดินตามมาใกล้ๆ หลังจากงานก่อนที่มีคลิปที่ถ่ายภาพเขาในตอนที่ฟังรุ่นพี่ไอยูกำลังพูดขอบคุณแฟนๆในตอนที่ขึ้นไปรับรางวัล ท่านประธานบังพีดีนิมมอบหมายให้นัมจุนฮยองเป็นคนคุมความประพฤติของเขาทั้งในงานนี้และในงานหน้าๆ

         ดังนั้นแม้ว่า งาน SBS Gayo Daejun ในปีนี้จะต่างจากปีก่อนด้วยเวทีที่มีขนาดใหญ่ขึ้นและไม่มีการจัดที่นั่งให้ศิลปินได้ชมการแสดง แต่ด้วยคำสั่งของท่านประธานที่เป็นเหมือนพ่อแท้ๆของพวกเขา และนัมจุนฮยองที่เป็นพี่ที่เขาเคารพแล้ว จองกุกก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำเป็นที่จะต้องควบคุมการแสดงออกของตัวเองต่อหน้ากล้อง

         นั่นหมายความว่าเขาอาจจะดูเย็นชา...เหินห่าง กับเธออย่างห้ามไม่ได้

         จองกุกเดิมตามนัมจุนฮยองกับโฮซอกฮยองที่เดินนำหน้าไปก่อนโดยไม่อิดออดเพื่อกลับเข้าไปหลังเวที ในตอนนั้นเองเขาไม่ทันสังเกตว่านอกจากวีฮยองและซอกจินฮยองที่เดินตามหลังเขามาติดๆแล้ว...มีสมาชิกบังทันอีกสองคนที่เหลือที่หายไปจากแถว

         ปาร์คจีมิน

         และ... มินยุนกิ

         เมมเบอร์ทั้งสองคนนี้หายไปไหนกัน

 


  

 

         ปาร์คจีมินยกยิ้มด้วยความดีใจขณะที่เขาก้าวไปเข้าทักเพื่อนของเขาอย่างฮาซองอุนวง Wanna One โดยไม่ลังเล พวกเขาพูดอะไรกันนิดหน่อยโดยที่ก่อนจะแยกย้ายยุนกิฮยองก็ทักทายเพื่อนสนิทของน้องชายอย่างเขาด้วย

         จีมินสังเกตว่าสมาชิกคนที่เหลือของบังทันเริ่มทยอยกันเดินกลับไปทางด้านหลังของเวทีแล้ว เมื่อเห็นดังนั้นเขากับยุนกิฮยองจึงพากันตามคนอื่นๆไปบ้าง

         อีกด้านหนึ่งลิซ่ากำลังโค้งขอบคุณให้กับบรรดาศิลปินในตอนที่พวกเธอเดินออกไปในตอนท้ายงานอยู่

ดวงตาคมหวานกวาดสายตามองไปทั่วๆคล้ายกับว่าเธอมองหาใครสักคนอยู่แต่เพียงไม่นานก็ถอดใจเมื่อสังเกตเห็นรุ่นพี่ซอนมีเจ้าของเพลง Gashina อันโด่งดังที่เดินเข้ามาหา คำชมที่ได้รับจากรุ่นพี่ซอนมีซึ่งเป็นหนึ่งในอดีตสมาชิกวง Wonder Girls ที่วันนี้พวกเธอได้โคฟเวอร์เพลง So Hot ไปทำให้เมมเบอร์บึ้ลพิ้งทุกคนกลั้นยิ้มไว้แทบไม่ได้ แต่ละคนดูเขินๆจนมองไปมองมาก็คลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะเป็นเจ้าก้อนนุ่มๆทั้งสี่ที่ดูน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

