[END / PRE-ORDER] [BTS x Blackpink] Snow white and the idols #KookLis #AllLis

ตอนที่ 14 : I don't know you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    1 ก.พ. 60

EP 13

I don’t know you

 



                 จองกุกไม่คิดว่ากว่าที่เขาจะได้หยิบมือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบเข้าเช้าวันที่สามแล้ว


                  ลำดับการแสดงที่ต้องจัดขึ้นใหม่ทั้งหมด ทำให้เขาต้องเร่งจำตำแหน่งของตัวเองให้ได้เร็วที่สุด เขารวมถึงเมมเบอร์ทุกคนแทบจะตัดขาดจากสิ่งรอบตัว พวกเขาไปมาอยู่แค่ห้องซ้อมกับหอพักเท่านั้น แล้วกว่าที่จะได้พัก ต่างคนต่างก็ไม่มีแรงจะทำอะไรนอกจากอาบน้ำเข้านอนกันให้เร็วที่สุด ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรอย่างอื่น


                  ตู๊ดด


                  จองกุกแนบหูลงกับโทรศัพท์ รอจนกว่าเสียงสัญญาณรอสายจะหายไปและเจ้าของเบอร์จะมารับแทน เขารออยู่พักใหญ่จนสายถูกโอนตัดเข้าระบบอัตโนมัติ


                  เธอคงจะยังไม่ตื่น แหงล่ะ... นี่มันเพิ่งจะหกโมงเช้าเอง


                  จองกุกลดมือถือลง ใบหน้าดูดีมีรอยอ่อนเพลียนิดๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนของเขายุ่งเหยิงจากการที่เพิ่งตื่นนอน นี่เขาเพิ่งได้พักไปไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น หัวของเขาปวดตุบราวกับว่าถูกคีมบีบอยู่ จองกุกตัดสินใจคว้าผ้าเช็ดตัวจะเดินเข้าไปอาบน้ำเผื่อว่าจะรู้สึกสบายขึ้น แต่ความรู้สึกอะไรบางอย่างก็กลับรั้งเขาเอาไว้  ดลใจให้เขายกมือถือขึ้นแล้วกดโทรซ้ำหาเธออีกรอบ


                  ตู๊ด ตู๊ดด... ตู๊ด ตู๊ดด...


                  “... สวัสดีค่ะ...”


                  ครั้งนี้รอเพียงไม่นาน เสียงใสๆฟังดูงัวเงียที่ลอดผ่านมาตามสาย ก็ทำให้เขาต้องอมยิ้มโดยอัตโนมัติ  


                  “ฉันเพิ่งว่างโทรหาเธอได้ เรื่องอะไรเหรอที่เธอต้องการจะบอก สะดวกคุยตอนนี้เลยหรือเปล่า”


                  จองกุกถามเสียงนิ่ง ทั้งที่จริงเขาต้องกลั้นยิ้มไปด้วย รู้สึกตื่นขึ้นอย่างเต็มตาแค่ได้ยินเสียงเธอเท่านั้น จนเขาต้องพยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้ดูอารมณ์ดีจนเกินไปนัก


                  น่าอายเป็นบ้า เขาอาการหนักขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย


                  “เอ้อ... คือ”


                  ประหลาด น้ำเสียงของเธอที่ก็ดังขึ้นฟังดูไม่แน่ใจนัก เธอเงียบหายไปพักหนึ่ง คล้ายกับว่าเธอหายไปดูหน้าจอมือถือให้แน่ใจว่าคุณกับใครอยู่


                  “คุณจองกุก มีเบอร์ฉันได้ยังไงคะ...”


