Ghost Society I ไขปริศนาลับ จับหัวใจนายหมอผี

ตอนที่ 10 : Chap 9 ; ถอดจิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ก.พ. 55

THE'FARRY


9

ถอดจิต

23.55 PM

แสนดี... ตื่นได้แล้ว ฉันที่เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้สะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเรียกพร้อมกับแรงเขย่าที่แขน ลืมตาขึ้นมาก็สบกับดวงตาคู่สวยของซีบัสที่จ้องมองก่อนอยู่ก่อนแล้ว ใกล้เวลาแล้วนะ... มาช่วยผมจัดของหน่อย

อืม... ฉันหาวหวอดๆก่อนจะเดินโซเซไปช่วยซีบัสจุดธูปและเทียนตามที่ซีบัสบอก เขานั่งลงที่พื้นก่อนจะหลับตาลง มือประสานกันแน่น ฉันแอบอมยิ้มนิดๆเมื่อเห็นว่าเขาวางตุ๊กตาหมีไว้ข้างๆด้วย

ฉันมองนาฬิกาที่เข็มสั้นและเข็มยาวเริ่มเข้าใกล้เลขสิบสองอย่าใจจดใจจ่อ

สาม... สอง... หนึ่ง...

ติ๊ง!

นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน ซีบัสที่ขยับตัวยุกยิกอยู่ในตอนแรกนั่งนิ่ง ฉันเอามือไปอังที่จมูกของเขาก็พบว่าเขายังมีลมหายใจอยู่ แต่มันอ่อนมาก ฉันโบกมือผ่านหน้าเขาไปมาแต่ก็ไร้การตอบสนอง อย่าบอกนะว่าเขาถอดจิตออกไปได้แล้วน่ะ O_O

 

(Zebus’s Inside)

วืด...

ผมที่นั่งสมาธิอยู่รู้สึกถึงแรงผลักมหาศาล พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตอนนี้ผมกลายเป็นวิญญาณที่หลุดออกจากร่างเป็นที่เรียบร้อย แถมยังเห็นว่าแสนดีกำลังเอามืออังจมูกผมเหมือนกับพิสูจน์ว่าผมออกจากร่างหรือยัง ผมหันไปทางด้านหลังก็เห็นว่ามีแสงสว่างสีขาวเป็นทางยาว ตามหนังสือที่ผมอ่านบอกว่า... ถ้าหากพบแสงสีขาวให้เดินตามแสงนั้นไป ผมจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปในทางแสงสีขาวนั้น

ผมเดินไปเรื่อยๆจนสังเกตเห็นว่ามีร่างของใครบางคนกำลังยืนหันหลังให้ผมอยู่ รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรง ผมหายใจแรงขึ้น พยายามระงับความตื่นเต้นแต่ก็ทำไม่ได้ เท้าทั้งสองเริ่มเดินไวขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นวิ่ง

แฮกๆๆ...

ต้องโทษตัวเองที่วันๆเอาแต่สิงสถิตอ่านหนังสือเกี่ยวกับผีๆสางๆจนไม่ค่อยได้ออกกำลัง มันทำให้ผมหอบแฮกเหมือนจะขาดใจตาย เจ้าของร่างปริศนาที่หันหลังอยู่นั้นค่อยๆหันหน้ามามอง ดวงตากลมโตนั้นฉายแววตกใจเมื่อเห็นหน้าผม เช่นเดียวกับผมที่รู้สึกเหมือนตัวเองแข็งค้างไปชั่วครู่

ร่างบางค่อยๆเผยยิ้มออกมา... รอยยิ้มที่ผมหวังจะได้เห็นตลอดเกือบแปดเดือนที่เธอหายไป

ใช่แล้วครับ... เธอคือซายน์ พี่สาวของผมเอง

ถึงแม้ว่าเราจะไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆ... แต่ผมก็รักซายน์เหมือนกับพี่สาวคนหนึ่ง

แม่ของซายน์ตายไปตั้งแต่เธอมีอายุได้ไม่กี่เดือนก่อนที่ซายน์จะถูกพ่อส่งตัวให้ไปอยู่กับญาติ พ่อแต่งงานใหม่กับผู้หญิงชาวอังกฤษที่มาอยู่ประเทศไทยเกือบสิบปีซึ่งก็คือแม่ของผม

ผมคือลูกชายซึ่งมีพ่อคนเดียวกันกับซายน์ แต่คนละแม่กันเท่านั้น...

