มิอาจฝืนชะตาฟ้า

ตอนที่ 6 : มิอาจฝืนชะตาฟ้า บทที่ ๓ : สายน้ำมิอาจไหลย้อนกลับ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,852 ครั้ง
    14 ต.ค. 63

         

รถม้าคันหนึ่งแล่นไปตามถนนลูกรัง ผ่านแม่น้ำหวงโจวซึ่งเป็นแม่น้ำใหญ่ที่ตัดผ่านหลายเมืองอย่างกวงหลิน ซูหลิน และเขอหยวน เงาร่างเล็กของสตรีนางหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านในรถม้ายังคงทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

 

            ใบหน้ารูปหัวใจที่รับกันได้ดีกับจมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีชมพูอ่อน ดวงตากลมโตที่ราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ หลิงอี้เซียงนั้นนับได้ว่าเป็นหญิงงามผู้หนึ่ง แต่เพราะนางมักจะถูกเปรียบเทียบกับผู้เป็นพี่สาวอย่างหลิงอี้หลานตลอดเวลา ทำให้บุปฝางามดอกนี้ถูกมองข้ามอยู่เสมอ

 

            “น้ำชาเจ้าค่ะ” จิ้นหยางบ่าวคนสนิทที่ติดตามนางออกมาด้วยเอ่ยขึ้น พลางยื่นจอกน้ำชาให้นายตน หลิงอี้เซียงพยักหน้าก่อนจะรับมายกขึ้นดื่ม หนทางจากเมืองหลวงไปเหลียวตู ใช้เวลาประมานหนึ่งชั่วยาม* ตนออกมาจากจวนสกุลหลิงตั้งแต่ยามเฉิน*คาดว่าอีกไม่นานคงจะถึงจุดหมาย

 

            ใช่...นางตัดสินใจออกจากเมืองหลวงและไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เหลียวตู ซึ่งมารดาตนมีบ้านอยู่ที่นั่นหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นมรดกตกทอดที่ได้รับมาจากท่านยายอีกที พื้นที่กว่าสองไร่ ซึ่งแบ่งเป็นพื้นที่จวนและพื้นที่สวน ถูกทิ้งร้างมาหลายปี นานๆทีมารดาถึงจะให้คนเข้าไปดูแล แต่แม้จวนจะหลังเก่าแต่ก็ร่มรื่นน่าอยู่ไม่น้อย หลิงอี้เซียงเคยไปสองสามครั้งเมื่อยังเล็ก คาดว่าหากนางให้คนงานมาต่อเติมสักเล็กน้อย ก็คงอยู่ได้อย่างสบายใจ

 

            เดิมทีบิดาไม่เห็นด้วยนักที่นางจะย้ายมาอยู่ที่เหลียวตู เเต่เพราะคำครหาที่ดังขึ้นจนหนาหู หลิงอี้หลงเกรงว่าบุตรสาวจะใช้ชีวิตลำบากในเมืองหลวง จึงได้เอ่ยปากอนุญาตให้นางย้ายมาอยู่ที่เหลียวตูเป็นการชั่วคราว แม้บิดาจะบอกมาเช่นนั้น แต่ในใจของหลิงอี้เซียงกลับมีความคิดอยากจะอยู่จวนเก่าสกุลจี้ที่เหลียวตูตลอดไป

 

            เดิมทีนางหาใช่คนไม่เอาถ่าน ทั้งยังมีหัวการค้าอยู่ไม่น้อย นางคิดจะเช่าพื้นที่ไร่นาที่เหลียวตูเพื่อทำการเกษตร

 

            หากผลผลิตเป็นไปได้ดี นางคงได้เงินเป็นกอบเป็นกำ ไม่ต้องพึ่งพาเงินจากครอบครัวอีก แม้จะดูเป็นความคิดที่ผิดแผกไปจากสตรีอื่นๆในแคว้นป่าย แต่คนเช่นนางก็เป็นแบบนี้

 

            ดื้อรั้นและเอาแต่ใจตัวเอง

 

            “ดูเหมือนจะถึงเเล้วเจ้าค่ะคุณหนู” เสียงของจิ้นหยางดึงสติของหลิงอี้เซียงให้กลับคืน รถม้าเเล่นมาจอดด้านหน้าจวนแห่งหนึ่งซึ่งมีป้ายเขียนไว้ว่า ‘สกุลจี้’ เถียนหลวนบ่าวรับใช้ชายอีกคนหนึ่งที่ติดตามนางมาด้วยค่อยๆควบคุมรถม้าไปจอดด้านหน้าจวน

 

            จวนหลังเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่ในละแวกหมู่บ้านดูดีไม่น้อยในสายตาของหลิงอี้เซียง แต่กลับทำให้บ่าวทั้งสองต่างลอบสบตากันอย่างมีความหมาย

 

            สวรรค์...ที่มันบ้านผีสิงหรืออย่างไร?

