[Love Projects] บังคับรัก Forced love {Singto×Krist}

ตอนที่ 17 : Leo...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    8 ม.ค. 61

ตอนที่ 16 Leo...




สองวันต่อมา...

เอิร์ทหยุดชะงัก มองเพื่อนที่นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะแล้วถอนหายใจ

"คิดถึงเขาขนาดนี้ ทำไมตอนนั้นมึงถึงไม่รอให้เขาอธิบายวะ?" เอิร์ทวางแก้วกาแฟที่ไปซื้อมาเมื่อกี้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงตรงข้ามเพื่อน

"กูไม่ได้เป็นอะไร" คริสยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ไม่สนใจว่าเพื่อนจะเชื่อหรือไม่

ตอนแรกก็ไม่คิดจะเล่าให้เพื่อนฟังหรอก แต่เขาเองนั่นแหละที่เกิดฝันร้ายแล้วละเมอขึ้นกลางดึก เพื่อนตัวแสบที่หูดีเกินมนุษย์ได้ยินเข้าก็มาเค้นถามว่า 'สิงโต' คนนั้นเป็นใคร สุดท้ายเขาก็ต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง จำได้ว่าตอนนั้นเพื่อนสนิทโกรธจัดจนแทบจะตามไปกระทืบอีกฝ่ายถึงที่ เดือดร้อนเขาต้องนั่งหว่านล้อมอยู่เป็นชั่วโมง 

"แล้วพรุ่งนี้จะให้กูไปด้วยหรือเปล่า?" เอิร์ทถามต่ออย่างเป็นห่วง คริสส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร กูไปเองได้" ...แค่ไปพบหน้าว่าที่คู่หมั้น ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย...

"เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะเว้ย" เอิร์ทโน้มน้าวเพื่อนเป็นครั้งสุดท้าย "มึงจะดันทุรังแต่งกับคนที่มึงไม่ได้รักไปทำไม"

"เลิกพูดเรื่องนี้เหอะ กูขอล่ะ" คริสสบตาเพื่อนอย่างจริงจัง เอิร์ทถอนหายใจ ถึงจะรู้นิสัยเพื่อนดีว่าถ้าตัดสินใจจะทำอะไรแล้วมันไม่มีทางเปลี่ยนใจง่ายๆ แต่ลึกๆ เขาก็หวังว่ามันจะเปลี่ยนใจและทำตามหัวใจตัวเองสักครั้ง...

"เออๆ คราวนี้เขานัดมึงไปพบที่ไหนล่ะ"

"ที่บ้านอาปราญนั่นแหละ... อย่ามาทำหน้าเศร้าเหมือนมีใครตายได้ไหมไอ้เอิร์ท เพื่อนมึงกำลังจะแต่งงานนะ มึงต้องดีใจดิ"

"พูดอะไรเช็คสภาพหน้าของตัวเองด้วยเหอะมึงอ่ะ หน้าเศร้ายิ่งกว่ากูอีก" เอิร์ทผลักหัวเพื่อนเบาๆ คริสยกยิ้ม

"กูรักมึงนะ" คนถูกบอกรักโดยไม่ทันรู้ตัวถึงกับสำลักกาแฟ

"หวาย~ หน้าไม่อาย บอกรักผู้ชายกลางวันแสกๆ ได้ไง หัดรักนวลสงวนตัวบ้างดิ" เอิร์ททำท่าสะดีดสะดิ้ง คริสหลุดหัวเราะ เตะขาเพื่อนไปทีนึงอย่างหมั่นไส้

"ไอ้เหี้ย กูอุตส่าห์ทำซึ้ง" เอิร์ทเห็นเพื่อนหัวเราะได้ก็โล่งใจ

"เออ กูก็รักมึง ไม่ว่ามึงจะตัดสินใจยังไงกูก็อยู่ข้างมึงเสมอ จำไว้"

"ขอบใจนะ เป็นครั้งแรกเลยว่ะที่กูรู้สึกว่ามึงเป็นคนมีสาระ"