                  “นี่เธอยังไม่ตื่นเหรอ”


                  จองกุกกรอกเสียงดุๆลงไป


                  “ทำไมคุณถึงโทรมาหาฉันได้ล่ะคะ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า แล้ว... ฉันไปมีเบอร์คุณในเครื่องได้ยังไง”


       “เราเคยร่วมงานกันเหรอคะ”


       เสียงของเธอดูงงอย่างจริงใจเสียจนน่าหมั่นไส้


                  “ถ้าเธอจะโมโหเรื่องที่ฉันไม่โทรหาเธอ เธอก็ควรจะบอกมาตรงๆเลยดีกว่านะ ไม่ต้องมาทำแสดงอ้อมโลกแบบนี้ อยากได้รางวัลตุ๊กตาทองไปเลยมั้ย”


                  ถึงตอนนี้จองกุกถอนหายใจพรืด เขาเดินไปนั่งลงบนปลายเตียงนุ่ม ดุเธอไปอย่างนั้นเอง ทั้งที่มุมปากมีรอยยิ้มจางน้อยๆ


                  “ทำไมฉันต้องโมโหคะ” เธอตอบกลับ แล้วเงียบไปแปปหนึ่งเหมือนชั่งใจ “งั้นถ้าคุณไม่ได้มีธุระอะไร ฉันขอวางสายนะคะ สวัสดีค่ะ”


                  “เฮ้ย เดี๋ยวสิ”


        จองกุกร้องเสียงหลง 

 

     “นี่เธอโกรธจริงๆเหรอ ฉันขอโทษ เธอก็รู้นี่ว่าฉันงานยุ่งเลยโทรหาไม่ได้ อย่างอนสิ”


                  “งอนเหรอคะ ฉันเนี่ยนะ?”


                  “ใช่ งอน” เขาย้ำเสียงเข้ม “เธอกำลังงอนอยู่ งอนฉันหนักมาก แล้วนี่ฉันก็กำลังง้อเธออยู่นี่ไง ยัยแมว”


                  “เดี๋ยวนะคะ ฉันว่าคุณกำลังเข้าใจอะไรผิด”


     เสียงของลิซ่าแม้จะฟังดูเขินนิดๆเมื่อถูกเขาอ้อนใส่ ทว่าถ้อยคำของเธอกลับฟังดูสุภาพและห่างเหิน


     “ฉันไม่รู้ว่าฉันมีเบอร์คุณในเครื่องฉันได้ยังไง แต่รบกวนว่ากรุณาอย่าโทรมาหาฉันอีกเลยนะคะ ถ้าข่าวหลุดออกไปมันจะไม่ดีกับเราทั้งสองฝ่าย แค่นี้นะคะ”


                  ยังไม่ทันที่เขาจะแย้ง สายก็ถูกตัดไปในทันที ส่งผลให้จองกุกต้องมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างนิ่งอึ้ง สีหน้าเหวออย่างเห็นได้ชัด


                  นี่เธอ... เพิ่งจะวางหูใส่เขา?


                  จองกุกกุมขมับ ผู้หญิงนะผู้หญิง ได้ ถ้าเธออยากเล่นตัวมากนัก เขาก็จะตื๊อเธออย่างนี้น่ะล่ะ มาดูกันว่าใครจะแพ้ก่อน เขาเองก็ไม่ได้หน้าบางพอที่จะยอมแพ้กับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว


                  เล่นกับใครไม่เล่น เธอไม่รู้จักฉันซะแล้ว ลลิซ!


     ปลายนิ้วกดโทรซ้ำไปที่เบอร์เดิม ทว่าสายที่ถูกตัดลงแทบจะในทันที ก็เริ่มชักจะทำให้จองกุกหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว


                  “เดี๋ยวเถอะ ยัยแมว อย่าให้ฉันเจอตัวนะ จะจับทำโทษซะให้ร้องไม่ออกเลย”


                  จองกุกกัดฟันกรอด มองหน้าจอมือถืออย่างเคืองๆก่อนจะโยนมันไปอีกทาง ร่างสูงจ้องมือถือตัวเองที่นอนแอ้งแม้งเขม็ง คล้ายกับจะแผ่ออร่าความหงุดหงิดส่งไปให้ถึงใครบางคน ก่อนจะเลี่ยงเดินเข้าไปอาบน้ำ ให้ความเย็นจากสายน้ำช่วยทำให้จิตใจที่กำลังวุ่นวายของเขาสงบลง

 

 




                 

                  “คุยกับใครน่ะลลิซ”


                  เสียงจากโรเซ่ที่นอนอยู่บนเตียงชั้นบนทำให้ลิซ่าได้สติ เธอคงตื่นเพราะได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์เมื่อครู่


