[Love Projects] บังคับรัก Forced love {Singto×Krist}

ตอนที่ 25 : Will you marry me? ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 365 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

ตอนที่ 24 Will you marry me?

“พะ…พี่…ว่ายังไงนะ?” คริสกะพริบตาปริบ เอียงคอมองคนเป็นพี่เหมือนกำลังเจอสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาด

“ได้ยินไม่ชัดเหรอ?” สิงโตกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ 

“ก็ไม่เชิง…” คริสเกาแก้มตัวเองอย่างเก้อๆ แอบตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติด้วย “พี่จะขอผมแต่งงาน?”

“อื้อ!” ร่างสูงกว่าพยักหน้ารับ

“แล้วที่ทำหน้าเครียดมาตั้งหลายวันนี่ก็เพราะกลัวผมไม่ตกลงด้วย?”

“ถูก!” พยักหน้ารับอีกรอบ

“คิดได้ยังไงของพี่เนี่ย เคยขอผมแล้วหรือไง?” คริสโวยวายทั้งๆ ที่ใบหน้าแดงเถือก คนฟังถอนหายใจเฮือก กรอกตาไปมา

“นี่คือไม่ได้รู้ตัวจริงๆ สินะ”

วันที่เขาขอน้องแต่งงานแต่น้องดันหลับไปก่อนอันนั้นเข้าใจ แต่ไอ้ครั้งหลังๆ ที่เขาอุตส่าห์วางแผนแทบตายแต่กลับโดนเจ้าตัวพังเอาดื้อๆ นี่สิที่ไม่เข้าใจ 
เขาเคยโดนทิ้งให้นั่งรอเก้อในร้านอาหารที่อุตส่าห์เหมาทั้งร้านไว้เพื่อจะขอน้องมันแต่งงาน แต่สุดท้ายก็โดนเทเพราะน้องมีงานด่วนแทรกเข้ามา และอีกมากมายหลายต่อหลายครั้งที่ไม่อยากจะย้อนถึง เรียกได้ว่าสองเดือนที่ผ่านมานี่เขาแทบจะขอน้องมันแต่งงานทุกอาทิตย์เลยก็ว่าได้ แต่สุดท้ายก็นกทุกครั้ง จะโกรธก็ไม่ได้อีก เพราะดูท่าน้องมันคงจะไม่รู้ตัวจริงๆ

“อะไรอ่ะ?” คนที่ไม่รู้ตัวก็ยังคงทำหน้างงต่อไป… ก็เป็นซะแบบเนี้ย! ใครมันจะไปโกรธลง!

“กลับบ้านกันเถอะ ป่านนี้อาครามคงรอแย่แล้ว” ชายหนุ่มคลายอ้อมกอด เดินกลับมาคว้ากุญแจรถบนโต๊ะก่อนจะเดินนำออกมาจากห้องทำงานเป็นการตัดบท
จะให้เล่าเหรอ? ไม่มีทางอ่ะ! ไม่คิดว่าเขาจะอายบ้างหรือไง วางแผนเป็นสิบๆ ครั้งแต่ไม่สำเร็จสักครั้งเนี่ย!

“อ้าว แล้วไม่รอเอาคำตอบจากผมแล้วเหรอ?” คริสรีบวิ่งตามหลังไปพลางส่งเสียงประท้วง สิงโตเอี้ยวหน้ามามอง

“ให้พี่ขอก่อนสิแล้วนายค่อยตอบ ตอนนี้ยังไม่ได้ขอเลย แต่พี่ให้ตอบได้แค่ตกลงเท่านั้นนะ”

“ไอ้พี่สิงโต!” คริสตวาดแว๊ดใส่ ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำอีกรอบ

ได้เหรอวะ? มาบอกให้เขารู้ตัวล่วงหน้าว่ากำลังจะโดนขอแต่งงาน แต่ยังไม่ขอตอนนี้ แถมยังล็อกคำตอบไว้อีกต่างหาก มีคู่รักคู่ไหนที่แปลกประหลาดไปกว่าคู่ของเขาอีกไหมเนี่ย






“ฮ่าๆๆ”

“หยุดหัวเราะนะไอ้เอิร์ท ไม่งั้นกูจะเอาทิชชู่ยัดปากมึงจริงๆ ด้วย!” คนพูดหน้างอง้ำ มองคนที่กำลังนั่งหัวเราะจนน้ำตาคลอเบ้าด้วยสายตาเขียวปั๊ด

“ก็มันตลกจริงๆ นี่หว่า มีอย่างที่ไหนวะ กำลังจะโดนขอแต่งงานแท้ๆ แต่มึงก็ทำเสียเรื่องได้ทุกรอบ แบบไม่รู้ตัวอีกต่างหาก เซ้นท์มึงคงบอดอย่างถาวรแล้วล่ะครับเพื่อน” เอิร์ทปาดน้ำตาที่ซึมเพราะหัวเราะออกมาดังลั่นเมื่อครู่ ริมฝีปากยังคงยกยิ้มอย่างต่อเนื่อง

“กูแม่งคิดผิดจริงๆ ที่เล่าเรื่องนี้ให้มึงฟัง นอกจากไม่ช่วยห่าอะไรแล้วยังมาหัวเราะเยาะกูอีก” คริสเอามือท้าวคาง ริมฝีปากแบะออกน้อยๆ เอิร์ทรีบกลั้นขำไว้ ขยับเข้าไปใกล้เพื่อน เตรียมง้อเต็มที่

“โอ๋ๆ ไม่น้อยใจนะครับเพื่อนคริส เพื่อนคริสมีเรื่องอะไรที่อยากจะให้เพื่อนเอิร์ทคนนี้ช่วย บอกมาได้เลยครับผม!”

