Ghost Society I ไขปริศนาลับ จับหัวใจนายหมอผี

ตอนที่ 3 : Chap 2 ; การจ้างวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ก.พ. 55

THE'FARRY

2

การจ้างวาน

ฉันกวาดสายตามองรอบตัวอย่างงุนงงเมื่อพบว่าตัวเองมายืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวไกลสุดลูกหูลูกตาแทนที่จะนอนแอ้งแม้งตากแอร์เย็นๆอยู่ในห้องนอนอย่างที่ควรจะเป็น ฉันจับผมตัวเองที่ปลิวไปตามแรงลม (บางที... แมวมองน่าจะมาเห็นตอนผมฉันกำลังปลิวไสวอย่างนี้นะ คงจะได้เป็นเป็นพรีเซนเตอร์แชมพูสักยี่ห้อ -.,-) ฉันก้มลงมองตัวเอง พบว่าเสื้อที่ฉันสวมอยู่นั้นคือเสื้อแขนกุดสีขาว และกระโปรงสีขาวสั้นประมาณเข่า จำได้ลางๆว่าตอนนอนฉันอาบน้ำเสร็จฉันสวมชุดนอนลายหมีพูห์นี่นา

            ฉันเพ่งมองไปตรงหน้า ก้าวขาเข้าไปใกล้อีกนิดเมื่อสังเกตเห็นได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ และเมื่อเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆและมองดูอีกครั้งก็เห็นว่าเป็นผู้หญิง... เธอยังคงไกวชิงช้าเหมือนไม่รู้ตัวสักนิดเลยว่ามีคนมายืนอยู่ด้านหลัง มือของฉันเอื้อมไปแตะที่ไหล่ของเธออย่างแผ่วเบาเพราะไม่อยากให้เธอตกใจ แต่มันก็ทำให้ไหล่นั้นยกขึ้นก่อนชิงช้าที่ไกวอยู่นั้นจะหยุดลง

            เธอเป็นใคร... ฉันตัดสินใจอ้าปากถาม อีกฝ่ายไม่ตอบ กลับค่อยๆใช้มือจับเชือกชิงช้าแล้วลุกยืนขึ้น

            จังหวะหนึ่ง... ลมเย็นพัดวูบผ่านหลังของฉันไป ขนแขนของฉันตั้งชัน ใบหน้าของคนที่ฉันต้องการรู้ว่าคือใครค่อยๆหันมา ทันทีที่ใบหน้าหวานนั้นปรากฏแก่สายตา ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ผู้หญิงตรงหน้าสวยมาก... สวยจนขนาดฉันที่เป็นผู้หญิงแท้ๆ ยังเผลอเสียการทรงตัวไปเล็กน้อยเมื่อสบกับดวงตากลมโตสีดำเหมือนตุ๊กตาของเธอ ขนตายาวงอนเรียงเป็นระเบียบ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากบางเป็นกระจับที่ออกสีชมพู ผมสีดำขลับปลิวไสวไปตามแรงลม ฉันรับรองได้เลยว่าผู้ชายคนไหนที่ได้เห็นมีหวังใจละลายกันไปเป็นแถวแน่

หากแต่แววตาที่สามารถสะกดผู้คนให้หลงใหลได้เพียงแค่สบตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเศร้า... เหงา... และเดียวดาย

กึก!

            ฉันขมวดคิ้วยุ่ง เอาอีกแล้ว... ความรู้สึกที่เหมือนเคยเห็นใบหน้าแบบนี้จากที่ไหนมาก่อน แต่กลับนึกไม่ออก

            เธอเป็นใคร... ฉันถามซ้ำอีกครั้ง แต่เธอก็ยังคงปิดปากเงียบ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงมาจากดวงตาคู่สวยนั้น

ช่วยฉันด้วยยยย~…” น้ำเสียงที่เธอเปล่งออกมาจากริมฝีปากอย่างโหยหวนนั้นทำให้ฉันขนตั้งชันมากกว่าเก่า เพราะโทนเสียงและการลากเสียงของเธอนั้นเหมือนกับคุณผีสาวที่เข้ามาหลอกหลอนฉันในฝันทุกคืนวัน! =O=

            “ยะ... อย่าบอกนะว่า... ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพูดติดอ่าง ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

            ถึงจะตื่นไปและจำหน้าของคุณผีไม่ได้... แต่น้ำเสียงโหยหวนนี่มีคุณผีทำได้แค่คนเดียวเท่านั้นแหละ T_T

            ฉันมาดีแล้ว ช่วยฉันเถอะนะ... ได้โปรด น้ำเสียงอ้อนวอนของคุณผีทำให้ฉันคลายความกลัวลงไปได้บ้าง อย่างน้อยวันนี้คุณผีก็ทำตามที่ฉันขอ ไม่มาหาด้วยหน้าเละๆ อย่างนี้ค่อยกล้าจ้องตาด้วยหน่อย

            คุณผีอยากให้ฉันช่วยอะไร เพราะเห็นว่าคุณผีดูจะทุกข์ทรมานมากที่ต้องอยู่คนเดียว ไอ้ฉันมันก็เป็นพวกขี้สงสาร ในเมื่อคุณผีกล้าขอฉันดีๆ ฉันก็จะช่วยสนองความต้องการของคุณผีให้!