                  “ไม่มีอะไรหรอก ฉันว่าเขาคงโทรผิด”


                  ลิซ่าตอบปัด ขณะที่ซบศีรษะลงกับหมอนนุ่มตามเดิม ซุกหน้าเข้ากับมันอย่างงัวเงีย เธอวางมือถือไว้ข้างหมอน ก่อนจะตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมร่าง ขดตัวเหมือนแมวน้อยที่กำลังหนาว


                  จังหวะเดียวกัน โรเซ่ก็ยื่นหน้าออกมาจากเตียงชั้นบน ผมยาวสีส้มบลอนด์นั้นดูยุ่งเหยิง ใบหน้ามึนเหมือนเธอยังไม่ตื่นดีนัก


                  “ใช่เขาหรือเปล่า จอนจองกุกน่ะ”


                  ลิซ่าชะงัก ผลุบหัวขึ้นมาเหมือนโดนไฟช๊อต เธอยื่นหน้าออกไปหาเพื่อนตัวเองด้วยความประหลาดใจ


                  “อ่า... ใช่ รู้ได้ไงน่ะ”


                  ฟึ่บ


                  ตุบ


                  แค่พริบตาเดียว โรเซ่ก็ปีนลงมาจากเตียงนอนชั้นสอง ก่อนจะกระโดดตุบลงกลางทางเมื่อปลายเท้าใกล้แตะถึงพื้น ในมือเธอถือกระดาษใบปลิวสีสันแสบตาใบหนึ่งมาด้วย


                  “ก็นี่ไง” เธอโบกใบปลิวนั้นต่อหน้าลิซ่า สีหน้ากรุ้มกริ่ม


     “เมื่อคืนใครก็ไม่รู้วิ่งกระหืดกระหอบมาหาฉัน ถือเจ้าใบนี้มาด้วย เธอบอกว่าเธอไม่มีทางอื่นนอกจากต้องแก้คำสาปด้วยวิธีในนี้”


     โรเซ่พูด แล้วเมื่อเธอเห็นสีหน้างงงวยของลิซ่าเธอก็ต้องชะงัก ถามอย่างไม่อยากเชื่อ


     “นี่อย่าบอกนะว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ?”


                  “ฮื่อ” ลิซ่าทำหน้านึก สีหน้าเหยเก ก่อนที่จะยิ้มแห้งๆ “ไม่อะ นึกอะไรไม่ออกเลย”


                  โรเซ่นั่งลงบนที่นั่งว่างบนเตียงของเธอจนมันยวบลงไปฟากหนึ่ง เธอกวาดสายตามองเนื้อหาในใบปลิว แล้วยื่นหน้าเข้ามาเสียใกล้คล้ายกับจะจับผิด


                  “งั้นที่เมื่อคืนเธอมาสารภาพกับฉัน บอกว่าฤทธิ์จากแอปเปิ้ลที่ฉันเคยให้เธอกินน่ะ มันไม่เคยหายไปไหน แต่ที่มันทุเลาลงก็เพราะเธอได้คนช่วย และคนๆนั้นก็คือจองกุก เรื่องนี้ก็จำไม่ได้งั้นเหรอ?”


                  “ว่าไงนะ”


                  “นี่จำอะไรไม่ได้จริงๆสินะ”


                  โรเซ่ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะยื่นใบปลิวส่งให้เธอที่รับไปอย่างเสียไม่ได้


                  “เอ้า นี่ อ่านซะ ไม่รู้ล่ะ เธอบอกฉันว่าถ้าหากเธอลืมเรื่องที่สารภาพมาไป เธออยากให้ฉันช่วยเตือนความจำเธอให้หน่อย ฉันก็ทำให้แล้วนะ”


     โรเซ่บอกพร้อมกับลุกขึ้น เดินไปเปิดไฟทำให้ทั้งห้องมีแสงสว่าง ก่อนจะจากไปก็ทิ้งถ้อยคำที่ทำให้เธอหน้าร้อนเอาไว้ด้วย


