มิอาจฝืนชะตาฟ้า

ตอนที่ 5 : มิอาจฝืนชะตาฟ้า บทที่ ๒ : ร้อยคำครหา ไม่สู้หนึ่งคำจากคนที่รัก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,931 ครั้ง
    14 ต.ค. 63

          หลิงอี้เซียงยังจดจำได้ดีว่าหลังจากนั้นตนแทบเสียสติ นอนไม่หลับอยู่สองคืน ไม่อาจหักห้ามความสุขที่เอ่อล้นภายในใจไว้ได้เลย

 

            หลังจากนั้นหนึ่งเดือนก็เกิดงานงานแต่งงานระหว่างนางและเหยียนสือฟานขึ้น

 

            แม้หลิงอี้เซียงจะเข้าใจเป็นอย่างดีว่ามิอาจครอบครองหัวใจของเขาได้ บางทีเหยียนสือฟานอาจยอมแต่งกับนางเพราะตนมีส่วนคล้ายหลิงอี้หลานสตรีที่เขาไม่อาจครอบครองได้

 

            แต่นั่นก็ช่างประไร

 

            แค่ตนได้เป็นฮูหยินของเขาก็เพียงพอแล้ว

 

            แต่มนุษย์หากพอใจแค่นั้นได้ก็คงดี ยิ่งนางได้อยู่ใกล้ชิดเหยียนสือฟาน ยิ่งได้ครอบครองเขา นางก็ยิ่งเกิดความโลภ อยากจะเป็นเจ้าของเขาทั้งตัวและหัวใจ

 

            ต้องการในสิ่งที่รู้ว่าไม่อาจเป็นไปได้

 

            นับวันตนยิ่งรู้สึกเจ็บปวดเพราะไม่อาจครอบครองหัวใจของเขาได้ จนความอดทนของตนก็ขาดสะบั้นลง เมื่อบังเอิญเข้าไปในห้องทำงานของอีกฝ่าย เพราะมีเจตนาจะเอาถุงเครื่องหอมที่ทำขึ้นด้วยตนเองไปใส่ไว้ให้ห้อง เพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลายยามนั่งทำงาน

 

            หากขลุ่ยเลาหนึ่งที่อีกฝ่ายเก็บไว้เป็นอย่างดี ทั้งยังวางไว้ข้างกายเสมอ ทำให้นางรู้ได้ทันทีว่าเวลากว่าสามปีที่ผ่านมา หัวใจของเขาไม่เคยมีนางอยู่เลย

 

            เมื่อความอดทนหมดลง

 

            หลิงอี้เซียงจึงได้ตัดสินใจเด็ดขาดที่จะไปจากอีกฝ่าย ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ นางไม่อายแม้จะต้องกลายเป็นหญิงหม้าย

 

            และนางจะไม่หวนคืนกลับไปหาเขาอีก!

…………………………………………….

            บรรยากาศในห้องอาหารของจวนสกุลหลิงเป็นไปด้วยความเคร่งเครียด หลังจากกลับมาบ้านได้สองวัน เมื่อวานตอนเย็นหลิงอี้หลงก็เรียกบุตรสาวของตนไปถามเรื่องการหย่าอีกครั้ง แต่หลิงอี้เซียงก็ยังยืนยันคำเดิม หลิงอี้หลงจึงทั้งปวดหัวและหนักใจ สกุลเหยียนไม่มีสิ่งใดด่างพร้อย แต่นิสัยดื้อรั้นของบุตรสาวตนก็ยากที่จะทัดทาน

 

            “ข้าอิ่มแล้ว” นายท่านหลิงวางตะเกียบลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จี้ไป๋หยางเองก็มีสีหน้าหนักใจไม่แพ้กัน มารดาไหนเลยจะอยากให้บุตรสาวเป็นหญิงหม้าย

 

            “เรื่องนี้คิดดีแล้วรึ?” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถาม หลิงอี้เซียงพยักหน้า อนุหลี่ที่นั่งอยู่อีกฟากจึงอดใส่ไฟหลิงอี้เซียงไม่ได้

 

            “คุณหนูรองช่างเอาแต่ใจนัก เรื่องนี้หากรู้ถึงหูคนภายนอก ตระกูลหลิงคงถูกหัวเราะเยาะแน่” หลิงอี้เซียงกำมือไว้แน่น แม้จะไม่พอใจอนุหลี่มากเพียงใด แต่สิ่งที่นางเอ่ยมาก็นับว่าไม่ผิดแม้แต่น้อย เรื่องนี้ทำให้ตนมิกล้าเถียงอีกฝ่ายเหมือนทุกครั้ง นางเองก็รู้สึกผิดที่ทำให้ตระกูลต้องอับอาย แต่...