            ช่วย... ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที!!”

            งั้นบอกฉันมาสิว่าร่างของเธออยู่ที่ไหน ฉันจะได้ไปช่วยได้ถูก... แล้วฉันจะได้นอนหลับฝันดีโดยไม่ต้องมีคุณผีเข้ามาก่อกวนในฝันทุกคืนด้วย -_-

            “ฉัน... ขณะที่คุณผีกำลังอ้าปากพูดออกมา

           

’~

            เฮือก!! O_O

            เสียงโทรศัพท์ที่วางเอาไว้บนหัวเตียงแผดเสียงร้องดังลั่นเล่นเอาฉันที่กำลังนอนหลับอยู่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจจนเผลอปัดกรอบรูปที่วางอยู่ตรงโต๊ะเตี้ยๆข้างเตียงร่วงลงกับพื้น

            โอ๊ย! ใครโทรมาหาฉันตั้งแต่เช้าเนี่ย L ฉันไม่รู้พอดีว่าร่างของคุณผีถูกฝังอยู่ที่ไหนกันแน่ แล้วอย่างนี้ฉันก็ต้องโดนคุณผีตามหลอกหลอนอีกน่ะสิ! แย่จริงๆเลย!

’~

ฉันมองโทรศัพท์ที่ยังแผดเสียงลั่นน่าหนวกหูไม่ยอมหยุดก่อนจะคว้ามันมาในมือแล้วกดสายรับโดยไม่มองเบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอเพราะคิดว่าคงจะเป็นกีกี้ที่โทรมาปลุกฉันตั้งแต่เช้าอีกเป็นแน่

ฮัลโหล!” ฉันกรอกเสียงห้วนของตัวเองลงไปในโทรศัพท์

            [เอ่อ... ผมโทรมากวนเวลานอนของคุณหรือเปล่า] แต่ทว่าเสียงปลายสายนั้นกลับไม่ใช่เสียงแหลมๆของยัยกี้อย่างที่ฉันคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก มันกลับเป็นเสียงนุ่มทุ้มดูสุภาพของผู้ชาย

            และฉันจำได้ดีว่ามันเป็นเสียงของใคร!

            ซีบัส!

            “ซีบัสเหรอ!” โธ่เอ๊ย! ฉันน่าจะแหกตาดูให้ดีเสียก่อนว่าใครเป็นคนโทรมา ลืมไปเสียสนิทเลยว่าเมื่อวานฉันเป็นคนโทรหาเขา  

            [ใช่ครับ เมื่อวานคุณได้โทรมาหาผมใช่มั้ย] แต่ดูเหมือนซีบัสจะไม่โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อยที่จู่ๆฉันก็ตะคอกใส่เขาเพราะความเข้าใจผิด

            “ใช่! คือฉันอยากให้นายช่วยอะไรนิดหน่อย ปลายสายเงียบไป เขาอาจกำลังนึกอยู่ว่าผู้หญิงที่เขากำลังคุยอยู่ตอนนี้คือใคร -__-

            [เสียงของคุณคุ้นๆนะ... ใช่คนที่ผมพาออกจากบ้านหมอดูเก๊หรือเปล่า] เขาถามกลับ ฉันถอนหายใจพรืดออกมา

            ใช่แล้ว ดีใจที่นายยังจำได้

             [ว่าแต่... มีอะไรจะให้ผมรับใช้เหรอครับ?] ซีบัสถามขึ้นมาอีก ฉันกลอกตาไปมาอย่างคิดสักพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับไป

            เรื่องนั้น... เอาไว้ฉันขอนัดคุยกับนายเป็นการส่วนตัวได้หรือเปล่า

            [งั้น... ผมขอเป็นร้าน Galaxy Café ตรงใกล้ๆ Mighty University พอจะสะดวกมั้ย]

            “ได้เลย ฉันตอบตกลง เพราะไหนๆบ้านหลังนี้ก็อยู่ใกล้มหาลัยอยู่แล้วด้วย เดินทางไปถึงที่นั่นก็ใช้เวลาแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้น

            [โอเคครับ งั้นถ้าถึงแล้วโทรบอกผมด้วยนะ พอดีผมมานั่งจิบกาแฟตอนเช้าอยู่ที่ร้านแล้วน่ะ J]

            ฉันเลื่อนสายตาไปมองนาฬิกาแขวน... เจ็ดโมงเช้า! ผู้ชายคนนี้ไปร้านกาแฟตอนเจ็ดโมงเช้า! O_O

            เรื่องที่มีคนชอบกินกาแฟตอนเช้าฉันคงไม่แปลกใจนักหรอก... แต่ไอ้เจ้าของร้านน่ะยอมเปิดประตูต้อนรับแขกตั้งแต่เช้าเลยหรือไง -_-?

            งั้นเดี๋ยวฉันจะรีบตามไปแล้วกัน -__-;;” ฉันว่าก่อนจะวางสาย รีบกระโจนลงจากเตียงโดยเร็ว

            การนัดพบกันครั้งแรกระหว่างฉันกับเขา ฉันคงจะไปเลทไม่ได้แล้วล่ะ!