     “ฉันไปอาบน้ำเตรียมตัวล่ะ ว่าแต่เธอจูบกับเขาไปหลายครั้งแล้วสิ เห็นเท่ๆแบบนี้ก็ร้ายไม่เบานะยะ ฮิฮิ”


                  ลิซ่ามองตามหลังเพื่อนที่แซวเธอไปด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน ทันทีที่ประตูปิดลง เธอก็ก้มหน้าลงอ่านข้อความบนกระดาษใบเล็กในทันที ก่อนที่จะรู้สึกสตั้นท์ไปสามวิ ใบหน้าสวยค่อยๆขึ้นสีจางนิดๆ


                  “แค่เพียงคุณได้รับจุมพิตจากเจ้าชายในฝัน... เพียงแค่นี้คุณก็สามารถหายจากคำสาปสโนวไวท์เป็นระยะเวลาชั่วคราว นี่มันอะไรเนี่ย”


                  ลิซ่าช็อค พลิกกระดาษในมือไปมาอย่างหมดคำพูด


                  “แอปเปิ้ลอะไร ทำไมฉันไม่เห็นจำได้” หญิงสาวทำหน้าคิดหนัก แต่คิดเท่าไหร่เธอก็ยังคิดไม่ออก เลยต้องก้มหน้าลงอ่านใบปลิวในมืออีกรอบ


                  ถ้าเธอกินแอปเปิ้ลอะไรนี่เข้าไปจริงอย่างที่โรเซ่บอก นี่หมายความว่า...


                  “ฉันกับเขาจูบกันแล้วอย่างนั้นเหรอ...?”


                  ฟึ่บ!


                  กระดาษใบเล็กถูกยัดไว้ใต้หมอนอย่างเร็วด้วยความอับอายที่พุ่งถึงขึดสุด ลิซ่ายกมือปิดหน้า รู้สึกตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที


                  โป๊ก


                  “โอ๊ย!


                  แล้วในตอนที่เธอกำลังลุกขึ้นด้วยความร้อนรน หัวของเธอก็โขกเข้ากับขอบเตียงสองชั้นจนได้ ลิซ่ามีสีหน้าเหยเก ขณะที่เธอใช้มือคลำป้อยๆบริเวณที่ปวดตุบ


                  จูบเหรอ เรื่องพรรค์นี้... ไม่มีทางหรอก ฉันเนี่ยนะ


                  เราไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ!


                  ลิซ่าสะบัดหน้าไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านให้ออกไปจากหัว เธอเหลือบมองมือถือที่หัวเตียง ก่อนจะชั่งใจหยิบมันขึ้นมา กดเปิดดูเมสเสจว่ามีหลักฐานอะไรที่บ่งบอกว่าเธอเคยเจอกับเขาบ้าง เพียงไม่นาน เธอก็เปิดเจอข้อความที่ส่งหากันเมื่อเดือนก่อน

                   

                   ฉันป่วย นายอยู่ที่ไหน ฉันต้องการให้นายช่วย’ - Lisa

                  ‘ไปรอฉันที่บันไดหนีไฟครั้งก่อน ฉันจะไปถึงในอีกครึ่งชั่วโมง’ – Jong Jungkook

 

                  “ไม่จริง...” ลิซ่าครางเสียงเบาหวิว เธอจ้องข้อความบนหน้าจอด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อ


                 ดูจากประวัติส่งข้อความแล้ว เธอเป็นคนเริ่มส่งข้อความหาเขาก่อน งั้นที่ยัยแชยองบอกก็อาจจะเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ


                  “น่าอาย... น่าอายที่สุด ยัยลลิซ เธอมันบ้า กล้าทำอย่างนั้นไปได้ยังไง ฮือ!


