[Love Projects] บังคับรัก Forced love {Singto×Krist}

ตอนที่ 8 : Accident...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

ตอนที่ 8 Accident...


"พ่อเลี้ยงครับ ผมว่าเอกสารตรงนี้มันผิดอยู่..."

"ตัวเลขตรงนี้ก็ไม่ตรงกันครับพ่อเลี้ยง"

"ผมแก้เอกสารมาแล้ว พ่อเลี้ยงลองตรวจดูหน่อยนะครับ"

"นี่รูปแบบแพ็คเก็จใหม่ที่โรงงานส่งมาให้ดูครับพ่อเลี้ยง"

"รายการทัวร์ของลูกค้าที่พี่ทัตเพิ่งส่งมาครับ"

และอื่นๆ อีกมากมายหลากหลายเรื่องที่ทำเอาพ่อเลี้ยงให้ไร่ธารารินต้องยกมือกุมขมับ มองเลขาตัวแสบที่วิ่งวุ่นทำงานเกินค่าจ้างไปมากโข แรกๆ ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าขยันทำงาน แต่หลังๆ นี่เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ละ

"พ่อเลี้ยงครับ..." พูดไม่ทันขาดคำก็มาอีกแล้ว... ให้ตายยยยเถอะ

"คริส หยุด" คริสเบรกตัวเอี้ยด ในมือมีเอกสารที่จะให้พ่อเลี้ยงดูเป็นเรื่องที่ร้อย มองคนที่นั่งนวดขมับพิงเก้าอี้แล้วแอบหัวเราะขำในใจ 

"นี่เอกสารมันเยอะจริงๆ หรือนายกำลังทำให้มันเยอะกันแน่หะ" สิงโตเงยหน้าขึ้นมองอย่างจับผิด คริสจ้องกลับอย่างไม่มีพิรุธ... ในใจยิ้มร่า สมควรที่อีกฝ่ายจะโมโหอยู่หรอก ในเมื่อตั้งแต่เช้ามาเขาก็เล่นวิ่งไปมาระหว่างโต๊ะตัวเองกับโต๊ะทำงานของพ่อเลี้ยงเป็นสิบๆ รอบแล้ว ขนาดเขายังแอบมึนหัวอยู่หน่อยๆ ไม่ต้องคิดถึงคนที่ต้องใช้สมาธิทำงานอย่างพ่อเลี้ยงเลย

"ก็ผมไม่เคยเป็นเลขาให้ใครหนิ ผมจะรู้ได้ไงล่ะครับว่าเอกสารไหนสำคัญไม่สำคัญ ผมก็ต้องให้พ่อเลี้ยงดูทุกแผ่น เพราะเดี๋ยวจะเกิดความผิดพลาดไงครับ" คำอธิบายที่ถูกเตรียมมาเป็นอย่างดีทำเอาพ่อเลี้ยงหนุ่มเถียงไม่ออก

"หรือว่า... ผมทำให้พ่อเลี้ยงรำคาญเหรอครับ... ผมขอโทษ" คริสทำหน้าม่อย เหมือนที่เห็นลีนทำบ่อยๆ เวลาโดนดุ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองอย่างหงอยๆ นับถอยหลังในใจช้าๆ...5... 4... 3... 2... 

เสียงถอนหายใจดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า คริสแอบยิ้ม ได้ผลจริงๆ ด้วยแฮะ!

ร่างสูงนั่งลงบนโต๊ะของเลขาเฉพาะกิจ หยิบเอกสารที่อีกฝ่ายวางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบแล้วเริ่มอธิบายให้ฟังช้าๆ

"เอกสารพวกนี้ไม่ใช่เรื่องด่วนมาก นายต้องอ่านให้เข้าใจ แล้วมาสรุปให้ฉันฟังทีเดียวตอนเย็น เพราะฉันไม่มีเวลาอ่าน" 

"แพ็คเก็จสินค้าใหม่กับพวกรายการทัวร์ ถ้านายเห็นว่ามันโอเคก็อนุมัติไปได้เลย ถ้าไม่แน่ใจค่อยมาปรึกษาฉัน"

"ส่วนสัญญาต่างๆ พวกนี้ เอามาให้ฉันได้เลย เพราะเป็นเรื่องด่วน ฉันต้องใช้เวลาในการตัดสินใจ... เข้าใจไหม"