"อ้าว พูดงี้ต่อยกับกูไหมล่ะ อยู่โรงพยาบาลพอดี ไม่ต้องหาที่ทำแผลไกล" เอิร์ทพับแขนเสื้อ ท่าทางหาเรื่อง เลยโดนคริสเตะไปอีกที

"เลิกไร้สาระแล้วไปหาพ่อกูกันดีกว่าไหมล่ะ ป่านนี้คงนั่งรอจนหน้าหงิกแล้วมั้ง" เอิร์ทยักไหล่ มองตามหลังเพื่อนสนิทที่เดินนำอยู่ข้างหน้าอย่างครุ่นคิด... นี่ผู้ชายคนนั้นไม่คิดจะทำอะไรสักอย่างเลยเหรอวะ รักกันประสาอะไรถึงปล่อยให้คนที่ตัวเองรักกำลังจะหนีไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ...






เวลาเดียวกันที่เชียงใหม่...

"รถพร้อมแล้วครับป้อเลี้ยง" ทัตพงศ์รายงานทันทีที่เห็นพ่อเลี้ยงหนุ่มปรากฏตัวที่สำนักงาน ก่อนจะยกกระเป๋าของอีกฝ่ายไปขึ้นรถ

"ยัยลีนล่ะ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อยังไม่เห็นร่างของน้องสาวตัวแสบ

"อยู่นี่ค่ะอยู่นี่ พี่สิงรอลีนด้วย" สิงโตหันไปมอง เห็นน้องสาวพร้อมด้วยกระเป๋าใบโตกำลังวิ่งมาอย่างทุลักทุเล

"ช้า ถ้ามาสายกว่านี้พี่จะไม่ให้ไปด้วยแล้วนะเนี่ย" ลีนหน้างอ

"ไม่ได้สิคะ ถ้าพี่สิงไม่ให้ลีนไปด้วยแล้วใครจะช่วยพี่สิงง้อพี่คริสล่ะ"

"น้องลีนหมายความว่ายังไงคะ!?" เสียงใครอีกคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง สองพี่น้องหันไปมอง แพรพลอยเดินออกมาจากสำนักงานด้วยสีหน้าบึ้งตึง ลีนแบะปาก ส่งกระเป๋าให้ทัตพงศ์ ก่อนจะเดินหนีไปขึ้นรถ ปล่อยให้พี่ชายเป็นคนจัดการเรื่องนี้ตามลำพัง

"แพรมาก็ดีแล้ว ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" สิงโตมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเย็นชา เดินนำไปยังห้องรับรองแขกของรีสอร์ท

...ได้เวลาจัดการปัญหาแรกแล้ว...

.....................................................................................................................................................................

วันต่อมา...

"พี่สิง? เราจะมาตามหาพี่คริสกันที่นี่เนี่ยนะ" ลีนมองห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ตรงหน้าอย่างงงๆ ก่อนจะหันกลับมามองพี่ชายที่ประจำอยู่ที่นั่งคนขับ สิงโตส่ายหน้า

"ยังหรอก พี่ต้องไปจัดการเรื่องนั้นให้จบก่อนไลท์จะกลับไทยพรุ่งนี้ ไม่งั้นวุ่นวายแน่"

"จริงด้วย!" เด็กสาวตาโตเมื่อนึกขึ้นได้ แต่สุดท้ายก็ทำหน้างงเหมือนเดิม "แล้ว... มาทำไมนี่อ่ะ"

"มาส่งลีนไง พี่จะเข้าไปที่บ้านคนเดียว ลีนเดินเล่นอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่กลับมารับ"

"ทำไมอ่า ลีนอยากไปด้วย" เด็กสาวเริ่มงอแง

"อย่าดีกว่า คราวนี้คงได้ทะเลาะกันหนักน่าดู ลีนไม่ชอบไม่ใช่เหรอ" เด็กสาวหน้ามุ่ย ก่อนจะพยักหน้ารับ

"ก็ได้... รีบไปรีบกลับนะคะ ใจเย็นๆ ด้วย" ลีนยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่ชายก่อนจะลงจากรถ มองรถที่วิ่งห่างออกไปแล้วถอนหายใจ

...ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดีทีเถอะ...