         อือ น่าเอ็นดู

         โดยเพราะเจ้าของแก้มนุ่มนิ่มคนนั้น

         จีมินกลั้นยิ้มเมื่อเห็นว่าร่างบางที่อยู่ในระยะสายตาของเขากำลังหัวเราะกับท่าเต้นเพลงมาจีมักชอรอมที่รุ่นพี่ซอนมีเต้นให้พวกเธอดูอย่างคล่องแคล่ว เขาเดินหลบสมาชิกเกิร์ลกรุ๊ปกลุ่มอื่นที่ยังยืนโบกมาลาแฟนๆอยู่เพื่ออ้อมไปโดยที่เดินตามหลังยุนกิฮยอง ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จเรื่องเพลงที่เรียบเรียงเนื้อร้องและทำนองเองของวงบังทันที่มีสีหน้าซึ่งยังไม่ตื่นดีนัก และเมื่อเขาได้จังหวะสบตากับเธอเข้าพอดี เจ้าของใบหน้าคมที่เปื้อนยิ้มก็ค้อมศีรษะให้เธอเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่ดูเป็นมิตร

         เพียงแค่สบตา...โลกก็หยุดหมุน

         ความอ่อนหวานของคนที่ทำให้เขาใจเต้นได้

         ...เจ้าของรอยยิ้มที่สวยงามจับตาเหมือนกับดอกคาโมมายด์ใต้แสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ...

         จีมินลืมตัวค้อมศีรษะให้เธอเป็นรอบที่สองพร้อมกับยิ้มตอบให้กับเธออย่างเปิดเผย เป็นเวลาเดียวกันกับที่เมมเบอร์คนอื่นๆคุยกับรุ่นพี่ซอนมีแล้วหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ลิซ่าจึงหันกลับไปหัวเราะกับทุกคนด้วย

         กระนั้นเองฝ่ายใครอีกคนที่แม้ว่าจะละสายตาและเดินห่างจากเธอไปแล้วก็ยังคงรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ยังคงแผ่ซ่าน...ลึกเข้าไปถึงหัวใจทำให้รู้สึกจั๊กจี๊ รอยยิ้มจุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างห้ามตัวเองไม่ได้

         “เป็นอะไรน่ะฮยอง”

         “ยิ้มแก้มจะแตกอยู่แล้ว”

         จองกุกที่เดินนำหน้าไปก่อนถามเมื่อบังเอิญเห็นสีหน้าของเขาในตอนที่เข้าไปรวมกับเมมเบอร์บังทันคนที่เหลือเข้าพอดี สีหน้าของมักเน่ดูประหลาดใจอยู่ไม่น้อยเมื่อเขาเห็นรอยแพรวพราวในแววตาดูระยิบระยับของผู้เป็นฮยอง คล้ายกับเจ้าตัวกำลังกลั้นยิ้ม

         เมื่อได้ยินดังนั้นฝ่ายผู้เป็นฮยองกลับหัวเราะเบาๆ

         “เมื่อกี้เจอฮาซองอุน”

         คนที่ตอบว่าเจอเพื่อนตัวเองยิ้มให้อย่างที่ดูไม่มีพิรุธที่สังเกตเห็นได้เลยแม้แต่น้อย จีมินเดินคู่ไปกับมักเน่ตามหลังสมาชิกคนอื่นๆที่ด้านหลังเวทีซึ่งมีทั้งโครงของเวทีและสายไฟระโยงระยางในพื้นที่แคบๆที่มืดสนิท สตาฟของงานหลายคนกำลังเริ่มจัดการเก็บพวกฉากที่ใช้ในการแสดงของศิลปินต่างๆกันอยู่

         จีมินเหลือบมองมักเน่ที่มีความสูงมากกว่าเขาเล็กน้อย ระหว่างทางเขาก็โค้งให้กับศิลปินที่เดินสวนทางกันมาด้วย พวกเขากลับมาถึงที่ห้องพักศิลปินที่จัดไว้ให้กับวงบังทันในเวลาไม่นาน

“ได้ข่าวว่าแบล็กพิ้งค์ยังไม่คอนเฟิร์มไปร่วมงาน Golden Disk Award ปลายอาทิตย์นี้

“จริงหรือเปล่า”

