[Love Projects] บังคับรัก Forced love {Singto×Krist}

ตอนที่ 15 : Escape again...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

ตอนที่ 14 Escape again...


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เชิญ" คริสเอื้อมมือไปจับลูกบิดเมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจากคนด้านใน แต่ประตูก็เปิดออกซะก่อน

"อ้าวคุณคริส" คนที่เปิดประตูส่งเสียงทักอย่างแปลกใจ แต่คนที่งงกว่าดูเหมือนจะเป็นคริส

"คุณแพร?" ...มาอยู่ที่นี่ได้ไง

"แพรกำลังแปลกใจอยู่พอดีเลยค่ะว่าทำไมวันนี้คุณคริสไม่มาทำงาน" แพรพลอยส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เหมือนก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดเรื่องหมางใจอะไรกันมาก่อน "เป็นเลขานี่ก็ดีเหมือนกันนะคะ คิดจะหยุดงานวันไหนก็ได้"

"ผมไม่ได้เป็นเลขาพ่อเลี้ยงแล้วครับ" คริสบอกเสียงเรียบ รู้สึกเซ็งขึ้นมาในทันที

"แล้วมาทำไมล่ะคะ?" สาวสวยยกมือปิดปาก ทำหน้าตกใจ "อุ้ย! ขอโทษค่ะ แพรใช้คำผิดไปหน่อย" คริสส่ายหน้าไม่สนใจ เดินตรงไปหาอดีตเจ้านายที่นั่งจมอยู่กับกองเอกสาร ไม่ได้สนใจบรรยากาศในห้องเลยสักนิด

"พ่อเลี้ยงครับ วันนี้ผมจะออกไปข้างนอกนะครับ"

"ไปไหน?" คนขี้หวงเงยหน้าขึ้นมองทันควัน

"พี่ทัตบอกว่าจะพาไปเที่ยวครับ"

"ไปบอกทัตว่าไม่ต้อง พี่ขอเคลียร์งานแป๊ปเดียว เดี๋ยวพี่พาไปเอง" คริสวางมือลงบนแฟ้มงาน สิงโตเลื่อนสายตาขึ้นมอง เห็นคนตัวเล็กกว่ากำลังมองมาอย่างดุๆ

"พ่อเลี้ยงนั่นแหละครับที่ไม่ต้อง งานกองท่วมหัวขนาดนี้ อย่ามาเสียเวลากับผมเลย ผมบอกว่าจะช่วยตั้งแต่แรกก็ไม่เชื่อ"

"งั้นมาช่วยพี่เดี๋ยวนี้เลย" คุณเจ้านายออกคำสั่งหน้าตาย คริสส่ายหน้าพรืด

"ไม่ครับ ผมจะไปเที่ยว"

"พี่ไม่ให้ไป" สิงโตเอ่ยบอกเสียงแข็ง

"ก็ผมจะไป พี่สิงโตจะห้ามผมเหรอไง?" คริสหลุดสรรพนามที่เคยชิน มองคนตรงหน้าตาเขียว เสียงแข็งกว่า พ่อเลี้ยงหนุ่มยิ้มแห้ง

"ไม่ห้ามก็ได้... แต่ถ้าพี่โทรไปต้องรับสายนะ" คริสพยักหน้า แต่ก็ไม่วายดักคออย่างรู้ทัน

"ห้ามโทรมาบ่อย ผมให้มากสุดชั่วโมงละสาย สายละไม่เกินห้านาที"

"น้อยไป" คนเอ่ยประท้วงทำหน้างอ แต่คริสไม่สนใจ

"ตกลงไหมครับ ถ้าไม่ตกลงผมจะได้ปิดเครื่องตั้งแต่ตอนนี้เลย"

"ตกลงก็ได้" เด็กโข่งทำปากยื่นปากยาว คริสอมยิ้ม

"ผมไปนะครับ จะรีบไปรีบกลับ ไม่ค่ำแน่นอน" คริสหมุนตัวกลับไปที่ประตู ชะงักนิดหน่อยกับสายตาไม่เป็นมิตรที่ถูกส่งมา... นึกว่าจะออกไปแล้วซะอีกนะเนี่ย ยืนฟังซะเงียบเชียว