"...." คนฟังมองตาแป๋ว ไม่ได้รับรู้ถึงคำถามที่ถามไปสักนิด ชายหนุ่มถอนหายใจ

"คริส ฉันถามว่าเข้าใจไหม" สิงโตเอาปากกาเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นการเรียกสติ คริสสะดุ้ง

"ข เข้าใจครับ"

"เข้าใจแล้วก็ทำตามด้วย นายจะวิ่งไปหาฉันทุกครั้งที่มีเอกสารใหม่มาแบบนี้ไม่ได้ เดี๋ยวก็เหนื่อยตายกันพอดี" คริสพยักหน้าหงึกหงัก แผนการณ์อีกมากมายที่จะแกล้งอีกฝ่ายปลิวหายลอยไปกับสายลม เพียงแค่ได้ยินคำพูดที่แสดงถึงความเป็นห่วง ไม่ใช่ความรำคาญที่เขาก่อความวุ่นวาย

"แล้วก่อนหน้านี้ พ่อเลี้ยงทำยังไงกับเอกสารพวกนี้ล่ะครับ" คริสกวาดสายตามองเอกสารกองใหญ่บนโต๊ะ แม้จะเล่นไปบ้าง แกล้งอีกฝ่ายไปบ้าง แต่ก็รับรู้ว่างานที่ทำอยู่ไม่ได้มีจำนวนน้อยเลย

"มีทัตมาช่วยบ้าง แต่ส่วนใหญ่ฉันก็จัดการเอง นายถึงเห็นว่าฉันมาค้างที่ออฟฟิศบ่อยๆ ไง" คริสร้องอ๋อในใจ... พูดง่ายๆ คือที่ไม่ได้กลับบ้านไม่ใช่เพราะขยัน แต่เพราะงานสุมหัวงี้เหรอ

"แต่ตอนนี้ถ้าให้ทำคนเดียวคงไม่ทัน เพราะมีโปรแกรมจะพาคนแถวนี้ไปเที่ยวตอนเย็น คุณเลขาจะช่วยผมเคลียร์งานหน่อยได้ไหมล่ะครับ"

"เที่ยวเหรอ!? ที่ไหนครับ ไปที่ไหน" คริสตื่นเต้นเป็นเด็กๆ ทันทีที่ได้ยินคำว่าไปเที่ยว สิงโตส่ายหน้าไม่บอก เคาะปากกาลงบนแฟ้มเอกสาร

"ช่วยฉันจัดการเอกสารพวกนี้ให้เสร็จก่อน ไม่งั้นอด" คริสยู่หน้าใส่ ยกมือปัดปลายจมูกตัวเองอย่างมั่นใจ

"มือชั้นนี้แล้ว พ่อเลี้ยงนั่นแหละ ไปทำงานของตัวเองให้เสร็จเถอะ" คริสมองไปยังโต๊ะของอีกฝ่ายที่ยังมีงานกองสุมเป็นภูเขา สิงโตเหล่ตามอง

"ที่จริงมันควรจะเสร็จไปตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ถูกใครบางคนมากวนสมาธิกันตั้งแต่เช้า"

"ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไงเล่า!" คริสกระแทกเสียงใส่ก่อนจะยกมือปิดปากอย่างตกใจ พูดออกไปแบบนั้นก็หมายความว่าเขายอมรับน่ะสิว่าไปกวนสมาธิอีกฝ่ายจริงๆ

"เอาเถอะๆ ถึงจะไม่เชื่อ แต่ถ้านายพูดถึงขนาดนั้นฉันจะสมมติว่าเชื่อก็ได้" คริสกัดฟันกรอด มองคนที่เดินผิวปากกลับไปที่โต๊ะอย่างสบายใจแล้วส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

ไอ้! พ่อ!! เลี้ยง!!!

......................................................................................................................................................................