อีกมุมหนึ่งของห้าง

"มึงลากกูออกมา เพราะเหตุผลแค่ว่ามึงหาของขวัญที่ถูกใจให้สาวคนใหม่ของมึงไม่ได้เนี่ยนะ" คริสทำหน้าเหม็นเบื่อใส่เพื่อน วันนี้เขามีนัดกับอาปราญตอนเย็น แต่ก็โดนไอ้เพื่อนเวรลากออกมาเดินห้างด้วยกันตั้งแต่บ่าย นี่หน้าเขาเหมือนคนอยากเที่ยวขนาดนั้นเลยเหรอวะ

"เออสิ ไหนมึงลองใช้เซ้นท์นักเรียนนอกของมึงเลือกให้กูหน่อยดิ๊"

"ได้!" คริสมองเพื่อนอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเดินดุ่มเข้าไปในร้านน้ำหอมสำหรับผู้หญิงที่อยู่ใกล้ๆ กวาดสายตามองหาขวดที่ราคาแพงที่สุด

"เอาขวดนั้นครับ แล้วก็เก็บเงินที่ผู้ชายคนนี้" คริสชี้ไปยังขวดน้ำหอม และเลื่อนปลายนิ้วมาชี้เพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินตามเข้ามาในร้าน

"เฮ้ย!" เอิร์ทตาเหลือก มองตามหลังเพื่อนที่ถือถุงน้ำหอมออกจากร้านไปอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะหันมายิ้มเจื่อนให้พนักงานในร้าน ยื่นบัตรเครดิตของตัวเองส่งให้... ไม่น่าแหย่รังแตนเลยกู

"อ่ะ" คริสยื่นถุงน้ำหอมให้เพื่อนเมื่ออีกฝ่ายเดินตามมาทัน "ถูกใจพอไหมล่ะ"

"มึงแม่ง!" เอิร์ทหน้าหงิก เขาไม่ได้คิดจะซื้อของให้ใครจริงๆ สักหน่อย แค่อยากลากอีกฝ่ายออกมาเจอโลกภายนอกบ้างก็เท่านั้นเอง และเขาก็เชื่อว่าเพื่อนสนิทก็รู้อยู่แล้ว แต่ยังแกล้งกันแบบนี้ เขาพลาดแล้วจริงๆ

"ไปหาอะไรกินกันเหอะ กูหิวแล้ว" คริสเอ่ยชวน "อย่าลืมว่ามึงก็ต้องไปส่งกูที่บ้านอาปราญด้วย ข้อหาที่ลากกูออกมาจากบ้านทั้งที่กูไม่อยากมา"

"รู้แล้วล่ะนา" เอิร์ทแบะปากอย่างงอนๆ เดินตามแรงลากของอีกฝ่ายไปแต่โดยดี

"ร้านนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง กระเป๋ามึงตอนนี้คงแบนน่าดู" คริสหันมายิ้มเย้ยเพื่อน

"อย่าให้ถึงทีกูบ้างก็แล้วกัน!" เอิร์ทดึงแก้มกลมๆ ของเพื่อนจนยืด เพราะความหมั่นไส้

"ไอ้เชี่ย กูเจ็บ!" คริสปัดมือเพื่อนออก ลูบแก้มตัวเองป้อยๆ มองอีกฝ่ายตาขวาง อย่าได้คิดว่าการดึงแก้มเป็นการหยอกล้อที่น่ารักเลยเชียว เขานี่แหละเถียงขาดใจ เพราะมันเจ็บโคตรๆ

"พี่คริส" เสียงเรียกทำให้สองหนุ่มที่เขม่นมองกันอยู่หันมามองอย่างงงๆ ก่อนที่คริสจะเบิกตากว้าง ครางเสียงแผ่ว

"น้องลีน..."

