[Love Projects] บังคับรัก Forced love {Singto×Krist}

ตอนที่ 12 : Ex...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60

ตอนที่ 12 Ex...


"กลับมาแล้วค่ะ" ลีนเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชายอย่างร่าเริง เป็นเรื่องธรรมดาเสียแล้วที่เด็กสาวจะมาขลุกอยู่ในห้องนี้ทุกวันหลังเลิกเรียน และคนในรีสอร์ทรู้ดีว่าคุณหนูจอมซนไม่ได้ติดพี่ชายแต่อย่างใด แต่ติดเลขาส่วนตัวของพี่ชายต่างหาก

"วันนี้เราจะทำเมนูอะไรกันดีคะพี่คริส" เด็กสาวเอ่ยถาม มองเลขาของพี่ชายที่ตอนนี้กลายเป็นครูสอนทำอาหารของเธอชั่วคราวตาใส คริสยิ้มแห้ง เหลือบมองคุณเจ้านายที่กำลังนั่งปล่อยรังสีอึมครึมแล้วรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ 

"พี่ว่า... วันนี้เรางดไปก่อนดีไหมครับ?"

"ทำไมล่ะคะ?" ลีนทำหน้างง มองตามสายตาอีกฝ่ายจนไปเจอพี่ชายแลัวขมวดคิ้ว "พี่สิงเป็นอะไร ทำไมทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครแบบนั้นล่ะคะ"

"สงสัยจะเป็นพี่นี่แหละครับ...ที่ถูกพี่สิงโตฆ่า" คริสหน้าเจื่อน ลีนหันกลับมามอง

"หืม?"

"อาทิตย์หน้าพี่ต้องกลับกรุงเทพแล้วน่ะครับ พอบอกไป พี่สิงโตก็เป็นอย่างที่เห็น" คริสเล่าเสียงเนือย ลีนถอนหายใจ

"โธ่~ นึกว่าเรื่องอะไร ก็แค่พี่คริสจะกลับกรุงเทพ... หา! ว่าไงนะคะ!?" คราวนี้เด็กสาวลุกพรวด มองคนตรงหน้าตาโต กะ..กลับกรุงเทพเหรอ!?

"ใจเย็นๆ ครับน้องลีนอย่าโกรธพี่ไปอีกคนเลยนะ แค่พี่สิงโตคนเดียวพี่ก็แย่แล้ว" คริสลุกไปลูบแขนลูบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ

"ลีนไม่ได้โกรธค่ะ แค่ตกใจ... ทำไมอยู่ๆ พี่คริสถึงจะกลับกรุงเทพล่ะคะ" ลีนนั่งลงเหมือนเดิมแล้วเอ่ยถามอย่างเป็นงานเป็นการ

"ไม่ใช่อยู่ๆ ก็กลับหรอกครับ จริงๆ พี่แพลนไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะมาอยู่ที่นี่แค่สองเดือน แล้ว... อาทิตย์หน้าก็ถึงกำหนดกลับแล้ว" คริสเกาแก้มอย่างเก้อๆ ไอ้เรื่องกำหนดการสองเดือนนั่น เขาก็ไม่ได้บอกใครไว้ด้วยนอกจากพี่ไลท์ พอคนอื่นรู้ จะตกใจก็คงไม่แปลก

"ไม่กลับไม่ได้เหรอคะ ลีนไม่อยากให้พี่คริสกลับเลย" ลีนเริ่มงอแง กอดแขนอีกฝ่ายไว้อย่างอ้อนๆ

"ไม่ได้หรอกครับ... น้องลีนอย่างอแงเลยนะ ถึงพี่จะกลับไป แต่ก็ใช่ว่าเราจะเจอกันไม่ได้นี่นา กรุงเทพ-เชียงใหม่ นั่งเครื่องบินแปปเดียวก็ถึง" คริสเอ่ยปลอบ ลูบผมเด็กสาวเบาๆ ลีนผละตัวออก

"ก็ได้ค่ะ แต่พี่คริสต้องสัญญานะว่าจะกลับมาหาลีนบ่อยๆ"

"สัญญาครับ" คริสยกมือเกี่ยวก้อยสัญญากับน้อง ลีนยิ้มอย่างพอใจ

"งั้นลีนกลับบ้านก่อนดีกว่า พี่คริสไปง้อพี่สิงเถอะค่ะ รายนั้นน่ะง้อยากกว่าลีนเยอะ"

"ครับ" คริสยิ้มแห้ง ไม่บอกเขาก็รู้ รู้ดีเลยเชียวด้วยล่ะ...