"ไปก่อนนะครับคุณแพร" คริสคลี่ยิ้มหวานให้ แบบเดียวกับที่เคยได้รับจากอีกฝ่าย แล้วเปิดประตูออกไปอย่างอารมณ์ดี

"พี่ทัตครับ" คริสส่งเสียงเรียกผู้จัดการของธารารินรีสอร์ทซึ่งยืนคุยกับใครอีกคนอยู่หน้าสำนักงาน

"คริส?" ฝ่ายนั้นหันมามองคริสแล้วยิ้มอย่างดีใจ

"อ้าว พี่นนท์" คริสฉีกยิ้มกว้าง จะว่าไปตั้งแต่พี่สิงโตพาไปดูที่โรงงานครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้เจออีกฝ่ายอีกเลยแฮะ

"ฮู้จักกันแล้วใช่ก่อครับ" คริสและนนท์พยักหน้ารับ ทัตพงศ์หันมามองคริสแล้วยิ้มเจื่อน

"คุณคริสครับ คือว่า..." คริสเลิกคิ้วมอง

"มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ทัต"

"ปี้คงจะพาคุณคริสไปเที่ยวไม่ได้แล้วเน้อ พอดีเพิ่งมีทัวร์กรุ๊ปใหญ่มาลง ปี้ต้องไปดูแล"

"อ้าว..." คริสทำหน้าเสียดาย แต่ก็ยอมเข้าใจ "งั้นไม่เป็นไรครับพี่ทัต ไว้วันหลังก็ได้" นนท์มองคริสนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยชวน

"ถ้าไม่รังเกียจ ไปกับพี่ไหมครับ"

"ครับ?" คริสหันมามองอย่างงงๆ

"วันนี้วันหยุดพี่น่ะครับ ก็เลยจะไปเที่ยวในเมืองสักหน่อย ถ้าคริสสนใจ จะไปด้วยกันก็ได้นะครับ"

"สนใจครับ" คริสรับคำเสียงใส มองคนชวนตาพราว ถ้าวันนี้ไม่ได้ออกไปไหน เขาก็ต้องไปนอนแกร่วอยู่ที่บ้านพัก หรือไม่ก็ต้องไปนั่งทำสงครามประสาทกับคุณแพรพลอย... ไม่น่าพิศมัยสักอย่าง!

"งั้นปี้ขอตัวไปทำงานก่อนเน้อ ขอให้เที่ยวให้สนุกนะครับคุณคริส"

"ขอบคุณครับพี่ทัต" คริสส่งยิ้มให้  ทัตพงศ์หันไปบอกลานนท์ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในสำนักงาน

"เราก็ไปกันเถอะครับ" นนท์เอ่ยบอก เดินนำไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล คริสเดินไปขึ้นรถอย่างอารมณ์ดี จนลืมคิดไปว่าห้องทำงานของพ่อเลี้ยงแห่งธารารินนั้นเป็นกระจก... แถมเจ้าของห้องยังขี้หวงอย่างร้ายกาจ และตอนนี้คนขี้หวงก็กำลังนั่งมองอดีตเลขาขึ้นรถไปกับผู้จัดการโรงงานด้วยแววตาวาววับ

"ดูคุณคริสจะสนิทกับลูกน้องของสิงทุกคนเลยนะคะ" แพรพลอยที่ยังยึดห้องทำงานของอีกฝ่ายเป็นฐานที่มั่นพูดขึ้น

"..." พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ตอบ เลื่อนสายตามามองงานบนโต๊ะต่อ รังสีทะมึนเริ่มโอบล้อมรอบตัว แพรพลอยเหยียดยิ้ม

"นนท์ก็หล่อ คุณคริสก็น่ารัก ดูๆ ไปก็เหมาะสมกันดี ว่าไหมคะสิง"

ปึก!

