[Love Projects] บังคับรัก Forced love {Singto×Krist}

ตอนที่ 3 : Get away...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    19 เม.ย. 61

ตอนที่ 3 Get away...


"ไอ้คริสสส" คริสดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูทันทีที่เพื่อนสนิทส่งเสียงงอแงมาตามสาย เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเอาโทรศัพท์มาแนบหูเพื่อคุยต่อ  

"มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง~~ ทิ้งกูไว้โดยไม่ปรึกษากูสักคำ~~" เอิร์ธยังคงโวยวายไม่เลิก คริสคิดถึงสีหน้าเพื่อนสนิทตอนนี้แล้วก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้  

มันเกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ...  

ย้อนกลับไปตั้งแต่วันแรกที่เขากลับมาถึงบ้านและได้เจอเรื่องเซอร์ไพรท์จากพ่อจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาได้อาทิตย์กว่าๆ แล้ว เป็นอาทิตย์กว่าๆ ที่เงียบสงบ เพราะหลังจากวันนั้นพ่อก็ไม่ได้พูดเรื่องแต่งงานกับเขาอีกเลย จนกระทั่ง... 

"วันเสาร์นี้ว่างหรือเปล่าคริส" พ่อเอ่ยถามเขาในระหว่างที่กำลังทานข้าวเย็นกันอยู่ 

"ผมว่าจะเข้าบริษัทครับ พ่อมีอะไรหรือเปล่า" 

"ไอ้ปราญจะนัดแกไปทานข้าวเย็นที่บ้าน แกจะว่าไง" คริสนิ่งไปนิดก่อนจะตอบ

"ได้สิครับ แต่ผมขอพาไอ้เอิร์ธไปด้วยนะ" คุณสงครามมองท่าทีของลูกชายอย่างจับสังเกต 

"เอาสิ ปราญเองก็รู้จักกับเจ้าเอิร์ธอยู่แล้ว คงไม่มีปัญหาอะไร" 

"ครับ งั้นผมขอเข้าบริษัทก่อนแล้วค่อยตามไปพร้อมไอ้เอิร์ธนะครับ พ่อล่วงหน้าไปก่อนได้เลย" 

"ตามนั้น" คุณสงครามเริ่มทานข้าวต่อเมื่อเห็นว่าลูกชายไม่ได้มีท่าทีผิดปกติแต่อย่างใด ที่ส่งนมจันทร์ไปเกลี้ยกล่อมวันนั้นดูท่าจะได้ผลจริงๆ สินะ...

 ....................................................................................................................................................................... 

 เช้าวันเสาร์...

"จะเข้าบริษัทแล้วเหรอคริส" คุณสงครามเอ่ยถามลูกชายเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินตรงไปยังรถคันโปรด วันนี้เป็นวันหยุด เขาจึงเลือกที่จะพักผ่อนอยู่กับบ้าน ไม่ได้เอางานกลับมาทำเหมือนอย่างเคย

"ครับ ว่าจะเข้าไปสังเกตการณ์สักหน่อย ขอเวลาอีกนิดนะครับ ผมจะเข้าไปช่วยพ่อทำงานแน่นอน" 

"ไม่เป็นไร พ่อไม่รีบหรอก พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกพ่อแล้วกัน" 

"งั้นผมไปก่อนนะครับพ่อ... ไว้เจอกันครับ" คริสยกมือไหว้ผู้เป็นพ่อก่อนจะขับรถออกจากบ้าน คริสเหลือบมองกระจก เห็นตัวบ้านที่ค่อยๆ ห่างไปจากสายตาเรื่อยๆ แล้วถอนหายใจ

"ไว้เจอกัน... อีกสองเดือนนะครับพ่อ" เป็นคำพูดที่ลอยมาตามสายลม และแน่นอนว่าคุณสงครามไม่มีทางได้ยิน...

 .......................................................................................................................................................................  

กลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน...