"พี่สิงโต..." คริสเดินไปหาคนหน้าบึ้งถึงโต๊ะ หลังจากเด็กสาวเดินออกจากห้องไปแล้ว อีกฝ่ายนั่งอ่านเอกสาร ทำเป็นไม่สนใจเสียงอ้อนของคนน้องเลยสักนิด

"จะโกรธกันไปถึงเมื่อไหร่น่ะ ผมไม่ได้จะไปวันนี้พรุ่งนี้ซะหน่อย อุตส่าห์บอกล่วงหน้าเป็นอาทิตย์แล้วนะ" คริสทอดเสียงอ่อน ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ หันมองคุณเจ้านายตาแป๋ว

"บอกหรือไม่บอก สุดท้ายนายก็ทิ้งพี่ไปอยู่ดี" สิงโตถอนหายใจ โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ หมดความสนใจไปโดยสิ้นเชิง

"พี่สิงโต~ ผมไม่ได้ทิ้งสักหน่อย ขนาดน้องลีนยังเข้าใจผมเลยนะ ทำไมพี่ไม่เป็นแบบนั้นบ้างอ่ะ" สิงโตหันมามอง

"อยากเป็นแค่พี่น้องเหรอ พี่จะได้เข้าใจนายง่ายๆ เหมือนลีน" คนหน้าบึ้งพูดเสียงเรียบ แต่ฟังดูน้อยใจอยู่ไม่น้อย

"พี่สิงโต~~" คริสลากเสียงยาวขึ้นกว่าเดิม "ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงได้ช่างประชดประชันกันนักครับ อายุก็ไม่น้อยแล้วนะเราอ่ะ หงุดหงิดบ่อยๆ เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก"

"คริส! เดี๋ยวเถอะ กล้าล้อเลียนพี่เหรอ" พ่อเลี้ยงหนุ่มตาวาว ลูกแกะตัวน้อยคอหด แต่ก็ยังฉีกยิ้มกว้างให้

"ก็ผมไม่อยากให้พี่สิงโตเครียดไง" เจ้าของมือขาวๆ ทำใจกล้า ยกมือไปวางแปะไว้บนใบหน้าเรียบตึงของคนพี่

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ยังไงพี่ก็ไม่ลืมเรื่องที่นายจะกลับกรุงเทพหรอก" สิงโตปลดมือน้องออก เมินหน้าหนีไปอีกทาง

"ผมก็ไม่ได้อยากให้พี่สิงโตลืมนี่ครับ เพราะยังไงผมก็ต้องกลับแน่ๆ"

"คริส!" คนตัวสูงหันขวับมามอง ตาคู่คมส่อประกายดุเหมือนตอนแรกที่เจอกันใหม่ๆ

"พี่สิงโตครับ เข้าใจผมหน่อยสิครับ ผมจำเป็นต้องกลับจริงๆ นะ" คริสเพิ่มสกิลการง้อขึ้นอีกนิด จับมือหนามาแนบแก้มกลมๆ ไว้แล้วส่งสายตาอ้อน

"จำเป็นยังไง?" คนโดนง้อเขม่นมอง ไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ

"ผมมีเรื่องที่ต้องกลับไปจัดการครับ เป็นเรื่องสำคัญมากๆ และผมต้องจัดการด้วยตัวเอง" คริสเอ่ยบอกด้วยท่าทางจริงจัง

"..."

"กรุงเทพ-เชียงใหม่ก็ใกล้กันนิดเดียวเองนะครับ โทรศัพท์ก็มี เราโทรคุยกันก็ได้" คริสโน้มน้าวต่อ

"แต่มันไม่ได้เห็นหน้า"

"งั้นก็วิดีโอคอล" คริสเปลี่ยนทางเลือกใหม่

"มันก็ไม่เหมือนนายอยู่ใกล้ๆ อยู่ดี"

"แล้วพี่สิงโตจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ" คริสมองเด็กโข่งที่นั่งงอแงอยู่ตรงหน้าอย่างจนปัญญา

"พี่จะไปกรุงเทพกับคริสด้วย"

"ไม่ได้ครับ!" คริสลุกพรวดอย่างลืมตัว ขืนอีกฝ่ายรู้ว่าเขาจะไปคุยกับพ่อเรื่องอะไร มีหวังได้อาละวาดบ้านแตกแน่ๆ

"ทำไมไม่ได้? หรือมีอะไรปิดบังพี่" สิงโตมองท่าทางร้อนตัวของน้องอย่างสงสัย คริสเหงื่อตก

"มะ ไม่มีครับ"

"งั้นพี่จะไปด้วย" คนตัวโตเอ่ยบอกอย่างเอาแต่ใจ

"ไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็ไม่ได้ครับ" คริสส่ายหน้ารัวๆ

"ทำไม? บอกเหตุผลพี่มา ไม่งั้นพี่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน" พ่อเลี้ยงแห่งธารารินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"ผม..." คริสกรอกตาไปมา อะไรดีล่ะ คิดสิคริส... "ผมนัดคุณน้องนุชไว้ครับ!"