 

            การที่มานัดพบกับคนที่เพิ่งรู้จักกันครั้งแรกเราก็ควรจะต้องทำตัวดูดีเอาไว้ก่อนเพื่อสร้างความประทับใจใช่มั้ยล่ะ แต่ฉันคงใช้เวลาเลือกเสื้อผ้านานเกินไปหน่อยเพราะฉันมาสายกว่าเวลานัดถึงสองชั่วโมง! O[]O

            ฉันวิ่งเข้าไปในร้านก่อนจะมองหาซีบัส เขานั่งอยู่ตรงโต๊ะมุมสุดของร้าน แต่มันก็ไม่ทำให้รัศมีความหล่อของเขาลดน้อยลงไปเลย เขากำลังนั่งอ่านพ็อกเก็ตบุ๊คฆ่าเวลา ฉันเดินไปหาเขา หยุดหอบแฮกๆตรงหน้าซีบัสเหมือนขาดอากาศ หัวใจแทบจะวายตาย

            แฮกๆๆ ขอโทษที... มาสายไปหน่อยซีบัสเลิกคิ้วมองอย่างงงๆก่อนจะส่ายหน้าช้าๆเหมือนไม่ถือสาหาความอะไรแล้วผายมือเชิญให้ฉันนั่ง

            ดูท่าทางจะเหนื่อยนะ เดี๋ยวผมสั่งอะไรให้ดื่ม J เขาพูดก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานในร้านคนหนึ่งที่เดินผ่านมาพอดี ผมเอานมเย็นปั่นอีกแก้วนึง

            “O_O” ฉันตาโต นอกจากเขาจะมีอาชีพเป็นหมอผีมือฉมังแล้ว เขายังเป็นหมอดูอีกเหรอเนี่ย รู้ได้ยังไงกันว่าฉันชอบดื่มนมเย็น >_<

            “คงแปลกใจใช่มั้ยว่าทำไมผู้ชายอย่างผมถึงชอบกินนมเย็น ^^;;”

            เขาพูดด้วยสีหน้าอายๆ ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง ก้มลงมองแก้วทรงสูงที่ตั้งอยู่ตรงหน้าของซีบัส มันมีคราบนมสีชมพูติดอยู่ที่ก้นแก้ว... เขาดื่มนมเย็นจริงๆด้วยแฮะ (หน้าแตกดังเพล้ง!)

            “เปล่าสักหน่อย ผู้ชายกับนมเย็น ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน

            งั้นเหรอ ทำไมเพื่อนๆของผมถึงได้ด่าผมนักหนาว่าผู้ชายที่ดื่มนมเย็นมันไม่ค่อยแมน -*-“  เขาขมวดคิ้ว เอ่อ ผมคงพูดเรื่องไร้สาระมากเลยสินะ งั้นเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า เขาเก็บพ็อกเก็ตบุ๊คในมือใส่กระเป๋า แล้วหันมาจ้องหน้าของฉัน

            ว่าแต่... ผมยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร

            แสนดี... ฉันชื่อแสนดี

            ผมซีบัสนะเขาบอกชื่อของตัวเองพร้อมรอยยิ้ม ว่าแต่เรื่องที่จะให้ผมช่วยคือเรื่องอะไร?

            คือตั้งแต่ฉันย้ายเข้ามาอยู่บ้านที่พ่อแม่ซื้อมา ฉันก็ฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งตลอดเลย... ฉันเริ่มต้นเล่าเรื่องความฝันนั้น ซีบัสดูสนอกสนใจกับความฝันของฉันไม่น้อย จนเมื่อฉันเล่าจบพร้อมกับนมเย็นที่มาเสิร์ฟพอดี ฉันดูดนมเย็นแก้กระหายส่วนซีบัสดูกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ในใจ

            บ้านที่แสนดีย้ายเข้าไปอยู่... เป็นบ้านใหม่ที่ซื้อมาหรือเป็นบ้านที่สร้างไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

            เป็นบ้านที่สร้างไว้ก่อนแล้วน่ะ แต่พ่อกับแม่ของฉันซื้อมาเพราะเห็นว่าทำเลมันใกล้กับมหาลัย อีกอย่าง... เจ้าของบ้านก็ขายในราคาไม่แพงด้วย พวกท่านเลยตกลงซื้อ

            “อืม...

            แต่ว่าก่อนที่ฉันจะย้ายเข้ามาอยู่ ฉันก็ทำบุญอะไรเรียบร้อยแล้วนะ แต่ไม่รู้ทำไมผู้หญิงคนนั้นยังคอยตามหลอกหลอนฉันเหมือนกับว่าชาติที่แล้วฉันไปทำบาปทำกรรมอะไรกับเธอไว้ L

            บางที... ผู้หญิงที่แสนดีพูดถึงอาจจะต้องการให้แสนดีช่วยอะไรบางอย่างก็ได้นะ เป็นบางอย่างที่ไม่มีใครทำให้เขาได้นอกจากแสนดีคนเดียว...