"น้องลีน จะไม่ไปด้วยกันจริงๆ เหรอครับ" คริสรับตะกร้าของกินมาจากเด็กสาวแล้วเอ่ยถามอีกรอบ

"ไม่ล่ะค่ะ ไปเป็นก้างขวางคอคนอื่นมันบาป... เดี๋ยวลีนหาแฟนไม่ได้" ประโยคท้ายแอบกระซิบกับคริสเบาๆ เพราะพี่ชายขี้หวงยังยืนอยู่ไม่ไกล

"ก้างขวางคออะไรกันล่ะครับ" คริสเบ้หน้า... กรรมการห้ามมวยมากกว่าน่ะสิ

"ลีนล้อเล่นค่ะ พอดีพรุ่งนี้ลีนมีสอบ ต้องขอตัวไปอ่านหนังสือจริงๆ ค่ะ" ลีนยิ้มแห้ง จริงๆ ก็อยากไปสังเกตการณ์เพื่อต่อยอดความฟินอยู่หรอก แต่โอกาสไม่เอื้ออำนวยเอาซะเลยเนี่ยสิ

"ไปกันได้แล้วคริส" สิงโตตะโกนเรียก คริสหันมามองเด็กสาวอีกรอบ ลีนยิ้มให้

"จำคำพูดลีนไว้นะคะพี่คริส อยากได้อะไรให้อ้อนเข้าไว้ รับรองเวิร์ก!" คริสส่ายหน้าก่อนจะเดินไปขึ้นรถ นี่คนอายุยี่สิบหกอย่างเขาต้องเชื่อคำแนะนำของเด็กอายุสิบแปดจริงดิ

"คุยอะไรกับยัยลีนอยู่ตั้งนาน" สิงโตเอ่ยถามเมื่อรถวิ่งออกจากรีสอร์ท

"เปล่านี่ครับ..." คริสทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "น้องลีนแค่งอแงอยากมาด้วย แต่ต้องอ่านหนังสือสอบแค่นั้นเอง"

"งั้นเหรอ..." สิงโตพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ไม่ได้มีท่าทีสงสัยอะไร คนร้อนตัวแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

"วันนี้เราจะไปไหนกันครับ คราวก่อนไปสวนสัตว์ หวังว่าคราวนี้พี่สิงโตคงไม่ได้พาผมไปสวนสนุกนะครับ" คริสเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ตามสัญญา แอบใจกระตุกหน่อยๆ แต่ก็บอกตัวเองว่าอีกหน่อยเดี๋ยวก็ชิน สิงโตเหลือบมองคนข้างๆ ยกยิ้มพอใจ

"จริงๆ ก็ไม่ได้คิดนะ แต่พอนายพูด พี่เปลี่ยนแผนตอนนี้เลยก็ได้" เรียกอีกฝ่ายว่าพี่ว่าใจกระตุกแล้ว พออีกฝ่ายแทนตัวว่าพี่ยิ่งใจกระตุกกว่า เกือบหาปากตัวเองไม่เจอเลยทีเดียว

"ใจเย็นๆ เถอะครับ อย่าทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กเจ็ดขวบไปมากกว่านี้เลย" คริสทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ สิงโตยิ้มขำ ยังคงขับรถไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ปริปากบอกอยู่ดีว่าปลายทางคือที่ไหน 

นั่งไปนั่งมา คนไม่มีอะไรทำก็เริ่มจะง่วง หัวกลมๆ เริ่มเอียงไปซ้ายทีขวาทีอย่างน่าหวาดเสียว ก่อนจะพิงกระจกแล้วหลับสนิทไปในที่สุด สิงโตหันมามองก่อนจะแวะจอดรถริมทาง เพื่อปรับเบาะให้คนขี้เซาได้นอนอย่างสบายตัว แล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มผืนเล็กที่มีติดรถไว้เสมอมาห่มให้ ก่อนจะขับรถต่อ เหลือบมองคนที่หลับสนิทอยู่เป็นระยะๆ ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

"คริส ตื่นได้แล้ว" สิงโตหันมาเขย่าตัวน้องเบาๆ เมื่อถึงที่หมาย คนหลับสนิทส่งเสียงประท้วงในลำคอสองสามคำก่อนจะเงียบเสียงลง เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกฝ่ายหลับไปอีกแล้ว

"คริส... ตื่น" สิงโตเพิ่มความแรงขึ้นอีกนิด แต่ผลก็เหมือนเดิม คนเจ้าเล่ห์เริ่มหาวิธีใหม่ ก้มหน้าลงไปจนชิด เป่าลมเข้าหูน้องเบาๆ คนขี้เซาขยับตัวขยุกขยิกหนีการรบกวน 