"น้องนุช?" สิงโตมีสีหน้างงเล็กน้อย "แล้วน้องนุชเกี่ยวอะไรกับที่คริสไม่อยากให้พี่ไปกรุงเทพด้วย?"

"ก็... ผมไม่อยากให้พี่สิงโตไปเจอกับคุณน้องนุช" คริสอ้อมแอ้มบอก หนีเสือปะจรเข้ซะแล้วไอ้คริสเอ๊ย...

"หืม? ทำไมล่ะ" คนถามยิ้มเจ้าเล่ห์ คริสค้อนให้วงใหญ่

"คุณน้องนุชกำลังตัดใจจากพี่อยู่ ขืนผมพาพี่ไปเจอเธอเข้า ความพยายามของเธอก็ล้มเหลวน่ะสิครับ"

"พี่ก็นึกว่านายจะหึงพี่กับคุณน้องนุชซะอีก"

"บ้า! ใครจะไปหึงคนแบบพี่กัน" คริสแหวเสียงดัง แก้มขาวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

"คนแบบพี่มันยังไง หืม?" สิงโตยื่นหน้าเข้ามาใกล้ คริสเอนหลังหนี

"มะ ไม่รู้ล่ะ ถือว่าผมบอกพี่แล้วนะว่า อาทิตย์หน้าผมจะกลับกรุงเทพ!" พูดจบคุณเลขาก็เดินหนีออกมาจากห้องทันที สิงโตเหวอ

"คริส! เดี๋ยวก่อนสิ ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะ คริส!!"

สิงโตถอนหายใจเฮือก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจเหตุผลของน้อง แต่เขาไม่อยากปล่อยให้น้องห่างตัวทั้งๆ ที่สถานะระหว่างกันยังคลุมเครืออยู่แบบนี้ จะบอกว่าเขากลัวก็ได้ เพราะเขากลัวจริงๆ ...กลัวว่าจะเสียอีกฝ่ายไป

.....................................................................................................................................................................

"พี่ไลท์~~" คริสยิ้มกว้างเมื่อได้รับสายทางไกลจากอเมริกา

"ไงตัวแสบ ได้ข่าวว่าจะกลับกรุงเทพแล้วเหรอ?"

"ข่าวไวดีนะครับ ใครโทรไปฟ้องอีกล่ะ คนพี่หรือคนน้อง" คริสถามอย่างรู้ทัน

"คราวนี้เป็นคนพี่ล่ะ" เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสาย คริสถอนหายใจเฮือก

"พี่สิงโตว่าไงบ้างครับ"

"จะว่าไงล่ะ ก็โทรมาเค้นคอพี่น่ะสิว่าบ้านเราที่กรุงเทพอยู่ตรงไหน... ท่าทางจะตามเราไปแน่ๆ"

"ไม่ได้นะครับ อย่าบอกพี่สิงโตเด็ดขาดเลยนะพี่ไลท์"

"รู้แล้วล่ะนา ป่านนี้คงกำลังหงุดหงิดได้ที่เลยล่ะ สนใจจะไปดูหน่อยไหม?" ไลท์ถามอย่างเย้าแหย่เมื่อนึกถึงสภาพน้องชาย ถ้าคริสโผล่หน้าไปตอนนี้ได้โดนน้องชายเขาจับมัดแน่ๆ เรื่องกล้าบ้าบิ่นล่ะไม่มีใครเกินเชียวล่ะ

"ไม่ล่ะครับ พี่ไลท์ก็น่าจะรู้ฤทธิ์เดชน้องชายตัวเองดี" เหมือนกับที่เขารู้ลิมิตของตัวเองดี เกิดโดนอ้อนบ่อยๆ เข้าแบบนี้ มีหวังเขาต้องเผลอใจอ่อนแน่ๆ

"พูดแบบนี้ แสดงว่าตัดสินใจได้แล้วสิ?"