            แล้ว บางอย่างที่นายว่ามันคืออะไร

            เรื่องนั้นผมยังตอบอะไรไม่ได้ เอาอย่างนี้ดีกว่า... วันพรุ่งนี้ผมขอไปที่บ้านแสนดีหน่อยได้มั้ย พอดีผมจะไปตรวจสอบดูสักหน่อยว่าแถวๆนั้นมีวิญญาณเร่ร่อนที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่หรือเปล่า คำว่า วิญญาณ ที่เขาพูดออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนเหมือนมันเป็นเรื่องชิลๆที่ทุกคนพูดได้มันทำให้ฉันรู้สึกกระวนกระวาย

            นายกำลังพูดให้ฉันกลัวนะซีบัสฉันมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดๆ บางทีตอนนี้อาจจะมีวิญญาณเร่ร่อนสองสามตนกำลังยืนข้างๆ และฟังฉันกับซีบัสพูดกันอยู่ก็ได้ T_T

            ไม่ต้องกลัวหรอกแสนดี  วิญญาณของผู้หญิงคนนั้นก็แค่มาขอความช่วยเหลือ เขาไม่ได้มาทำอันตรายอะไรเราสักหน่อย J

ไม่ได้ทำอันตรายฉันก็จริง แต่มันทำให้ฉันกลัวจนประสาทหลอนแล้วเนี่ย!

            แล้วเรื่องค่าใช้จ่าย...

            อ้อ... เรื่องนั้นไว้คุยกันทีหลังดีกว่า J แสนดีคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกใช่มั้ย

            “ก็... ไม่มีหรอก แต่ถ้าค่าจ้างมันแพงเกินไป ฉันจะขอยกเลิกเขาทีหลังได้มั้ยนะ -O- กลัวเงินไม่พอน่ะ

            งั้นแสนดีช่วยกรอกข้อมูลลงในกระดาษแผ่นนี้หน่อยนะ เป็นข้อมูลของลูกค้าน่ะ ซีบัสยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าพร้อมกับปากกาสีดำรูปหัวกะโหลกอีกหนึ่งด้ามให้ฉัน  (จะหลอนไปไหนเนี่ย) ฉันจัดการกรอกข้อมูลในกระดาษแผ่นนั้นไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่ตรงคำถามหนึ่งซึ่งมัน.... ดูไม่ค่อยจะเกี่ยวกันสักเท่าไหร่

            สัดส่วน หน้าอก เอว สะโพก

          เอ่อ... ซีบัส

            หือ เขาละสายตาจากหนังสือตรงหน้ามามองฉัน

            ไอ้คำถามนี่... มันต้องตอบด้วยหรอ เมื่อเห็นว่าฉันทำหน้ากระอักกระอ่วนชอบกล ซีบัสก็ชะโงกหน้ามามองคำถามในกระดาษ

            สัดส่วน หน้าอก เอว สะโพก... ซีบัสดูงงๆกับคำถามไปนิดหนึ่งก่อนจะร้องลั่น เฮ้ย!” เขารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นเลยทำให้แขนยาวๆของเขาปัดโดนแก้วนมเย็นที่วางไว้อยู่จนมันกระแทกกับโต๊ะส่งผลให้นมเย็นที่เหลืออยู่ในแก้วนั้นเทราดลงมาที่ตัวของฉัน

            “=O=;;” ฉันก้มลงมองเสื้อของตัวเองที่ตอนนี้ถูกย้อมด้วยนมเย็นสีชมพู ซีบัสดูตกใจไม่น้อย เขากระวีกระวาดเก็บกระดาษแผ่นนั้นใส่กระเป๋าแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา

            เอ่อ... ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูด้วย

            ผมขอโทษนะแสนดี! ผมไม่ได้ตั้งใจ!”

            ไม่เป็นไรหรอกน่า... แค่นี้เอง เดี๋ยวไปซักมันก็ออกแล้วเมื่อเห็นว่าซีบัสทำเหมือนว่ามันเป็นความผิดที่ให้อภัยไม่ได้ ฉันเลยได้แต่ยิ้มแหยๆ ส่ายหน้าไป

            แต่ผมทำเสื้อแสนดีเปื้อน เดี๋ยวผมจะเอาไปซักให้ เขาบอก แล้วจะให้ฉันถอดเสื้อให้เขาตรงนี้เลยหรือไง -_-!

            ไม่เป็นไรๆ แค่นี้เรื่องจิ๊บจ๊อยฉันโบกมือปฏิเสธไปมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ละความพยายาม ซีบัสใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือเช็ดนมเย็นตรงเสื้อฉันออกไปบ้างเพื่อไม่ให้ฉันรู้สึกเหนียวตัวมากนัก

            แต่ว่า... มันใกล้เกินไปมั้ย? ฉันแทบจะมองทะลุไปถึงรูจมูกของเขาแล้วนะ T///T ใบหน้าหล่อใสกิ๊งเหมือนพระเอกเกาหลีในซีรีส์ที่ฉันหลงใหลมันทำให้ฉันจิตหลุดลอยไปไหนต่อไหนแล้ว

            เฮ้อ... หัวใจของฉันนี่มันมีภูมิต้านทานต่ำกับผู้ชายหล่อๆจริงๆเลย ให้ตาย... L

            “งั้นฉันขอตัวกลับบ้านไปซักเสื้อก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องข้อมูลลูกค้าเดี๋ยวฉันจะกรอกให้ทีหลัง

            ผมขอโทษจริงๆนะแสนดี สงสัยไอ้พวกเพื่อนของผมมันคงจะแกล้งเอากระดาษบ้าๆนี่มาใส่แทน =_=*” ซีบัสทำหน้าเซ็ง ฉันยิ้มนิดๆ อย่างไม่ถือสาอะไร