"ลีนคิดถึงพี่คริสที่สุดเลยค่ะ" เด็กสาววิ่งเข้ามาหา เขย่ามือคนตรงหน้าอย่างดีใจ คริสฉีกยิ้ม ดีใจไม่ต่างกัน

"พี่ก็คิดถึงน้องลีนครับ แล้วนี่... น้องลีนมากับใคร?" คริสกวาดสายตามองรอบๆ ตัวอย่างระแวง อยากเจอก็อยากเจอ แต่คิดว่าไม่เจอ... คงดีกว่า

"ลีนมาคนเดียวค่ะ พี่คริสล่ะคะ?" เด็กสาวเลื่อนสายตาไปมองร่างสูงที่ยืนข้างๆ คริสด้วยแววตาสงสัย

"เอ่อ คือ..." คริสอึกอัก ไม่อยากแนะนำให้ไอ้เพื่อนเวรนี่รู้จักกับน้องลีนเลยให้ตายสิ!

"ยัยเปี๊ยกนี่ใครวะไอ้คริส?" เอิร์ทกระซิบถามเพื่อนเบาๆ

"น้องสาวพี่ไลท์" คริสตอบเพื่อนอย่างเสียไม่ได้

"น้องสาวพี่ไลท์? อ๋อ... คนที่คอยชงมึงกับไอ้พี่สิงโตอ่ะนะ"

"เออ! หยุดความคิดชั่วๆ ของมึงด้วยไอ้เอิร์ท พี่ชายเขาดุอย่างกับหมาบ้า" คริสด่า เมื่อเห็นแววตาวาววับของเพื่อนสนิท

"แหม กูก็อยากจะลองฟัดกับหมาบ้าดูสักตั้งเหมือนกัน" ลีนมองผู้ชายสองคนที่ยืนกระซิบกระซาบกันอยู่ตรงหน้าอย่างขัดใจ ทำไมต้องกระซิบ หรือมีเรื่องอะไรที่ไม่อยากให้เธอรู้?

"พี่คริส... อย่าบอกนะคะว่านี่คือคนที่พี่คริสจะแต่งงานด้วยน่ะ" คริสฟังคำถามแล้วใจหวิวไม่น้อย น้องไลท์รู้... แสดงว่าผู้ชายคนนั้นก็ต้องรู้ แต่ยังเงียบได้ขนาดนี้ ไม่ได้สนใจกันเลยสินะ

"ถ้าใช่... แล้วจะทำไมเหรอครับ น้องเปี๊ยก?" เอิร์ทเป็นฝ่ายตอบคำถาม ยกยิ้มอย่างกวนประสาท เด็กสาวฟังแล้วปรี๊ด

"ลีนมีชื่อ อย่ามาเรียกลีนว่าเปี๊ยกนะ!?" คนโดนล้อหน้าหงิก หันไปฟ้องคริส "พี่คริส... ดูสิคะ ผู้ชายคนนี้มารยาทแย่ชะมัด พี่คริสจะทนอยู่ด้วยได้ยังไง ยกเลิกงานแต่งงานเถอะค่ะ เชื่อลีน"

"เฮ้ย!" เอิร์ทร้องลั่น มองเด็กสาวที่กำลังยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ตรงหน้าอย่างนึกขำ นี่เขาดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ

"หล่อก็ไม่หล่อ แถมดำอีกต่างหาก สู้พี่ชายลีนก็ไม่ได้" คนโดนวิจารย์ยับถึงกับขำค้าง กัดฟันกรอด หนอย! ผู้ชายคนนั้นมันจะหล่อสักแค่ไหนกันเชียว!