"ถ้าไม่ตื่น... พี่จะอุ้มลงจากรถแล้วนะครับ" เสียงกระซิบเบาๆ แตทว่า่อานุภาพร้ายกาจ คริสเบิกตากว้าง ตื่นทันที

"ตื่น... ตื่นแล้วครับ" คริสผุดลุกขึ้นนั่ง หันมองรอบตัวอย่างเบลอๆ สติยังมาไม่ครบ

"ไปกันเถอะครับ เรายังต้องเดินต่อไปอีกหน่อย" พ่อเลี้ยงหนุ่มว่าแบบนั้นก่อนจะคว้าสัมภาระทุกอย่างเดินลงจากรถไป คริสทำตามอย่างว่าง่าย รับขวดน้ำที่อีกฝ่ายยื่นให้มาล้างหน้า ก่อนจะเดินตามเจ้าถิ่นไปต้อยๆ 

เดินมาได้สักพัก สติก็เริ่มมาครบ คริสเริ่มหันไปมองรอบตัว เจอแต่ต้นไม้กับต้นไม้ก็ขมวดคิ้วมุ่น จะโดนหลอกมาฆ่าหมกป่าหรือเปล่าเนี่ยไอ้คริส แค่เขาบอกว่าจะพามาเที่ยวก็ตามเขามาง่ายๆ เฉยเลย 

"นี่..." ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามให้หายสงสัย เสียงน้ำที่ดังแว่วมาให้ได้ยินก็เรียกความสนใจไปซะก่อน คริสตาลุกวาว เกาะแขนคนข้างหน้าหมับ

"น้ำตก! ใช่ไหมครับพี่สิงโต ข้างหน้ามีน้ำตกใช่ไหมครับ"

"ใจเย็นๆ ปล่อยแขนพี่ก่อนคริส เดี๋ยวของตก" คริสยิ้มแหย ก่อนจะแย่งของในมืออีกฝ่ายมาช่วยถือ เดินถือมาคนเดียวได้ยังไงตั้งนานเนี่ย หนักเป็นบ้า

"โอ้โห~" คริสมองบรรยากาศรอบตัวอย่างนึกทึ่ง น้ำตกที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้มีขนาดใหญ่มาก แต่คริสมองว่ามันสวยสุดๆ ต้นน้ำไหลลงมาจากผาหินที่สูงลดหลั่นกันเป็นชั้นๆ ตกลงมาเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ ความใสแจ๋วของน้ำทำเอาคริสตัวสั่น อยากจะกระโดดลงไปเล่นซะเดี๋ยวนั้น แต่ดูเหมือนจะมีคนรู้ทันความคิดนั้นซะก่อน

"เอาของไปเก็บกับพี่ก่อนคริส" คริสละสายตาจากน้ำตกตรงหน้าไปส่งค้อนให้แผ่นหลังกว้างวงใหญ่ แต่ก็ยอมเดินตามไปอยู่ดี สิงโตนำผ้าที่เตรียมมาปูลงบนแผ่นหินขนาดใหญ่ ตามด้วยสัมภาระต่างๆ ที่ขนมา คริสมองกล้องที่อีกฝ่ายหยิบออกมาเป็นอย่างแรกด้วยความสนใจ

"พี่สิงโตถ่ายรูปเป็นด้วยเหรอ?"

"อืม งานอดิเรกน่ะ แต่ไม่ได้ถ่ายมานานละ" สิงโตตอบ แพนกล้องไปตามมุมต่างๆ ของน้ำตก ก่อนจะมาหยุดที่คนตรงหน้า

"ลองกล้องให้หน่อย" คนโดนใช้ชูสองนิ้ว ฉีกยิ้มกว้างให้กล้องทันทีอย่างไม่อิดออด สิงโตกดชัตเตอร์รัวๆ ก่อนจะกดเช็คภาพอย่างพอใจ 

"ขอผมดูบ้างดิ" คริสแบมือขอ สิงโตมองนิ่งๆ ก่อนจะโยกตัวหลบ

"ไรอ่ะ แค่นี้ต้องหวงด้วยเหรอ" คริสหน้าบึ้ง

"เดี๋ยวให้ดู แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

"พี่สิงงง ขอดูนิดเดียวเอง นะๆๆๆ" คริสเกาะแขน กระพริบตาปริบ ทำหน้าอ้อนสุดพลัง แต่อีกฝ่ายไม่หลงกล

"ไม่ใช่ตอนนี้ไง" คริสผละตัวออก ส่งหน้าเหวี่ยงไปให้แทน... วิธีที่ลีนบอกไม่เห็นจะได้ผลเลย... หรือว่า... เขาจะยังอ้อนไม่พอวะ? 

