Ghost Society I ไขปริศนาลับ จับหัวใจนายหมอผี

ตอนที่ 1 : Chap 0 ; Prologue เมื่อฉัน... ฝันเห็นผี!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.พ. 55

THE'FARRY

คุณเชื่อว่าจะมีสิ่งเล้นลับซ่อนตัวอยู่ในโลกใบใหญ่แห่งนี้มั้ย?

อย่างเช่น... วิญญาณ ยังไงล่ะ J

 

Prologue

เมื่อฉัน... ฝันเห็นผี!

          ฉันลืมตาขึ้นและพบว่ารอบกายของฉันมีเพียงแต่ความมืด...

            ที่นี่ที่ไหนกัน...

            ฉันถามคำถามนี้ในใจ พยายามข่มความกลัวที่เริ่มเกาะกินหัวใจทีละนิด หัวใจของฉันเต้นถี่กว่าปกติ น้ำตาเอ่ออยู่ที่ขอบตา ฉันไม่ชอบเลยที่ต้องมายืนอยู่ในบรรยากาศแสนจะวังเวงเหมือนกับว่าตัวเองถูกขังอยู่ในคุกมืดใต้ดิน ฉันอยากจะออกไปจากที่นี่ แต่เพราะหันไปทางไหนก็ไม่เห็นทางที่จะออกไปได้ ฉันจึงตัดสินใจก้าวขาไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ทิศทาง พร้อมกับกวาดสายตามองรอบกายที่เงียบงันอย่างหวาดระแวง

            วาบ

            จู่ๆก็มีแสงสีขาวสว่างรอบบริเวณและมันแสบตามากจนฉันต้องเบือนหน้าหนีเพราะกลัวว่าแสงนี้อาจจะทำให้ตาของฉันบอดเอาได้

            ฉันค่อยๆหยีตามองเมื่อเวลาผ่านไปหลายวินาที และก็ได้เห็นว่ามีใครบางคนกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ที่เตียงขนาดคิงไซส์ ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งใจว่าอย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ถูกปล่อยอยู่ที่นี่คนเดียว ฉันเดาเอาว่าคนที่นั่งอยู่บนเตียงนั้นคงเป็นผู้หญิง... เพราะเธอมีผมสีดำยาวจนปิดคลุมใบหน้า มันปลิวไปตามแรงลมอย่างช้าๆ ทำให้บางจังหวะฉันสังเกตเห็นใบหน้าของเธอคนนั้นว่ามันดูซีดขาวราวกับกระดาษ เธอสวมชุดสีขาวแขนยาวคลุมแขนเห็นเพียงแค่มือสองข้างที่จับขอบเตียงเอาไว้แน่น กระโปรงยาวคลุมถึงตาตุ่ม ขาทั้งสองข้างที่กำลังแกว่งไปแกว่งมาอย่างช้าๆ

            แต่จะว่าก็ว่าเถอะ... ทำไมฉันได้รู้สึกขนลุกเวลาที่ต้องมองร่างของผู้หญิงคนนั้นด้วยนะ T_T

            “ช่วย... ด้วย...” ริมฝีปากนั้นค่อยๆเผยอขึ้นก่อนจะเปล่งเสียงโหยหวนชวนให้ฉันรู้สึกหนาวเย็นไปจนถึงขั้วหัวใจ เสียงหมาหอนที่จู่ๆก็ดังขึ้นกระทบเข้ากับโสตประสาท ยิ่งชวนให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจซะแล้วว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เป็นคนหรืออย่างอื่นกันแน่

          คงไม่ใช่หรอกน่า...

ฉันพึมพำ ลูบอกปลอบให้หายกลัว ผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่บนเตียงนั่นค่อยๆลุกขึ้น เพียงแค่เท้าของเธอแตะพื้น เธอก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉัน ก่อนใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยผมสีดำยาวสลวยนั้นจะค่อยๆเงยขึ้นช้าๆ พร้อมกับริมฝีปากสีแดงสดก็ค่อยๆแสยะยิ้มขึ้น

            ฉันกะจะยิ้มตอบแต่ต้องชะงักค้างไปเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มของเธอนั้นมันลามไปถึงใบหู!! เลือดไหลออกมาจากริมฝีปากกว้างที่แทบจะงับหัวคนได้ทั้งหัวนั่นมันหยดลงบนพื้นจนเป็นเหมือนแอ่งเลือด

            “กะ...กะ...”