ปากกาด้ามแพงถูกกระแทกลงบนโต๊ะ สาวสวยชะงัก

"ถ้าแพรไม่มีอะไรจะคุยกับผมแล้วก็ออกไปเถอะ ผมต้องการสมาธิในการทำงาน"

"แต่สิงคะ..." หญิงสาวอ้าปากจะแย้ง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เปิดช่องให้

"เชิญ" แพรพลอยเม้มปากแน่น มองท่าทางเย็นชาของคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด ก่อนจะกระแทกเท้าเดินออกไปจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์

สิงโตถอนหายใจเฮือก หายใจเข้าลึกๆ อย่างพยายามสงบอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอก

"ใจเย็นๆ สิงโต แกยังไม่มีสิทธิ์ไปหึงเขาสักหน่อย..."

.....................................................................................................................................................................

"กลับมาแล้วครับบบบ อ้าว?" คริสมองความว่างเปล่าในห้องทำงานอย่างงงๆ ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องทำงานของทัตพงศ์ซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน

"กลับบ้านพักไปแล้วครับ" ทัตพงศ์ตอบเมื่อคริสเดินมาถามหาพ่อเลี้ยงถึงห้อง

"กลับไปแล้ว?" คริสทวนคำอย่างแปลกใจ ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานสักหน่อย แล้วปกติอีกฝ่ายก็อยู่เคลียร์งานจนดึกตลอด ทำไมวันนี้ถึงได้กลับไปก่อนได้

"เห็นบอกว่าปวดหัวน่ะครับ คงจะกลับไปนอนพัก"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับพี่ทัต ขอบคุณมากครับ" คริสเดินออกจากสำนักงานมาอย่างรีบร้อน จุดหมายคือบ้านพักของพ่อเลี้ยงเจ้าของรีสอร์ท ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายปวดหัวไปตั้งแต่ตอนไหน แล้วตอนนี้จะกินข้าวกินยาหรือยัง...

"ไปเที่ยวกับคุณนนท์มา สนุกไหมคะ?" คริสชะงัก เมื่อเจ้าของเสียงหวานเอ่ยทักขึ้นระหว่างทาง

"สนุกครับ" คริสหันไปตอบอย่างเสียไม่ได้ "ผมขอตัว"

"เดี๋ยวค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ" แพรพลอยรั้งชายหนุ่มไว้อีกครั้ง

"แต่ผมไม่มี" คริสมองอีกฝ่ายอย่างเริ่มไม่พอใจ ความเป็นห่วงใครอีกคนทำให้เขาใจร้อนมากกว่าปกติ

"ฉันจะคุยกับคุณเรื่องสิงโต" คริสถอนหายใจ หันมามองอีกฝ่ายตรงๆ

"มีอะไรก็ว่ามาครับ ผมรีบ"

"คุณกับสิงโต เป็นอะไรกัน" คริสขมวดคิ้วเมื่อไดัยินคำถาม

"ถ้าจะถามผมด้วยคำถามนี้ผมขอตัวนะครับ เพราะคุณคงจะถามพ่อเลี้ยงมาแล้ว" ชายหนุ่มว่าอย่างรู้ทัน แพรพลอยหน้าบึ้ง

"คุณไม่คิดจะรู้สึกผิดบ้างหรือไง"

"รู้สึกผิดเรื่องอะไรครับ"

"ก็เรื่องที่ทำให้สิงโตกลายเป็นพวกผิดเพศน่ะสิ! สิงโตเป็นนักธุรกิจ มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักของผู้คนมากมาย ถ้าคนอื่นรู้ว่าสิงโตเป็นพวกผิดเพศ พวกเขาอาจจะรังเกียจ ไม่กล้าทำธุรกิจร่วมกับธารารินเลยก็ได้!" หญิงสาวระเบิดอารมณ์ใส่ ใบหน้าบิดเบี้ยวจนหมดเค้าความสวยไปมากโข

"นี่คุณ!" คริสมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างหงุดหงิด "ผมไม่สนหรอกนะว่าคุณจะคิดยังไง หรือต้องการอะไรจากการเอาคำพูดพวกนี้มากรอกหูผม แต่คุณคงจะรู้จักพี่สิงโตดี เขาไม่มีทางสนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้ และผมเองก็ไม่ต่างกัน... ขอตัวนะครับ" 