        ลิซ่าซบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างจนปัญญา ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้า


        จอนจองกุก... เธอจะต้องเลี่ยงไม่เจอหน้าเขาให้ได้ ใช่แล้ว เธอต้องหลบหน้าเขา ใกล้ๆนี้ก็มีแค่อีเวนท์ที่แบล๊กพิ้งค์ต้องเข้าร่วมงานเดียวเท่านั้น ได้ล่ะ... เธอแค่ทำตัวปกติ แค่นี้เธอก็อยู่ห่างจากเขาได้แน่


          “ลิซ ห้องน้ำว่างแล้ว”


          ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยจีซูทำให้ลิซ่าสะดุ้ง วันนี้ดูเหมือนว่าเธอจะตื่นเช้ากว่าปกติ พี่สาวคนโตยืนเกาหัวแกรก แผ่ออร่าออกมาได้มึนที่สุด


          “เธอต้องไปทำเรื่องพาสปอร์ตวันนี้กับผู้จัดการใช่มั้ยล่ะ รีบไปอาบน้ำซะสิ”


     “อ้อ ออนนี่ ขอบคุณค่ะ” ลิซ่าขานรับ รีบผละลุกจากเตียงไปเสียบชาร์จมือถือเอาไว้ ก่อนจะเดินตามพี่สาวคนโตออกไป


          “เจนนี่ออนนี่ล่ะ ยังไม่ตื่นเหรอ”


          “รายนั้นน่ะปล่อยเขาไปเถอะ” จีซูหาว ก่อนจะตบไหล่มักเน่เบาๆ “รีบเข้าเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทัน”


          ลิซ่าพยักหน้ารับ เธอเหลือบกลับไปมองแผ่นใบปลิวที่แลบออกมาจากใต้หมอนอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย


          ไม่ได้การ... เรื่องบ้าๆพวกนี้ เธอต้องลืมมันซะ

 

 





 

รถตู้แวนสีดำจอดดับเครื่องสนิทที่ลานจอดรถใต้อาคารของตึกเคบีเอส ลิซ่ากำลังยกขวดชาเขียวขึ้นดื่ม ในขณะที่พี่ผู้จัดการของเธอหันมาถามจากเบาะข้างหน้า


“แน่ใจนะว่าจะรอในรถ ไม่ลงไปด้วยกัน จะไม่ร้อนเหรอ”


“อยู่ได้ค่ะ เดี๋ยวถ้าร้อนฉันลงไปนั่งร้านกาแฟใต้ตึกรอก็ได้”


ลิซ่ายิ้มตอบ วันนี้ผู้จัดการต้องแวะเข้ามาคุยเรื่องคุยแสดงของพวกเธอที่งาน SMA ที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันก่อน หลังจากนั้นถึงจะไปที่กรมตรวจคนเข้าเมืองเพื่อไปทำเรื่องธุระส่วนตัวของเธอ


“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่มานะ แปปเดียว ไม่นานหรอก”


ลิซ่าพยักหน้ารับ มองตามพี่ผู้จัดการที่เปิดประตูลงจากรถไป


เมื่อประตูรถปิดลง ลิซ่าก็เริ่มจัดการหยิบถุงอาหารว่างที่ผู้จัดการซื้อเตรียมไว้ให้ขึ้นมา เธอเลือกหยิบแซนด์วิซทูน่ากับน้ำส้มขึ้นมาจัดการก่อน อ้าปากงับกินเข้าไปแล้วก็เคี้ยวตุ๊ยๆ


ครืดดด


มือถือที่สั่นอยู่ในกระเป๋าบนเบาะข้างๆ ทำให้ดวงตากลมโตมีรอยประหลาดใจนิดๆ ลิซ่ารีบวางแซนด์วิซในมือลงกลับในห่อ ระวังไม่ให้มันเลอะ เธอปัดเศษขนมปังออกจากมือเล็กน้อย ก่อนจะควานหาอุปกรณ์ที่กำลังสั่นไม่หยุดในกระเป๋าถือ


“ว่าไง”


เธอรับสายห้วนๆ ยิ้มนิดๆ เป็นแบมแบม เพื่อนสมัยเด็กของเธอนั่นเองที่โทรมา


“ตอนนี้เธออยู่ที่เคบีเอสเหรอ ไหนพิมในกรุ๊ปว่าจะไปเรื่องที่ตรวจคนเข้าเมืองไง”


“ก็เดี๋ยวไป ผู้จัดการฉันต้องแวะมาที่นี่ก่อน”