ไม่เป็นไรหรอกน่า... ยังไงฉันกลับก่อนล่ะ นายคงมีเบอร์ของฉันแล้ว ถ้ามีอะไรโทรมาหาฉันได้ตลอดนะ

            ได้เลย... งั้นถ้ามีอะไรผมจะโทรไปหานะ

            ไว้เจอกันคราวหน้า ฉันโบกมือล่ำลาให้เขาก่อนจะเดินออกมาจากร้าน เฮ้อ! เสื้อตัวโปรดของฉันเปื้อนนมเย็นจนเป็นคราวเหนียวเหนอะไปหมดเลย ต้องรีบกลับบ้านไปอาบน้ำซะหน่อยแล้วนะเนี่ย ไม่อย่างนั้นมดได้ไต่เต็มตัวฉันแน่ T_T

 

            (Zebus’s Inside)

          ผมมองแสนดีที่เดินออกไปนอกร้าน เธอคงโกรธผมมากแน่ๆที่ผมทำเสื้อตัวสวยของเธอเปื้อนเละซะขนาดนั้น รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ ถึงแม้ว่าเธอจะบอกว่ามันไม่เป็นอะไรก็เถอะ... แต่แม่ของผมชอบบอกว่า...

ผู้หญิงมักปากไม่ตรงกับใจ ปากของเธอก็บอกว่าไม่โกรธแต่ความจริงเธออาจจะโกรธผมแทบอยากจะฆ่าเลยก็ได้นะเนี่ย

’~

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า มองชื่อที่โชว์หราอยู่ตรงหน้าจอแล้วอยากจะเสกหนังควายเข้าท้องไปให้หมด จะเป็นใครอีกล่ะครับ... ก็ไอ้พวกเพื่อนตัวแสบของผมน่ะสิ -_-;; มีหวังแสนดีได้คิดว่าผมเป็นพวกไอ้บ้ากามที่ชอบถาม สัดส่วน หน้าอก เอว สะโพก แน่ๆ ทั้งๆที่ผมไม่ใช่คนอย่างนั้นสักหน่อย

ฮัลโหล... โทรมามีอะไรเสียงของผมเซ็งมาก อยากจะให้พวกนั้นรู้ไปเลยว่าตอนนี้ผมโกรธมากแค่ไหน

[โอ๊ะๆ! ทำไมถึงทำเสียงโหดขนาดนั้นล่ะคร้าบบบบ~] แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจใยดีกับอารมณ์ของผมเลยแม้แต่น้อย เพราะเสียงตอบกลับมานั้นแสนจะกวนประสาท ผมไม่อยากจะเสกแค่หนังควายเข้าท้องมันแล้วล่ะ... แต่ผมจะขุดวิญญาณไดโนเสาร์แล้วเสกใส่มันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย! -_-+

ก็เพราะพวกนายนั่นแหละ! เอากระดาษบ้าอะไรมาใส่ในกระเป๋าฉันเนี่ย! -_-+” ผมตวาดกลับ โดยลืมนึกไปนิดหนึ่งว่าตอนนี้ผมอยู่ในคาเฟ่ ผู้คนในร้านหันมามองผมด้วยความสงสัย ผมผงกหัวแทนคำขอโทษ

[แหม...~ ก็พวกฉันเห็นว่าชีวิตแกมันจืดชืดไร้น้ำยาเกินไป มันน่าจะมีอะไรสนุกๆคึกคักหน่อยสิ J]

ขอบใจ แต่ความหวังดีอย่างนี้ฉันไม่ต้องการ!”

            [ฮี่ๆๆๆ...]

            “ว่าแต่โทรมาหามีอะไรหรือเปล่าผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะหมดความอดทนเพราะได้ยินเสียงหัวเราะน่าแสลงหูจากอีกฝ่าย

            [นี่ไม่รู้หรือไงครับคุณซีบัสว่าวันนี้พวกเราจีเอส (ย่อมาจาก Ghost Society) นัดกันมาที่บ้านพักตากอากาศน่ะ!]

          หือ? ไม่เห็นมีใครบอกฉันเลยล่ะ

[งั้นก็รีบมาแบบด่วนๆๆๆเลยนะครับ ทุกคนรอคุณอยู่คนเดียว] อีกฝ่ายสั่ง ผมพ่นลมหายใจพรืด แทนที่วันหยุดจะได้นอนอยู่บ้านอย่างที่ใจคิด ผมต้องขับรถไปที่บ้านพักตากอากาศอีกแล้วใช่มั้ย -*-

...จะไปเดี๋ยวนี้แหละผมตัดบทก่อนจะกดตัดสาย จ่ายเงินค่าเครื่องดื่มก่อนจะรีบออกไปนอกร้าน

ฮื้มม... เจ้าพวกนั้นนึกคึกอะไรนะถึงได้ไปบ้านพักตากอากาศกันตอนนี้น่ะ K

 

เอี๊ยดดด!!

ผมจอดรถมินิคูเปอร์สีขาวคู่ใจตรงหน้าบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ที่พวกปู่ๆของพวกผมได้สร้างเอาไว้ให้รุ่นลูกรุ่นหลานได้ใช้สอยกัน ลมทะเลพัดแรง ผมสูดอากาศที่มีกลิ่นของน้ำทะเลปะปนอยู่เข้าเต็มปอด พาลให้คิดถึงคนๆหนึ่งที่ไม่ได้พบกันมาเกือบแปดเดือน...