"น้อยๆ หน่อยน้องเปี๊ยก อย่างน้อยฉันก็ไม่เคยทำคริสเสียใจเหมือนพี่ชายเธอ" เอิร์ทสวนกลับ เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาหน่อยๆ

"นี่คุณ!" ลีนจะวีนอีกรอบ แต่คราวนี้คริสห้ามไว้

"พอเถอะครับน้องลีน อย่าเสียมารยาทเลย ยังไงเอิร์ทก็อายุมากกว่าน้องลีนนะ" ลีนทำหน้าจ๋อยเมื่อโดนดุ 

"ก็ได้ค่ะ... ขอโทษค่ะพี่เอิร์ท" คริสยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเอ่ยชวน

"ไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"

"ผู้ชายคนนี้ไปด้วยไหมคะ" ลีนเลื่อนสายตาไปมองร่างสูงที่เธอไม่ถูกชะตาอีกรอบ

"พี่กับคริสตัวติดกันจะตาย ไปไหนไปนั่นอยู่แล้วครับ" เอิร์ทล็อกคอเพื่อนสนิทไว้ หันไปยักคิ้วให้เด็กสาวอย่างกวนประสาท 

"งั้นลีนขอบายค่ะ ขืนไปด้วยคงกินข้าวไม่ลง" ลีนมองร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่เป็นมิตร ปักใจเชื่อไปแล้วว่าอีกฝ่ายคือคนที่คริสจะแต่งงานด้วย

"ลีนขอตัวก่อนนะคะพี่คริส ไว้ลีนจะโทรหา รับสายลีนด้วยนะ"

"ครับ ไว้เจอกันนะครับน้องลีน"

"ไว้เจอกันใหม่นะครับน้องเปี๊ยก" เอิร์ทพูดบ้าง แล้วก็ได้สายตาวาวๆ จากลีนพร้อมด้วยแรงหยิกจากเพื่อนสนิทเป็นรางวัล

"มึงจะไปแกล้งน้องเขาทำไมเนี่ยไอ้เอิร์ท" คริสส่ายหน้าอย่างระอาใจ เดินเข้าไปในร้านอาหาร เอิร์ทยักไหล่

"สนุกดี"

"ไอ้เหี้ย กับเด็กก็ยังไม่เว้นนะมึง" คริสด่า เดินไปนั่งโต๊ะที่ว่าง เอิร์ทตามมานั่งตรงข้าม

"ช่างกูเถอะนา เอาเรื่องของมึงก่อนเหอะ ไหนบอกเด็กนั่นอยู่เชียงใหม่ไง แล้วมาโผล่ที่นี่ได้ไงวะ"

"มาสอบมั้ง น้องลีนบอกว่าจะมาเรียนมหา'ลัยในกรุงเทพ"

"ตัวน้องมาแบบนี้ แล้วตัวพี่ไม่มาด้วยเหรอวะ" คริสชะงัก โวยวายกลบเกลื่อน

"ไม่รู้เว้ย!"

"ไม่รู้ไม่ได้ ถ้าเกิดวันนี้หมอนั่นตามไปอาละวาดที่บ้านอาปราญจะทำไง" คริสหันไปสั่งอาหาร ก่อนจะหันมาสบตากับเพื่อน

"ไม่มีทาง ผู้ชายคนนั้นไม่รู้จักอาปราญสักหน่อย ไม่รู้ว่าบ้านอาปราญอยู่ไหน แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าวันนี้กูจะไป"

"พี่เขาอาจจะบอกก็ได้" เอิร์ทแย้ง คริสส่ายหน้า เบี่ยงตัวหลบให้พนักงานวางอาหารบนโต๊ะ

"กูยังไม่ได้เล่าให้พี่ไลท์ฟัง มึงเลิกพูดมากแล้วกินๆ เข้าไปเหอะ เดี๋ยวก็ไปส่งกูช้าหรอก"

"มึงนี่นะ... ไม่คิดว่ามันจะบังเอิญเกินไปหน่อยหรือไง มึงเจอน้องสาวของผู้ชายคนนั้น ในวันที่มึงกำลังจะไปดูตัวครั้งสุดท้าย ทั้งๆ ที่กรุงเทพแม่งกว้างขนาดนี้เนี่ยนะ"

"ถ้ามึงไม่หุบปากกูจะยัดทิชชู่เข้าปากมึงจริงๆ ด้วย" เอิร์ทเบ้หน้า บ่นพึมพำอะไรอีกนิดหน่อยก่อนจะเงียบเสียงไป คริสเหลือบมองเพื่อน คำพูดของอีกฝ่ายลอยเข้ามาในหัว ก่อนที่เขาจะรีบปัดมันออกไป

...ไม่มีทาง... เป็นไปไม่ได้หรอกนา...

