[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 54 : Final Season chapter : 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    16 ต.ค. 62





เสียงปืนดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน พร้อมๆ กับร่างของคนสองคนที่ล้มลง เซฮุนพยายามเขย่าตัวของลู่หานให้ได้สติ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองจิ่งป๋อหรัน ซึ่งกำลังวิ่งหนีออกไปจากห้องพร้อมกับกระเป๋าเงิน ชายหนุ่มหันกลับมาตบแก้มของร่างเล็กเบาๆ อย่างระมัดระวัง จนเมื่อได้เห็นลู่หานลืมตาขึ้น พร้อมกับร่างกายของอีกฝ่ายที่ปลอดภัยจากวิถีกระสุน ทำให้ชายหนุ่มคลายความกังวลลง เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

“ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม” เซฮุนเอ่ยถาม เพื่อให้มั่นใจว่าลู่หานนั้นปลอดภัยจริงๆ

“อือ....เราไม่เป็นอะไร ขอบคุณนะเซฮุนที่นายมาช่วยเรา” มือเรียวเอื้อมมาแตะที่โคลงหน้าของชายหนุ่ม เขาจำได้ว่าจู่ๆ เซฮุนก็วิ่งมากอดเขาไว้ พร้อมๆ กับเสียงปืนที่ดังสนั่น ตัวเขาและชายหนุ่มล้มลง และตอนนี้พวกเราทั้งสองก็กำลังนอนกอดกันอยู่บนพื้น โดยเซฮุนนั้นใช้แขนของตนเองรองศีรษะให้แก่เขา เพื่อไม่ให้เขาบาดเจ็บเพิ่มมากขึ้น

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ” เขาใช้ปลายนิ้วโป้งของมือที่ว่างอยู่ เกลี่ยเบาๆ ที่แก้มซึ่งมีรอยฟกช้ำของลู่หาน เซฮุนมองหน้าร่างเล็กอย่างเป็นห่วงและรักใคร่ ชายหนุ่มระบายยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบจากลู่หาน ร่างสูงพยายามกัดฟันทนพิษจากบาดแผลที่บริเวณกลางหลัง เซฮุนอยากจะอยู่กับคนตัวเล็กให้นานกว่านี้ เขาอยากพูดความใจในก่อนจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

“...ฮรึก เราเสียใจ เราขอโทษที่เคยพูดจาไม่ดีกับนาย ตอนนี้รารู้แล้วว่าพี่ป๋อหรันเขาไม่ใช่คนดีอย่างที่เราเคยคิด เราขอโทษที่เรา...ไม่เชื่อใจนาย” เซฮุนเกลี่ยน้ำตาให้กับคนใต้ร่าง ชายหนุ่มระบายยิ้มอย่างสุขใจ ขณะจ้องมองใบหน้าของลู่หาน อย่างน้อยๆ ความพยายามที่เขาทุ่มเทมาตลอดมันก็ไม่สูญเปล่า ชายหนุ่มโน้มตัวลงจุมพิตบริเวณเปลือกตาของร่างเล็กด้วยความอ่อนโยน เซฮุนถ่ายทอดความรักและความคิดถึงที่เขามีให้กับอีกฝ่าย เมื่อร่างสูงถอนใบหน้าออกไป ลู่หานก็กระพริบตาปริบๆ คนสวยส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

“ลู่หานขอโทษนะ ที่ฉันเป็นสาเหตุทำให้ลูกคนเล็กต้องจากพวกเราไป ฉันทำให้เธอเข้าใจผิด ทั้งๆ ที่ตัวฉันไม่เคยอยากให้มันเกิดขึ้นเลย เพราะฉันรักเธอและลูกของเรามาก” ลู่หานพยักหน้า ร่างเล็กพยายามผลักกายขึ้นจากพื้นเล็กน้อย เพื่อจะได้โอบกอดชายหนุ่ม ทว่าเมื่อมือเรียวเอื้อมไปโอบกระชับที่แผ่นหลังแกร่งของคนด้านบน หัวใจเขาก็กระตุกวูบอย่างรุนแรงทันที ลู่หานเบิกตาโพลง หยาดน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจากดวงตาคู่สวย