"ก็... ครับ"

"ค่อยโล่งหน่อย... ยินดีต้อนรับน้องสะใภ้อย่างเป็นทางการนะ" ไลท์ส่งเสียงแซว

"พี่ไลท์! ยังไม่ถึงขั้นนั้นสักหน่อยครับ อีกอย่าง ผมอาจจะเป็นน้องเขยพี่ก็ได้ ใครจะไปรู้" คริสทำเสียงขึ้นจมูกอย่างงอนๆ ไลท์หัวเราะ

"กำลังปลอบใจตัวเองอยู่หรือไงตัวแสบ พี่ก็รู้จักเราดีพอๆ กับสิงโตนั่นแหละ คิดว่าแค่นี้พี่จะเดาไม่ออกหรือไง"

"เรา... เลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่าครับ" อุณหภูมิบนหน้าที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้คริสต้องเป็นฝ่ายยกธงขาวยอมแพ้ ไลท์หัวเราะชอบใจ ก่อนจะปรับเสียงมาเป็นโหมดจริงจัง

"แล้วนี่คิดไว้หรือยังว่าจะคุยกับพ่อยังไง"

"ก็คงบอกไปตามตรงนั่นแหละครับ ยังไงก็จะจับผมแต่งงานกับผู้ชายอยู่แล้ว แค่บอกว่าคนที่ผมรักเป็นผู้ชายคงไม่ทำให้พ่อตกใจเท่าไหร่หรอกครับ" คริสว่าง่ายๆ 

"หืมมม 'รัก'เต็มปากเต็มคำเชียวนะ" คนที่พยายามจะจริงจังหลุดโหมดส่งเสียงแซว

"พี่ไลท์~~" คริสส่งเสียงประท้วง

"โอเค ต่อๆ"

"พี่ไลท์คิดว่า... ผมควรจะบอกเรื่องนี้กับพี่สิงโตดีไหม?"

"หมายถึงบอกก่อนจะไป?"

"หลังสิครับ ขืนบอกก่อนก็บ้านแตกกันพอดี"

"บอกก็ดีนะ พี่ว่าคนใกล้ตัวคริสคงจะหลุดปากเรื่องนี้ให้สิงโตได้ยินเข้าสักวัน ให้รู้จากปากคริสนั่นแหละดีที่สุด" คริสพยักหน้ากับโทรศัพท์

"ผมก็คิดแบบนั้นครับ"

"แต่ตอนนี้พี่ว่าเรื่องที่คริสควรกังวลไม่ใช่เรื่องนี้นะ เอาเวลาไปหาทางทำให้สิงโตล้มเลิกความคิดที่จะตามเราไปกรุงเทพก่อนดีกว่า"

"นั่นสิครับ... ทำยังไงดีล่ะพี่ไลท์ ช่วยคิดหน่อยสิ" คริสส่งเสียงโอดครวญ

"ไม่เอาอ่ะ เรื่องนี้พี่จะไม่ยุ่ง"

"พี่ไลท์~~~" ไลท์ไม่สนใจเสียงอ้อน ส่งเสียงหัวเราะปิดท้ายก่อนจะวางสายไป

เชอะ! พี่ไลท์นะพี่ไลท์ ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร เขาหาทางเองก็ได้!

.....................................................................................................................................................................

"พี่คริสสสสส" เสียงหวานๆ ของลีนดังมาแต่ไกล ก่อนที่ประตูห้องทำงานของสิงโตจะเปิดออก

"อ้าวน้องลีน วันนี้ไม่เรียนพิเศษเหรอครับ" คริสมองเด็กสาวที่เดินมาเกาะแขนเขาอย่างแปลกใจ

"ลีนขอเลื่อนครูเองแหละค่ะ พี่คริสจะกลับกรุงเทพแล้วก็เลยจะมาอยู่ด้วยให้คุ้มหน่อย"

"ขี้เกียจเรียนก็บอกมาเถอะครับ ไม่ต้องเอาพี่มาอ้างหรอก" คริสมองเด็กสาวอย่างรู้ทัน

"ชิ!~ เบื่อคนรู้ทันจังเลย" ลีนว่ายิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองพี่ชาย "แล้วนี่พี่สิงยังไม่หายงอนพี่คริสอีกเหรอคะ" คริสหันไปมองคนที่นั่งหน้าบึ้ง แต่ลดการปล่อยรังสีอึมครึมลงแล้วส่ายหน้า

"ยังครับ แต่คงใกล้แล้วล่ะ"