.....................................................................................................................................................................

"ครับพ่อ ไอ้เอิร์ทกำลังไปส่งครับ พ่ออยู่ไหน?" คริสนั่งคุยโทรศัพท์กับพ่ออยู่บนรถ ไม่ใช่เวลาเลิกงานสักหน่อย ทำไมรถถึงติดนักก็ไม่รู้ เขาติดแหงกอยู่ที่แยกนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

"อ้าว แล้วพ่อจะให้ผมไปคนเดียวเนี่ยนะ" เอิร์ทเหล่มองเมื่อเพื่อนสนิทเริ่มส่งเสียงโวยวาย

"ครับ... ก็ได้ครับ ถ้ามีอะไรพ่อรีบโทรหาผมทันทีเลยนะ" คริสคุยกับปลายสายอีกสองสามคำก่อนจะวางสายไป

"มีอะไรวะ?"

"พ่อท้องเสีย มาไม่ได้แล้วว่ะ"คริสตอบ เอิร์ทหันมามองอย่างเป็นห่วง

"อ้าว แล้วมึงเอาไง ให้กูเข้าไปเป็นเพื่อนไหม"

"ไม่เป็นไรอ่ะ ขอบใจ" คริสถอนหายใจ เรื่องนี้เขาอยากจัดการด้วยตัวเองมากกว่า

ไม่นาน รถก็เลี้ยวเข้าไปในเขตบริเวณบ้าน... เอ่อ ไม่สิ ควรเรียกว่าคฤหาสถ์น่าจะเหมาะกว่า คริสกวาดตามองอาณาเขตของบ้านแล้วนึกทึ่ง รวยอย่างที่ไอ้เอิร์ทโม้ไว้จริงๆ ด้วยแฮะ

"แน่ใจนะว่าจะไม่ให้กูเข้าไปด้วยอ่ะ" เอิร์ทลงกระจก เอ่ยถามเพื่อนอีกครั้ง

"เออ กูโอเค มึงไม่ต้องเป็นห่วง" คริสฝืนยิ้ม เอิร์ทถอนหายใจ ทำแบบนี้มันจะยิ่งทำให้เขาเป็นห่วงมากขึ้น ไม่รู้หรือไง

"จะกลับตอนไหนก็โทรหากูนะ กูอยู่แถวนี้แหละ ไม่ไปไหนไกลหรอก"

"อืม ขอบใจมากมึง" คริสยืนมองจนรถเพื่อนหายลับไปจากสายตา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคฤหาสถ์หลังโตต่อ หญิงสาวในชุดเมดมายืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

"คุณคริสใช่ไหมคะ เชิญทางนี้ค่ะ" คริสพยักหน้า ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปช้าๆ จนกระทั่งถึงห้องโถงขนาดใหญ่ หญิงวัยกลางคนท่าทางดูใจดีนั่งส่งยิ้มมาให้เขาจากโซฟากลางห้อง

"หนูคริสสินะจ๊ะ"

"สวัสดีครับ" คริสยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม เขาเดาว่านี่น่าจะเป็นคุณแม่...