"ฉันไม่ยอมให้สิงโตกลายเป็นเกย์เพราะคนอย่างนายแน่ คอยดู!" คริสเดินหนีออกมาจากตรงนั้นทันที ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง เพราะใจเขาลอยไปหาคนที่คงจะนอนป่วยอยู่ที่ห้องเรียบร้อยแล้ว

"คริส..." เจ้าของชื่อชะงักเท้าที่กำลังจะเดินผ่านบ้านพักตัวเอง เห็นคนที่บอกว่าตัวเองป่วยนั่งรออยู่ด้านบน

"พี่สิงโต!" คริสเดินขึ้นไปบนบ้านพักตัวเองอย่างเร่งรีบ แนบมือกับหน้าผากคนตรงหน้าอย่างเป็นห่วง "พี่เป็นยังไงบ้าง พี่ทัตบอกว่าพี่ปวดหัว ปวดมากไหมครับ แล้วกินยาหรือยัง"

"ใจเย็นๆ ครับ พี่ไม่เป็นไรแล้ว" สิงโตจับมือที่แนบหน้าผากเขาอยู่มากุมไว้ ส่งยิ้มให้บางๆ อารมณ์หงุดหงิดที่กวนใจเขาอยู่ทั้งวันเบาบางลงจนแทบไม่เหลือ เพียงแค่เห็นความห่วงใยในสายตาของอีกฝ่าย

"ได้ไงอ่ะ หรือกินยาไปแล้ว? แล้วทำไมถึงไม่ไปนอนพักครับ มานั่งทำไมที่นี่" คริสนั่งลงข้างๆ อีกฝ่าย รัวคำถามใส่ไม่ยั้ง

"ไปเที่ยวมาสนุกไหม?" คริสทำหน้างง แต่ก็ยอมตอบ "สนุกดีครับ"

"ทำไมถึงออกไปกับคุณนนท์ได้ล่ะ?"

"พี่ทัตติดงานด่วนน่ะครับ แล้วพี่นนท์ก็กำลัจะไปเที่ยวในเมืองพอดี ก็เลยชวนผมไปด้วย..." คริสชะงัก ยกมือชี้หน้าอีกฝ่าย "นี่... อย่าบอกนะว่าที่ปวดหัวนี่คือปวดหัวการเมืองเพราะหึงที่ผมไปเที่ยวกับพี่นนท์?"

"พี่มีสิทธิ์อะไรจะไปหึงนายล่ะ" คนขี้หึงทำหน้าบึ้ง

"พี่สิงโต~~" คริสหัวเราะเบาๆ เอนหัวไปพิงไหล่อีกคนไว้อย่างอ้อนๆ กระชับมือที่กุมอยู่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยถาม

"ถ้าผมไปกับพี่ทัต พี่สิงโตจะหึงไหมครับ"

"ไม่"

"ทำไมล่ะครับ"

"ก็ทัตมีดาหวันอยู่แล้ว คงไม่มาจีบนายหรอก"

"งั้นกับพี่นนท์ก็ไม่ต้องหึงสิครับ"

"ทำไม?" สิงโตเป็นฝ่ายย้อนถามบ้าง

"พี่นนท์ก็มีแฟนแล้วเหมือนกัน สวยด้วย!" คริสหัวเราะ สิงโตมองอย่างไม่ไว้ใจ

"แน่ใจนะ โกหกเพราะไม่อยากให้พี่โกรธหรือเปล่า?" 

"โกหกอะไรล่ะ ที่ไปเที่ยววันนี้พี่นนท์ก็พาแฟนไปด้วย ต้องให้ผมไปพาพี่นนท์มายืนยันไหมครับ?" คนตัวขาวเริ่มเป็นฝ่ายหน้าบึ้งขึ้นมาบ้าง

"เชื่อแล้วครับ เชื่อแล้ว" สิงโตยื่นมือไปจิ้มแก้มน้องเบาๆ "ขอโทษนะครับถ้าทำให้อึดอัด" คริสส่ายหน้า

"ผมไม่ได้อึดอัดหรอก แต่ไม่อยากให้พี่คิดมากต่างหาก"