ลิซ่าตอบสั้นๆ หยิบแซนด์วิซที่กินค้างไว้ขึ้นมากินต่อไปด้วย กับคู่สายสนทนาอย่างแบมแบมน่ะ เธอไม่ต้องรักษาภาพพจน์อะไรมากนักหรอก ก็เป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้ว


“จะว่าไป ช่วงนี้พี่เตนล์ไม่ค่อยพิมอะไรตอบในแชทกรุ๊ปเลยนะ เธอได้คุยกับเขาบ้างหรือเปล่า”


“ไม่ได้คุยเลย ฮัลโหล… ฮัลโหล ได้ยินมั้ย”


อยู่ๆสัญญาณที่ดังอื้อซ่าก็ทำให้เธอได้ยินอีกฝ่ายไม่ชัดนัก


“แปปนะแบม เดี๋ยวฉันหาสัญญาณก่อน”


ลิซ่าเอื้อมมือดึงประตูรถให้เปิดออก แล้วลงไปยืนข้างรถ เธอไม่ลืมที่จะคว้าหมวกแก๊ปสีดำลงไปใส่ปิดหน้าปิดตาไว้ครึ่งหนึ่งด้วย


“เมื่อกี้นายพูดว่าไงนะ พี่เตนล์เขาเป็นอะไรน่ะ”


“ไม่นะ ฉันก้ไม่ได้เจอพี่เตนล์เหมือนกัน นายอยากจะนัดเจอกันบ้างมั้ยล่ะ”


หมับ!


ทันใดนั้นเอง ข้อมือของเธอที่ถูกใครบางคนคว้าเอาไว้โดยแรง ก็ทำให้ลิซ่าต้องสะบัดหน้าหันกลับไปมองผู้กระทำการอุกอาจด้วยความตกใจอย่างที่สุด


จองกุกจ้องมองใบหน้าสวยหวานภายใต้หมวกใบที่เขามองว่ามันเกะกะเอาไว้ ดวงตาคมนิ่งจัดแต่แฝงไปด้วยร่องรอยความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่าน เขามาที่ตึกนี่เพราะจะต้องมาคุยเรื่องการแสดง แต่เขากลับลืมของบางอย่างไว้ในรถ เลยต้องขอกุญแจรถจากผู้จัดการลงมาก่อนคนเดียว อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าจะได้เจอกับเธอที่นี่


ขาทั้งสองของเขาก้าวเข้าไปหาเธอที่ยืนหลบอยู่ตรงซอกรถอย่างไม่รู้ตัว จิตใจของเขาสั่งให้เขาทำมันไปก่อนสมอง ร่างบางนั้นอยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตกับกางเกงยีนส์ง่ายๆ แต่กลับดูน่ามองอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าเธอจะใส่หมวกปิดหน้าปิดตา แต่เขาก็จำเธอได้อยู่ดี


แต่ทันทีที่เขาก้าวเข้าใกล้เธอมากเท่าไหร่ เขาถึงได้เห็นว่าเธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่เป็นภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาเกาหลี แต่ถึงเขาจะฟังเธอไม่ออก คำหนึ่งที่เขาฟังและจับมันได้ชัดเจนคือชื่อของใครอีกคนที่ออกมาจากปากเธอ


พี่เตนล์


“ไง ไม่คิดนะว่าจะได้เจอเธอที่นี่” จองกุกจ้องมองเธอนิ่ง มือของเขาบีบแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ


“ปล่อยฉัน นายคิดว่านายเป็นใคร” ลิซ่าจ้องเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว สายของแบมถูกตัดไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คงเพราะด้วยสัญญาณในที่จอดรถที่ไม่ค่อยดี แต่เธอไม่ได้สนใจนัก


ในหัวเธอเวลานี้คิดว่าแค่เธอกำลังถูกคนๆนี้รังแก ดีเลย เจอกันแบบนี้จะได้เคลียร์ให้มันจบๆไป


“ฉันไม่รู้ว่าเมมเบอร์ในบังทันจะมีงานอดิเรกเป็นสตอกเกอร์ด้วย นายตามฉันมาเหรอ”