"อาชื่อแจนค่ะ เป็นแม่เลี้ยงของเลโอเค้า"

"อ่อ... ครับ อาแจน"

"พอดีคุณปราญกับเลโอเค้ามีเรื่องจะคุยกันนิดหน่อยน่ะค่ะ อีกสักพักก็คงจะมา เชิญหนูคริสตามสบายนะ คิดซะว่าเป็นบ้านของตัวเองก็แล้วกัน" อีกฝ่ายเชื้อเชิญ คริสเดินไปนั่งบนโซฟาอย่างเกร็งๆ

"ครับ ขอบคุณครับ" คริสยิ้มอย่างเก้อๆ รู้สึกเขินกับคำว่า 'หนูคริส' แบบแปลกๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนตัวเล็กแสนบอบบางยังไงอย่างงั้นเลยทีเดียว

คริสนั่งคุยกับคนตรงหน้าไปเรื่อยๆ ความเป็นกันเองที่อีกฝ่ายมีให้ทำให้ความรู้สึกเกร็งที่เขามีในตอนแรกจางหายไปจนหมด และพบว่าคุณแจนเป็นผู้หญิงที่เก่งและมีความสามารถมากพอตัว

"คุณผู้หญิงคะ โทรศัพท์ค่ะ" เมดคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง แล้วส่งโทรศัพท์ให้คุณแจน

"อาขอตัวสักครู่นะคะ" คริสผงกหัวรับคำ ปล่อยให้อีกฝ่ายเดินออกไปจากห้อง นั่งไปสักพัก อาหารที่กินไปเมื่อบ่ายก็เริ่มทำพิษ จนต้องหาที่ระบายออกเป็นการด่วน

"เอ่อ ขอโทษนะครับ ห้องน้ำไปทางไหนครับ" คริสเอ่ยถามเมดคนเดิมซึ่งยกน้ำเปล่ามาให้เขาเป็นรอบที่สาม

"ออกจากห้อง เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายเลยค่ะ"

"ขอบคุณครับ" คริสส่งยิ้มให้ เดินไปตามทางที่อีกฝ่ายบอก แต่ยังไม่ทันถึงห้องน้ำ เสียงถกเถียงกันของใครบางคนก็ลอยมาเข้าหูซะก่อน  แม้จะรู้สึกเสียมารยาท แต่ความรู้สึกคุ้นเคยในน้ำเสียงที่ได้ยินก็ทำให้คริสเลือกที่จะเดินตามเสียงนั้นไป

 มันคือห้องรับแขกอีกห้องหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าห้องโถงเมื่อกี้ คริสเห็นอาปราญยืนคุยกับใครอีกคนหนึ่งอยู่ห้อง แต่คนๆ นั้นหันหลังให้เขาอยู่ และคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก... เลโอ

"แกตกลงกับพ่อแล้ว อยู่ๆ จะมาปฏิเสธแบบนี้ได้ยังไง"

"แต่ผมไม่แต่ง! ผมมาที่นี่ก็เพื่อบอกคุณเรื่องนี้ ถ้าคิดว่าบังคับผมได้ก็ลองดู"

"เลย์..." เสียงอาปราญฟังดูเหมือนคนหมดแรง ในขณะที่อีกฝั่งมีแต่ความเกรี้ยวกราด

"อย่ามาเรียกชื่อนั้นนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อที่แม่เป็นคนตั้งให้ผม!"

"เลโอ!" ร่างสูงมองหน้าคนเป็นพ่ออย่างไม่ปิดบังความโกรธแม้แต่น้อย หมุนตัวกลับเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่ขาที่กำลังจะก้าวก็ชะงักกึกเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่ข้างหลัง

"เลโอ... คุณคือ... เลโอเหรอ?" คริสกัดปากแน่นจนรู้สึกเจ็บ มือที่กำอยู่ก็เย็นเฉียบ ตากลมโตสั่นระริกเหมือนกำลังรับความจริงไม่ทัน มองคนตรงหน้าด้วยแววตาขอร้อง










"บอกทีสิว่าไม่จริง... พี่สิงโต"

.....................................................................................................................................................................