"งั้นเราไปทำอาหารมาง้อพี่สิงกันดีกว่าค่ะ" เด็กสาวเสนอ ดวงตาเปล่งประกายวิบวับ

"จะได้ผลเหรอครับ" คริสถามอย่างไม่แน่ใจ

"ได้ผลสิคะ พี่สิงชอบอาหารฝีมือพี่คริสจะตาย คราวนี้ก็แค่ทำให้พิเศษหน่อย รับรองพี่สิงหายงอนแน่ๆ ค่ะ" 

"แต่ว่ามันยังอยู่ในเวลางาน..." คริสแย้ง

"พี่คริสใช่พนักงานของรีสอร์ทซะที่ไหนล่ะคะ ไปเร็วค่ะ เดี๋ยวพี่สิงจะออกไปทานข้าวเที่ยงที่อื่นซะก่อน" เด็กสาวดึงร่างคริสมาที่ประตู

"พี่สิง ลีนขอยืมตัวเลขาพี่แป๊ปนึงนะคะ" ลีนตะโกนบอกพี่ชาย ฝ่ายนั้นแค่ปรายตามองก่อนจะหันไปสนใจงานบนโต๊ะต่อ

"ไปกันเถอะค่ะ" คริสดันหลังคุณเลขาออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังห้องครัวของรีสอร์ท

.....................................................................................................................................................................

"น้องลีนครับ พี่ว่า... มันเยอะเกินไปหรือเปล่าเนี่ย" คริสกวาดสายตามองอาหารที่ตั้งเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะ แน่นอนว่าร้อยละ 90 เป็นฝีมือเขา แต่... ตอนทำก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเยอะขนาดนี้

"ไม่เยอะหรอกค่ะ ลีนบอกแล้วไงว่ามันต้องพิเศษๆ" ลีนมองอาหารบนโต๊ะตาวาว

"อย่ามาแถเลย อาหารพวกนี้น้องลีนอยากกินล่ะสิ" 

"ก็... นิดหน่อยค่ะ" ลีนยิ้มแห้งเมื่อถูกจับได้ ก่อนจะรีบแก้ตัว "แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นของโปรดพี่สิงทั้งนั้นเลยนะคะ ของลีนนิดเดียวเอง"

"ครับๆ บอกให้พี่ทำเยอะๆ ก็กินให้หมดนะ ถ้าเห็นว่าเหลือล่ะก็โดนแน่" คริสมองเด็กสาวอย่างคาดโทษ

"ไม่เหลือแน่นอนค่ะ" ลีนยิ้มกว้าง "เอาขนมไปให้พี่สิงชิมที่ห้องก่อนดีกว่าค่ะ แล้วเดี๋ยวค่อยชวนมากินข้าว"

"ตามสบายครับ ฝีมือน้องลีนนี่นา" คริสยักไหล่ มองตามหลังเด็กสาวที่ถือถาดขนมไว้ในมืออย่างเอ็นดูก่อนจะเดินตามไป

"พี่สิงจะต้องชอบขนมที่ลีนทำแน่ๆ เลยค่ะ เพราะมันอร่อยมากกกก" คริสหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางที่ดูจะมั่นใจมากของอีกฝ่าย

"ครับๆ ขนมของน้องลีนอร่อยมากครับ" คริสเอื้อมมือไปเปิดประตูให้ลีนที่ถือถาดขนมอยู่เข้าไปก่อน จะอร่อยไหมเขาก็ไม่รู้หรอก เพราะเขาเพิ่งสอนอีกฝ่ายทำเป็นครั้งแรก แล้วคนที่ได้ชิมเพียงคนเดียวก็คือเจ้าตัวเองนั่นแหละ ไม่ยอมให้คนอื่นชิมซะด้วย
.
.
.
.
เพล้ง!~

"น้องลีน!" คริสเดินตามเข้าไปในห้องอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง "เกิดอะไรขึ้นครับ?"