จีมินฮยองพูดขึ้นหลังจากที่นั่งลงเก็บข้าวของลงกระเป๋าของตัวเองแล้ว เจ้าตัวหมายถึงงาน Golden Disk Award ที่จะถูกจัดขึ้นในอีกวันสองวันข้างหน้า

งานวันแรกมอบรางวัลเกี่ยวกับยอดขายทางดิจิตอล ส่วนงานวันที่สองมอบรางวัลของยอดขายอัลบั๊ม สำหรับแบล๊กพิ้งค์ที่มีเพียงแค่ยอดขายทางดิจิตอลและเป็นยอดขายที่ถือว่าสูงมากทีเดียวสำหรับวงเกิร์ลกรุ๊ปที่เพิ่งจะเดบิวท์ ความน่าจะเป็นที่พวกเธอจะได้รับเชิญไปร่วมงานในวันแรกจึงเป็นไปได้สูงมาก

ประโยคคำถามที่เป็นการเปรยอย่างราบเรื่อยมากกว่าจะจริงจังของผู้เป็นฮยองทำให้มักเน่ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรนัก จองกุกเห็นทางหางตาว่ายุนกิฮยองเดินตามเข้ามาในห้องด้วยระยะห่างที่ไม่ได้ไกลมากด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อนทว่ายังเรียบเฉยเย็นชาดังปกติ

“ไม่รู้สิ”

“ผมตามข่าวอยู่นะแต่ยังไม่มีข่าวสำนักไหนแจ้งออกมาเลยว่าพวกเธอจะไปร่วมงานนี้รึเปล่า”

“น่าเสียดายนะถ้าพวกเธอจะไม่ไปร่วมงาน”

โฮซอกฮยองที่ได้ยินเข้าพอดีบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะเสริม “ยอดดิจิตอลของพวกเธอดีขนาดนั้น”

“รู้สึกช่วงนี้พวกฮยองตามข่าวแบล๊กพิ้งค์เยอะจังนะ”

“ก็เพลงเค้าดีนี่”

นัมจุนฮยองที่ตอนนี้หมดภาระหน้าที่ต้องคอยคุมพฤติกรรมของมักเน่บนเวทีค่อยกลับมายิ้มออกได้อย่างสบายๆตามเดิม เจ้าตัวลากเก้าอี้มานั่งตรงกันข้ามขณะรอผู้จัดการมาแจ้งคิวไปขึ้นรถ

“ตั้งแต่เพลงมาจีมักชอรอมถูกปล่อยออกมา คนที่เหลือรอดเพียงคนเดียวในวงก็คงเป็นยุนกิฮยองเท่านั้นล่ะ”

พูดอีกก็ถูกอีก

จองกุกได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าหงึกหงัก มีอยู่ช่วงหนึ่งใหญ่ๆเลยที่สมาชิกบังทันโซนยอนดันเอาแต่เต้นท่ามาจีมักชอรอมของลิซ่าทุกวัน เรียกได้ว่าถ้าให้เต้นเข้าจังหวะก็สามารถทำได้เดี๋ยวนั้น

“พูดถึงวงแบล๊กพิ้งค์...”

“วันนี้แฟนนายแสดงได้ดีมากนะ”

คำชมที่ยากจะได้ยินจากปากของคนที่ไม่สนใจเกิร์ลกรุ๊ปเลยอย่างยุนกิฮยองทำให้เมมเบอร์ที่กำลังคุยกันเรื่อยเปื่อยเผลอชะงัก จองกุกเบิกตากว้าง วีลืมตัวเผลอหันไปมองหน้ายุนกิฮยองนิ่งในขณะที่ซอกจินฮยองก็เกือบจะทำมือถือหลุดมือ

แต่แร๊ปเปอร์คนแท่ที่พูดขึ้นมาทั้งที่ยังมีสีหน้าง่วงๆอย่างคนที่พร้อมจะใกล้หลับเต็มทนหลังแสดงเสร็จกลับไม่ได้ใส่ใจปฏิกิริยาของเมมเบอร์ที่ดูช็อกจัดด้วยอารมณ์เหมือนเพิ่งจะเห็นโฮซอกฮยองเต้นท่าควบม้า พร้อมตะโกนยี้ฮ่าา’ด้วยอินเนอร์เบอร์เต็มวิ่งผ่านหน้าไปหมาดๆ