"..." สิงโตเงียบ สบตากับคนข้างตัว เห็นความจริงจังในแววตาคู่นั้น

"ผมเชื่อใจพี่นะ แล้วผมก็อยากให้พี่เชื่อใจผมเหมือนกัน ผมคงห้ามพี่ไม่ให้คิดมากไม่ได้ เหมือนกับที่พี่จะห้ามผมไม่ให้ไปสนิทกับคนอื่นไม่ได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นถ้ามีอะไรเราก็ต้องคุยกันตรงๆ อย่าหลบหน้า อย่าประชดกันนะครับ"

"พี่เชื่อใจคริส สัญญาว่าจะไม่ทำตัวงี่เง่าด้วย นายจะได้ใจอ่อนเร็วๆ" คริสอมยิ้ม... ไม่บอกหรอกว่า เขาใจอ่อนไปตั้งนานแล้ว...

.....................................................................................................................................................................

"โทรมาตอนนี้ มีเรื่องอะไรวะไอ้เอิร์ท" คริสงัวเงียขึ้นมารับสาย เหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาเกือบตีสองแล้ว ไอ้เพื่อนบ้านี่ เดี๋ยวก็กลับไปปิดเครื่องเหมือนเดิมซะหรอก

"คริส... มึงฟังกูดีๆ แล้วใจเย็นๆ ก่อนนะ" เสียงปลายสายสั่นและฟังดูร้อนรนผิดปกติ

"ทำไมวะ" คริสขมวดคิ้ว ก่อนจะเบิกตากว้าง "พ่อ... พ่อกูเหรอไอ้เอิร์ท พ่อเป็นอะไร!?"

"กูก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้พ่อมึงอยู่โรงพยาบาล หมอยังไม่ออกมาเลย... นมจันทร์เป็นคนโทรบอกกูว่าพ่อมึงหมดสติไปในห้องทำงาน"

"พ่อ..." คริสใจกระตุกวูบ ขอบตาร้อนผ่าวจนต้องกระพริบตาถี่ๆ "กูจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด ฝากมึงดูแลพ่อกูหน่อยนะ"

"อืม มึงไม่ต้องเป็นห่วง อาครามถึงมือหมอแล้ว อาครามต้องไม่เป็นไร มึงต้องใจเย็นๆ อย่าเพิ่งสติแตกนะเว้ย" เอิร์ทกำชับเพื่อนอย่างเป็นห่วง

"เออ ขอบใจมาก" คริสวางสายไป ก่อนจะรีบกดจองตั๋วเครื่องบิน

"บ้าเอ้ย!" คริสสบถอย่างหงุดหงิด เมื่อเที่ยวบินจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพไม่เหลือที่นั่งว่างสำหรับเขาเลย เที่ยวบินที่เร็วที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือตอนบ่ายของวันพรุ่งนี้

"พ่ออย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ ผมขอโทษ..." มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นจนเห็นข้อขาว ถ้าเขาไม่หนีพ่อมาที่นี่... ถ้าเขาอยู่กับพ่อตอนนี้... พ่อคงไม่... โธ่เว้ย!

.....................................................................................................................................................................

"คุณคริส จะไปไหนครับเนี่ย?" ทัตพงศ์มองคนที่ลากกระเป๋าเดินทางมาที่สำนักงานแต่เช้าอย่างแปลกใจ

"ผมมีธุระด่วน ต้องรีบกลับบ้านครับ" คนที่ตาแดงก่ำเพราะร้องไห้มาทั้งคืนเอ่ยบอกเสียงสั่น "พี่สิงโตมาทำงานหรือยังครับ?"

"ยังเลยครับ ปี้กำลังจะไปดูป้อเลี้ยงที่เฮือนอยู่พอดี"

"งั้นเดี๋ยวผมไปดูให้เองครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่สิงโตนิดหน่อย ฝากพี่ทัตช่วยหารถไปส่งผมที่สนามบินให้หน่อยนะครับ" คริสยื่นกระเป๋าเดินทางของตัวเองให้อีกฝ่าย ทัตพงศ์รับมาก่อนจะพยักหน้า

"ได้ครับคุณคริส" คริสส่งยิ้มขอบคุณ ก่อนจะเดินย้อนกลับไปทางเดิม สวนกับลีนที่กำลังจะไปโรงเรียนพอดี

"อ้าวพี่คริส จะไปไหนแต่เช้าคะ"

"ไปดูพี่สิงโตครับ ยังไม่ไปทำงานเลย ไม่รู้จะป่วยหรือเปล่า" เด็กสาวขมวดคิ้ว พี่ชายเธอเนี่ยนะจะป่วย?