“โอเซฮุน! ฮึกๆ” ลู่หานสัมผัสได้ถึงเลือดจำนวนมาก ที่ไหลอาบไปทั่วแผ่นหลังชายหนุ่ม ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของอีกฝ่าย เขาเข้าใจได้ทันทีเลยว่าโอเซฮุนคงจะรับกระสุนแทนเขา คนตัวเล็กยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น หากว่าซอลฮยอนและโอเซฮุนไม่มาช่วยเขาที่นี่ ทั้งสองคนคงจะไม่ต้องมาบาดเจ็บเช่นนี้หรอก

“นายมันบ้า บ้าที่สุดเลย!” ลู่หานเพิ่มแรงกอดกระชับร่างสูงด้วยความรัก ลู่หานกลัวเหลือเกินว่าในวันพรุ่งนี้ จะไม่มีผู้ชายที่ชื่อโอเซฮุนอยู่เคียงข้างเขา

“ฉันอยากให้เธอคิดเสียว่ามันเป็นเวรกรรมที่ฉันควรได้รับมัน อย่าคิดโทษตัวเองเด็ดขาด เพราะทุกอย่างฉันเต็มใจทำแบบนี้เอง” ดวงตาของเขาพร่าเลือนลงทุกวินาที ณ เวลานี้เขามองไม่เห็นลู่หานเสียแล้ว ดวงตาของเขามันมืดมิดไปหมด ข้อศอกแกร่งที่ค้ำยันกับพื้นเริ่มไหวเอนจนเสียการทรงตัว กระทั่งชายหนุ่มไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป

“...ฉันรักนายเซฮุน อยู่กับฉันนะได้โปรด อย่าทิ้งฉันกับเซจุนไป” คนตัวเล็กต้องเบิกตากว้างอีกครั้ง เมื่อร่างกายของเซฮุนทรุดฮวบลงมา และศีรษะของอีกฝ่ายก็ตกลงมาแนบทับที่หน้าอกของเขา

“เธอต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไปนะลู่หาน มีชีวิตต่อไปเพื่อเซจุนลูกของเรา แล้วก็...จำไว้นะฉันไม่เคยทอดทิ้งเธอไปไหน ฉันจะอยู่ภายในใจของเธอและเซจุนตลอดไป” โอเซฮุนพูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่าขณะหลับตา และเขาก็ได้ยินเสียงหัวใจของลู่หานที่กำลังเต้นอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งนั่นก็นับว่าเป็นสิ่งที่ช่วยทำให้เขานอนหลับฝันดี

“เซฮุน...เซฮุน นายตอบเราหน่อยสิ ตอบเราหน่อย ฮรึก” คนตัวเล็กเขย่าตัวชายหนุ่มเบาๆ พลางส่งเสียงเรียกไปด้วย ทว่าโอเซฮุนก็ไม่ได้ตอบอะไรเขากลับมาเลย ร่างกายอีกฝ่ายแน่นิ่งไม่ไหวติงใดๆ แถมยังเริ่มเย็นขึ้นจนน่าตกใจ หัวใจของลู่หานในเวลานี้กำลังแหลกสลาย เขากำลังจะสูญเสียชายหนุ่มคนนี้ไปแล้วจริงๆ นะเหรอ คนตัวเล็กหลับตาลง ฝ่ามือทั้งสองข้างยังคงโอบกอดร่างกายของชายหนุ่ม เขาอยากซึมซับไออุ่นจากชายหนุ่มคนรักให้เนิ่นนานที่สุดเท่าที่จะทำได้...

.

.

.

.

ลู่หานไม่รู้เลยว่าตัวเองสลบไปนานมากแค่ไหน จนในวันนึงที่คนตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็ได้พบกับความจริงที่ว่าโลกใบนี้ ไม่มีผู้ชายที่ชื่อโอเซฮุนแล้ว...