“ยุนกิ นายไม่ค่อยชมวงเกิร์ลกรุ๊ปสักหน่อย...นี่มันโคตรแปลก นี่มันแปลกมากๆ”

ซอกจินฮยองเป็นคนที่หาเสียงตัวเองได้ก่อน ผู้ที่เป็นพี่ใหญ่ที่สุดในวงมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กๆ กลับกันมินยุนกิผู้กำลังตกเป็นผู้ต้องสงสัยเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

“ฉันชมวงเกิร์ลกรุ๊ปบ้างไม่ได้เหรอไง”

“เปล่า...”

“แต่ปกติฮยองไม่พูดชมพวกเธอไง”

วีมีสีหน้าเหมือนกลืนยาขม ในขณะที่จีมินกลับหัวเราะเล็กน้อย รอยยิ้มจางปรากฏขึ้นในแววตา

“นี่ถ้าไม่บอกผมจะคิดว่าพี่เป็นบลิ้งค์ไปอีกคนแล้วนะ”

“ฮื่อ”

“ก็คงงั้น”

เสียงราบเรียบที่ขัดกับข้อความที่เอ่ยชัดเจนทำให้เมมเบอร์แต่ละคนมีสีหน้าไม่เชื่อหู ท่ามกลางความตกตะลึงนั้นเอง จองกุกก็ลุกขึ้น

มักเน่ควบคุมสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติก่อนที่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

“ผมไปห้องน้ำนะ”

 

 


 

ลิซ่ากำลังยืนตัวเกร็งๆอยู่ข้างโรเซ่ที่ถูกรุ่นพี่ปาร์คชานยอลวงเอ็กซ์โซที่เคยร่วมงานกันมาเมื่อปีก่อนถามไถ่ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ถัดจากรุ่นพี่ชานยอลก็คือเมมเบอร์ร่วมวงอย่างโอเซฮุนและไควงเอ็กซ์โซที่มากับเพื่อนตัวสูงของพวกเขาด้วย

ร่างบางของคนที่จัดว่าเป็นผู้หญิงตัวสูงหุ่นราวกับนางแบบทั้งสองคนพอยืนอยู่กับไอดอลชายที่สูงกว่าเธอก็ทำให้ดูตัวเล็กไปถนัดตา ดูเผินๆแม้จะดูเหมือนว่าปาร์คชานยอลแค่จะกำลังคุยกับโรเซ่ที่ทั้งตื่นเต้นทั้งเขินจนพูดตะกุกตะกักไปหมด แต่ลูกคู่อีกสองคนที่เหลือที่แสร้งทำเป็นตีหน้านิ่งแต่สายตาดูแพรวพราวอย่างประหลาดก็ทำให้ลิซ่าทำสีหน้าไม่ถูกอยู่ไม่น้อย

         ไม่รู้ออนนี่เมเนเจอร์กับอปป้าเมเนเจอร์ของพวกเธอหายไปไหน มาตามพวกเธอเสียทีสิ เกร็งจะแย่อยู่แล้วนะ

         ลิซ่าแอบใช้จังหวะกระตุกแขนเสื้อเพื่อนรักยิกๆเพื่อให้สัญญาณจนแชยองคนชื่อรู้ตัวในที่สุด เพื่อนรักหันมามองหน้าเธอก่อนที่จะซ่อนยิ้มในหน้าเล็กน้อย

         “ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะรุ่นพี่”

         โรเซ่บอกกับอีกฝ่าย ก่อนที่แบล๊กพิ้งค์เมมเบอร์ทั้งสองโค้งให้กับรุ่นพี่ที่โค้งตอบให้พวกเธอ

         “ตั้งใจทำงานล่ะ ไว้เจอกันนะ”