"แปลกจัง...งั้นเดี๋ยวลีนไปเป็นเพื่อนค่ะ" เด็กสาวขันอาสา แต่คริสส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรครับ น้องลีนไปโรงเรียนเถอะ เดี๋ยวจะสายนะ"

"ก็ได้ค่ะ เจอกันตอนเย็นนะคะพี่คริส" เด็กสาวโบกมือให้อย่างร่าเริง คริสฝืนยิ้ม ตัดสินใจไม่บอกเรื่องที่เขาต้องบินกลับวันนี้ให้อีกฝ่ายรู้ ไม่งั้นคงได้ร้องไห้งอแงเกาะติดเขาหนึบจนไม่ได้ไปเรียนแน่ๆ

คริสเดินเลยบ้านพักของตัวเองไป จนถึงบ้านพักอีกหลังที่อยู่ใกล้ๆ กัน ป้ายหน้าบ้านที่ปักไว้บอกให้รู้ว่าที่นี่คือบ้านพักของพ่อเลี้ยงแห่งธารารินไม่ผิดแน่ จะว่าไป... เขาก็ยังไม่เคยมาที่นี่เลยแฮะ

"พี่สิงโตครับ ตื่นหรือยัง นี่ผมเองนะ" คริสเคาะประตูพร้อมทั้งตะโกนเรียก มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมาจนคริสนึกเป็นห่วง... หรือจะไม่สบายจริงๆ

"พี่สิงโต..." คริสเคาะประตูเรียกอีกรอบ แต่ข้างในก็ยังเงียบสนิท เลื่อนมือไปจับลูกบิดก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก

"พี่สิงโต ผมเข้าไปนะครับ" คริสตะโกนบอกก่อนจะเปิดประตูเข้าไป... ภายในเหมือนกับบ้านที่เขาพักอยู่ทุกอย่าง คริสเดินผ่านส่วนที่เป็นห้องรับแขกไปดูห้องน้ำเป็นอย่างแรก แต่ก็พบกับความว่างเปล่า

"หืม? คงไม่ได้เมาจนลุกไม่ขึ้นหรอกใช่ไหมเนี่ย" คริสมองขวดไวน์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะอย่างแปลกใจ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นอีกฝ่ายจะดื่ม เกิดนึกครึ้มอะไรของเขาขึ้นมา

"พี่สิงโต" คริสเคาะประตูห้องนอน แต่ก็เหมือนเดิมคือมีแค่ความเงียบตอบกลับมา

"ถ้าพี่ไม่ตอบ ผมจะเปิดเข้าไปแล้วนะ" คริสตะโกนบอกเมื่อลองจับลูกบิดประตูแล้วพบว่ามันไม่ได้ล็อกเช่นกัน

เมื่อคำตอบที่ได้รับยังคงเป็นความเงียบ คริสจึงตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยความเป็นห่วงคนในห้องล้วนๆ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาเขาชาวูบไปทั้งร่าง...

พ่อเลี้ยงแห่งธารารินยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง ท่อนบนเปลือยเปล่า มีผ้าห่มผืนหนาคลุมที่สะโพกไว้อย่างหมิ่นเหม่... ไม่ต่างจากร่างขาวผ่องของใครอีกคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ข้างๆ มือที่ทาเล็บสีแดงสดวางพาดอยู่บนอกของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มบ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง... 

คุณแพรพลอย!

มือที่จับลูกบิดอยู่สั่นระริก ความตกใจทำให้คริสยืนอึ้งอยู่กับที่ไม่ยอมเดินหนีไปไหน จนกระทั่งเสียงร้องของสาวสวยบนเตียงดังขึ้นนั่นแหละ ชายหนุ่มถึงมีสติขึ้นมาบ้าง

"ว้าย!" แพรพลอยขยับตัวลุก ไม่ลืมคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง มองคริสอย่างไม่พอใจ "คุณคริสเข้ามาได้ยังไงคะ!?"