“ฉันเนี่ยนะตามเธอ” จองกุกแค่นเสียง เหลือบมองไปที่โทรศัพท์ในมือเธอ แล้วก็ขยับยิ้มเย็นชา “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องซะหน่อยเลย ที่เธอทำเป็นแกล้งไม่คุยกับฉันเมื่อเช้า เป็นเพราะมัวแต่ติดต่อกับคนอื่นอยู่งั้นสิ”


“นี่นายพูดอะไรของนาย ทำไมฉันต้องไปทำอะไรแบบนั้นด้วย ปล่อย ไม่งั้นฉันจะร้องแล้วนะ


ลิซ่าขู่เสียงเข้ม ทว่าเธอก็ต้องตกใจ เมื่อร่างสูงของอีกฝ่ายกลับปราดเข้ามาประชิด จองกุกจ้องเธอนิ่ง แววตาของเขาดูดุร้ายเหมือนหมาป่าที่รอจะขย้ำเหยื่อ ในจณะที่รอยยิ้มของเขาเหมือนรอยยิ้มของซาตานในคราบเทพบุตร


“อยู่ๆก็กลายเป็นแมวเลี้ยงไม่เชื่องกับเจ้าของงั้นเหรอ จะเล่นบทนี้ใช่มั้ย ลิซ่า”


“นี่ ฉันเจ็บนะ นายเป็นบ้าอะไรของนาย ฉันไม่รู้จักนายเลยนะ”   


สิ่งที่เธอพูดทำให้จองกุกชะงัก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นด้วยอารมณ์โกรธในทันที


“ก็ได้ ถ้าเธอยังยืนยันว่าเธอไม่รู้จักฉัน งั้นฉันจะทำให้เธอจำได้เองว่าเราเป็นอะไรกัน”


“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย อื้อ-!


เสียงร้องของลิซ่าขาดหายไป เมื่อริมฝีปากนุ่มถูกเขาขโมยเป็นเจ้าของไปโดยที่ตั้งตัวไม่ทัน หญิงสาวเบิกตากว้าง น้ำตาเริ่มซึมไหลออกจากดวงตาคู่สวยช้าๆ เธอดิ้นสุดแรง พยายามจะทุบกำปั้นเข้ากับแผ่นอกของคนตรงหน้า ทว่าก็กลับถูกเขารวบมือทั้งสองข้างเอาไว้ 


ท่าทางขัดขืนของเธอกลับเหมือนเชื้อไฟที่กระตุ้นสัญชาตญาณของผู้ล่าให้ยิ่งอยากเอาชนะ จองกุกสาบานกับตัวเองว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอหนีหลุดจากเขาไปได้ ไม่ใช่ในครั้งนี้!




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Writer's talk:

เอาอีก เอาอีก !  จัดหนักจัดเต็มเลยนะคะกุกขา พิษรักแรงหึงนี่มันดีจริงๆ 55555

นับจากบทนี้ไปจะเริ่มเอาโมเม้นงาน SMA (ที่แนะนำไปในตอนก่อน) เข้ามาเกี่ยวนะคะ 

บอกล่วงหน้า จะได้ไม่พลาดทุกช็อตเด็ดกัน ลิซ่ามีโมเม้นกับใครยังไง เรารู้กันนะ อย่าเพิ่งสปอยเยอะในเม้นล่ะ 555


ขอแจ้งว่าตอนถัดไปอาจจะมาช้ากว่าปกติหน่อยนะคะ อาทิตย์หน้าไรท์มีสอบจ้ะ  

แต่ก็จะพยายามเขียนเก็บไว้เรื่อยๆถ้าหาเวลาได้เน้อ 


ป.ล. ใครกลัวดราม่า เรื่องนี้ไม่ดราม่านะจ้ะ มีแต่ฟินจิกหมอนขาดแล้วขาดอีก ขาดกระจุยกระจาย 