 

            ตนจะไม่ยอมอยู่อย่างทุกข์ทรมานเช่นนั้นอีกแล้ว

 

            “อี้เซียงขออภัยที่ทำให้ตระกูลต้องเสียหน้า แต่ข้ายังยืนกรานคำเดิมไม่มีเปลี่ยน” นางเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น นั่นทำให้ฮูหยินใหญ่ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงๆ ส่วนมารดาของตนก็หน้าเสียไปเล็กน้อยพลางลอบมองใบหน้าประมุขของบ้าน หลิงอี้หลงหน้าตึงขึ้นในทันที บุตรสาวของตนคนนี้ดื้อรั้นไม่ฟังใคร ใต้เท้าหลิงผุดลุกขึ้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

 

            “วันนี้ข้าต้องเข้าวัง เรื่องที่เหลืออยากจะจัดการอย่างไรก็ตามใจเถอะ” แม้น้ำเสียงจะไม่ค่อยพอใจนัก หากคำเอ่ยปากอนุญาตของบิดาก็ทำให้หลิงอี้เซียงเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

            “ขอบคุณท่านพ่อ” ร่างเล็กเอ่ยบอกบิดาด้วยท่าทางดีใจ

 

คล้อยหลังจากที่หลิงอี้หลงออกไปแล้ว อนุหลี่ที่ตั้งท่าจะหาเรื่องหลิงอี้เซียงอยู่ก่อนแล้วก็อดเอ่ยวาจาถากถางไม่ได้

 

            “มีวาสนาได้แต่งกับขุนนางใหญ่แท้ๆ แต่กลับไม่รักดี อยากเป็นหญิงหม้าย ลูกคิดไม่ได้ก็เพราะมารดาไม่ได้สั่งสอนให้ดี” หลิงอี้เซียงหันขวับมองอนุหลี่ด้วยความไม่พอใจ ปากเล็กกำลังจะเอ่ยตอกกลับ แต่มารดากลับยื่นมือมาดึงแขนเสื้อตนไว้เสียก่อน หลิงอี้เซียงหันไปมองจี้ไป๋หยางด้วยความไม่เข้าใจ

 

            ท่านเเม่เป็นถึงฮูหยินรองเหตุใดต้องไว้หน้าอนุผู้หนึ่ง แม้จะรู้ว่ามารดาตนมีนิสัยไม่สู้คน แต่ก็ไม่ควรยอมให้ใครมาดูหมิ่นเช่นนี้

 

            “เอาล่ะ ท่านพี่ได้ตัดสินใจไปแล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องเอ่ยถึงอีก” เป็นฮูหยินใหญ่ที่จบปัญหาให้ อนุหลี่พยักหน้าลงเล็กน้อย หลิงอี้เซียงผุดลุกขึ้นยืนอย่างไม่คิดสนใจมารยาทใดๆอีก

 

            นางทนร่วมโต๊ะกับสตรีนางนี้ไม่ได้อีกแล้ว

 

            “ข้าอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” หลิงอี้เซียงเอ่ยบอก ก่อนจะสาวเท้าออกจากห้องไปโดยไม่สนสายตาทัดทานของมารดาตนแม้แต่น้อย

 

            “เอาแต่ใจมากขึ้นทุกวันจริงๆ” อนุหลี่อดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ หลิงอี้เซียงนั้นหัวเเข็ง ปากร้าย ทั้งยังชอบวางท่าอยู่เหนือตนและบุตรสาวเสมอมา ทำให้ตนไม่ค่อยชอบลูกเลี้ยงคนนี้นัก

 

            ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจหนัก เรื่องความไม่ลงรอยของสองแม่ลูกกับหลิงอี้เซียงนั้นใช่ว่าจะเพิ่งเคยเกิดขึ้น แม้จะปรามหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยากที่จะไม่ให้เกิดการปะทะฝีปากกันอยู่เนืองๆ ด้วยต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลงให้กันแม้แต่น้อย

 

            หลังจากเดินออกจากห้องอาการ หลิงอี้เซียงก็ตั้งใจจะกลับห้องพักตนในทันที ด้วยอารมณ์ไม่ดีเกินกว่าจะสนใจเรื่องภายนอก แต่ดูเหมือนว่าสองแม่ลูกตัวร้ายจะไม่ยอมให้นางได้อยู่อย่างสงบสุขนัก

 

            ถึงตามหาเรื่องตนได้ตลอดเวลาเช่นนี้

 