คริสกัดปากจนรู้สึกเจ็บ... ไม่ใช่ฝัน นี่มันเรื่องจริงนี่... คริสกวาดสายตามองเสื้อผ้าที่หล่นกระจัดกระจายอยู่ทั่วห้องแล้ววกกลับมามองบนเตียง ไม่สนใจความสะใจที่เต้นระยับอยู่ในแววตาอีกฝ่าย "ผมแค่จะมาลา..."

"จะยอมแพ้แล้วเหรอคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเยาะ

"เปล่า เพราะผมไม่เคยคิดว่ามันเป็นการแข่งขันตั้งแต่แรก" คริสยกยิ้ม นึกสมเพชตัวเอง เขาเคยคิดว่ามันไม่ใช่การแข่งขัน เพราะมั่นใจว่าคนอย่างพ่อเลี้ยงชัดเจนพอที่จะไม่ให้ความหวังคนอื่น... แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิดไปหน่อย คนที่อีกฝ่ายชัดเจนด้วย... ไม่ใช่เขา

ร่างสูงบนเตียงเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาหนากระพริบถี่ๆ เห็นคนที่ยืนนิ่งอยู่ที่ประตูเป็นอย่างแรก

"คริส..." สิงโตเรียกเสียงแผ่ว ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของน้อง พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ไอเย็นที่ตกลงบนผิวทำให้ชายหนุ่มต้องก้มลงสำรวจตัวเองและพบว่ามันเปลือยเปล่า... ทั้งบนและล่าง 

"แพร!" สิงโตมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยกันอย่างตกใจ ก่อนจะหันกลับไปมองคริส... นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?

"ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ... ผมขอตัวก่อน" สิงโตมองความว่างเปล่าในแววตาน้องแล้วใจหายวูบ ไม่นะ...

"คริส!" คริสหมุนตัวกลับ เดินออกมาจากห้อง เสียงของร่างสูงยังคงดังตามมาให้ได้ยิน

"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะแพร! คริส! รอพี่ก่อน คริส!" คริสปาดน้ำตาที่ร่วงลงมาตอนไหนไม่รู้ออกจากแก้มอย่างลวกๆ เท้าที่เดินอยู่เปลี่ยนเป็นออกวิ่งอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าอีกไม่นานฝ่ายนั้นต้องตามเขามาแน่ๆ

"คุณคริสครับ รถพร้อม..." คริสวิ่งผ่านร่างทัตพงศ์ที่ยืนอ้าปากพะงาบๆ ไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ทันที เอ่ยสั่งเสียงเฉียบ

"ออกรถเลยครับพี่ทัต"

"เอ่อ... แล้วป้อเลี้ยง..." ผู้จัดการหนุ่มพะว้าพะวัง ใครๆ ก็รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นคนสำคัญของพ่อเลี้ยงที่พ่อเลี้ยงทั้งหวงและห่วงมาก ถ้าเกิดเขาพาอีกฝ่ายไปจากที่นี่โดยที่พ่อเลี้ยงยังไม่รู้ล่ะก็... หัวขาดแบบไม่ต้องสืบสาเหตุแน่ๆ

"ผมบอกให้ออกรถไงครับ!" คราวนี้เสียงตะโกนสั่งดูสั่นเครือจนทัตพงศ์ไม่กล้าขัด วิ่งไปประจำที่นั่งคนขับก่อนจะออกรถทันที

รถวิ่งออกจากรีสอร์ทโดยที่คนบนรถไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาหนึ่งหยดอย่างเกินจะกลั้น แต่ก็โดนมือขาวๆ ปาดออกแทบจะในทันที ทัตพงศ์เหลือบมองกระจกมองหลังแล้วได้แต่เงียบ เขาไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่คงจะเรื่องใหญ่ไม่น้อย ไม่งั้นคุณเลขาที่อารมณ์ดีอยู่เป็นนิจคงจะไม่นั่งร้องไห้แบบนี้แน่ๆ 

คริสนั่งบีบมือตัวเองแน่น ยิ่งมองมือตัวเองก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ แหวน... ที่เขาใส่เป็นจี้ห้อยคอไว้ในตอนนั้น เปลี่ยนมาอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขาแล้วตั้งแต่เมื่อคืน... 