หลังจากที่ขับรถออกมาจากบ้าน คริสก็มุ่งตรงไปยังบริษัทของครอบครัวทันที แต่ไม่ได้เข้าไปในบริษัทแต่อย่างใด เขาเลือกที่จะทิ้งรถไว้ที่นั่น แล้วลากกระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ขึ้นแท็กซี่ไปยังสนามบินแทน 

คริสบอกกับตัวเองว่าเขาไม่ได้กำลังจะหนี หากแต่เป็นการขอเวลาหลบไปตั้งหลักต่างหาก แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ถึงเรื่องนี้ และคนที่จะได้รู้เป็นคนแรกก็คือคนที่เขานัดให้มาเจอกันที่บริษัทเพื่อจะได้บ้านอาปราญพร้อมกันเย็นนี้อย่างไอ้เอิร์ธนี่แหละ 

"ไอ้คริส มึงอยู่ไหนเนี่ย กูถึงบริษัทมึงแล้วนะ เข้าไปข้างในเมื่อกี้ก็ไม่เห็นมีใครเจอมึงสักคน" เอิร์ธร่ายยาวทันทีที่เขารับสาย 

"กูไม่ได้อยู่บริษัทอ่ะ" คริสก้มลงมองนาฬิกา... ยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อย

"อ้าว แล้วมึงไปไหน? ไหนบอกให้มาเจอกันที่บริษัทไง"

"กูเปลี่ยนใจแล้วว่ะ ฝากมึงขับรถกูไปบ้านอาปราญทีนะ กูฝากกุญแจไว้กับลุงยามแล้ว มึงไปเอาได้เลย"

"แล้วมึงจะไปบ้านอาปราญยังไงวะ มึงไม่เคยไปสักหน่อย" เอิร์ธส่งเสียงง้องแง้งมาตามสาย คริสเดาว่าอีกฝ่ายคงจะกำลังเดินไปเอากุญแจรถอย่างที่เขาบอก

"เอาเหอะนา กูมีของจะให้มึงด้วย อยู่ในลิ้นชักหน้ารถอ่ะ" 

"ของอะไรวะ? อย่าบอกนะว่าผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วมึงเพิ่งจะนึกอยากให้ของฝากกูอ่ะ"

"มึงไปดูเองเถอะ รับรองว่าพีค" คริสหัวเราะในใจเมื่อนึกถึงเรื่องพีคที่อีกฝ่ายเคยบอกเขาไว้ที่สนามบิน ในเมื่ออยากมีเรื่องพีคนักเขาก็จัดให้

"กูเริ่มไม่อยากรู้แล้วว่ะ ไว้มึงค่อยเอามาให้กูเองไม่ได้เหรอ ให้กูหยิบเองแบบนี้มันดูไม่มีมารยาทนะเว้ย" เอิร์ธเริ่มเสียงสั่น ท่าทางเพื่อนของเขาจะเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ คริสได้ยินเสียงปลดล็อกรถก่อนจะตามมาด้วยเสียงเปิดประตู

"อย่ามาทำตัวเป็นคนดีมีมารยาทตอนนี้ เดี๋ยวกูก็ด่าให้หรอก ของอยู่ในลิ้นชักหน้ารถ หยิบได้เลย" คริสได้ยินเสียงเพื่อนสนิทบ่นอะไรอยู่สองสามคำก่อนจะเงียบเสียงไป ท่าทางจะกำลังตื่นเต้นกับของที่เขาให้อยู่แน่ๆ...