หลังจากที่ซายน์สอบเข้ามหาลัยได้ เธอก็บอกพ่อกับแม่ว่าจะย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านหลังเก่าซึ่งเป็นบ้านที่พ่อเคยสร้างไว้ให้แม่ของซายน์อยู่ แต่ย้ายไปอยู่ได้ไม่กี่ปี... เธอก็หายตัวไปจนแม่ของผมประกาศขายบ้านหลังนั้น

ผมไม่รอให้ซายน์ได้พูดอะไรออกมา โผเข้ากอดร่างนั้นด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ หลายเดือนมานี้ผมพยายามตามหาเธอทุกวิธีที่สามารถจะทำได้... แต่การถอดจิตในวันนี้มันกลับทำให้ผมได้เจอกับเธออย่างบังเอิญ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ

            นี่... ฉันหายใจไม่ออกนะ ร่างเล็กที่ผมกอดอยู่นั้นเอ่ยขึ้นเบาๆ ผมคลายกอดออก รู้สึกขอบตาร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้ออกมา แม้จะรู้ว่าร่างที่ผมกอดเมื่อสักครู่นั้นจะเย็นเฉียบ... และไม่มีลมหายใจแล้วก็ตาม แต่ผมกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้รับ

            พี่หายไปไหนมา ทำไมไม่มาหากันบ้าง

            ใครว่าฉันไม่เคยไปหานาย... เธอบอกผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แบบที่เธอพูดกับผมมาตลอดชีวิตที่เธอยังอยู่ เธอตัวเล็กกว่าผมเกือบสิบห้าเซ็นแต่เธอก็ยังเขย่งเท้ามาเช็ดน้ำตาของผมที่มันเอ่อล้นอยู่ตรงขอบตา

            ฉันพยายามทำทุกวิถีทางที่จะให้ติดต่อกับนายได้... แต่มันก็ไม่เป็นผลเลย

แต่ตอนนั้น... ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนพี่ที่ทะเล

            ก็ฉันนั่นแหละ... แต่ว่าฉันยังไม่ทันจะสื่อสารอะไรกับนายได้ พลังฉันก็หมดซะก่อนเลยต้องกลับมานอนซมอยู่ที่นี่เนี่ยแหละ

            ...

            วิธีเดียวที่ฉันทำได้ตอนนี้ก็คือเข้าฝันผู้หญิงที่ชื่อแสนดีที่มาซื้อบ้านหลังนี้ต่อนั่นแหละ

            ตอนแรกผมคัดค้านแม่แทบตายที่จะขายบ้านหลังนี้ให้กับคนอื่น เพราะมันถือเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของซายน์ แต่มันก็เหมือนเป็นเรื่องบังเอิญนะที่พ่อแม่ของแสนดีเป็นคนซื้อบ้านหลังนี้ต่อ และแสนดีก็มาขอความช่วยเหลือเรื่องที่มีผีมาคอยเข้าฝันเธอกับผมพอดี ผมก็ไม่คิดซะด้วยซ้ำว่าผีที่มาเข้าฝันแสนดีคือซายน์... แต่พอตอนที่ผมมาที่บ้านของเธอตามทางที่เธอบอกผมรู้สึกคุ้นกับเส้นทางแปลกๆ และเมื่อมาถึงผมก็รู้ว่าบ้านที่แสนดีอยู่นั้นเป็นบ้านของซายน์อย่างที่ผมคิดเอาไว้ ตอนนั้นในหัวสมองผมเชื่อเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าผีที่มาเข้าฝันแสนดีอาจจะเป็นซายน์แม้ว่าลึกๆผมจะหวังว่าให้เธอยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง

            แต่ตอนนี้ก็เห็นแล้วใช่มั้ยล่ะว่าเธอตายไปแล้วจริงๆ...

            อืม...

            “แล้วที่นายถอดจิตมาหาฉันถึงที่นี่... มีอะไรหรือเปล่า

            ร่างของพี่อยู่ที่ไหน... ผมเริ่มถามเข้าประเด็น เมื่อนึกได้ว่าผมเสียเวลามามากพอแล้ว

            ร่างของฉันถูกฝังไว้ใกล้บ้านหลังหนึ่ง

            แล้วบ้านหลังนั้นมันอยู่ที่ไหนกันผมถามกลับอย่างรีบร้อน เหลือเวลาอีกมากแล้ว... ผมต้องรีบกลับ

            “ฉันไม่รู้... พอรู้ตัวอีกทีฉันก็เห็นว่าฉันกำลังยืนมองร่างของตัวเองที่ถูกฝังแล้ว...