“กู…” คริสมองหน้าเพื่อนอย่างลังเล แต่สุดท้ายก็บอกสิ่งที่ตัวเองคิดไว้ออกไป เอิร์ทเบิกตากว้าง

“ห๊ะ! มึงจะขอพี่สิงโตแต่งงาน!?”

“สัดเอิร์ท! หุบปาก!” คริสมองเพื่อนสนิทตาขุ่น ถึงพวกเขาจะนั่งคุยกันในห้องทำงาน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครผ่านมาได้ยินเข้านี่หว่า ช่วยรักษาหน้าประธานบริษัทให้เขาสักนิดเถอะ

“โทษๆ ว่าแต่ที่พูดมานี่…มึงเอาจริงเหรอวะ ใจร้อนอยากเข้าหอกับพี่สิงโตขนาดนั้นเชียว” คริสฟังคำถามของเพื่อนแล้วคิ้วกระตุก อวัยวะเบื้องล่างก็แทบจะกระตุกใส่หน้าเพื่อนเช่นกัน

“มึงเห็นหน้ากูไหม กูซีเรียสอยู่นะเนี่ย” …สาบานว่าถ้าเขาพ่นไฟได้ ร่างไอ้เพื่อนบ้าคงจะไหม้ดำเป็นตอตะโกไปเรียบร้อยแล้วแน่ๆ

“กูก็ซีเรียส” เอิร์ทว่า ก่อนจะเริ่มเก๊กหน้าจริงจัง “ทำไมความคิดนี้ถึงวิ่งเข้ามาในสมองของมึงได้วะ มึงก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าพี่สิงโตกำลังจะขอมึงแต่งงาน แล้วมึงจะไปตัดหน้าพี่แกทำไม?”

“ก็เพราะรู้อยู่แล้วนี่ไงกูถึงได้เครียด กูกลัวว่าตัวเองจะทำแผนพี่สิงล่มอีก เพราะฉะนั้นกูเป็นคนขอเองเนี่ยแหละดีที่สุดแล้ว!”

“อาเมน…เพื่อนกูสมองกลับไปแล้วมั้งเนี่ย” กล่องกระดาษทิชชู่ลอยมาเป็นรางวัลทันที เอิร์ทเบี่ยงตัวหลบได้ทันอย่างหวุดหวิด มองเพื่อนรักที่กำลังกลายร่างเป็นแมวเตรียมพุ่งเข้ามาข่วนหน้าเขาเต็มที่

“กูว่ามึงไม่ต้องทำอะไรหรอก นั่งเฉยๆ สวยๆ ให้พี่มันมาขอนั่นแหละดีแล้ว”

“สวยบ้านมึงดิ!” คราวนี้กล่องกระดาษทิชชู่ลอยไปปะทะเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ คริสหน้าหงิก เอิร์ทหัวเราะ เก็บกล่องกระดาษทิชชู่มาคืน ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเพื่อนเบาๆ

“อ่ะ งั้นมึงฟัง …มึงไม่ต้องคิดมากหรอกว่าพี่สิงโตจะใช้วิธีไหน แล้วมึงจะไปพังแผนพี่มันหรือเปล่า เพราะคนอย่างพี่สิงโตน่ะ ต่อให้มึงพังแผนที่หนึ่ง พี่แกก็จะมีแผนที่สองที่สามออกมาใช้กับมึงเรื่อยๆ หรือถ้าพี่แกเหนื่อยที่จะขอมึงแต่งงานขึ้นมาจริงๆ เดี๋ยวเขาก็จับมึงปล้ำเองแหละ ยังไงมึงก็ได้เป็นเมียเหมือนกัน คิดไรมาก”

“ไอ้เชี่ยเอิร์ทนี่!” คริสจิ๊ปาก ใช่เวลาจะมาพูดเรื่องผัวๆ เมียๆ กันตอนนี้ไหมเนี่ย เขากลัวพี่สิงโตงอนจะตายอยู่แล้ว

“สรุปคือมึงคิดว่ากูควรจะอยู่เฉยๆ?” คริสถามย้ำกับเพื่อนอีกรอบ อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

“ถูก”

คริสถอนหายใจ “เออ ถ้ากูอยู่เฉยๆ แล้วพี่สิงโตงอนกูขึ้นมาอีก มึงต้องรับผิดชอบ”

“เอ้า!? พี่สิงโตงอนมึง ความผิดกูเหรอวะ?” เอิร์ทเหวอ แต่คริสไม่สนใจ หันกลับไปสนใจงานบนโต๊ะต่อด้วยความคิดที่ยังว้าวุ่นเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เอ่ยปลอบตัวเองในใจ

ถ้าพี่มันงอนมึงก็แค่ง้อไงคริส ไม่เห็นจะมีอะไรยากเลย…






หลายวันต่อมา…
“โทรจิกกูมาวันนี้มีอะไรครับท่านประธาน นี่กูมาบริษัทมึงบ่อยกว่าบริษัทตัวเองแล้วนะเนี่ย” เอิร์ททิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานเพื่อนอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สนใจรังสีอึมครึมที่เจ้าของห้องปล่อยออกมาเลยสักนิด

“พี่สิงโตไม่รับสายกู”

“แค่นี้?” เอิร์ทขมวดคิ้ว หันมามองเพื่อน พอเห็นสายตาเย็นเยียบที่มองตรงมาก็ยิ้มแหย “ใจเย็นก่อนนะมึง”

“พี่สิงโตไม่มาหากู ไม่รับสายกูมาเป็นอาทิตย์แล้ว แถมล่าสุดนี่ปิดเครื่องไปแล้วด้วย กูควรจะเริ่มสติแตกได้หรือยัง?”