น่าจะมาด้วยกันนะ...

พอคิดอย่างนั้น... มือของผมก็ล้วงไปหยิบกระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าเป้แล้วเปิดออกมา ผมมองรูปใบเล็กที่เสียบเอาไว้

ภาพของผู้หญิงที่ผมรักและคิดถึงสุดหัวใจ...

มัวแต่ดูอะไรอยู่... เสียงถามห้วนที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังนั้นทำให้ผมรีบปิดกระเป๋าสตางค์หนังสีดำของตัวเองอย่างรีบร้อนแล้วเก็บมันใส่กระเป๋าเป้ตามเดิม หันไปมองหน้า ไอเฟลหนึ่งในเพื่อนสุดซี้ของผมที่ทำหน้านิ่วมองผมอยู่ด้านหลังด้วยความสงสัย

            เปล่า... ผมตอบกลับไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงพิรุธใดๆให้เห็น และหวังว่าไอเฟลจะไม่ฉลาดพอที่จะจับพิรุธของผมได้ (แต่ความจริงมันฉลาดมากนะ -_-) นารัน ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเดินมายืนอยู่ข้างๆไอเฟล ก่อนจะเอ่ยปากพูดช้าๆ

            ดูรูปผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วใช่มั้ยล่ะ... นารันพูดด้วยสีหน้ารู้ทัน ไอเฟลเลิกคิ้วขึ้นสูง จ้องหน้าผมอย่างเค้นหาคำตอบ

            อือ... และสุดท้ายผมก็ได้แต่พยักหน้า สิ่งที่นารันพูดออกมานั้นถูกต้องทุกอย่าง

            นี่นายยังไม่ลืมอีกหรือไง ไอเฟลถามขึ้นอีก ผมรู้สึกฉุนกึกเมื่อได้ยินคำถาม

            นายจะให้ฉันลืมได้ไง ผู้หญิงคนนั้น... สำคัญกับฉันมากแค่ไหนนายก็รู้ คำพูดของผมทำให้เพื่อนทั้งสองมองหน้ากัน

            แต่เธอทิ้งพวกเรา...

            เธอไม่ได้ทิ้งพวกเรา... แต่เธอหายไปต่างหาก

            ประโยคที่ผมพูดขัดขึ้นมานี้ทำให้คนตรงหน้าของผมสองคนปิดปากเงียบ เพราะมันคือเรื่องจริง...

            เอาล่ะ... คงอยากรู้ใช่มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

            ผมจะเป็นคนเล่าให้ฟังเอง...

 

��� �$�� ����ไปอีกทาง ฉันก้มลงมองนามบัตรในมือ

            “เฮ้ย! นี่มัน...” กีกี้ร้องเสียงหลงแต่ฉันกับขมวดคิ้วยุ่ง

            “โกส โซไซตี้... สมาคมหมอผีแห่งประเทศไทย ไม่เห็นเคยได้ยินเลยแฮะ -__-;;

 

Ghost Society (สมาคมหมอผีแห่งประเทศไทย)

หมายเลขสมาชิก : GS 0736

ชื่อ : ซีบัส

Tel : 086-4495XXX

E-mail : Zebus_Sorcerer@hotmail.com

Website : www.ghost-society.com/Zebus0736

 

            “อะไรกันแสนดี! นี่แกไม่เคยได้ยินสมาคมนี้หรือไง เขาดังจะตาย~” กีกี้ทำสายตาไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด

            “หึ~ ไม่เห็นจะเคยได้ยินเลย >__<”

            “นี่แกไปมุดอยู่หลุมไหนมาเนี่ย โกส โซไซตี้ (Ghost Society) สมาคมหมอผีที่รับงานปราบผีทุกประเภท เห็นว่าสมาคมนี้ถูกจัดตั้งโดยหมอผีชื่อดังของประเทศไทยที่รวมตัวกันและรับเอาพวกที่มีซิกส์เซ้นส์เข้ามาทำงานด้วย”

            “หน้าตาอย่างผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะจะเป็นหมอผี!”

            นี่... ฉันว่าดูจากนามบัตรของเขาด้วยแล้วเนี่ย เขาน่าจะเป็นพวกลูกหลานของหมอผีดังๆสักคนหนึ่งของประเทศไทยเนี่ยแหละ

            “แกรู้ได้ไง...?

            ฉันดูจากสีบัตรของเขาน่ะสิ... โกส โซไซตี้จะมีสีบัตรสองสีด้วยกันคือบัตรสีเงินกับบัตรสีทอง บัตรสีเงินจะหมายถึงพวกที่มีซิกส์เซ้นส์ทั่วๆไป ส่วนบัตรสีทองนี่จะเป็นพวกลูกๆหลานๆของหมอผีที่ตั้งสมาคมนี้ขึ้น

            โอ้วววว -O-; ทำไมแกดูรู้เรื่องเยอะจัง

            ฉันเคยพูดให้แกฟังนะแสนดี!” กีกี้บอกเสียงฉุน อ้าวเหรอ... ไม่เห็นเคยจะได้ยินเลยแฮะ แต่จะว่าไปฉันก็ไม่ค่อยจะสนใจเวลาที่ยัยกี้พูดถึงเรื่องไสยศาสตร์เสียด้วยสิ เป็นประเภทเข้าบ้องหูซ้ายแล้วทะลุบ้องหูขวาตลอดเวลา

แต่จะว่าก็ว่าเถอะ... ฉันได้ข่าวมาว่าค่าจ้างของพวกนี้แพงใช่ย่อยเลยแหละ...