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นแบคฮยอนเล่าว่าเขาสลบไปนานเกือบสามอาทิตย์ มันนานมากจนทุกคนเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะช็อคจนเป็นเจ้าชายนิทรา และสิ่งที่เขาต้องแปลกใจที่สุดหลังจากตื่นขึ้นมาคือดวงตาที่มืดบอดของเขา ในเวลานี้มันสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้เหมือนเดิมแล้ว แบคฮยอนบอกกับเขาว่าในช่วงที่เขาสลบไป

เนื่องจากทางโรงพยาบาลมีผู้บริจาคดวงตาเข้ามาพอดี ประจวบเหมาะกับเนื้อเยื่อทุกอย่างของผู้เสียชีวิตที่บริจาคดวงตา หลังจากตรวจสอบโดยทีมแพทย์แล้วร่างกายเขาไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านใดๆ คุณหมอจึงได้ทำการผ่าตัดเปลี่ยนดวงตาให้กับเขา ลู่หานอยากจะเดินทางไปเคารพหลุมฝังศพคุณคนใจดีด้วยตนเอง ทว่าเมื่อเขาเอ่ยซักถามถึงคุณคนใจดีคนนั้นที่บริจาคดวงตาให้กับเขา แบคฮยอนกลับตอบกลับมาว่า ชายผู้นั้นไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน และชายผู้นั้นก็ได้จากไปอย่างสงบแล้ว แบคฮยอนบอกให้เขาทำใจให้สบาย ไม่ต้องคิดมากหรือกังวลอะไรทั้งสิ้น

ส่วนป๋อหรันตำรวจกำลังติดตามไล่ล่า และถึงอย่างไรคนๆ นั้นก็คงจะหนีออกไปนอกประเทศไม่ได้ ในเร็ววันตำรวจต้องจับกุมได้แน่นอน ด้านซอลฮยอนเด็กสาวได้คลอดลูกก่อนกำหนด และตอนนี้เธอก็กำลังนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยเช่นกัน โชคดีที่โอเซฮุนไม่ได้ทำตามข้อเสนอของป๋อหรัน ที่สั่งห้ามไม่ให้ชายหนุ่มแจ้งความ กำลังตำรวจจึงได้บุกไปยังจุดเกิดเหตุ และนำตัวผู้บาดเจ็บส่งโรงพยาบาลได้อย่างทันท่วงที แม้ว่าป๋อหรันจะหนีรอดไปได้ แต่แบคฮยอนก็เชื่อว่าสักวันยังไงซะ คนชั่วๆ พรรค์นั้นจะต้องได้ชดใช้กรรมของตัวเอง

และเมื่อลู่หานเอ่ยถามถึงโอเซฮุน เสียงของทุกคนภายในห้องก็เงียบลงทันตา เขามองไปยังแบคฮยอน จงอิน และ คยองซู ทั้งสามคนเงียบไปสักพัก เขาสบตากับแบคฮยอนด้วยความไม่เข้าใจและต้องการคำอธิบาย ลู่หานภาวนาให้แบคฮยอนบอกกับเขาว่าเซฮุนกำลังนอนพักรักษาตัวอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วยห้องข้างๆ โอเซฮุนยังไม่ได้จากเขาไปไหน ดวงตาของเขาร้อนผ่าวขึ้น ไม่นานนักหยดน้ำสีใสๆ ก็ไหลออกมาเต็มใบหน้า เขาจ้องมองไปที่คนทั้งสามทั้งน้ำตา ลู่หานรู้สึกหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะได้ยิน

“ตอนนี้โอเซฮุน...มันไม่ได้อยู่กับพวกเราแล้วลู่หาน” จงอินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินเข้ามาบีบไหล่ลู่หาน เพื่อให้กำลังใจคนตัวเล็ก รอยยิ้มเศร้าๆ ประดับอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มผิวแทน

“....ฮึก เราไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย ถ้ารู้ว่าทุกอย่างมันจะจบแบบนี้ เซฮุน....เขาจากเราไปแล้วจริงๆ เหรอ”

“ลู่...นายต้องสู้สิ ต้องเข้มแข็งเพื่อลูกของนายกับเซฮุน เซจุนเขาต้องการนายมากนะ โอเซฮุนจะยังคงอยู่ภายในความทรงจำของพวกเราเสมอ” คยองซูเดินมาล้มตัวนั่งที่ขอบเตียงผู้ป่วย ก่อนจะพูดกับลู่หานด้วยประโยคนี้ ร่างเล็กโถมตัวกอดคนเป็นเจ้านายอย่างหาที่พึ่งพิง แผ่นหลังบางสั่นเทาด้วยเพราะแรงสะอื้น ดวงหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาอิงซบที่บ่าของอีกฝ่าย คงอีกนานกว่าที่เขาจะทำใจเรื่องของโอเซฮุนได้