            ตัวของฉันแข็งทื่อเหมือนกับถูกจับเข้าไปอยู่ในห้องเย็น ภาพใบหน้าของผู้หญิงตรงหน้าทำเอาฉันก้าวขาไม่ออก รู้สึกโหวงๆในท้อง หายใจติดขัดไปชั่วขณะ ใบหน้าซีกซ้ายของเธอเหมือนกับถูกทุบตีจนเละ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาทางผิวใบหน้าจนมันเปรอะเปื้อนเสื้อสีขาวที่เธอสวมอยู่ ดวงตาข้างหนึ่งจ้องฉันถลนจนหลุดกระเด็นออกมานอกเบ้าและกลิ้งกลุกๆมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของฉัน แก้มของเธอมีหนอนชอนไชยั้วเยี้ยเห็นแล้วน่าขยะแขยงเป็นที่สุด ส่วนใบหน้าอีกซีกหนึ่งของเธอนั้นกลับเหมือนคนปกติดีทุกอย่าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

            ตึง!

            “กรี๊ดดดด!!” ฉันแหกปากร้องลั่นเมื่อจู่ๆผีสาวตรงหน้าพุ่งเข้ามาใกล้ฉันมากกว่าเดิมทำให้เห็นใบหน้าเหวอะหวะของเธออย่างชัดเจนยิ่งกว่าซูมร้อยเท่า ฉันหลับตาปี๋ฉี่แทบเล็ด ในหัวสมองก็เอาแต่พึมพำบทสวดหวังว่าจะช่วยให้คุณผีนี่หายตัวไปจากตรงหน้าเร็วๆ

            “ช่วยฉันด้วย...” เสียงนั้นดังขึ้นอีก แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้น ทำยังไงฉันถึงจะออกไปจากที่นี่ได้เนี่ย! T[]T

            “ฮึกๆๆ... ฉันกลัวนะ...”

            ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างทนไม่ไหว แต่ไหนแต่ไรฉันเป็นพวกที่กลัวความมืด ความเงียบ ทุกสิ่งทุกอย่างที่จะทำให้ฉันจินตนาการไปไกลถึงเหล่าวิญญาณที่คงเร่ร่อนอยู่รอบๆตัว นั่นเลยทำให้ฉันกลายเป็นพวกหวาดกลัวเรื่องพวกนี้เป็นที่หนึ่ง คราวนี้ยิ่งเจอจังๆแบบนี้คงทำให้ฉันกลัวเรื่องนี้มากกว่าเดิมอีกล้านเท่า!

            “เธอต้องช่วยฉัน!!” กลิ่นเหม็นเหมือนกับกลิ่นศพลอยคลุ้งไปทั่วจนฉันอยากจะอ้วกออกมา นี่คุณผีไม่อาบน้ำเป็นปีเลยหรือไงถึงได้ตัวเหม็นเน่าขนาดนี้

            “ฉะ... ฉันช่วยก็ได้... แต่คุณช่วยมาดีๆกว่านี้หน่อยได้ไหม ฮือๆๆๆ...” ฉันตอบกลับไปทั้งๆที่ยังไม่ยอมลืมตามอง

            “เธอสัญญาแล้วนะ ช่วยพาฉันออกจากที่นี่ที!!” สิ้นสุดเสียงนั้น กลิ่นเหม็นที่ทำให้ฉันอยากจะขย้อนอาหารเย็นออกมาก็หายไปทำให้ฉันกล้าที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ใบหน้าเหวอะหวะของคุณผีสาวหายไปแล้ว เหลือเพียงฉันกับความเงียบที่ปกคลุมอยู่รอบกาย

            แต่ทำไม... ฉันกลับรู้สึกว่าพื้นที่เหยียบอยู่นั้นมันเหนียวๆกันนะ?

            ฉันก้มลงมองที่พื้น และก็ได้พบกับคำตอบที่ฉันสงสัย... ฉันเบิกตาขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะกรีดร้องเสียงแหลมออกมาอีกรอบหนึ่งเมื่อตรงพื้นนี้เต็มไปด้วยเลือดสีแดงข้น และมันค่อยๆไล่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ แถมด้วยหนอนอีกหลายร้อยตัวที่กำลังไต่ขึ้นมาที่ขาของฉันอย่างขยันขันแข็งเหมือนกับกำลังแข่งกันว่าตัวไหนจะปีนขึ้นมาได้ไวที่สุด!