“เอ่อ…โทรศัพท์อาจจะเสียอีกก็ได้มั้งมึง มึงลองโทรไปที่บริษัทพี่มันยัง” คริสถอนหายใจเฮือกก่อนจะส่ายหน้า ก่อนหน้านี้เขาโทรไปแค่ที่บ้าน ได้รับคำตอบแค่ว่าพี่สิงโตยังไปทำงานตามปกติ ลืมคิดถึงวิธีนี้ไปซะสนิท
มือขาวหยิบโทรศัพท์มาเลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ที่ต้องการ ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่มีเบอร์โทรศัพท์ของเลขาพี่สิงโต พี่สิงโตเองก็มีเบอร์โทรศัพท์ของเลขาเขาเหมือนกัน เอาไว้โทรถามเวลาติดต่อกันและกันไม่ได้นั่นแหละ

“สวัสดีครับคุณราตรี ผมคริสนะครับ” คริสกรอกเสียงลงไปทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย

“ค่ะ สวัสดีค่ะคุณคริส” ปลายสายทักทายกลับมา เป็นสัญญาณว่าจำเขาได้ “มีอะไรให้ดิฉันช่วยหรือเปล่าคะ?”

“พี่สิงโตอยู่ที่บริษัทหรือเปล่าครับ พอดี…ผมติดต่อเขาไม่ได้เลย” ชายหนุ่มเข้าเรื่องทันทีโดยไม่อ้อมค้อม ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำตอบจากปลายสาย

“ท่านประธานลาพักร้อนนะคะ”

“ลาพักร้อน!?” คริสร้องเสียงหลง “ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องเลย”

“ตั้งแต่เมื่อวานค่ะ” ปลายสายตอบเสียงดังฟังชัด คริสเริ่มเหงื่อตก

“เอ่อ… งั้นคุณราตรีพอจะทราบไหมครับว่าพี่สิงโตไปพักร้อนที่ไหน”

“…เชียงใหม่ค่ะ”

คริสเอ่ยขอบคุณเบาๆ ก่อนจะวางสายจากเลขาของคนพี่ ความคิดในหัวเริ่มตีกันวุ่น 
…เชียงใหม่เหรอ...
มือขาวจัดกดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยแล้วต่อสายตรงไปยังพี่ชายสุดที่รักทันที

“พี่ไลท์ครับ...”

“ว่าไงตัวแสบ ช่วงนี้ไม่ค่อยติดต่อมาเลยนะเรา เลย์ก็ไม่เห็นจะเล่าอะไรให้ฟังเลย” ปลายสายเอ่ยทักทายด้วยประโยคยาวยืด คริสขมวดคิ้ว

“เลย์? พี่สิงโตอยูที่นั่นเหรอครับ!?”

“ใช่ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ พี่ก็ยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมเราถึงไม่มาด้วย” ไลท์ตอบ คริสอ้าปากพะงาบๆ “…สรุปคือเรายังไม่รู้เหรอ ทะเลาะอะไรกันอีกหรือเปล่าเนี่ย”

“ก็ไม่เชิงทะเลาะหรอกครับ แต่พี่สิงคงจะ…งอนผมนิดหน่อย” คริสตอบ …จะเรียกว่านิดหน่อยได้ป่ะวะ …ได้แหละ

“เฮ้อ!~ เราสองคนนี่นะ” คริสแอบได้ยินพี่ไลท์ถอนหายใจ “แล้วนี่จะเอาไงล่ะ ให้พี่ไปตามเลย์มาคุยกับเราไหม”

“ไม่เป็นไรครับพี่ไลท์” คริสรีบห้าม “เดี๋ยวผมตามไปคุยกับพี่สิงโตที่นั่นเองเลยดีกว่า ยังไงพี่ไลท์ก็ช่วยดูให้ผมหน่อยนะครับ อย่าให้พี่สิงโตหนีผมไปไหนอีก”

คริสคุยกับพี่ไลท์อีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป เมินสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนสนิทไปอย่างตั้งใจ

“คุณมะปรางครับ ช่วยจองตั๋วเครื่องบินไปเชียงใหม่ให้ผมหน่อยครับ ขอไฟท์ด่วนที่สุดเลยนะครับ” คริสกรอกเสียงลงในอินเตอร์คอม ไม่นานเสียงใสๆ ของเลขาสาวก็ตอบกลับมา

“รับทราบค่ะท่านประธาน”

จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินเสร็จเรียบร้อย คริสจึงหันมาทำหน้าหงิกใส่เพื่อน “เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้เพื่อนเชี่ย ไหนบอกว่าพี่มันจะไม่งอนกูไงวะ แล้วที่หนีกูไปเชียงใหม่นี่คือไร”

เอิร์ทฟังแล้วยิ้มแห้ง เกาแก้มอย่างเก้อๆ “พี่สิงโตอาจจะแค่ไปเที่ยวคลายเครียดก็ได้มึง งานมันเยอะไง”

“เหรอออออ” คริสลากเสียงยาว เตะขาเพื่อนไปทีนึงอย่างหมั่นไส้ “หุบปากไปเลยนะมึงอ่ะ กลับบ้านไปเก็บของด้วย รับผิดชอบความผิดของมึงด้วยการไปเชียงใหม่กับกู ไปช่วยกูง้อไอ้พี่สิงซะ”

“รับคำสั่งครับผม!” เอิร์ทตะเบ๊ะรับคำสั่งอย่างกวนๆ คริสมองแล้วปวดหัวตุ้บ คิดผิดหรือเปล่าวะที่จะให้มันไปด้วยเนี่ย ไม่ใช่ว่ามันจะไปยุให้ไอ้พี่สิงงอนเขามากขึ้นกว่าเดิมนะ ไม่งั้นเขาจะจับมันฝังทำเป็นปุ๋ยให้ส้มในไร่ซะให้เข็ดเลย!