สิงโตมองคนขี้งอนที่ขยับออกห่างไปนั่งคนล่ะมุมแล้วเผลอกดชัตเตอร์ไปอีกหลายชุด ตอนที่คริสมาเกาะแขนอ้อนเมื่อกี้เกือบจะใจอ่อนไปแล้วจริงๆ ยังดีที่ดึงสติกลับมาได้ทัน คริสมองนาฬิกาที่บอกเวลาเกือบบ่ายสามโมงแล้วก็เข้าใจว่าทำไมพ่อเลี้ยงถึงได้ให้คนเตรียมอาหารมาด้วย ใช้เวลาเดินทางจากรีสอร์ทมาที่นี่เกือบสองชั่วโมง ถ้าให้กลับไปกินอาหารที่รีสอร์ทเขาคงหิวจนไส้กิ่วแน่

"พี่สิงๆ ผมลงไปเล่นน้ำได้ป่ะ" หันไปถามคนที่ยังง่วนอยู่กับกล้องลูกรัก จะหวงอะไรเบอร์นั้นวะ สิงโตหันมามอง 

"หิวหรือเปล่า จะไม่กินอะไรก่อนเหรอ" คริสมองอาหารที่ยังอยู่ในตะกร้าแล้วส่ายหน้า 

"ไม่อ่ะ ผมยังไม่หิว ขอไปเล่นน้ำก่อนเดี๋ยวค่อยกลับมากิน" 

"แล้วมีชุดมาเปลี่ยนหรือไง" คริสชะงัก... เออว่ะ ตอนมาก็มาตัวเปล่านี่หว่า 

"แล้วทำไมพี่สิงโตไม่บอกก่อนล่ะว่าเราจะมาน้ำตกกัน ผมจะได้เอาชุดมาเปลี่ยน!" คนขี้โวยวายมองผืนน้ำตรงหน้าอย่างแสนเสียดาย...เพลงพี่ดาต้องมาอ่ะ 

 ...ห่างกันเพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล... 

"หึ ขี้โวยวายไปได้นา" สิงโตหันไปคว้ากระเป๋าเป้ที่ตั้งอยู่ข้างๆ แล้วหยิบเสื้อผ้าออกมาชุดหนึ่งก่อนจะโยนไปให้น้อง คริสหันมามองตาขวางเพราะหล่นลงบนหัวพอดี แต่พอเห็นว่าเป็นอะไรก็ยิ้มกว้าง กระโดดหยองแหยงไปเปลี่ยนชุดทันที

"ขอบคุณมากครับบบบ" 

"วอร์มร่างกายด้วยนะคริส น้ำมันเย็น เดี๋ยวเป็นตะคริว" สิงโตตะโกนไล่หลังไปด้วยความเป็นห่วง แต่เห็นแค่มือขาวๆ ที่โบกตอบกลับมา ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงกระโดดน้ำดังตูมใหญ่ พร้อมกับร่างขาวที่ลงไปดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำอย่างร่าเริง สิงโตหันไปมองก่อนจะยกกล้องในมือขึ้นถ่ายรูป คนโดนถ่ายก็รู้ตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้าง บางรูปก็หันมาฉีกยิ้มให้กล้องอย่างรู้งาน บางรูปก็เป็นรูปหลุดซะจนคนถ่ายขำ...

"พี่สิง ไม่มาเล่นน้ำด้วยกันเหรอ?" คริสที่เล่นน้ำคนเดียวอยู่นานเริ่มเบื่อ ว่ายมาลอยคออยู่ใกล้ๆ กับแผ่นหินที่อีกฝ่ายนั่ง

"ไม่ล่ะ พี่ไม่มีชุดเปลี่ยน" สิงโตปฏิเสธหน้าตาย

"โกหก เอาชุดมาให้ผมได้แต่มีชุดของตัวเองเนี่ยนะ เชื่อตายล่ะ" คริสเบ้หน้า

"หิวหรือยัง ขึ้นมากินอะไรหน่อยไหม"

"ไม่อยากขึ้นไปเลยอ่ะ เดี๋ยวหนาว พี่เอามาป้อนผมหน่อยดิ"

"นี่จริงจัง?"