 

            คุณหนูคิดยังไงถึงจะมาอยู่ที่นี่!

 

            สภาพจวนหลังเก่าที่ประตูคล้ายจะพังเเหล่ไม่พังแหล่ทำให้จิ้นหยางรู้สึกเป็นกังวลใจ แต่ที่น่าหนักใจกว่าเห็นจะเป็นใบหน้าพึงพอใจของคุณหนูตนนี่แหละ!

 

            “ไม่เลว...ไม่เลวเลย” หลิงอี้เซียงเอ่ยขึ้น พร้อมกับเปิดประตูเดินเข้าไปด้านในโดยไม่ต้องรอให้มีใครเชิญ จิ้นหยางหน้าตาตื่นด้วยเกรงว่าประตูบานเก่าจะล้มทับนายตนตายเสียก่อน

 

            “ระวังเจ้าค่ะคุณหนู เถียนหลวนยังไม่รีบเข้าไปดูด้านในอีก” เถียนหลวนพยักหน้าก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยภายในจวน

 

            สภาพภายในจวนทำให้จิ้นหยางต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่มันไม่ได้ทรุดโทรมเหมือนประตูด้านนอก ภายในจวนมีห้องกว่าห้าห้อง ทั้งหมดล้วนถูกดูแลทำความสะอาดอย่างดี แม้จะมีฝุ่นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เหลือบากกว่าแรงที่จะเก็บกวาดนัก

 

            “ลงมือกันเถอะ” หลังจากผลัดเปลี่ยนชุดให้เหมาะแก่การทำความสะอาดเป็นที่เรียบร้อย หลิงอี้เซียงก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางกระตือรือร้น ในมือถือผ้าเปียกเตรียมเช็ดทำความสะอาดไม่ต่างจากบ่าวรับใช้ทั้งสองคน

 

            “คุณหนูไม่เห็นต้องลงแรงเอง ให้ข้ากับเถียนหลวนทำจะดีกว่า” หลิงอี้เซียงส่ายหน้าไม่เห็นด้วย สามแรงย่อมดีกว่าอยู่แล้ว หากปล่อยให้พวกเขาทำกันสองคนไม่รู้ว่าวันนี้ตนจะได้มีที่หลับที่นอนหรือเปล่า

 

            “ไม่ต้องพูดแล้ว ลงมือกันเถอะ” หลิงอี้เซียงตัดบท จิ้นหยางไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรมากนัก จึงได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะลงมือเก็บกวาดเรือน เถียนหลวนเองก็รับหน้าที่ยกของต่างๆตามที่หลิงอี้เซียงต้องการ ใช้เวลาเกือบสามชั่วยาม* เงาร่างสองสายก็นอนแผ่หลาบนพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน หลิงอี้เซียงที่นั่งพักอยู่บนเก้าอี้มองไปรอบๆจวนด้วยความสบายใจ แม้จะเหนื่อยกายแต่นางกลับรู้สึกเบิกบานใจอย่างประหลาด เพราะที่นี่นางไม่ต้องทนฟังคำติฉินนินทาของผู้อื่น ไม่ต้องฟังคำถากถางของอนุหลี่และบุตรสาวของนาง และไม่ต้องหวนคำนึงนึกถึงแต่เรื่องของเหยียนสือฟาน

 

            เวลาจะช่วยให้นางค่อยๆนึกถึง ‘เขา’ น้อยลง และลืมเลือนเขาไปในที่สุด

 

            “วันนี้...เจ้าไม่นึกถึงเขาตั้งสามชั่วยาม* พรุ่งนี้จะต้องเพิ่มขึ้นอีกแน่” ร่างเล็กบ่นพึมพำกับตนเอง ในดวงตาแฝงประกายความมุ่งมั่นอย่างประหลาด