“โว้ยยย! พี่สิงนะพี่สิง จะปิดเครื่องหนีไปถึงเมื่อไหร่ คอยดูเถอะ เจอหน้าเมื่อไหร่จะบิดให้หูหลุดเลย!” คริสกดตัดสายอย่างหงุดหงิดเมื่อได้ยินคุณผู้หญิงเสียงหวานปลายสายบอกว่าหมายเลขที่เขาโทรไปยังติดต่อไม่ได้ เอิร์ทที่กลับมาจากไปซื้อกาแฟมองภาพนั้นแล้วส่ายหน้า

“เกรี้ยวกราดอยู่นั่นแหละ ต่อให้มึงเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งตอนนี้พี่สิงโตก็ไม่รับสายมึงหรอก ไปกันได้แล้ว เครื่องจะออกแล้วเนี่ย” เอิร์ทว่าก่อนจะคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้วเดินนำออกไปก่อน

“เออ!” คริสเดินกระแทกเท้าตามเพื่อนสนิทไปด้วยอารมณ์ที่ยังขุ่นมัว 

เอะอะหนีเอะอะหนีเหรอพี่สิงโต อยากแต่งงานมากใช่ไหม… ได้! เจอหน้าเมื่อไหร่เขานี่แหละจะเป็นคนขอเอง! อย่ามาร้องไห้เปลี่ยนใจทีหลังก็แล้วกัน!!


-ต่อค่ะ-


ตอนก่อนขึ้นเครื่องคริสก็คิดว่าตัวเองหงุดหงิดมากพอดูอยู่แล้ว แต่พอมาถึงธารารินเท่านั้นแหละเขาก็ได้รู้ทันทีว่าอาการหัวร้อนจนพุ่งทะลุเพดานมันเป็นยังไง ตากลมโตที่คุกรุ่นไปด้วยกระแสความเกรี้ยวกราดมองโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าแล้วแทบจะขยี้ให้แหลกคามือ


“พี่สิงโตหลบหน้าผม?” เสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ คนในห้องหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่ไลท์จะเป็นฝ่ายเดินมาตบไหล่น้องเบา ๆ


“ใจเย็นก่อนนะคริส พี่ว่าเลย์คงไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก อาจจะ…ออกไปทำธุระแถวนี้ก็ได้ เดี๋ยวสักพักก็คงกลับมา”


“ธุระ?” คริสทวนคำ “ออกไปทำธุระหลังจากที่พี่ไลท์บอกเขาว่าผมจะมาหาเนี่ยนะครับ มันไม่ใช่การหลบหน้าที่ไหนกัน” คริสว่าอย่างหงุดหงิด โทรศัพท์ก็ไม่ยอมเอาไป กะจะให้เขาตามตัวไม่ได้เลยสินะ ดูถูกกันเกินไปแล้วพี่สิงโต!


“แล้วพี่ไลท์พอจะรู้ไหมครับว่าพี่สิงโตเขาไปที่ไหน”


“อันนี้พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ…” ไลท์นิ่งไปอย่างใช้ความคิด ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ! แต่ดาหวันบอกว่าเลย์เอาเต้นท์ไปด้วยนะ อาจจะเข้าป่าหรือไม่ก็…”


ยังฟังไม่ทันจบ คริสก็ลุกพรวดขึ้น คว้ากุญแจรถที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ แล้วเดินตรงไปยังประตู เอ่ยบอกสั้น ๆ “ผมขอยืมรถหน่อยนะครับพี่ไลท์”


“เดี๋ยวไอ้คริส มึงจะไปไหนเนี่ย” เอิร์ทร้องท้วง เช่นเดียวกับไลท์ที่เสริมขึ้นเช่นกัน


“นั่นสิคริส นี่มันก็จะมืดแล้วนะ”


“ก็จะไปลากคอน้องชายตัวดีของพี่ไลท์กลับมาน่ะสิครับ” คริสหันมาส่งยิ้มเหี้ยมให้ “พี่ไลท์ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะกลับมาแบบร่างกายครบสามสิบสองแน่ ๆ ส่วนน้องพี่ไลท์น่ะ…ผมไม่รับประกัน!”


เสียงปิดประตูตามหลังดังโครมใหญ่ พาให้คนที่อยู่ในห้องสะดุ้งโหยงก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


“ใจร้อนไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ” ไลท์ส่ายหน้าไปมา หันไปมองเพื่อนของน้องชายคนสนิทที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม “นายน่ะ…ชื่อเอิร์ทสินะ เดี๋ยวจะให้ทัตพาไปส่งที่บ้านพักก็แล้วกัน”


“ขอบคุณครับพี่ไลท์” เอิร์ทส่งยิ้มกว้างไปให้ ไลท์เพียงแค่เหลือบตามองนิ่ง ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เอิร์ทผิวปาก มองตามร่างสูงโปร่งของคนที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรกแล้วยกยิ้ม…ถูกใจ


…สงสัยคงต้องหาเวลามาพักร้อนที่นี่เหมือนเพื่อนสนิทสักหน่อยแล้วสิ...
