"ไอ้คริสสสสสส" และนี่ก็เป็นที่มาของเสียงโหยหวนที่ตอนนี้เริ่มจะเป็นอันตรายต่อแก้วหูของเขาแล้ว

"มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง~~~ ทิ้งกูไว้โดยไม่ปรึกษากูสักคำ~~~" เอิร์ธส่งเสียงโอดครวญมาตามสาย มันไม่ได้อาลัยอาวรณ์อะไรเขาหรอก แต่เพราะเขาทิ้งจดหมายไว้ที่มัน เพราะฉะนั้นมันจึงต้องเป็นคนเอาจดหมายของเขาไปให้พ่อยังไงล่ะ

ใช่แล้ว... ของที่เขาทิ้งไว้ให้เพื่อนสนิทเป็นแค่จดหมายธรรมดาๆ ที่มีเนื้อความเพียงแค่ว่า เขาขอเวลาเตรียมตัวเตรียมใจในการแต่งงานสองเดือน ไม่ต้องพยายามตามหาเขาเพราะเดี๋ยวเขาจะติดต่อมาเอง ครบสองเดือนเมื่อไหร่เขาจะกลับมา

... ไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้นเลย...เนอะ...

"แล้วนี่เมื่อไหร่มึงจะกลับมา" เอิร์ธเลิกส่งเสียงโวยวายแล้วหันมายิงคำถามใส่เขาแทน

"กูว่ากูก็บอกไว้ในจดหมายชัดเจนแล้วนะ"

"ไอ้คริสสส" เอิร์ธแทบจะส่งเสียงโหยหวนอีกรอบ นึกรู้ว่ากำลังโดนเพื่อนแก้เผ็ดเรื่องไปเป็นสายสืบให้พ่อมันแน่ๆ

"แค่นี้นะ กูต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว ฝากรับหน้าพ่อกูด้วยล่ะ ไอ้ลูกชายคนโปรด!" 

"เดี๋ยวไอ้คริส นั่นมึงจะไปไหน ไอ้คริสสส" เอิร์ธตาเหลือก เมื่อได้ยินเสียงประชาสัมพันธ์สายการบินดังลอดเข้ามาในสาย

"...อเมริกา" คริสพูดกับเพื่อนสนิทเป็นคำสุดท้ายก่อนจะวางสายไปและปิดเครื่องทันที

"เอาล่ะ... ได้เวลาใช้เวลาที่ขอมาให้คุ้มแล้ว"

 .......................................................................................................................................................................  

"พี่ไลท์ คริสลงจากเครื่องแล้วนะ ส่งใครมารับคริสครับ" คริสกรอกเสียงใสๆ ไปตามสายเมื่ออีกฝ่ายรับโทรศัพท์ 

"ถึงแล้วเหรอคริส ขอโทษที รอแป๊ปนึงนะ พอดีน้องชายพี่ไม่อยู่น่ะ แต่ส่งรถของรีสอร์ทไปรับแล้ว น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ"  

"ได้ครับไม่มีปัญหา ว่าแต่รีสอร์ทน้องชายพี่ชื่ออะไรนะครับ" คริสเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองรถที่จอดเรียงรายอยู่ด้านนอก

"ธาราริน รีสอร์ทน่ะ" ปลายสายตอบกลับมา เป็นจังหวะเดียวกับที่คริสเห็นรถคันดังกล่าวขับผ่านหน้าไปพอดี 

"คริส พี่ขอตัวก่อนนะ ต้องเข้าประชุมแล้วล่ะ ขอให้มีความสุขที่ธารารินรีสอร์ท"  

"ครับพี่ไลท์ ขอบคุณมากเลยพี่ ไว้ค่อยเจอกันนะครับ" คริสกดวางสายที่โทรทางไกลไปอเมริกา ก่อนจะเดินตรงไปยังรถที่ติดโลโก้ของรีสอร์ทซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มคนหนึ่งเปิดประตูลงมาอย่างเร่งรีบ และคงจะพุ่งเข้าสนามบินไปแล้วหากคริสไม่ไปดักหน้าไว้ซะก่อน  

"สวัสดีครับ" คริสยกเอ่ยทักก่อนจะส่งยิ้มไปเป็นทัพหน้า อีกฝ่ายทำหน้างงก่อนจะเบิกตากว้าง 

"แขกของคุณไลท์ใช่ก่อครับ" 