"..." เด็กสาวยืนนิ่ง ขนมที่ตั้งใจเอามาให้พี่ชายชิมหล่นเกลื่อนพื้น ถาดสแตนเลสก็หล่นอยู่ไม่ไกลกัน คริสมองตามสายตาเด็กสาวไปก็เจอต้นเหตุ

"..." พ่อเลี้ยงแห่งธารารินยังคงนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวเดิม เพิ่มเติมคือร่างบอบบางของใครอีกคนที่นั่งอยู่บนตัก ใบหน้าสวยเก๋ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางชั้นดี แขนเรียวยาวคล้องอยู่ที่คอของร่างสูงบ่งบอกถึงระดับความสนิทสนมของคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากซึ่งเคลือบลิปสติกอย่างดีแย้มยิ้มน้อยๆ ตรงข้ามกับสิงโตที่มีสีหน้าอึังสนิทก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อหันมาเห็นคริส

"พี่แพร..." เสียงของลีนดังขึ้นทำลายความเงียบของห้อง คริสหันมามองเด็กสาว ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปมองสาวสวยอีกรอบ

แพรเหรอ?...ใครกัน?

.....................................................................................................................................................................




พี่แพรคือใคร ใครคือพี่แพร แล้วพี่แพรมาทำไม 555

เสียงโหวตมาแบบถล่มทลายมาก เอาเป็นว่าตอนพิเศษเจอกันคืนนี้นะคะ ทิ้งระเบิดแล้วเราต้องหนีค่ะ ฟิ้ววววววว~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

348 ความคิดเห็น

  1. #185 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 12:19
    แพรคือใครกันนะ งานเข้าพี่สิง
    #185
    0
  2. #172 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 11:33
    ใครเอ๋ย~
    #172
    0
  3. #143 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:53
    ใครอีกเนี่ย แฟนเก่าหรอ ท่าทางขะน่ากลัวกว่าน้องนุชอีกนะ
    #143
    0
  4. #74 Sasitorn_TukTuk (@Sasitorn_TukTuk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:11
    ใครคือแพร จะวุ่นกันอีกหรือป่าวนะ
    #74
    0
  5. #67 BBlovelyb (@bblovelyb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 12:17
    น้องคิดหนีกลับกรุงเทพแน่ หนีไปเลยลูก ไปหาฉามีใหม่5555
    #67
    0
  6. #65 kun_kontoh (@kun_kontoh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 22:21
    อย่ามานะ แพรคือใคร??? ตอบมาาาาาา
    #65
    0
  7. #64 Aerins (@aerins) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 20:30
    Ex-girlfriend
    #64
    0
  8. วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 19:00
    แพร...อย่าบอกนะว่าแฟนเก่า???
    #63
    0
  9. #62 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 18:53
    นี่คือยังไม่พิเศษใช่ไหมคะ ทิ้งระเบิดกันข้ามปีเลยทีเดียว ทำร้ายจิตใจคนอ่าน ช่างมีความสุขนะไรท์นะ วันนี้เขาจุดพลุฉลองต้อนรับปีใหม่ บ้านไรท์ต้องการระเบิดแทนพลุว่างั้นเถอะ

    แฟนเก่าขุ่นป้อเลี้ยงไหมนี่ แล้วทำไมขุ่นป้อเลี้ยงถึงปล่อยให้รุกฆาตได้ขนาดนั้น แค่คล้อยหลังไปทำขนมเอง

    เห็นทีว่าน้องแกะน้อยจะเตลิดเปิดเปิงกลับกรุงเทพฯ คืนนี้เลยสิครับรออะไร อยากได้ก็ไปตามทวงเอาวันแต่งงานก็แล้วกันนะ ขุ่นป้อเลี้ยง (ที่ไม่ได้เรื่อง) โกรธแทนน้องว้อยยยยย
    #62
    0
  10. #61 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 18:25
    พี่แพรคือใคร แล้วมาทำไม แบบนี้น้องคริสจะทำประชดคุณพ่อเลี้ยงมั้ยนะ
    #61
    0
  11. #60 numkhangvv (@ab-hyungee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 14:53
    อ่านทุกอย่างค่ะ จักมาเลย
    #60
    0
  12. #56 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:19
    อ่านทั้งตอนพิเศษ และตอนปกติ ได้อ้ะป่าวคร้าบบบบไรท์ (ไม่ค่อยงกเท่าไหร่เนอะ)
    #56
    0
  13. #55 Penzzy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:52
    รอเลยจ้าาาา
    #55
    0
  14. วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:51
    อ่านค่ะ^^
    #54
    0
  15. #53 Xu Weizhou (@NoptiraNaunsri) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:48
    อยากสิคะ
    #53
    0
  16. #52 1232yyaa (@1232yyaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:46
    อยากอ่านจ้า..
    #52
    0
  17. #51 KarunaPomthong (@KarunaPomthong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:45
    อ่านๆๆๆๆ
    #51
    0
  18. #50 MayPussadee (@MayPussadee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:42
    ยกมือเลยค่ะ
    #50
    0