คริสขับรถมาจอดยังลานหินกว้างที่ครั้งหนึ่งเคยมีใครบางคนพาเขามานั่งดูดาวที่นี่ แล้วก็คิดว่าใครคนนั้นน่าจะหนีมาหมกตัวอยู่ที่นี่แน่ ๆ พอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ไม่ผิดหวังเมื่อเจอรถคันคุ้นตาจอดอยู่ มีเต้นท์หลังเล็กกางอยู่ใกล้ ๆ


คนที่ยังคงมีความหงุดหงิดอยู่ในใจอย่างเต็มเปี่ยมก้าวเท้าไปยังเต้นท์ที่เห็นทันทีอย่างรีบร้อน กองไฟที่ยังลุกโชนอยู่ด้านหน้าคล้ายไฟฉายขนาดยักษ์ที่ส่องสว่างให้เขามองเห็นภาพบริเวณโดยรอบอย่างชัดเจน


“พี่สิงโต!” คริสรูดซิปประตูเต้นท์ออกอย่างแรงก่อนจะมุดตัวเข้าไปภายใน เตรียมโวยวายใส่คนที่คงจะนอนหลับอุตุในเต้นท์อย่างเต็มที่แต่ก็ต้องอ้าปากเหวอ



…ไม่มี…


พี่สิงโตไม่ได้อยู่ในเต้นท์?


…แล้วพี่สิงโตหายไปไหน!?



“กำลังหาใครอยู่เหรอครับ?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง คริสรีบถอยออกมาจากเต้นท์ก่อนจะเจอว่า…คนที่กำลังตามหาตัวมาตลอดกำลังยืนอยู่ตรงหน้า


“พี่…”



จุ๊บ!


“…!”


คนที่อ้าปากเตรียมจะโวยวายหยุดชะงักตัวแข็งทื่อไปในทันทีเมื่อริมฝีปากหนาของอีกฝ่ายกดจูบลงมาเร็ว ๆ ก่อนจะผละออก


“คิดถึงกันไหมครับ…” สิงโตเอ่ยถาม มองแก้มขาวที่กำลังขึ้นสีแดงก่ำเพราะฝีมือตนเองอย่างพอใจ ก่อนจะสะดุ้ง ขดตัวงอเป็นกุ้งเพราะความจุกจากการที่โดนคนน้องต่อยเข้าเต็ม ๆ ที่ท้อง


“คิดถึง ‘มาก’ เลยครับ” คนตัวเล็กกว่ากัดฟันตอบเสียงเหี้ยม ผลักคนตรงหน้าออกห่าง แล้วยืนมองคนที่ค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยแววตาเรียบเฉย


…จะจุกก็ไม่แปลกหรอก ก็เมื้อกี้เขาไม่ได้ยั้งแรงไว้เลยนี่นา… สมน้ำหน้า!


“พี่เจ็บนะ…” คนโดนทำร้ายเงยหน้าขึ้นมองอย่างตัดพ้อ คริสมองกลับด้วยดวงตาเขียวปั๊ด


“นี่เจ็บแล้วเหรอ ตอนนี้ผมแทบอยากจะฆ่าพี่ให้ตายคามือเลยรู้หรือเปล่า”


“ใจร้าย ถ้าฆ่าพี่ตาย คริสก็จะกลายเป็นหม้ายขันหมากน่ะสิ” อดีตพ่อเลี้ยงหนุ่มค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้น ส่งยิ้มให้ลูกแมวที่กำลังส่งเสียงขู่ฟ่ออย่างเอ็นดู


“หนีมาแบบนี้แล้วยังจะกล้าพูดอีกนะครับ!”


“ไม่ได้หนีสักหน่อย” สิงโตขยับเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนจะดึงร่างเล็กกว่ามากอด ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะพยายามขืนตัวไว้ขนาดไหน เขาเพียงแค่กอดน้องไว้ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี “ถ้าจะหนีจริง ๆ พี่คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอกครับ”


“เพราะพี่หนีไปไหนต่อไม่ได้แล้วต่างหาก นี่คิดว่าตัวเองกำลังเล่นไล่จับกันอยู่หรือไงครับ อยากจะหายไปตอนไหนก็หาย” คริสเอ่ยประท้วงเสียงอู้อี้ แต่สุดท้ายก็ยกมือขึ้นกอดตอบ “…ผมเป็นแฟนพี่นะ คิดบ้างไหมว่าผมจะรู้สึกยังไงตอนที่พี่หายไปอ่ะ”


“ขอโทษครับ… ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ขอโทษที่ทำให้คิดมาก …ให้โอกาสพี่แก้ตัวอีกครั้งได้ไหม” คริสเงยหน้าขึ้นมอง แววตาสงสัย สิงโตคลี่ยิ้มบาง แต่ไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่มเติม “หลับตาก่อนครับ”


“พี่จะหนีผมไปไหนอีกหรือเปล่าเนี่ย” คริสเอ่ยถามอย่างระแวงก่อนจะปิดตาลง แอบสะดุ้งเล็ก ๆ เมื่ออีกฝ่ายหยิบผ้ามาผูกตาเขาไว้อีกชั้น


“ไม่หนีครับ …จะไม่มีวันหนีไปไหนอีกแล้ว พี่สัญญา” เสียงทุ้มอบอุ่นที่ดังขึ้นใกล้ ๆ กับฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาจับกันไว้ทำให้คริสยอมเดินไปตามแรงดึงอย่างว่าง่าย