            เปลือง -.,-“ กีกี้หันมามองหน้าฉันแล้วถอนหายใจเฮือก ก่อนจะเขกหัวฉันดังป๊อก

            ถ้าแกมัวแต่ห่วงเรื่องเงิน... แกก็ปล่อยให้โดนผีหลอกไปจนตายเหอะ =U=!!”

            กรี๊ดดด... ยัยเพื่อนบ้า! มาแช่งฉันได้ยังไงเนี่ย T[]T

 

            ตุบ!

            กระเป๋าสะพายถูกโยนไปบนเตียงพร้อมกับฉันที่ทิ้งตัวนั่ง ในมือถือนามบัตรของผู้ชายที่ชื่อซีบัสเอาไว้

            โกส โซไซตี้...

            จากคำบอกเล่าของกีกี้ทำให้ฉันรู้ว่าโกส โซไซตี้ก็คือสมาคมเกี่ยวกับพวกหมอผีที่รับปราบผีทุกประเภทไม่ว่าจะเป็นผีไทย ผีจีน ผีญี่ปุ่น หรือผีชาติไหนๆก็แล้วแต่ ด้วยการคัดบุคคลที่มีฝีมือทางด้านปราบผีมาโดยเฉพาะเลยทำให้ค่าจ้างในแต่ละชิ้นงานนั้นค่อนข้างแพงทีเดียว แต่ที่ฉันอยากจะรู้ก็คือเกี่ยวกับซีบัส... ผู้ชายที่จู่ๆก็โผล่เข้าไปในห้องของตาลุงหมอผีนั่น (เพราะเหตุผลที่ว่ากุมารทองที่เขาเลี้ยงไว้เป็นคนบอกมา -_-) แถมเขายังทำท่าจะรู้เกี่ยวกับเรื่องในอดีตของตาลุงหมอผีอีก ถ้าเกิดเขามีฝีมือด้านปราบผีอย่างที่กีกี้ว่าจริงๆ ฉันควรจะลองโทรไปหาเขาเผื่อเขาจะช่วยอะไรฉันได้บ้างดีมั้ยเนี่ย...

            ฉันหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมา ตัดสินใจกดตัวเลขสิบตัวแล้วกดปุ่มโทรออก เสียงสัญญาณรอสายดังสักครู่หนึ่งก่อนจะมีเสียงของผู้หญิงดังขึ้นมาแทน...

            ขณะนี้ ซีบัส รหัสหมายเลข 0736 กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ หากมีเรื่องติดต่อกรุณาฝากเสียงไว้หลังสัญญาณค่ะ...

          ฉันกดตัดสายไปก่อนที่สัญญาณจะดังขึ้น เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าตามเดิม แล้วเดินไปเปิดโน้ตบุ๊คที่ใช้มาประมาณห้าหกปีซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ หลังจากเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตเรียบร้อย ฉันก็จัดการพิมพ์เว็บไซต์ในนามบัตรที่ซีบัสให้ฉันมาแล้วคลิกเอนเทอร์

            ยินดีต้อนรับสู่โกส โซไซตี้... สมาคมรับกำจัดผีทุกประเภท!’

          ตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ด้วยฟ้อนต์ขนาดใหญ่สีแดงคล้ายเลือดปรากฏอยู่บนพื้นหลังสีดำที่มีลายสีเทาตัดขวาง ฉันเลื่อนลงไปด้านล่างแล้วเลื่อนเม้าส์คลิ๊กเข้าสู่เว็บไซต์

            โกส โซไซตี้ ถูกก่อตั้งด้วยหมอผีมือฉกาจห้าท่านที่เป็นเพื่อนกันมานานแสนนาน พวกเขาทั้งหมดได้ถ่ายทอดวิชาปราบผีขั้นสุดยอดและเป็นความลับให้แก่รุ่นลูกหลานเพื่อสานต่อสมาคมแห่งนี้ให้อยู่ยืนนาน ปัจจุบัน โกส โซไซตี้ได้ขยายสาขาไปทั่วประเทศเกือบสามสิบสาขา และมีสมาชิกรุ่นใหม่กว่าสามร้อยคน โดยมีลูกหลานของหมอผีทั้งห้าท่านเป็นผู้ควบคุมดูแล

คลิ๊กที่นี่ เพื่อดูประวัติของผู้ควบคุมดูแลโกส โซไซตี้รุ่นปัจจุบัน

ฉันเลื่อนเม้าส์แล้วกดคลิ๊กเข้าไปอย่างไม่ต้องคิด สักพักหนึ่ง... ภาพของผู้ชายห้าคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งคนก็ปรากฏสู่สายตา ฉันกวาดตามองอย่างรวดเร็วและหยุดอยู่ที่ภาพของซีบัส กดจะคลิ๊กเข้าไปอ่านประวัติส่วนตัวของเขาอย่างไม่ลังเล