            “กรี๊ดดดด!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

493 ความคิดเห็น

  1. #468 # IS_tangma (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 09:12

    โอ้ย พี่ขวัญ
    หยองอ่ะ
    ทำไมไม่บอกว่าบทนำก็มี...แล้ว
    ทำไมไม่บอกกกกกกกกกก
    เค้าจะได้เรียกเพื่อนมาอยู่ด้วย
    ตอนกำลังอ่านคนเดียว ก็หันซ้ายหันขวา
    กลัวจะโผล่มาข้างๆ
    TOT น่ากลัวมากกกกกกกกกกก

    #468
    0
  2. #433 JENNYHA (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:18
    น่ากลัวมากๆๆ ไรเตอร์บรรยายเข้าถึง อารมณ์มากอะ
    #433
    0
  3. #422 ทิวา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:17
     สะ................สยองมากเลยแฮะ
    #422
    0
  4. #420 cake01 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:51
    แง้!~~ แม่จ๋าหนูกลัว  (หลอนมาก)
    #420
    0
  5. #419 Jackfruitty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:19
     หลอนนนนน TT[]TT
    #419
    0
  6. #416 อิอิ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:09
    น่าขยะแขยงตรงหนอนแข่งกันวิ่งไต่ขึ้นมากค่ะ สุดๆเลย
    #416
    0
  7. #415 เปปเปอร์มินท์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:05
    หลอนค่ะ เขียนเก่งจัง
    #415
    0
  8. #410 kusu kusu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:35
     หลอนมากอะ TTOTT
    #410
    0
  9. #374 goldpaddy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 20:42
    เริ่มเรื่องก้ชวนขนหัวลุก
    และอยากอ้วกกะเลือดและหนอนจิงๆ
    #374
    0
  10. #288 sweetty chocopink (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 07:27
     โห น่ากลัวมากกกกกก
    เรากินข้าวอยู่นี่แทบอ้วก =w=
    #288
    0
  11. #263 || Nomnoey || (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 12:36
    บรรยายได้สุดๆ ไปเลยค่ะ!! = = แอบหลอนเหมือนกันนะ 555
    #263
    0
  12. #236 BenTo@Love.com (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2554 / 21:57
    ตามมาอ่านค่า ^^

    โอ้ บรรยายได้น่าอ้วกมาก =O= จะนอนหลับมั้ยเนี่ย

    เดี๋ยวตามมาอ่านเรื่อยๆ นะคะ :)



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 พฤศจิกายน 2554 / 21:58
    #236
    0
  13. #225 P'Zircon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 21:59
    เจอตอนแรกเข้าไป...รีบเปิดหน้าแรกมากด Add Fav. ว้าว ยอดมากอ่ะ บรรยายสวดยอดเลย ^^b
    #225
    0
  14. #217 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2554 / 19:03
    บรรยายได้..สุดยอดมาก
    #217
    0
  15. #208 -เห็ดหoม- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 10:15
    เอิ่ม... พี่คะ พี่ทำหนูกินนมไม่ลง -*-
    (ตอนอ่านกินนมอยู่)
    บรรยายได้แบบว่า... มันสวดยอดมากอ่ะค่ะพี่ โดยเฉพาะหนอนอ่ะนะ ยึ๋ย!~
    #208
    0
  16. #207 I-nohineHori (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 08:07

    วันนี้พี่มาอ่านบทนำให้ก่อนนะ เดะบ่ายๆ ออกไปธุระๆ

    ตอนแรกเลยที่ว่า นางเอกตื่นขึ้นมาพบกับห้องสีดำมืด พี่ว่า...นางเอกรู้ได้ยังไงว่ามันห้องสี่เหลี่ยม ทั้งๆ ที่มันดำมืดนะถูกมั้ย ? ลองบรรยายเป็น

    ที่นี่ที่ไหนกัน?!

    ฉันมองไปรอบๆ มันมืดสนิทไปหมดไม่มีแม้กระทั่งแสงไฟ ฉันกลัวจนไม่รู้ว่าจะไปทางไหนต่อ หัวใจของฉันเต้นเร็วและที่นี่ก็เงียบจัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นตุ้บๆ ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองจนแน่น บลาๆ มันเป็นการเพิ่มความกดดันตัวละครจ้า

    แล้วก็พอเราบรรยายข้างบน มันก็สอดคล้องกับบรรทัดต่อมาที่เราบรรยายก็คือ ไม่ชอบเลย... ที่ว่าบรรยากาศมันน่าขนลุกอะ

    ขอเติมตรงนี้หน่อยนะ

    พอฉันรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นช้าลงกว่าเดิม ก็ค่อยๆ รวบรวมความกล้าก้าวเท้าเดินต่อไปยังเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของฉันสะท้อนดังก้องไปทั่ว จนต้องยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ด้วยความกลัว