         ลิซ่าหลบสายตาของพวกเขาโดยอัตโนมัติ

         “รีบไปเถอะ เดี๋ยวออนนี่จะว่า”

         เธอกระซิบ

         โดยปกติแล้วลิซ่าออกจะมีนิสัยลุยๆมากกว่าเพื่อนของเธอแต่กระแสคู่ชิปที่แฟนๆต่างจับให้เธอคู่กับไอดอลคนนั้นคนนี้ไปทั่วทำให้เธอต้องยิ่งระมัดระวังเวลามางานสิ้นปีแบบนี้มากขึ้น ดังนั้นแม้จะอยู่หลังเวทีก็ตามเธอจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะตั้งกำแพงกันตัวเองออกจากไอดอลชายโดยอัตโนมัติ

         ทั้งนี้ก็เพื่อที่จะกันข่าวเสียหาย

         รวมไปถึง...กันไม่ให้ใครบางคนมาเห็นแล้วเข้าใจผิดด้วย

         “ลิซ”

         “นั่นจอนจองกุกนี่”

         เสียงของผู้เป็นเพื่อนทำให้เท้าของเธอชะงักไปเล็กน้อย

         ลิซ่ามองเห็นร่างสูงของชายหนุ่มที่เดินสวนออกมาจากห้องแต่งตัว ใบหน้านั้นยังคงดูหล่อเหลาแม้ว่าเพิ่งจะทำการแสดงเสร็จมาหมาดๆ เรือนผมสีเข้มและใบหน้าที่ยังดูชื้นเหงื่อเล็กน้อยแม้จะซับออกไปบ้างแล้ว แต่ภาพของจอนจองกุกที่เธอคุ้นกลับดูต่างออกไปจากที่เคย

         จอนจองกุก...

         เธอไม่ได้เจอเขามานานแค่ไหนแล้วนะ

         ลิซ่าคิด สีหน้าของเธอดูอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

         แม้ว่าจะรู้จักกันมากขึ้นแต่ในหลายๆครั้งจอนจองกุกก็ทำให้เธอนึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย บทจะยิ้มขึ้นมาเขาก็ดูเหมือนเจ้ากระต่ายเชื่องๆแต่เขาก็สามารถเปลี่ยนเป็นกระต่ายจอมเจ้าเล่ห์ได้ราวกับเล่นมายากล บทเขาจะทำหน้าขรึมนิ่งๆขึ้นมาบ้าง เขาก็มีสเน่ห์ที่ดูลึกลับอันตรายอย่างที่ทำให้ละสายตาได้ยาก

         ร่างของคนทั้งสองที่กำลังจะเดินสวนกันทำให้ลิซ่ารู้สึกว่าเวลาคล้ายกับจะเดินเชื่องช้ากว่าปกติ สายตาของเธอเผลอจับไปที่ใบหน้าคมของเขาและราวกับรู้ว่าเธอมองอยู่ อยู่ดีๆจอนจองกุกก็เงยหน้าขึ้น

         ในตอนนั้นเองสายตาของทั้งสองคนก็สบกันเล็กน้อย

         ริมฝีปากหยักได้รูปของจองกุกยกยิ้มขึ้นจางๆแล้วยิ่งเมื่อเขามองมาที่เธอแล้ว เท่านั้นเองคนที่ถูกจับได้ว่าแอบมองก็พาลรู้สึกว่าเลือดพากันจะสูบฉีดขึ้นไปเลี้ยงที่ใบหน้าของเธอจนมันซับสีเลือดไปหมด

         วันนี้-เก่ง-มาก-นะ

         ลิซ่ากลั้นยิ้มเขินเมื่อร่างสูงพูดทำปากขมุบขมิบให้อย่างไม่มีเสียงก่อนที่เจ้าตัวจะขยับยิ้มเมื่อสมใจแล้วเดินเลยไปอีกทางซึ่งเป็นบริเวณห้องน้ำ ร่างบางแสร้งตีสีหน้าขรึมทั้งที่ในใจว้าวุ่นไปหมด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแม้ในยามที่โรเซ่เพื่อนที่ตัวสูงพอๆกับเธอกำลังบ่นงึมงำให้ฟังเบาๆอย่างน่ารักว่าเหนื่อยแล้วก็หิวไปหมด