ตอนต่อไปพล๊อตก็มาแล้วนะเออ รับรองดีงาม 5555

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

1,718 ความคิดเห็น

  1. #1704 apinyasapanna (@apinyasapanna) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 07:51
    จูบอีกๆๆๆๆๆ
    #1704
    0
  2. #1700 peachy_j (@peachy_j) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 14:21
    เอะอะจับจูบ ฮือออ
    #1700
    0
  3. #1679 เจ้าญิ่งชานม (@joylovedan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 14:36
    โอ้ยกร้าวใจพี่จริงๆ
    #1679
    0
  4. #1630 nuchnapa_ss (@byuntaengoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 17:00
    จัดหนัก555
    #1630
    0
  5. #1269 Helenbrabra (@koonrambo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 14:41
    ซาดิสส 555555 งานนี้มีแต่หนุ่มๆมองลิซนะ ><
    #1269
    0
  6. #1205 LoveKimtaetae (@LoveKimtaetae) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 12:43
    เห้ยแกร กุกดูซาดิส
    #1205
    0
  7. #728 NDRTN (@NookDirectioner) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:41
    จองกุกอย่ารุนแรงนักสิลูกก แต่ชุ้นฟิน อรั้ยยย
    #728
    0
  8. #712 jungkook_1320 (@jungkook_1320) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 11:20
    อะไรรรรรรรร
    #712
    0
  9. #552 fairy (@game_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:49
    อู้ยยยยยยยย
    #552
    0
  10. #363 love my key (@kanyapon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:07
    สู้ๆนะคะ ขอให้สอบได้เกรดเอ ทุกวิชาเลย
    สอบเสร็จแล้วมาอัพไวๆน้าาาา
    รออยู่น้าาาาา
    #363
    0
  11. #358 meowwahh (@meowwahh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:42
    รักไรท์น้ามาต่อเร็วๆ
    #358
    0
  12. #356 กุ๊กซ่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:29
    คิดถึงไรน์จังเลย
    #356
    0
  13. #355 DaraKim (@DaraKim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:08
    อยากอ่านต่อแล้วไรท์ คิดถึงงงง ????????????????????????
    #355
    0
  14. #354 DaraKim (@DaraKim) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:08
    รออออออ
    #354
    0
  15. #353 Eyeshadowjb (@Eyeshadowjb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:55
    จัดอีกๆค่ะรอตอนต่อไปนะคะ😘
    #353
    0
  16. #352 ~๋฿eat๛ (@olloziiok1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:31
    ยัยลิซจำไม่ได้แงงงกุ๊กนายต้องทำให้ลิซจำได้นะ
    #352
    0
  17. #351 Juno_e (@juno_e) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:54
    จองกุก so hott
    #351
    0
  18. #350 RaineYLovelY (@boruhima) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:47
    ง่า หนูลิซจำไม่ได้ซะงั้น ตอนแรกก็กำลังจะสงสารกุกแล้วเชียว แต่มาเจอช็อตจูบนางไป แหมมมมมมม ร้ายจริงๆเลยนะกุกกี้ หนูไม่กลัวจะมีใครมาเห็นหรอไง เบาๆหน่อย ชั้นหวงยัยแมวนะยะ
    เฮ้อออ ทำไมยัยหนูลิซไม่บอกให้กุกกี้รู้ซักหน่อยน๊า ก่อนจะกินแอปเปิ้ลไป 
    #350
    0
  19. #349 nciskoy (@nciskoy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:01
    สนุกอ่ะไรท์ รีบมาต่อนะคะ ใครก็ได้บอกกุกกี้ที น้องจำไม่ได้นะกุก
    #349
    0
  20. #348 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:44
    เดี๋ยวมีคนมาถ่ายรูปนะะะะะ
    #348
    0
  21. #347 Kimeyez (@Kimeyez) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:45
    กุกร้ายอ่ะ ลิซก็จำไม่ได้ TT
    #347
    0
  22. #345 sereensereen (@sereensereen) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:11
    รอออออออ
    อิกุกมันร้ายย รีดเชื่อแบบนั้น555
    #345
    0
  23. #344 แฟแฟ (@cottonfaixoxo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:56
    หู้วววว ยังไงต่อเนี่ย
    #344
    0
  24. #343 Kanokpun (@Kanokpun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:53
    รอตอนต่อไปนะคะ ชอบมาก สนุกมากๆ
    #343
    0
  25. #342 Kanokpun (@Kanokpun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:53
    รอตอนต่อไปนะคะ ชอบมาก สนุกมากๆ
    #342
    0