 

            จิ้นหยางที่ลอบมองนายตนอยู่ได้แต่ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แม้จะเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่เเลกกับความสบายใจของคุณหนูตน ก็นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก สำหรับผู้อื่นหลิงอี้เซียงนับเป็นสตรีเสียสติผู้หนึ่งที่เลือกทิ้งทุกอย่างในชีวิตไป เลือกทิ้งตำแหน่งฮูหยินของจวนเสนาบดีที่ใครๆต่างก็หมายปอง ทิ้งเกียรติยศ ทิ้งทรัพย์สมบัติเงินทอง แต่สำหรับตนคุณหนูเป็นสตรีที่กล้าหาญมากกว่าสตรีใดที่ตนเคยรู้จัก นางไม่ได้ถือตัวว่าตนเก่งกาจ แต่นางเเค่กล้าทำในสิ่งที่ตนปรารถนาและยอมรับผลของมันเท่านั้นเอง!

 

            แม้หนทางข้างหน้าจะลำบาก แต่ตนก็จะคอยติดตามช่วยเหลือสตรีนางนี้ตลอดไป

 

……………………………………………………………………………………………………

* 1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง

* ยามเฉิน เท่ากับ เวลา 07.00 – 08.59 น.

มาต่อแล้วจ้า อย่าลืมกดติดตามกันไว้ด้วยนะจ้า ไรท์มีเพจด้วยนะจ้า ไปกดติดตามกันไว้ได้น้า ไรท์จะแจ้งข้อมูลข่าวสารต่างๆผ่านทางหน้าเพจน้า

ฉบับ E-book กดด้านล่างได้เลยจ้า

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTgzNDQ0NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzMjMwMyI7fQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.852K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,512 ความคิดเห็น

  1. #2509 DinDumm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2564 / 20:14
    หาผัวใหม่ค่ะอย่าฝังอยู่กับอดีต
    #2,509
    0
  2. #2498 satannoy2929 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 17:55
    นี่แหละ คนเราก้ควรเปนแบบนี้ ไม่ได้เก่งกล้าเกินใคร แค่รุ้ว่าตัวเองต้องการอะไรแล้วทำมันก้พอ
    #2,498
    0
  3. #2007 yanissanan2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 20:54
    อ่านไปก็ ปวดใจตามนางเอก รู้สึกตัวอีกที น้ำตาคลอ ฉันอินสุดจิง
    #2,007
    0
  4. #1874 ฺBedroom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 10:34
    เอ็นดูตอนน้องคิดกับตนเองมาก อย่างนี้สิ ยอมรับกับตนเองว่าตอนนี้ยังลืมไม่ได้ไม่เป็นไร อนาคตต้องลืมได้แน่
    #1,874
    0
  5. #1678 poppy1718 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 10:37
    เราชอบนางเอกแบบนี้...ลุยให้เต็มที่รักแล้วนี่มีโอกาสทำให้เขารักเราตอบแต่ถ้าสุดท้ายเขาไม่รักตอบเราก็แค่ถอยออกมารักตัวเองและยอมรับความจริงว่าเราเต็มที่กับสิ่งนั้นแล้ว...
    #1,678
    1
    • #1678-1 SuwannaBL(จากตอนที่ 6)
      5 พฤศจิกายน 2563 / 00:55
      ใช่ๆ เห็นด้วยเลย ลุยให้สุด เเล้วหยุดที่อกหัก 👏
      #1678-1
  6. #1649 fonlbol (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 19:55

    งือออ อ่านแล้วน้ำตาคอลเลย พระเอกอย่ามาง้อทีหลังแล้วกัน ขอผู้ใหม่วานดีด่วนๆเลยจ้าา สวยๆเชิดๆ

    #1,649
    0
  7. #1258 O'nce upon ATime'X (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 13:39
    อยู่ไปด้วยกันนานๆนะจิ้งหยาง คอยช่วยคุณหนูจอมป่วน
    #1,258
    0
  8. #1252 zezeuiaz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 10:26

    ใช้ได้เลย แม้ตอนต้น จะโง่ไปหน่อย แต่ตอนปลาย ถือว่าฉลาดขึ้น ก็หวังว่าจะหายโง่สนิท และฉลาดถาวรนะ อย่าทำผิดพลาดซ้ำซ้อน กลับเข้าสู่วงจรอุบาทว์อีก