“อ่ะ…” คริสหลุดร้องออกมาเบา ๆ เมื่อสัมผัสอบอุ่นที่มือหายไป มือขาวเลื่อนไปจับที่ผ้าปิดตาเตรียมจะดึงออก ถ้าไม่ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นใกล้ ๆ ซะก่อน


“ชู่ววว …อย่าเพิ่งครับ รอพี่ตรงนี้แป๊ปนึง” สัมผัสอบอุ่นเลื่อนมาบีบมือกันเบา ๆ ก่อนจะหายไปอีกครั้ง คริสถอนหายใจ ยอมยืนรอนิ่ง ๆ อย่างว่าง่าย


“พี่สิงโต… ผมลืมตาได้ยังอ่ะ” คริสเอ่ยถามขึ้นอีกรอบเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเงียบเสียงไปพักใหญ่ ๆ แล้ว ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับอ้อมกอดอบอุ่นที่คุ้นเคย


“ลืมตาได้แล้วครับ” ทันทีที่เสียงทุ้มนุ่มกระซิบบอก คริสก็เอื้อมมือไปดึงผ้าที่ปิดตาตัวเองออกทันที ดวงตากลมโตกะพริบถี่ ๆ ก่อนที่จะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ


ส่วนหนึ่งของลานหินกว้างถูกจัดเป็นซุ้มเล็ก ๆ ที่คริสไม่ได้สังเกตเห็นตั้งแต่ตอนแรกเพราะความมืด แสงจากเทียนที่จุดตั้งไว้โดยรอบส่องให้เห็นรูปถ่ายของใครคนหนึ่งที่ถูกแขวนไว้จนทั่วทั้งซุ้ม คริสเอื้อมมือหยิบรูปที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมาดู รอยยิ้มที่ดูคุ้นตาในรูปทำให้เขาเผลอยิ้มตาม


…รูปของเขา…ที่พี่สิงโตเป็นคนถ่าย…


คริสกวาดสายตามองรูปอื่น ๆ …ไม่ได้มีแค่รูปที่ถ่ายตอนไปเที่ยวน้ำตกด้วยกันเท่านั้น แต่มีทั้งรูปที่ถ่ายก่อนหน้านั้นและหลังจากนั้นด้วย แน่นอนว่าคริสไม่ได้รู้ตัวเลยว่าถูกแอบถ่ายไปตอนไหน …สิงโตเดินตามเข้ามาในซุ้ม วางคางลงบนบ่าของคนที่ยังยิ้มกว้างไม่หยุด


“พี่บอกแล้วไง ว่าวันหนึ่งคริสจะได้เห็น …รูปที่พี่ถ่าย”


“…คนอย่างพี่ ทำอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอครับ” คนโดนเซอร์ไพร์ทเอ่ยถามอย่างล้อ ๆ


“ผิดหวังนะเนี่ย นึกว่าจะได้รางวัลเป็นหอมแก้มสักฟอดอะไรแบบนี้ซะอีก”


“เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย” คริสว่าพลางส่ายหน้าอย่างระอาใจ แต่สุดท้ายก็ยอมเขย่งเท้าขึ้นพลางกดจมูกลงบนแก้มของอีกฝ่าย “…ขอบคุณนะครับ”


“คริส…”


“ครับ?” คริสขานรับ หันไปตามเสียงเรียก

ดอกกุหลาบสีแดงสดดอกใหญ่ถูกยื่นมาตรงหน้า คริสรับมาอย่างงง ๆ “พี่ให้ผมทำ...”


“…แต่งงานกันนะ” ประโยคทื่อ ๆ เอ่ยสวนขึ้นมาทำให้คนที่กำลังจะตั้งคำถามหยุดชะงัก ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ สิงโตเดินเข้าไปรวบร่างคนที่ยังยืนงงอยู่เข้ามากอด เอ่ยย้ำประโยคเดิมอีกรอบ “แต่งงานกับพี่นะคริส”


“พี่นี่…ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ จำได้ไหม ตอนขอผมเป็นแฟนพี่ก็พูดแบบนี้” คริสเงยหน้ามองคนเป็นพี่แล้วย่นจมูกใส่ “ไม่โรแมนติกเอาซะเลย”


สิงโตหัวเราะเบา ๆ “ถ้าพี่เป็นคนแบบนั้น บางทีคริสอาจจะไม่ชอบพี่ก็ได้นะ”


“ไม่หรอกครับ” คริสส่ายหน้า ฉีกยิ้มกว้างใส่ “แค่เป็นพี่ …แค่นั้นก็พอแล้ว”


“คำตอบของพี่ล่ะ” คนที่ยังไม่ได้รับคำตอบเอ่ยท้วง คริสอมยิ้ม มองแหวนที่สะท้อนแสงเทียนอยู่บนนิ้วของตัวเองก่อนจะยื่นมือไปกอบกุมมืออีกฝ่ายไว้แล้วยกมาแนบแก้ม


“ผมเลือกพี่…ตั้งแต่แหวนวงนี้มาอยู่ที่นิ้วผมแล้วครับ”


“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมาก” ริมฝีปากหนากดจูบลงบนหน้าผากของคนในอ้อมกอด ใบหน้าหล่อระบายยิ้มกว้าง ไม่ต่างจากคริสที่ซบหน้าลงกับอกกว้าง ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างมีความสุขไม่ต่างกัน






“เอาล่ะครับ ๆ เลิกหวานกันสักแป๊ปนึง คนโสดอิจฉาตาร้อนกันหมดแล้วเนี่ย”