"มาก!" คริสพยักหน้า สิงโตหัวเราะหันไปหยิบข้าวกล่องที่เตรียมมา ก่อนจะเดินไปนั่งหย่อนขาอยู่ในน้ำ คริสมองข้าวกล่องตาวาว ท่าทางจะหิวแล้วจริงๆ

"กินอะไรก่อนดี"

"อะไรก็ได้ พี่ป้อนมาเหอะ ผมกินได้หมดอ่ะ" คนที่โผล่แค่หัวขึ้นมาจากน้ำตอบง่ายๆ สิงโตจึงเริ่มปฏิบัติการป้อนอาหารให้ปลากลายพันธุ์? มีเสียงร้องบอกว่าอยากกินโน่นอยากกินนี่แทรกมาเป็นระยะ สิงโตเดินไปหยิบขวดน้ำมาส่งให้เมื่อเห็นว่าปลาตัวน้อยเริ่มอิ่ม คริสหันไปมองรอบๆ แล้วหันมาถามคนพามาอย่างสงสัย

"ที่นี่สวยขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีคนมาเที่ยวเลยล่ะครับ"

"ที่ดินส่วนบุคคลนี่ จะเข้ามาง่ายๆ ได้ไง"

"อ๋อ..." คริสพยักหน้า ก่อนจะเบิกตากว้าง "หา!?"

"อะไร?"

"จะบอกว่าน้ำตกนี่... ของพี่สิงโตเหรอครับ!"

"มันก็ตั้งอยู่ในที่ดินของพี่นะ" สิงโตตอบยิ้มๆ "ของพี่คนเดียว แบบไม่มีหุ้นส่วนด้วย" 

"โห~ ช่างน่าอิจฉา... แล้วคิดจะเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวไหมครับ" 

"นายคิดว่าไงล่ะ" คนโดนถามกลับ หันไปมองบรรยากาศรอบตัวอีกครั้ง... ที่นี่สวยมากก็จริง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความสงบ ซึ่งคงจะไม่มีวันได้สัมผัสอีกถ้ามีคนอื่นๆ เข้ามา ที่นี่จะต้องเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ที่เขาเคยเห็นมา คิดๆ แล้วมันก็... น่าเสียดาย 

"แล้วแต่พี่สิงโตสิครับ ผมไม่ใช่เจ้าของสักหน่อย... แล้วนี่ตกลงจะไม่ลงมาเล่นน้ำเป็นเพื่อนผมจริงๆ เหรอ" สิงโตส่ายหน้า คริสเบะปากใส่ ก่อนจะว่ายน้ำหนีอย่างงอนๆ ชายหนุ่มเก็บกล่องข้าวไปใส่ไว้ในตะกร้าเหมือนเดิม หันมามองร่างขาวๆ ที่ดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำ บางครั้งก็หายไปใต้น้ำเป็นพักๆ

"คริส" สิงโตตะโกนเรียกเมื่อเริ่มรู้สึกว่าครั้งนี้อีกฝ่ายหายไปนานเกินไป ขายาวๆ เดินกลับมายังที่เดิมที่นั่งป้อนข้าวน้องอีกครั้ง สายตามองจุดสุดท้ายที่น้องหายไปอย่างเริ่มใจเสีย

"คริส! ได้ยินพี่หรือเปล่า ตอบหน่อย" 

เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่ตะโกนเรียกแม้แต่น้อย สิงโตถอดรองเท้าก่อนจะกระโดดลงน้ำทันทีอย่างไม่ลังเล 

"คริส! อยู่ไหนน่ะ!" สิงโตดำลงไปใต้น้ำแต่ก็ไม่เห็นวี่แววอีกฝ่ายเลยสักนิด ใจเริ่มหายวูบลงทุกขณะ 

"แบร่!" คริสทะลึ่งพรวดขึ้นจากน้ำไม่ห่างตัวตัวพ่อเลี้ยงหนุ่มนัก มองสภาพเปียกโชกของคนตรงหน้าแล้วหัวเราะชอบใจ สิงโตชะงัก 

"คริส... นี่หลอกกันเหรอหะ!" คริสหัวเราะเจื่อนเมื่อเห็นแววตาโกรธๆ ของคนตรงหน้า 

"พี่สิงโต... ผมขอโทษ ผมแค่อยากให้พี่ลงมาเล่นน้ำด้วย ก็เลย..."