     

    แล้วก็ตรงที่เจอผู้หญิง น้องขวัญบอกว่ามันมือใช่มั้ย? งั้นลองคิดแบบการ์ตูนจู่ๆ ก็มีแสงไฟส่องปุ๊บลงมา มันทำให้ฉันแสบตาจนต้องยกมือที่ปิดหูเลื่อนขึ้นมาปังแสงไว้แทนและหยุดเดินทันควัน ฉันพยายามหยีตามองว่ามันเกิดอะไรขึ้นและก็พบว่า บลาๆๆ ผู้หญิงนั่นแหละต่อเลย

    ท่อนที่จะว่าก็ว่า...ลองเปลี่ยนเป็น ฉันขนลุกพรึ่บ ให้ตายเถอะทำไมผู้หญิงคนนั้นต้องทำให้ฉันรู้สึก...ว่าไป (คือน้องขวัญเขียนสลับ)

    แก้คำว่าร่างบางด้วยนะ มันหลุดมุมมองบุคคลที่สามนะขวัญ

     

    เพิ่มเติม ถ้านางเอกเป็นคนที่กลัวความมืด ขวัญต้องเพิ่มความกดดันของตัวละครเข้าไปอีกนะ เท่าที่ขวัญถ่ายทอดออกมาดูว่ามันยังเฉยๆ อยู่เลยอะ พี่รู้สึกว่ามันยังไม่รู้สึกถึงความกดดัน

     

    พี่เม้นน้องขวัญเยอะเพราะว่าเห็นว่าจะรีไรท์ใหม่ ไม่รู้ว่าส่งไปใหม่รึยัง แล้วก็อยากให้พี่เม้นต์แบบนี้รึเปล่า (มาบอกในมายนะ จะได้อ่านถูก ถ้าไม่เอาอะไรก็จะอ่านแบบไม่คิดอะไรจะเช็กแค่ว่ามันดำเนินเรื่องลื่นไหลรึเปล่า) ถ้าจะเอาแบบนี้พี่ได้วันละตอนสองตอนเองง่ะ TOT

     

    สู้ๆ นะน้องขวัญ




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 พฤศจิกายน 2554 / 08:05
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 16 พฤศจิกายน 2554 / 08:08
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 16 พฤศจิกายน 2554 / 10:00
    #207
    0
  17. #206 i love it,you know? (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 22:28
    บรรยายซะ 555+ ชอบค่ะ
    #206
    0
  18. #205 dragonfly_FC# (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 22:20
     บทนำหลอนได้ใจเลย
    #205
    0
  19. #179 best zaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 13:39
    โอ้ บร๊ะเจ้า!!!หลอนหลอน
    #179
    0
  20. #174 <SilverBullet. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 18:54
    PanDong : ขอบคุณจ้ามุกกกก :)
    Makok_nam : นิยายรักหวานแหววจริงๆจ๊ะ 555 หลังๆนี่ก็หวานกันนะ >///<
    #174
    0
  21. #170 makok_num (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 13:13
     ละ...หลอนเลยจ้า ToT พระเจ้า แน่ใจนะว่านี่คือนิยายรักหวานแหววอ่ะ T^T 
    #170
    0
  22. #163 PanDonG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 19:15
     ขยะแขยงง่ะ T^T
    ดีที่อ่านรอบแรกมาแล้วเลย พอใจชื้นบ้าง 555555
    รีไรท์บทนำ ผ่านฉลุย = =;;;
    #163
    0
  23. #162 PanDonG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 02:32
     ตอนนี้หลอนมากมั้ยอ่ะ ม่ายเอาละ พรุ่งนี้อ่าน ลืมไปว่าขวัญอ่อน 55555
    #162
    0
  24. #159 rainbow-light (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 08:50
    อ่านแล้วสำนวนดี
    แต่ว่าบรรยายได้น่ากลัวมากกกก TT!!
    แม้ว่าจะปล่อยมุกให้ผ่อนคลายบ้างก็ตาม
    แต่มันไม่ช่วยอะไรเลย ฮือ ๆ
    เดี๋ยวมาอ่านต่อนะคะ รอตอนที่ไม่ได้อยู่บ้านคนเดียว
    แล้วจะแวะมาอ่าน
    #159
    0
  25. #157 mirujang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 22:09
     ยากบรรยายเก่งแบบนี้บ้างจัง
    #157
    0