“พี่ไลท์ ไอ้เอิร์ท…” คริสขยับตัวออกจากอ้อมกอด ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าแขกรับเชิญไม่ได้มีแค่สองคน “…น้องลีน น้องนุช พี่ทัต ดาหวัน มากันหมดเลยเหรอเนี่ย”


“อย่างที่บอก หมดเวลาหวานของคู่รักแล้วครับ ตอนนี้มันเวลาปาร์ตี้!~~” เอิร์ทส่งเสียงแซวยิ้ม ๆ ก่อนจะออกแรงดึงพลุอันเล็กที่อยู่ในมือ เรียกเสียงโห่จากกองทัพที่อยู่ด้านหลังให้คู่รักหน้าแดงเล่น


“มาเร็วค่ะพี่คริส ลีนกับพี่น้องนุชเตรียมเสบียงไว้สำหรับปาร์ตี้เยอะแยะเลย” สองสาววิ่งเข้ามาหา ก่อนที่ลีนจะหันไปยิ้มยิงฟันใส่พี่ชาย “ขอตัวพี่คริสไปก่อนนะคะ เพราะพี่สิงแย่งเวลาพี่คริสไปจากลีนเกือบหมดแล้ว คืนนี้ลีนไม่ปล่อยพี่คริสไปให้พี่สิงง่าย ๆ แน่”


“เดี๋ยวพี่น้องนุชช่วยเองค่ะน้องลีน …ไปกันเถอะค่ะพี่คริส” คริสหัวเราะเบา ๆ ยอมเดินตามแรงลากของสองสาวไปแต่โดยดี หันกลับไปมองร่างสูงของคนเป็นแฟนก็เห็นอีกฝ่ายโดนพี่ไลท์กับเอิร์ทลากไปอีกทางเช่นกัน


เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ คนก็เริ่มเบาบาง เนื่องจากทัตพงษ์และดาหวันกลับรีสอร์ทไปก่อนแล้วพร้อมด้วยน้องนุช ส่วนคนที่เหลือนั้นตกลงกันแล้วว่าจะค้างกันที่นี่ด้วยเต้นท์ใหญ่ที่ไลท์นำมา


“บาร์บีคิวจานนึงครับเชฟ” คริสส่ายหน้า น้ำเสียงกวนประสาทแบบนี้ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร


“อยากกินก็มาช่วยกันดิวะ” คริสว่าอย่างไม่จริงจังนัก เพราะดาหวันกลับไปแล้ว หน้าที่ในส่วนอาหารจึงตกเป็นของเขาแทน แต่ก็แค่พูดเล่นไปขำ ๆ แค่นั้นแหละ ขืนให้อีกฝ่ายมาช่วยจริง ๆ คงไม่เหลืออะไรที่กินได้เลยสักอย่าง น่าจะหายไปกับกองไฟทั้งหมดนั่นล่ะ


“ทำไปครับ อย่าบ่น ถือว่าเป็นการเตรียมพร้อมในการไปเป็นแม่ศรีเรือนให้พี่สิงโตก็แล้วกันนะมึง”


“แม่ศรีเรือนบ้านมึงดิ กวนตีน! …กูไม่น่าลากมึงมาด้วยเลยจริง ๆ ” คริสเงยหน้าขึ้นส่งนิ้วกลางให้เพื่อน เอิร์ทจุ๊ปาก


“พูดผิดพูดใหม่ได้นะครับ ถ้าไม่ได้กูนี่อย่าหวังเลยว่ามึงจะได้คืนดีกับผัวอ่ะ”


“สัส!” คริสกระซิบด่า เพราะกลัวคนหูดีที่นั่งอยู่ไม่ไกลจะได้ยินแล้วโดนดุ เอิร์ทหัวเราะขำ มองมือขาวที่เอื้อมมาตบไหล่เขาแปะ ๆ “…แต่ก็ขอบใจมึงมากนะเว้ย”


“มึงเป็นเพื่อนกูนี่หว่า อะไรที่เป็นความสุขของมึง เพื่อนอย่างกูก็พร้อมทำให้ได้อยู่แล้ว” เอิร์ทไหวไหล่ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “…แต่ตอนนี้เพื่อนอย่างกูมีเรื่องจะให้เพื่อนอย่างมึงช่วยแล้วว่ะ”


“อะไร?...” คริสหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ ยิ่งเห็นสายตาที่เพื่อนมองใครบางคนแล้วยิ่งมั่นใจ จนต้องเอ่ยปากเตือน “…อย่าเชียวนะมึง กูขอเตือน ไม่มีทางสำเร็จหรอก”


“ไม่ลองก็ไม่รู้” คนมั่นใจว่าแบบนั้น คว้าจานบาร์บีคิวแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม คริสมองตามด้วยความกังวลนิด ๆ


“สัสเอิร์ท…กูบอกแล้วนะว่ากูเตือนแล้ว…”




“พี่คริส ลีนช่วยค่ะ” เสียงใสดังขึ้นใกล้ ๆ ทำให้คริสหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง ขยับเว้นพื้นที่ให้อีกฝ่ายมายืนหน้าเตาไฟได้


“ขอบคุณครับ” คริสส่งยิ้มให้ลูกมือตัวป่วนที่เริ่มจับนู่นหยิบนี่ส่งให้เขาอย่างคล่องแคล่ว


“ชอบไหมคะพี่คริส”


“ครับ?” คริสเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าสายตาอีกฝ่ายไปหยุดอยู่ที่ดอกกุหลาบดอกโตที่เขาได้รับมา ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ “ก็…ชอบครับ”


ลีนยิ้มกว้าง “ปลูกด้วยความรักก็จะพิเศษ ๆ แบบนี้ล่ะค่ะ”


“ปลูกด้วยความรัก?” คริสทวนคำ กุหลาบอ่ะนะ?