            “ท่านพี่ บังเอิญจริง ข้ากำลังจะไปหาท่านอยู่พอดี” หลิงอี้จิงตีสีหน้าพลางเอ่ยขึ้น หลิงอี้เซียงมองอีกฝ่ายคล้ายเหนื่อยหน่ายใจ

 

            “เอ่ยธุระของเจ้ามาเถอะ ข้ารู้สึกไม่สบาย อยากจะพักผ่อน” จนถึงตอนนี้คงไม่มีเรื่องใดที่นางจะรับไม่ไหวอีกแล้ว

 

            “เมื่อเช้าข้าบังเอิญไปพบพี่เขยที่ตลาด ด้วยความเป็นห่วงท่านพี่ ข้าจึงเอ่ยปากถามเรื่องที่ท่านขอหย่า แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าพี่เขยเอ่ยตอบว่าอย่างไร” หลิงอี้เซียงหน้าเคร่งขึ้นในทันทีที่น้องสาวเอ่ยถึงเหยียนสือฟาน

 

            “เขาเอ่ยว่าอย่างไร” แม้อยากจะตีตัวเองสักครั้ง ที่จนแล้วจนรอดนางก็อดสนใจเรื่องของบุรุษผู้นั้นไม่ได้อยู่ดี

 

            ถึงขั้นเขียนหนังสือหย่าเเล้ว นางก็ยังอยากรู้ว่าเขาคิดเห็นเรื่องนี้อย่างไร เขาสนใจความรู้สึกของนางบ้างหรือไม่ เวลากว่าสามปี นางเคยอยู่ในสายตาของเขาบ้างหรือไม่ หลิงอี้จิงตีสีหน้าลำบากใจ แต่ก็ยอมเอ่ยปากเล่า

 

            “เขาบอกว่า…หากนั่นเป็นความปรารถนาของท่าน” สิ้นเสียงของหลิงอี้จิง นางก็ราวกับตามืดบอด ไม่ต้องบอกตนก็พอเดาสีหน้าท่าทางของเหยียนสือฟานยามเอ่ยถ้อยคำเช่นนั้นออกมาได้เป็นอย่างดี ใบหน้านิ่งๆของเขายามเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ไม่รักษาน้ำใจของนางแม้แต่น้อย ใช่...นี่คือความปรารถนาของนาง

 

            ข้ายอมแพ้ท่านแล้ว

 

            เหยียนสือฟาน

 

            ข้ายอมแล้วจริงๆ

 

            ใบหน้าซีดเผือดของพี่สาว ทำให้หลิงอี้จิงได้แต่ลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ ไม่เสียแรงที่นางไปดักรอถึงหน้าจวนสกุลเหยียน

……………………………………………………………………………………………………

*พีธีปักปิ่น จัดขึ้นเมื่อสตรีอายุครบสิบห้าปี ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการพร้อมที่จะมีคู่ครอง

ฉบับ E-book กดด้านล่างได้เลยจ้า

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTgzNDQ0NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzMjMwMyI7fQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.931K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,512 ความคิดเห็น

  1. #2497 satannoy2929 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 17:52
    ไม่เปนไรนะ อย่างน้อยก้ทุ่มเททุกอย่างเต็มที่แล้ว จากนี้ก้อยู่เพื่อตัวเอง รักตัวเองให้มากก้พอ มันไม่ใช่ตวามโง่หรอกกับการสักใครสักคนมากๆ เราว่านางเอกกล้าที่จะยอมรับครส และไขว่คว้ามันก้เปนเรื่องดี พอถึงเวลาก้ไม่ดันทุรัง
    #2,497
    0
  2. #2309 a0986195272 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 18:50
    นิยายดราม่าคร่าน้ำตาไหมครับ
    #2,309
    0
  3. #1873 ฺBedroom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 10:31
    เฮ้ย เริ่มต้นชีวิตใหม่เถอะ
    #1,873
    0
  4. #1479 Rutti003 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 14:22
    น่าหงุดหงิดใจ
    #1,479
    0
  5. #1461 PoppyK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 14:58
    หงุดหงิดแม่ของนางเอก
    #1,461
    0
  6. #1334 เมมฟิส (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 14:23
    ท่านแม่ไม่สู้คนแบบนี้ไม่ไหว เฮ้อ
    #1,334
    0
  7. #1249 Wan_NY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 08:57
    Move on ค่ะะะ จะอยู่ให้เสียเวลาชีวิตทำไมม 😉
    #1,249
    0
  8. #884 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 22:16
    ตัดใจแล้วก็ให้ขาด
    #884
    0
  9. #811 ก้อยจูปีเตอร์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 11:10
    แม่อ่อนแอแบบนี้ไง อนุถึงได้ขึ้นมาเหยียบหัว