"ทำไมถึงได้เอาเรื่องความเป็นความตายมาล้อเล่นแบบนี้ พี่ไม่ได้สนุกด้วยเลยนะ!" สิงโตหลุดขึ้นเสียงใส่เพราะโกรธจัด แต่พอเห็นท่าทางหูลู่หางตกของน้องแล้วก็ได้แต่พยายามระงับความโกรธของตัวเอง

"ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าพี่จะตกใจขนาดนี้" คริสขยับเข้ามาใกล้ มองคนสูงกว่าด้วยแววตาสำนึกผิด สิงโตถอนหายใจเฮือก ผละตัวออกห่าง

"ไปเล่นน้ำต่อเถอะ พี่ขอไปเปลี่ยนชุดก่อน" คริสหน้าจ๋อย เมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมหายโกรธ สิงโตเดินไปหยิบกระเป๋า แต่ยังไม่ทันได้หยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ก็ได้ยินเสียงเรียกจากคนในน้ำซะก่อน 

"พี่!... พี่สิงโต!... ช่วยด้วย!" ชายหนุ่มมองคนที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางน้ำอย่างไม่ไว้ใจ 

"อะไร? จะหลอกกันอีกรอบหรือไง ไม่ได้ผลหรอก" คนเพิ่งโดนหลอกทำหน้าบึ้ง แต่ก็ยังมองน้องไม่วางตา 

"พี่สิงโต อึก! ตะคริว..." คริสสำลักน้ำไปหลายอึก มือที่โบกไปมาเริ่มอ่อนแรง ก่อนที่ร่างขาวๆ จะจมหายจากสายตาไป สิงโตเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น แต่จมน้ำไปจริงๆ 

"คริส!!!"

...................................................................................................................................................................... 



หวายยยยย น้องคริสแย่แล้ว ดันไปหลอกพี่ไว้จนพี่ไม่เชื่อ สุดท้ายก็จมน้ำไปจริงๆ ซะงั้น พี่สิงจะช่วยน้องได้มั้ยน้าาา  

เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #269 คนเบื่อโลก? (@Jpranmao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:48
    เด็กขี้แกล้ง แต่น่ารักให้อภัย
    #269
    0
  2. #181 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 08:54
    เด็กขี้แกล้งต้องถูกลงโทษนะ
    #181
    0
  3. #171 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 09:25
    เด็กเลี้ยงแกะ
    #171
    0
  4. #156 เอนมะ (@cat019) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 14:23
    ว่าแล้ววเด็กเลี้ยงแกะต้องเจอแบบนี้
    #156
    0
  5. #139 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:13
    ช่วยน้องเร็ว คราวนี้ของจริงแล้ว
    #139
    0
  6. #47 Aerins (@aerins) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 03:04
    พี่สิงโตใจร้ายยยย ถ้าลงมาเล่นน้ำกับน้องตั้งแต่แรกก็ไม่เกิดเรื่องแล้วมะ ! 55555 แอบลำเอียงเข้าข้างคริส
    #47
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #24 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 18:08
    หว่าย เด็กเลี้ยงแกะ พี่เค้างอนแล้ว เห็นไหมล่ะ

    ความจริงน้องไม่ต้องแกล้งอ้อนก็ได้นะนี่ เราว่าน้องอ้อนเป็นธรรมชาติมากเลย~คุณป้อเลี้ยง และขุ่นน้องนี่ เริ่มมีอาการแปลก ๆ ต่อกันแล้วสินะ เราดูออก เราเรียนมา เอ้ย ไม่ใช่แล้ว
    #24
    0
  9. วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 16:06
    นั่นเป็นไงซนดีนักนะเราน่ะตะคริวกินเลย
    #23
    0