อ้าววว พี่สิง ไหงถึงมาเป็นคุณเลโอได้ล่ะคะเนี่ย แล้วที่ไปเคลียร์กับคุณแพรนี่เคลียร์ยังไง ไม่คิดจะเล่าหน่อยเหรอ 555

สงสัยอะไร เดี๋ยวให้พี่สิงมาอธิบายตอนหน้านะคะ ไรท์ขออนุญาตไปเตะหม้อมาม่าทิ้งก่อน (รสนี้ไม่อร่อย ไรท์อยากกินรสใหม่ อิอิ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #272 @!k@w@_k (@aikawa_k) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 22:46
    กะแล้วว่าพี่สิงโต=คุณเลโอ หุๆๆๆๆ
    #272
    0
  2. #190 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 14:20
    น้องเจอคุณเลโอแล้ว จะเป็นยังไงละทีนี้
    #190
    0
  3. #148 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:22
    เค้าคือคนเดียวกัน ไลท์ เลโอ ลีน ไรงี้
    #148
    0
  4. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 05:54
    ปูเสื่อรอแล้วนะคะ ไรท์
    ปล. ตั้งเตารอมาม่า อิอิ
    #106
    0
  5. #105 สุกี้ยากี้ (@savada-agito) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 02:06
    ว่าแล้ววววว. ชื่อมันแปลก มันโดดจากพี่น้อง. น่านนน. เชียร์เอิร์ทคะ. 55555
    #105
    0
  6. #104 Sasitorn_TukTuk (@Sasitorn_TukTuk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:18
    ต่อเลยต่อเลยต่อเลยต่อเลย  อิอิ
    #104
    0
  7. #103 S2UNNY (@S2UNNY) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:48
    ต่อเลยได้ไหม จะขาดใจแล้วไรท์จ๋า
    #103
    0
  8. วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:22
    ไรท์คะขอตอนต่อไปๆๆๆๆๆๆงานช้างแล้วแหละพี่สิงง้อยังไงล่ะทีนี้... เรียกร้องตอนต่อไป
    #102
    0
  9. #101 MeowMeow6193 (@MeowMeow6193) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:13
    รสใหม่ก็ไม่อร่อยค่ะ เราเคยกิน ถ้าจะให้ดีเลิกกินดีกว่าค่ะมาม่านะ มันไม่ดีต่อร่างกาย
    #101
    0
  10. #99 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 15:05
    นั่นไง 5555
    น้องงอนหนักแน่ๆ
    #99
    0
  11. #98 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 12:08
    อ้าวววว จะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ย สรุปว่าไม่แต่งกันแล้วใช่มั้ย 555
    #98
    0
  12. #97 KarunaPomthong (@KarunaPomthong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 11:47
    นั้นไงๆ จริงๆด้วย
    #97
    0
  13. #96 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 11:17
    แหล่ว ๆ ๆ ๆ ความชะนีไม่ทันหาย ความน้องแกะน้อยเข้ามาแทรก ง้อเรื่องไหนก่อนดีว้าาาาาเนี่ย ซงซานคุณป้อเลี้ยง หัวเราะดังไปดาวพลูโต (สาบานได้ว่านี่คือการสงสาร)

    ต่างคนต่างไม่รู้วุ้ย ป้อเลี้ยงไม่ผิดนะเรื่องงานแต่งเนี่ย ว่าแต่คนบ้าอะไรจะแต่งงานกับใคร ไปถึงบ้านเขาแล้วด้วย แต่ไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนาม เฮ้ออออ น้องมันยังรู้เลยว่า เจ้าบ่าวอะชื่อ เลโอ โอ๊ โอ

    รีบหันกลับไปบอกพ่อเด๋วเน้ ว่าแต่งนะคร้าบบบบบ แล้วก็ตามตะครุบแกะน้อยวนไปละกัน

    สู้ สู้ นะ เลย์ อุ้ย ชื่อนี้เรียกไม่ได้นิ แม่เขาตั้งให้

    ยำยำ ช้างน้อย ก็พอเหอะ เล็ก ๆ กำลังอร่อย เด็กกินได้ ผู้ใหญ่กินดี นะไรท์นะ นะคร้าบบบบบ
    #96
    0