    ความจริงอนุไม่มีสิทธิ์มาโต้เถียงนางเอกด้วยซ้ำ

    ยิ่งเถียงเหมือนลดตัวเองชิบหาย

    ดูเผินๆนางเอกเหมือนลูกอนุไปอีกคน

    เห้อออ
    #811
    0
  10. #716 1988yongsi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 14:34
    นังลูกอนุมันร้าย
    #716
    0
  11. #700 ราชินีเจ้าสี่ขา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 00:59
    แสนดีกับแสนโง่มันต่างกันนะ ลูกโดนด่ายังยอม เป็นแม่มาได้ไงนิ
    #700
    0
  12. #607 AiJaewa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 13:03
    รำคาญแม่นางเอกแทน ยอมคนได้แต่ปกป้องลูกให้มากกว่านี้เถอะ
    #607
    0
  13. #597 Mεσ' (- -)' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 04:58
    แม่นางเอกนี่จริงๆเลย
    #597
    0
  14. #498 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 11:52
    แม่ของนางเอกดีเกิน ให้อนุข้ามหน้าข้ามตาด่าลูกตัวเองได้ไง เป็นถึงภรรยารอง อำนาจย่อมสูงกว่านะ
    #498
    0
  15. #486 นอนหลับฟังเสียงฝน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 08:47

    แก้นิสัยแม่นางเอกเถอะรำคาญแทนนางเอกเลยอ่ะ

    อ่อนแออะไรขนาดนั้น

    #486
    0
  16. #479 +~mojune~+ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 20:28
    งง ทำไมอนุ หน้าใหญ่ แบบนี้
    #479
    0
  17. #457 dreammiing (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 22:00
    อนุ ไม่น่าใช่คำว่าลูกเลี้ยงนะ รำคาญแทนอนุ กับลูกเลี้ยงแทน รำคาญแม่นางด้วยจ้า
    อ่อนแออะไรเบอร์นั้น
    #457
    0
  18. #451 namilee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 21:18
    ฮูหยินใหญ่ ฮูหยิยรอง อ่อนเกินไป อนุเลยปีนมาเหยียบหัวลูก
    #451
    0
  19. #373 MapleSy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 22:09

    เลวนังลูกอนุชั่ว

    #373
    0
  20. #315 Airzaa1810 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 12:44
    น้องลูกกกกกกกก
    #315
    0
  21. #50 PuiPui--r (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 22:25
    แม่นางเอกนี่เสียเปล่ามาก อุตส่าห์เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ยอมแต่งเป็นเมียรองไม่พอยังให้อนุเหยียบหัวอีก
    #50
    0
  22. #24 ปารมี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 13:53

    รำคาญ จะไปฟังอะไรกับอีนังหลิงอี้จิง งาช้างมันงอกออกจากปากของหมาไม่ได้ ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าเป็นอริกัน แทนที่จะถีบหัวส่ง กลับ"เอ่ยธุระของเจ้ามา...บลาๆๆๆๆๆๆๆ" ที่จริงแค่พูดง่ายๆว่า "ไสหัวไป ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" รำคาญฉิบหายเลย

    #24
    0
  23. #20 lumin0799 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 00:30
    อี้เซียงออกมาตั้งต้นตัวเองใหม่ดีมั๊ย จะได้ไม่ต้องมาเจอสองแม่ลูกปากมากอีก อยากจะรู้ว่าจะทำไงต่อเพราะดูแล้วอี้เซียงไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น ถ้าคิดยอมแพ้ยอมหย่าแล้วต้องตัดใจให้ขาดนะ เพราะเอาจริงตัวเองเจ็บมาก็เยอะ แต่ทำไงได้ตัวเองก็ทำตัวเองด้วย ไปยื่นข้อเสนอแบบนั้นทำอะไรได้อ่ะ
    #20
    0
  24. #19 preeyada71018 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 21:37
    ออกมาดีแล้วอยู่เป็นตัวแทนคนอื่นมีแต่เจ็บกับเจ็บขนาด3ปีไมีผูกพันธ์ ก็แค่แก้ขัด อีกอย่างเสนอตัวเอง เขาไม่ไดเรียกน้องเฮ้อเศร้าจริงๆ ขอให้รางอยู่ไดัด้วยตัวเองนะ
    #19
    0
  25. #18 ถุงเงิน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 19:47

    อ่อนแอ แต่ สะเออะอยากจะหย่า แล้วยังมาถูกลูกอนุ ถากถาง ยังทน เฮ้อ จะเป็นไงต่อไป ชวนตามต่อ

    #18
    0