'แหวนนี่ พี่สั่งทำมาคู่กัน ถ้าคริสพร้อมจะตกลงคบกับพี่เมื่อไหร่ ใส่มันมาหาพี่นะ'

ทั้งๆ ที่เขาจะไปหาเพื่อบอกข่าวดีเรื่องนี้แท้ๆ แต่ทำไม...ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ... ทำไมกัน...

.....................................................................................................................................................................




ไปแล้วววว น้องคริสหนีคุณพ่อเลี้ยงไปแล้ว เป็นไงล่ะ ยุกันดีนัก หุ หุ

หลังจากลงตอนนี้ไป หวังว่าหลังคาบ้านไรท์จะยังปลอดภัย ไม่มีรีดเดอร์มาปาระเบิดใส่นะคะ เรื่องนี้ไรท์ไม่ผิด โทษพี่สิงโตนู่น 555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #188 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 13:56
    ว่าแล้วเชียว ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีแผน ทำให้คริสยอมปล่อยมือ พี่สิงนะพี่สิง ไม่ระวังตัวเองเลย ตามง้อน้องเลยนะ
    #188
    0
  2. #146 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:36
    ร้ายอ่ะ พี่สิงรีบตามมากรุงเทพเลย ด่วนๆ
    #146
    0
  3. วันที่ 6 มกราคม 2561 / 12:28
    พ่อเลี้ยงทำไมประมาทแบบนี้เห็นมั้ยน้องเสียใจไปแล้วรีบไปง้อเลยแต่ก่อนไปเคลียร์ยัยแพรก่อนนะ
    #87
    0
  4. #85 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 10:53
    นั่น ว่าแล้วเชียว ยัยแพรมันต้องใช้วิธีนี้ อิป้อเลี้ยงก็นะ รู้ ๆ อยู่ว่าผู้หญิงมันจ้องอยู่ ทำไมไม่ระวังตัว ฉลาดทุกเรื่อง ซื่อบื้อในเรื่องที่ไม่สมควร สมน้ำหน้า เชิญแกรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นไปคนเดียวเลยไป๊ (งานนี้คงต้องหวังพึ่งน้องลีน กับน้องนุช แท็กมือกันจัดการยันคุณพี่แพรแล้วล่ะนะ ผู้หญิงด้วยกัน น่าจะลุยกันง่ายกว่าเนอะ)

    น้องงงงงงงง อย่าร้องไห้เลยนะ เจอหลายเรื่องรุมกระหน่ำในเวลาเดียวกัน กลับไปดูแลพ่อทั้ง ๆ ที่ใจแสนจะหนักหน่วง ก็บอกแล้วว่าให้มีสติ ไม่พูดไม่คุย พรวดพราดกลับออกมา แล้วจะเข้าใจกันไหมล่ะ แต่ก็นะ เห็นภาพแบบนั้น ให้คิดดีได้ยังไง อุตส่าห์ตั้งใจจะไปเจรจากับพ่อ เรื่องการแต่งงานตั้งแต่แรก ทีนี้คงต้องตามใจพ่อเรื่องการแต่งงานแล้วล่ะสิ แต่งจ้าแต่ง แต่งไปเลย เจอกันอีกทีวันแต่งไปเลยนะ
    #85
    0
  5. #84 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 08:06
    คุณแพรร้ายยยย พ่อเลี้ยงรีบไปง้อน้องเลยนะ
    #84
    0
  6. #83 1232yyaa (@1232yyaa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 08:05
    สงสารน้องคริสจังค้า
    #83
    0
  7. #82 KarunaPomthong (@KarunaPomthong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 08:04
    งื้ออออออ น้องคริส
    #82
    0
  8. #81 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 08:04
    ชะนีต้องทำอะไรแน่ๆเลย ฮึ้ยยยย
    #81
    0