“อ้าว พี่สิงไม่ได้บอกเหรอคะ” ลีนมีสีหน้าแปลกใจก่อนจะยิ้มล้อ “...กุหลาบดอกนั้นน่ะตัดมาจากต้นที่พี่สิงตั้งใจปลูกเองกับมือเลยนะคะ ลีนยังงงอยู่เลยตอนที่เห็นพี่สิงเอาต้นกุหลาบมาจากกรุงเทพ ที่แท้ก็ตั้งใจปลูกไว้เอามาขอพี่คริสแต่งงานนี่เอง พี่ชายลีนนี่…โรแมนติ๊ก โรแมนติก” เด็กสาวทำหน้าเคลิบเคลิ้ม


“ไม่หรอกครับ…” คริสส่ายหน้า มองกุหลาบในมือแล้วอมยิ้มเล็ก ๆ


...พี่สิงโตไม่ใช่คนโรแมนติกหรอก…ก็คนที่จะได้รับอะไรแบบนี้จากพี่สิงโต…มีแค่เขาคนเดียวนี่นา...



.......................................................................................................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 365 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 เมษายน 2562 / 11:52
    ในที่สุดก็สำเร็จ แต่งเลยแต่งเลย~~
    #310
    0
  2. #307 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:38
    โรแมนติกมากๆเลยพี่สิงโต งือออออ ยินดีด้วยน๊าา แต่งงานๆๆ
    #307
    0
  3. #299 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:14
    พี่สิงโตโรแมนติกมากๆ
    #299
    0
  4. #298 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:08

    กว่าพี่สิงจะขอคริสแต่งงานสำเร็จ

    และแล้วก็ mission complete

    ดีใจจังค่าที่ไรท์กลับมาแต่งต่อ

    #298
    0
  5. #297 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:36
    งื้อออออออ ไรท์หายไปนานมาก คิดว่าจะไม่ได้อ่านตอนจบซะแล้ว ยังไงก็ขอบคุณนะที่มาต่อค่ะ
    ความหวานของพี่สิงนี่ น้ำตาลยังอายค่ะ อิอิ
    #297
    0
  6. #295 0898194997 (@0898194997) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:21
    โอ๊ย....มดกัด หวานมาก
    #295
    0
  7. #293 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:28
    หวานจัดมากกกกกกก เป็นการขอแต่งงานที่โรแมนติกและอบอุ่นไปด้วยความรักของเพื่อนๆ
    #293
    0
  8. #290 tooktaja007 (@tooktaja007) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:59
    ไรท์ค่ะ ไม่มีทอคจบตอนหรือ คิดถึงไรท์ อยากคุยๆๆๆ 😘😘
    #290
    0
  9. #288 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:21
    โอ้ยยยยย หวานนนนนน
    #288
    0
  10. #287 Missing Pieces. (@Mayuzz33) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:18
    กลับมาแล้ว ดีจังค่ะ
    #287
    0
  11. #284 zzzwanmaizzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:06
    อย่าเทกันนะ รออยุ่
    #284
    0
  12. #283 _Rattanawadee (@_Rattanawadee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:52
    อยากดูตอนจบแล้วๆ
    #283
    0
  13. #282 tooktaja007 (@tooktaja007) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 06:34
    หลุดเข้ามาอ่าน วางไม่ลงเลย รวดเดียวถึงตอนที่ 25 ไรท์ค่ะ อย่าทิ้งรี้ดนะค่ะ มันค้างอ่ะ มาต่อไวๆนะค่ะ
    #282
    0
  14. #279 jorjia_s (@jorjia_s) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 16:28
    มาอัพต่อได้แล้ววววว รอๆนะ
    #279
    0
  15. #276 piti345 (@piti345) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 13:18

    รอจร้า^__^
    #276
    0
  16. #274 kapook2535 (@kapook2535) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 11:09
    รออยู่น่ะมาเร็วๆ
    #274
    0
  17. #273 perryjim (@perryjim) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 21:37
    เขารออ่านอยู่น่าาา
    #273
    0
  18. #261 koiNutty (@koiNutty) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:53
    รอนะคะไรท์
    #261
    0
  19. #260 ying25146138 (@ying25146138) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 06:25
    มาต่อไวๆๆนะๆๆๆ
    #260
    0
  20. #259 ying25146138 (@ying25146138) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 06:33
    รอต่อนะค่ะ
    #259
    0
  21. #258 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 04:41
    พี่สิงงอนอะไรน้อง เดี๋ยวน้องขอแต่งเองเลย ไม่ง้อ ชิๆ
    #258
    0
  22. #257 NooNaphat (@NooNaphat) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 00:14
    แผนขอแต่งงานของพี่สิงแน่เลย
    รออ่านต่ออยู่นะ
    #257
    0
  23. #256 suwaphathanpunya (@suwaphathanpunya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:22
    แผนอ่ะป่าวววว
    #256
    0
  24. #255 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:56
    พี่สิงไปเตรียมแผนเซอไพร์สหรือเปล่า แต่ทำตัวให้คริสติดต่อไม่ได้ คริสจะได้ตามมา แผนจะได้ไม่ล่มอีก รอลุ้นๆ
    #255
    0
  25. #254 ploy3582 (@ploy3582) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:56
    คนจริงยอมครับยอม555
    #254
    0