         ความคิดบางอย่างที่ไม่ควรทำแล่นขึ้นมาวูบ

         นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เธอมีแล้วก็ได้

         ลิซ่าสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่เธอจะค่อยๆผ่อนฝีเท้าการเดินของตนลงและหยุดอยู่กับที่ในที่สุด ร่างบางพยายามควบคุมสีหน้าของเธอไม่ให้ออกอาการมีพิรุธเด่นชัดขณะค่อยๆเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ดูเป็นธรรมชาติ  

         “แชง ฉันไปห้องน้ำแปปนะ”

         “เอ๋”

         เมื่อเพื่อนของเธอได้ยินก็หยุดฝีเท้าตาม

         “ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย”

         แชยองคนน่ารักถามในขณะที่เธอส่ายหน้าเร็วปรื๋อ

         “ไม่เป็นไร แค่ไปล้างมือแปปเดียว” ลิซ่าพูดรัวเร็วเหมือนเธอกำลังแร๊ปอยู่ “เดี๋ยวตามไปที่ห้องพักนะ บอกพี่ผู้จัดการให้ด้วย”

         “อือได้”

         “รีบมาแล้วกันนะ”

         แม้จะดูมีสีหน้างงๆแต่แชงเพื่อนรักก็พยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด ก็ในเมื่อห้องแต่งตัวของพวกเธออยู่แค่ข้างหน้านี่เอง

         “อื้อ แปปเดียวล่ะ”

         ลิซ่ายิ้มตอบให้เพื่อนก่อนจะรีบก้าวขายาวๆของเธอออกเดิน ทุกก้าวที่เธอเดินตามทางเส้นเดียวกันนั้นไป เสียงหัวใจของเธอก็มีแต่จะเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

         เพราะมันอยู่ใกล้กับทางที่ขึ้นไปบนเวทีที่ใช้แสดงเวลานี้จึงแทบจะไม่มีศิลปินอยู่ที่บริเวณนี้แล้ว แต่แทนที่จะพบใครที่อยู่ในใจที่นั้น เมื่อลิซ่าเดินมาถึงบริเวณหน้าห้องน้ำเธอก็กลับพบว่ามันว่างเปล่า

         เธอเห็นเขาเดินมาทางนี้ไม่ใช่เหรอ

         ร่างบางมีสีหน้าไม่เข้าใจฉายแวบขึ้นมาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดหวังที่แล่นเข้ามาทำให้ร่างบางยืนจังงังอยู่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ ครั้นเมื่อนึกถอดใจแล้วกำลังจะหันหลังกลับ เสียงกลั้วหัวเราะของใครบางคนดังขึ้นทางข้างหลังอย่างหยอกเย้า

         “มองหาใครอยู่เหรอ”

         ลิซ่าสัมผัสได้ว่าใครบางคนแกล้งสะกิดหลังเธอเบาๆ และเมื่อเธอหันกลับไปเธอก็พบว่าจอนจองกุกกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

         ดวงตาคมคู่นั้นมีประกายล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด

         “ว่าไง”

         “กำลังหาใครอยู่”

         จองกุกเอ่ยย้ำโดยที่ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขามองร่างบางที่ทำตาโตอ้าปากค้างด้วยความตกใจเสียจนดูน่าตลก และเพราะเห็นดังนั้นเขาถึงอดยกมือขึ้นไปเขกหัวเธอเบาๆให้ได้สติไม่ได้

         เจ้ากระต่ายกลั้นยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นแมวดูงงๆ แต่เมื่อสายตาของคนที่ปกติคอยแต่จะล้อเล่นค่อยๆเปลี่ยนเป็นดูจริงจัง ลิซ่าก็รู้สึกเขินขึ้นมาดื้อๆ

         “เวลามีน้อย ฉันพูดก่อนแล้วกันนะ”