ชื่อ นามสกุล : นาย  ปณิธิ เอกวิรัช

ชื่อเล่น : ซีบัส

อายุ : 19 ปี ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่ Mighty University คณะจิตวิทยา

จำนวนภารกิจที่ได้รับมอบหมาย : 47 ภารกิจ และกำลังอยู่ในระหว่างการปฏิบัติภารกิจที่ 48

ฉันไล่อ่านข้อมูลคร่าวๆของผู้ชายคนนี้ ก่อนสายตาจะหยุดลงอยู่ตรงภาพในอริยาบถต่างๆของเขา แต่มีภาพหนึ่งที่ฉันต้องหยุดดูมันอย่างนาน... เพราะภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถ่ายเคียงคู่กับเขาด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้านั้นมันเหมือนกับว่าฉันเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง

คลับคล้ายคลับคลาแต่ก็นึกไม่ออก...

            “บ้าจริง... จะไปเคยเห็นได้ยังไง ฉันไม่เคยรู้จักกับซีบัสสักหน่อย -_-“ ฉันถอนหายใจเบาๆ หันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง ให้ตายเถอะ... มันดึกขนาดนี้แล้วหรือไงเนี่ย งั้นไปอาบน้ำแล้วนอนพักเอาแรงก่อนแล้วกัน

            แต่ใครจะรู้กันว่าหลังจากที่ฉันหลับตาลงเพียงไม่นาน...

            ฉันจะฝันเห็นถึงผู้หญิงคนนั้น!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

493 ความคิดเห็น

  1. #470 # IS_tangma (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 09:42

    *พี่ขวัญ ตอนสุดท้ายซ้ำกันอ่า*

    ซีบัสน่ารักอ่ะ
    แอบห่วงใยความรู้สึกของแสนดีด้วย
    แต่ว่า ซีบัสยังไม่ลืมแฟนเก่าอ่ะ
    แล้วผู้หญิงคนนั้นหายไปไหนอ่ะ
    อย่าบอกนะว่า.......O_O!!

    #470
    0
  2. #435 JENNYHA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:47
    คนเดียวกับผีหรือป่าวผู้หญิงคนนั้นนะ
    #435
    0
  3. #423 ทิวา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:37
     ตอนสุดท้ายซ้ำกันนะ
    #423
    0
  4. #376 goldpaddy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 21:12
    ทำไมมันซ้ำกันอ่า??
    ปล ผญ คนนั้นต้องเปนผีในความฝันแสนดีแน่ๆเลย
    #376
    0
  5. #350 rainbow-light (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 20:23

    ซีบัสน่ารัก
    แต่มาถามส่วนนี่ไม่ดีเท่าไรนะ
    ชอบซีบัส รักซีบัส

    ปล. ตอนท้ายๆ นี่ซ้ำกับบทที่แล้วหรอืเปล่าคะ
    หรือว่าถูกแล้ว เราอ่านแล้วงงๆ อ่ะค่ะ

    #350
    0
  6. #227 Li-N (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 22:40
     สนุกกกกก ง่าาาาาาา   กด Fav ทันที  > . .<
    #227
    0
  7. #210 -เห็ดหoม- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 10:40

    ส่วน หน้าอก เอว สะโพก =[]=
    ใครมันทำ??

    #210
    0
  8. #181 best zaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 13:55
    ส่วน หน้าอก เอว สะโพก!!!55555
    #181
    0
  9. #165 PanDonG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 20:15
     น้ำเสียงของคุณดูคุ้นๆ 

    ใช้คำว่า 'เสียง' นะงิ

    #165
    0
  10. #141 SoNSoNjang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 17:20
    ฮ่วย!!  ทำไมดูน่ากลัวจัง  อิอิ


    แล้วก็ส่วน หน้าอก เอว สะโพก  ตกใจแทนนางเอกนะเนี่ย  ทำไมต้องเขียนด้วย แกล้งกันแรงจริงๆ =_=!!
    #141
    0
  11. #108 AB_SOLUT_VODKA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2554 / 20:54
     ใบสมัคร - -*
    ช่างกล้าทำลงไปจริงๆเพื่อนของเซบัส - -*
    #108
    0
  12. #83 PINORANGER! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2554 / 18:28
    ส่วน หน้าอก เอว สะโพก!!!
    ฮ่าๆๆ ใจร้ายกันจริงพวกเพื่อนๆอ่า>"<
    แกล้งซีบัสซะโหดเชียว!
    #83
    0
  13. #59 +Mukka+ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2554 / 19:38
    เฮือก!!
    หลอนตอนซีบัสสุดๆ
    เรากลัวอ่า อย่าโหดมากน้า TOT

    จะบอกว่าตอนส่วนสะโพก ฮาแตกมากกกก
    ตอนที่พระเอกกระวีกระวาดถอดเสื้อ ฮ่าๆๆๆ
    ขำแตก ขำจริง

    ตอนหน้าไม่มีอะไรโผล่มาช่ะ? TOT
    #59
    0
  14. #36 MA(Y)Be? (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2554 / 18:13
    ว้าว~ ยอดเลย
    สารภาพเลยว่าตอนอ่านบทนี้อยู่มีคนโทรเข้ามาเราสะดุ้งตัวโหยงเลยล่ะ T___T!
    #36
    0