            “พี่จำไม่ได้เลยหรือไง?

            ฉัน...

            งั้นผมขอถามพี่อีกคำถามนึง... เวลส์บอกว่าพี่หายตัวไป

            ...

            วันนั้น... พี่เดินออกไปข้างนอกคนเดียวจริงๆน่ะเหรอ?

            เหรอ... เวลส์บอกคนอื่นว่าฉันหายตัวไปงั้นเหรอ

            ก็ใช่น่ะสิ! แต่ผมไม่เชื่อหรอกนะว่าพี่เดินไปคนเดียวในตอนกลางคืนน่ะซายน์เงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ 

            พี่ถอนหายใจอย่างนี้... หมายความว่าพี่ไม่ได้เดินหายไปเอง แต่โดนใครบางคนพาตัวไปใช่มั้ย?

            “...

            “...แล้วพี่ก็โดนใครบางคนฆ่า? คำพูดของผมคงทำให้ซายน์รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย แต่ก็เพราะผมอยากจะให้เธอบอกความจริงทั้งหมดกับผม

            ตอบผมมาสิครับ... ผมพูดอ้อนวอน ซายน์มองหน้าผมก่อนจะค่อยๆพูดออกมาช้าๆ

            ซีบัส... นายรู้มั้ยว่าที่ฉันเข้าฝันแสนดีบ่อยๆเพราะอะไร?ผมไม่ได้รู้สึกไปคนเดียวใช่มั้ยว่าซายน์พยายามจะเลี่ยงการตอบคำถามของผมน่ะ

            เพราะพี่อยากให้ผมหาร่างของพี่เจอ...

            ถูก... แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นแล้วล่ะ

            ... คำพูดที่แฝงความหมายของซายน์ทำเอาผมขมวดคิ้วงง เธอระบายยิ้มออกมา

            เพราะฉันอยากจะให้นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันมากกว่า

            “พี่หมายถึง... จะไม่ให้ผมกลับเข้าร่างไปอย่างนั้นเหรอ

            ใช่...ซายน์พยักหน้าลงนิดหนึ่ง นายก็รู้ไม่ใช่หรือไงว่าการถอดจิตออกมามันอันตรายแค่ไหน ถ้านายกลับเข้าร่างไม่ทัน นายจะกลายเป็นวิญญาณที่เร่ร่อน...

            ผมรู้...

            ผมรู้มาตลอดเวลาว่าการถอดจิตมันอันตรายและมีความเสี่ยงสูงที่จะไม่ได้กลับเข้าร่าง และนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมไม่กล้าบอกแสนดี...

            ผมไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ... ในเมื่อผมสัญญากับตัวเองแล้วว่าผมจะช่วยเธอให้ดีที่สุด

            ...แม้สิ่งนั้นจะเป็น ชีวิต ของผมก็ตาม

            ผมทำไม่ได้หรอก... ผมส่ายหน้าช้าๆ

            นายไม่อยากอยู่กับฉันเหรอซีบัส... ซายน์ทำเสียงเศร้า ผมรู้ว่าการอยู่ตัวคนเดียวมันเหงาแค่ไหน ผมได้ยินมาจากวิญญาณหลายๆดวงว่าที่เขาทำให้เกิดอุบัติเหตุบ้างล่ะ หลอกคนนู้นหลอกคนนี้ไปเรื่อยก็เพราะต้องการจะพาไปอยู่ด้วย K

            เขาก็แค่อยากจะมีเพื่อนน่ะ

            ผมอยากอยู่กับพี่นะ... แต่มันต้องไม่ใช่ไม่ใช่ตอนนี้...

            ...

            อย่างน้อย... ก่อนที่ผมจะตายผมต้องหาตัวคนที่มันฆ่าพี่ให้ได้ซะก่อนซายมองหน้าของผมก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

            เข้าใจแล้วล่ะ งั้นฉันว่านายรีบกลับไปเถอะซีบัส... ก่อนมันจะสายเกินไป

            อื้อ... ผมพยักหน้า ซายน์ส่งยิ้มให้กำลังใจ ผมหันหลังเตรียมวิ่งกลับไปทางเดิม แต่ทว่า...