         จองกุกสบตาเธอนิ่ง

         “ขอโทษนะเรื่องคลิปนั่น”

         “อย่าคิดมากนะ”

         “ฉันสาบานว่าไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ”

         ฝ่ายกาตุ่ยที่วันนี้ผันตัวเปลี่ยนจากบทจอมวายร้ายกลายเป็นเจ้าตัวเล็กจอมเชื่องชิงสารภาพผิดก่อนทำให้ลิซ่ามีสีหน้าไม่เข้าใจนัก ร่างบางอ้ำอึ้งเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขอโทษเธอก่อนทั้งที่จริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด จองกุกกลั้นยิ้มเล็กน้อยขณะมองคนที่อยู่ๆก็หลบสายตาเขาดื้อๆ

         “จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ”

         “ก็นายขอโทษแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”       

         ลิซ่าพูดเสียงอุบอิบผิดกับเขาที่หัวเราะเบาๆ

         “มีอีกเรื่องที่เธอต้องรู้”

         “เพราะคลิปนั้นฉันเลยถูกจับตาคุมความประพฤติอยู่”

         “ฉันไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันงานหน้าไหม แต่ถ้าได้เจอก็เป็นไปได้ว่าฉันอาจจะดูนิ่งและไม่สนใจเธอไปบ้าง ฉันอยากให้รู้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นแค่ต่อหน้ากล้องเท่านั้นนะ”

         ลิซ่าพยักหน้ารับรู้ก่อนจะรวบรวมความใจกล้ามองเขาตอบ

         สายตาที่อ่อนลงของเจ้ากระต่ายจอมขี้แกล้งนั้นทำให้ใจของเธอมันก็อ่อนยวบลงได้ง่ายๆ

         ไม่ยุติธรรมเลย...

         “ฉันเข้าใจ ฉันเองก็เหมือนกัน”

         ลิซ่ายิ้มให้เขาในขณะที่เธอระบายลมหายใจเล็กน้อย เธอคอยแต่จะหันไปมองที่ต้นทางเป็นระยะๆ

         “ฉันต้องไปแล้วนะ หายมานานแล้วเดี๋ยวผู้จัดการมาตามแล้วจะแย่”

         “ดูแลตัวเองด้วยนะ”

         “ลิซ”

         ข้อมือของเธอที่ถูกรั้งเอาไว้ทำให้ลิซ่าชะงักไป ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองร่างที่สูงกว่าด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ จองกุกยกมือขึ้นลูบปอยผมหน้าม้าของเธอเบาๆด้วยความอ่อนใจก่อนที่มือจะหยิกแก้มนุ่มๆของเธอเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

               ดวงตาคมที่สบกับเธอดูมีรอยจริงใจ วินาทีนั้นเรื่องของคำสาปและอะไรต่อมิอะไรทั้งหลายแหล่ก็หายไปจากความกังวลเมื่อเธอยิ้มให้เขาอย่างน่ารัก จองกุกดึงร่างของลิซ่าเข้ามาสวมกอดพร้อมกับกระซิบถ้อยคำจากใจให้เธอได้ยินเพียงคนเดียวเท่านั้น 

         “ฉันคิดถึงเธอนะ”


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

รีไรท์ 28 Feb 2018  

แก้คำผิด 1 March 2018

-Kwonpinpin-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

1,718 ความคิดเห็น

  1. #1717 Nunammi-21 (@Nunammi-21) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 16:26
    เขินนนนไอบ้าาา
    #1717
    0
  2. #1688 SaisuneePumpaka (@SaisuneePumpaka) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:57
    หวานอ่ะ แอบเสียดายนิดนึง
    #1688
    0
  3. #1636 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 03:08
    หวานจัง เขิน
    #1636
    0
  4. #1382 ขี้ชิป (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 19:06
    ไรท์กลับมาเเล้ว ว่าเเต่ทำไมนัมจุนลบ30หละค่ะ