“นายยังมีพวกเราสามคนนะ พวกเราจะอยู่เคียงข้างนาย ฉันเชื่อว่านายจะต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้” ร่างเล็กผละกายจากคยองซูเล็กน้อย ลู่หานพยักหน้า ก่อนจะพยายามระบายยิ้มส่งให้คยองซู จากนั้นจึงหันไปสบตาจงอินและแบคฮยอน แม้ภายในใจจะไม่อยากเชื่อเลยสักนิดว่าโอเซฮุนได้จากเขาไปแล้วจริงๆ วันนี้ลู่หานทั้งดีใจและเสียใจไปในคราวเดียวกัน ดวงตาของเขาไม่มืดบอดอีกต่อไป แต่ถึงจะสามารถกลับมามองเห็นได้เหมือนเมื่อก่อนนี้แล้ว ทว่าเขากลับไม่มีโอกาสที่จะได้เห็นหน้าและสบตากับโอเซฮุน บุคคลที่เขาอยากจะทำสิ่งเหล่านั้นด้วยมากที่สุด ตอนนี้เขามีแค่เซจุนเท่านั้น ที่ทำให้เขาอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ เขาจะรักษาชีวิตและร่างกายนี้ให้ดีที่สุด ตอบแทนที่โอเซฮุนเสียสละเพื่อเขามาโดยตลอด

.

.

.

.

คนตัวเล็กวางสายตาไปที่ป้ายหินเนื้อดี ซึ่งมีชื่อของ ‘โอเซฮุน’ ถูกแกะสลักไว้อย่างสวยงาม หน้าหลุมฝังศพของอีกฝ่าย หลังจากออกจากโรงพยาบาล ร่างเล็กก็เอ่ยขอร้องให้แบคฮยอนขับรถพาเขามาหาโอเซฮุนที่นี่ ก่อนที่เพื่อนสนิทจะพาเขาไปเก็บของที่ร้านกาแฟ เนื่องจากเซฮยองได้มาเกลี่ยกล่อมเขา ตอนที่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ว่าให้กลับไปอยู่ด้วยกันที่บ้าน ลู่หานรับปากมารดาของเซฮุน คนตัวเล็กส่งยิ้มบางๆ ให้กับหลุมฝังศพเบื้องหน้า ที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบมาก แถมยังถูกปกคลุมไปด้วยผืนหญ้าสั้นๆ สีเขียวขจี เขาคิดว่าโอเซฮุนคงจะชอบที่นี่น่ะนะ

คนตัวเล็กย่อตัวลงเพื่อวางช่อดอกไม้ที่ถืออยู่ด้านหน้าหลุมฝังศพ ดอกยิปโซฟิลลาสีขาวมันเป็นดอกไม้ที่เขาชอบ และชายหนุ่มก็มักจะซื้อดอกไม้ชนิดนี้มาง้อเขาในยามที่เขานั้นงอนอีกฝ่าย ที่สำคัญงานแต่งงานระหว่างเขาและโอเซฮุนก็ถูกประดับตกแต่งไปด้วยดอกไม้ชนิดนี้เช่นกัน เขาชอบดอกไม้ชนิดนี้มาก และคิดว่าโอเซฮุนคงจะชอบมันเหมือนกันกับเขา โอเซฮุนมักพูดว่าเขาเหมือนกับดอกยิปโซฟิลลาสีขาว เนื่องด้วยเพราะความหมายของดอกไม้ชนิดนี้ที่เปรียบได้กับ ความจริงใจ บริสุทธิ์ และอ่อนหวาน...