"ใช่ครับ ผมชื่อคริส เป็นรุ่นน้องของพี่ไลท์ที่อเมริกา"  

"ปี้จื้อทัตเน้อ เป็นผู้จัดการธาราริน รีสอร์ท สูมาเต๊อะครับที่มารับช้าไปหน่อย"  

"ไม่เป็นไรครับ แค่ต้องลำบากมารับผมก็เกรงใจจะแย่แล้ว" 

 "บ่ต้องผานใจ๋หรอกครับ นานๆ ทีถึงจะมีเพื่อนคุณไลท์แวะมาสักเตื้อ หมู่เฮายินดีต้อนรับขนาด" ทัตพงศ์พูดก่อนจะยกกระเป๋าชายหนุ่มขึ้นรถ  

"รีสอร์ทอยู่ห่างจากตัวเมืองเยอะมั้ยครับ" คริสถามขึ้นเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสนามบิน เป็นเชิงหาเรื่องคุยมากกว่าจะต้องการคำตอบจริงๆ  

"ก็หลายอยู่ครับ แต่สิ่งอำนวยความสะดวกที่รีสอร์ทมีครบทุกอย่างแน่นอน คุณคริสบ่ต้องกังวล" 

"แล้วน้องชายพี่ไลท์นี่นิสัยเป็นยังไงเหรอครับ เหมือนกับพี่ไลท์ไหม" 

"ไม่เหมือนหรอกครับ ป้อเลี้ยงน่ะ เปิ้นทั้งดุแล้วก็ใจดี งงมั้ยครับ" ทัตพงศ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะอธิบายต่อ 

"เวลาเปิ้นดีก็ดีใจหาย ไผมีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็ช่วยเขาหมด แต่ถ้าเป็นเรื่องงานนี่สวกขนาด ห้ามมีอะหยังผิดพลาดเด็ดขาดเลยล่ะครับ แต่คนที่รีสอร์ทก็ฮักป้อเลี้ยงกั๋นทุกคน ที่สำคัญ... ป้อเลี้ยงยังโสดอยู่ด้วยนะครับ"

"เอ่อ... ครับ" คริสยิ้มแหย แม้จะไม่เข้าใจว่าประโยคสุดท้ายอีกฝ่ายจะบอกเขาไปเพื่ออะไรก็เถอะ 

"แล้วคุณคริสรู้จักกับคุณไลท์นานแล้วบ่ครับ หมู่เฮาที่รีสอร์ทกึ๊ดเติงเปิ้นหลาย บ่ได้เจอเปิ้นมานานขนาดแล้ว"

"ก็สองปีได้แล้วครับลุง ผมไปเรียนต่อที่อเมริกาก็เลยได้เจอพี่ไลท์ที่นั่น ได้พี่ไลท์ช่วยไว้หลายอย่างเลยครับ" คริสพูดยิ้มๆ เมื่อนึกไปถึงรุ่นพี่คนสนิทที่มีรอยยิ้มหวานเป็นอาวุธ 

เขาเจอพี่ไลท์ครั้งแรกเมื่อสองปีก่อนที่อเมริกา เขาโดนกระชากกระเป๋าขณะที่กำลังจะเดินกลับหอพัก แล้วก็ได้พี่ไลท์มาช่วยไว้ได้พอดี ใครจะไปคิดว่าหน้าหวานๆ แบบนั้นจะเก่งศิลปะป้องกันตัวรอบด้าน เล่นเอาโจรกระจอกคนนั้นถึงกับสลบไม่เป็นท่า

หลังจากนั้นก็สนิทกันมาเรื่อยๆ คริสจึงได้รู้ว่าพี่ไลท์มาเรียนที่อเมริกาตั้งแต่ประถม และไม่เคยกลับไปเมืองไทยอีกเลย ส่วนสาเหตุนั้นเขาไม่ได้ถาม ด้วยเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย คริสนับถือพี่ไลท์เหมือนพี่แท้ๆ ด้วยเหตุนี้เมื่อเจอปัญหาที่เมืองไทย เขาจึงตัดสินใจโทรทางไกลไปขอความช่วยเหลือจากพี่ไลท์ทันที