    #1382
    1
  5. #1381 Ms.Fueng (@fueng-baborjung) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 15:11
    กุกอยากจูบก็โดนขัดขวาง

    555 สงสารจริงๆ พ่อคนหวงแฟน
    #1381
    0
  6. #1380 boobiboo (@tippayaploy) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 11:10
    ในที่สุด!ไรท์ก้มาาาาา
    โอ้ยยยยเป็นอะไรที่ดีงาม เขินลิซกุกอ่ะ สงสารจองกุกนกรัวๆ5555 เรารอไรท์ที่เด็กดีทุกวันเลยนะ????
    #1380
    0
  7. #1379 จองกุกเท่านั้น (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 23:34
    สนุกมากกกก เหมือนละครเลย พระเอกนางเอกมี กขค ตลอดๆ
    #1379
    0
  8. #1378 Park ChimChim (@Kimnisita) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:35
    ชอบจีมลิซอ่าาา เดี๋ยวกุกงอน5555
    มาต่อนะคะไรท์ TT
    #1378
    0
  9. #1377 yooyloz (@yooyloz) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 23:58
    แว๊กกกกกกกกกกก จกุกคนบร้าาา มาขอจงขอจูบ งุ้ยยยยยยยเขินนนประหนึ่งตัวเองเป็นลลิส55555555
    #1377
    0
  10. #1376 Kanokpun (@Kanokpun) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 23:52
    ลิสกุกคือดี เขินเวอร์ จีมลิสก็ดี ขำ+เอ็นดูจีมมาก♡ 
    #1376
    0
  11. #1374 ELDERSISTER' (@eldersister) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 22:01
    สนุกมากค่าาา เขินตอนกุกขอจุ๊บมากเว่อร์ ><
    ปล. ขอ Jirose ไม่ได้หรอม? TTTTTT
    #1374
    0
  12. #1373 DaraKim (@DaraKim) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:59
    ซิสคะะะ ไอมิส ดีดีบี
    #1373
    1
    • #1373-1 kwonpinpin (@kwonpinpin) (จากตอนที่ 45)
      20 กันยายน 2560 / 22:01
      เฮ้ซิส ดีดีบี เขียนไปครึ่งนึงแล้วจ้า ความจิกหมอนต้องรออีกหน่อยน้า 555
      #1373-1
  13. #1372 Juno_e (@juno_e) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:53
    น่ารักมากกกกกก
    #1372
    0
  14. #1371 chimjimin_ (@chimjimin_) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:45
    งื้อฟินนนน จีมินอ่าาาชอบลิซใช่มั้ยย
    #1371
    0
  15. #1370 0810018779 (@0810018779) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:41
    น่ารักกกกกกกกก
    #1370
    0
  16. #1369 Sari0704 (@sar912) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:40
    ไรท์ทำดีมาก เราพยายามตัดพี่ๆคนอื่น แล้วดึงน้องกลับมาอยู่เหมือนกัน เพราะบางทีก้อแอบหวั่นใจว่สจะเอนไปหา 3 สาวเอาได้ง่ายๆ เพราะลูกสาวทั้ง 4 นี่มีเสน่ห์สุดๆ กินกันไม่ลงจิงๆ แต่ยังไงก้อรักลิซที่สุดนะลูก รอจร้า มาบ่อยๆน้า เค้ารอไรท์ทุกเรื่องเรยยยว
    #1369
    1
    • #1369-1 kwonpinpin (@kwonpinpin) (จากตอนที่ 45)
      20 กันยายน 2560 / 22:03
      ไรท์ก็ไม่อยากให้เอนค่ะ เชื่อใจได้ ไรท์ไม่ใช่สายดราม่าค่ะ 5555
      #1369-1
  17. #1368 orathai37265965 (@orathai37265965) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:40
    จีมินลูกกกกก
    #1368
    0
  18. #1367 honneygreen (@honneygreen) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:37
    ชอบมากๆเลยค่าไรท์สู้ๆนะ อยากรู้เรื่องของเตนล์กับลิซด้วยอ่า5555
    #1367
    0