            วาบบบ!

            เส้นทางสีขาวที่ผมวิ่งมานั้นพลันหายไปกับตา รอบตัวของผมถูกปกคลุมด้วยหมอกกลุ่มใหญ่จนมองไม่เห็นทาง

            เกิดอะไรขึ้น!!”

            แย่แล้ว! นายกลับเข้าร่างไม่ได้!” ซายน์ตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก แต่ผมกลับยื่นนิ่งทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วครู่

            หมายความว่าไง!?” ผมหันไปถามซายน์เสียงเครียด ไม่เอาน่า! ผมยังไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งตอนนี้นะ

            มันหมดเวลาของนายแล้ว... ซายน์ว่า

            ไม่! ผมยังตายตอนนี้ไม่ได้!!... อึก!!” เหมือนกับมีมีดปลายแหลมกรีดเข้าที่หัวใจของผม ผมร้องด้วยความเจ็บปวด ยืนทรงตัวไม่ไหวจนทรุดลง

            ทรมาน... ทรมานจนเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ!

            ซีบัส!!”

            จะตายไม่ได้... ผมจะตายไม่ได้.... ผมกัดฟันแน่น หวังว่ามันจะช่วยระงับความเจ็บปวดได้บ้าง อ๊ากกก!!”

            ซีบัส พอเถอะ! ร่างนายต้านทานไม่ไหวแล้วนะ ซายน์พูดเหมือนให้ผมปลงและยอมกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนเสียดีๆ ไม่มีทาง! ผมไม่มีวันตายแบบนี้แน่!

            ...ไม่มีวัน!

            (Zebus’s End)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

493 ความคิดเห็น

  1. #477 # IS_tangma (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 12:18
     เฮ้ย อะไรเนี่ย
    ไม่เอานะ
    ซีบัส อย่าเพิ่งตายดิ
    ไม่เอาๆๆๆ TOT
    #477
    0
  2. #443 JENNYHA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:46
    เฮ้ยยทำไงละเนี้ย
    #443
    0
  3. #429 ทิวา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:15
     ซีบัส!
    #429
    0
  4. #426 `สมายลี่'ดอกเห็ด./๑ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 06:03

    ไม่อาววววววว!  T^T
    ซีบัสจ๋าาาาาาาา ~

    #426
    0
  5. #385 goldpaddy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 22:08

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    ซีบัสที่รัก ต้องไม่เปนอารายน้า
    ม่ายจีงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    ทามมายพี่ซายถึงอยากจาเอาตัวซีบัสไปล่า
    ตอนนี้เฮียแกกลับเข้าร่างไม่ทันแล้ว TT

    #385
    0
  6. #294 sweetty chocopink (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 09:31
    อย่าตายน้าาาา ซีบัสสสสสส
    #294
    0
  7. #192 best zaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 01:04
    ซีบัสกลายเปนวิญญาณเร่ร่อนแล้ว แสนดีอะ??!!!(อินมากๆๆ555)
    #192
    0
  8. #154 <SilverBullet. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 21:50

     @ SoNSoNjang ตอนแรกกะจะเอาไปเฉลยตอนหลังว่าเป็นพี่น้องกัน แต่มันตันมากกกก เลยเอามาใ่ส่ตอนนี้แทน ขอให้นางเอกเข้าใจผิดไปคนเดียวก็พอ อิอิ

    #154
    0
  9. #152 SoNSoNjang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 21:44
     อ๊าก...ซีบัสจะตายไม่ได้นะ


    ตกใจแทบแย่ ทีแรกนึกว่าซายน์เป็นคนรักของซีบัสซะอีก ไรเตอร์สุดยอดจริงๆนะค่ะเนี่ย >.<
    #152
    0
  10. #116 AB_SOLUT_VODKA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2554 / 00:18
     กำลังลุ้นเลยจ้า :)
    #116
    0
  11. #102 -❀NICKNICKYNICKNICKY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2554 / 15:57
     แย้กกกกกกกกกกกก รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ! =w=
    #102
    0
  12. #99 PiiPrae™ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 17:37
    ชอบประโยคสุดท้ายยยยย ><
    #99
    0
  13. #97 พลอย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 04:24
    อ้ายยยยย อัพต่อนะๆๆๆๆ
    #97
    0