ในตอนแรกนั้นพี่ไลท์ไม่เห็นด้วยที่เขาจะหนี แต่เขาให้เหตุผลว่าแค่ต้องการหลบไปตั้งหลัก ไม่นานก็จะกลับมา พี่ไลท์จึงยอมช่วย โดยแนะให้หนีไปพักผ่อนที่รีสอร์ทของน้องชายซึ่งพี่ไลท์มีหุ้นส่วนอยู่ด้วย คริสตกลงและเริ่มวางแผนการหนีด้วยการทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เพราะรู้ว่าต้องโดนผู้เป็นพ่อจับตาดูอย่างใกล้ชิด เขาเดาว่าอีกไม่นานทั้งพ่อและอาปราญต้องนัดเขากับเลโอให้มาเจอกันแน่ และสุดท้ายเรื่องที่เขาคิดไว้ก็เป็นจริง เขาจึงเลือกวันนัดนั้นเป็นวันหนีซะเลย

ป่านนี้ไอ้เอิร์ธคงจะเอาจดหมายของเขาไปส่งให้พ่อแล้วล่ะ... จงรับกรรมที่หลอกกูไว้ซะ ไอ้เพื่อนบ้า!

คริสเลื่อนสายตากลับไปมองวิวสองข้างทางเมื่อรถเริ่มวิ่งออกห่างจากตัวเมือง ก่อนจะลดกระจกลงเพื่อสูดกลิ่นธรรมชาติอย่างเต็มที่ คิดถูกจริงๆ ที่เลือกที่นี่ หวังว่าเวลาสองเดือนต่อจากนี้ จะทำให้ความคิดยุ่งๆ ในหัวของเขากลับมาเป็นปกติได้นะ... 

 ....สวัสดีเชียงใหม่....


.............................................................................................................................................................................................



ไม่ถนัดภาษาเหนือเลย งื้ออ ผิดพลาดยังไงก็แนะนำกันได้นะคะ อย่าลืมมาคุยกันในทวิตเตอร์เน้ออ #บังคับรัก_love นะคะ
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #304 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:28
    ไลท์-มีน้องชาย
    เลโอ-สิงโต(?)

    -น้องโดนตลบหลังอีกที(?)
    #304
    0
  2. #264 คนเบื่อโลก? (@Jpranmao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:02
    คนที่ใช่อยู่ที่เชียงใหม่หรือเปล่านะ?
    #264
    0
  3. #176 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 06:59
    เจอป้อเลี้ยงที่เชียงใหม่แน่ๆเลย
    #176
    0
  4. #134 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:10
    น่ารักดีอ่าา ได้เจอพี่สิงโตที่นี่แน่ๆ
    #134
    0
  5. #42 Aerins (@aerins) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 00:22
    พ่อเลี้ยงนี่ใช่เลโอหรือเปล่าน้าาา
    #42
    0
  6. #35 e_reborn (@reborn112) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 01:43
    ไลท์ เลโอ... 555
    #35
    0
  7. #16 pu su (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 22:47
    จะได้เจอกันแล้ววว
    #16
    0
  8. #3 pthanatsorn (@thanussorn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 18:33
    พระเอกรอแบบไม่รู้ตัวเฉย5555 หนีไงก็หนีไม่พ้นหรอกถ้าไรท์ไม่ปล่อยอ่ะ555
    #3
    0
  9. #2 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 17:54
    อย่าบอกนะว่า ที่ตั้งใจจะหลบน่ะ ไปหาเขาถึงที่เองเลย ว้ากกกกกก ป้อเลี้ยงคนดุ ตายหยังเขียดแน่ อิน้องเอ๋ย จะทะเลาะ ตบตี หรือจะหวานเรี่ยราด รอลุ้นค่ะ
    #2
    0