    #1,252
    1
    • #1252-1 satannoy2929(จากตอนที่ 6)
      3 มีนาคม 2564 / 17:56
      เราไม่รุ้สึกว่าเค้าโง่เลยนะคะ นางเอกเปนประเภทรุ้ว่าตัวเองต้องการอะไรเลยพยายามให้ได้มา พอถึงจุดหนึ่งที่รุ้ว่าฝืนไม่ได้ก้ยอมรับและถอย นี่มันไม่ใช่ความโง่เลยค่ะ
      #1252-1
  9. #885 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 22:20
    สู้ๆน้าน้อง
    #885
    0
  10. #814 bakakmam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 15:43

    อินหวะ จุกมาก

    #814
    0
  11. #803 princess (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 02:14
    คืออ่านไปร้องไห้ไปหนักมาก มันจุกไปหมด TT
    #803
    0
  12. #717 1988yongsi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 14:39

    น้องสู้ๆ
    #717
    0
  13. #606 MeSeleene (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 12:51
    ชอบประโนคนี้นะคะ.. กล้าที่จะทำและยอมรับผลของมัน.. น้องอาจดูไม่ฉลาด แต่การไม่งอมืองอเท้า กล้าตัดสินใจนี้ได้ใจมาก สู้ๆสาวน้อย
    #606
    0
  14. #499 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 11:56
    ใจกล้ามาก ดีๆ
    #499
    0
  15. #424 Kibibiza (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 21:00
    เด็ดเดี่ยวดีมากจ้า แบบนี้สิถึงจะดี
    #424
    0
  16. #316 Airzaa1810 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 12:50
    น้องสู้ๆๆนะ
    #316
    0
  17. #51 PuiPui--r (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 22:31
    แฟนตาซีของคุณหนูผู้ไม่เคยลำบากของจริง เพ้อฝันว่าจะทำนู้นนี่เลี้ยงตัวเองได้สบายๆ ชีวิตจริงไม่มีเงินคือจบจ้ะ ทำไมหล่อนโง่ไม่เอาเงินติดตัวมาด้วยยะ สินดงสินเดิมหย่าแล้วก็ขนติดตัวกลับมาด้วยสิ
    #51
    0
  18. #33 ลูกเป็ดตัวเล็ก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 15:39
    สนุกมากค่าาาา
    #33
    0
  19. #32 คนชอบอ่าน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 12:53

    น่าจะนำสินเดืมกลับมาลงทุน ใช้ซ่อมแซมบ้าน จ้างแรงงาน ทำร้านค้า เห็นด้วยที่ออกจากจวนสามี พึ่งพาตัวเองดีที่สุด

    ต่อไปก็พยายามลืมสามี ทำงานหนัก ดูแลคนรับใช้ให้เสมือนเพื่อนตาย เพราะพวกเขายอมมาลำบากกับนาง ตอนต่อไปน่าจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ

    #32
    0
  20. #31 alece2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 08:44
    สั้นๆๆๆๆๆมากกกกกกไม่จุใจค่ะอยากอ่านยาวๆๆๆรัวๆๆค่ะไรท์มาต่อก่อนจ้า
    #31
    0
  21. #30 alece2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 08:44
    สั้นๆๆๆๆๆมากกกกกกไม่จุใจค่ะอยากอ่านยาวๆๆๆรัวๆๆค่ะไรท์มาต่อก่อนจ้า
    #30
    0
  22. #29 อิมอืม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 22:54

    แต่ละตอน สั้นไปมั้ยค่ะ

    #29
    0
  23. #28 lumin0799 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 20:00
    ดีแล้วอีเซียง ค่อยๆตัดใจไป ไม่ต้องคิดถึงอดีต ตอนนี้หนูเป็นคนออกมาจากที่ตรงนั้นก็ดีแล้วที่จะมองปัจจุบันกับอนาคต มาอัพต่อไวๆนะคะไรท์ อันนี้มันสั้นไปปปปปป เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ
    #28
    0
  24. #27 daisyofthegalaxy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 15:38

    ค่อยๆ ตัดใจเยียวยาตัวเองแบบนี้ทำดีแล้วนะอี้เซียง


    รอดูพัฒนาการตัวละครเลย

    #27
    0
  25. #25 Veggie23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 13:57
    สงสารน้อง
    #25
    0