“เธอต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไปนะลู่หาน มีชีวิตต่อไปเพื่อเซจุนลูกของเรา แล้วก็...จำไว้นะฉันไม่เคยทอดทิ้งเธอไปไหน ฉันจะอยู่ภายในใจของเธอและเซจุนตลอดไป” ลู่หานหวนนึกไปถึงถ้อยคำล่ำลาที่อีกฝ่ายบอกกับเขาก่อนจะจากเขากับลูกไป มือเรียวเอื้อมไปแตะเบาๆ ที่ป้าย ก่อนจะเอ่ยบางอย่างกับชายหนุ่มคนรัก แม้ว่าเขาจะไม่รู้เลยว่าคำพูดที่เอ่ยไปนั้น จะส่งไปถึงโอเซฮุนรึเปล่า

“เซฮุน...ฉันจะไม่ทำให้นายต้องผิดหวัง ไม่ต้องห่วงนะ ฉันสัญญา ฉันจะเลี้ยงเซจุนให้แกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี แกจะเป็นลูกที่น่ารักของเราตลอดไป และฉันกับลูกจะไม่มีวันลืมนายเลย พวกเราจะคิดถึงนายทุกวัน หลับให้สบายนะ”

“ลู่...พวกเรากลับกันได้แล้วล่ะ ฝนกำลังจะตกแล้วนะ” แบคฮยอนเบือนหน้าหนี ขณะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ร่างบางแกล้งมองฟ้าฝน

“...เราขอลาโอเซฮุนอีกนิดนึงนะ แบคกลับไปรอที่รถก่อนก็ได้ เราอยู่ที่นี่คนเดียวได้”

“งั้นก็รีบๆ ตามมาล่ะ...” ลู่หานละสายตาจากแบคฮยอน ซึ่งกำลังเดินกลับไปยังรถของอีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับมาจดจ้องที่หลุดฝังศพอีกครั้ง

“ฉันรักนายโอเซฮุน...” คนตัวเล็กโน้มใบหน้าลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะบรรจงแนบริมฝีปาก จุมพิตที่แผ่นป้ายหินซึ่งมีชื่อของโอเซฮุนสลักอยู่

“ลาก่อนนะ...” คนสวยหมุนตัวเดินจากมา พร้อมด้วยหยาดน้ำตา

.

.

.

.

6 เดือนผ่านไป

คนตัวเล็กกำลังส่งยิ้มให้คนในกระจกซึ่งยืนแต่งตัวอยู่ด้านหน้าของเขา ก่อนจะจับอีกฝ่ายหมุนตัวกลับมา แบคฮยอนในชุดทักซิโด้สีขาวและมีหูกระต่ายสีชมพูประดับอยู่ตรงคอเสื้อเชิ้ต ร่างบางยู่ปากนิดๆ ด้วยความไม่มั่นใจ

“นายดูดีแล้วแบคฮยอน” ลู่หานเอ่ยชมเพื่อนสนิท ก่อนจะจัดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายให้เข้าที่ยิ่งขึ้น

“เราประหม่าน่ะ นี่เป็นการแต่งงานครั้งแรกของเรา”

“ทำยังกับว่านายจะแต่งงานรอบสอง พี่อี้ฟานได้ฆ่านายแน่”

“ก็จริงของลู่นะ ชาตินี้ทั้งชาติเราคงติดแหง็กอยู่กับเขาแหละ ว่าแต่นายเถอะได้ข่าวว่าเนื้อหอมมากนิ จงอินบอกฉันว่ามีคนเข้ามาจีบนายเยอะ” หลังจากจบเรื่อง เขาก็เดินทางกลับไปที่จีนกับอี้ฟาน เนื่องจากธุรกิจของคนรักนั้นมีปัญหา การติดต่อกับลู่หานและคนที่เกาหลีจึงลดน้อยลง

“ฉันไม่สนใจหรอกคนพวกนั้นน่ะ” แบคฮยอนอมยิ้ม ขณะมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กที่แสร้งหลบสายตาเขา

“ฉันว่านายควรมีคนคอยดูแลนะ อย่าปิดกั้นตัวเองสิ”

“แบคก็รู้ว่าเรารักใครไม่ได้อีกแล้ว ถึงแม้ว่าคนๆ นั้นจะดีกับเรามากแค่ไหนก็เถอะ ทุกคืนเรายังฝันถึงโอเซฮุนอยู่เลย” เหมือนกับว่าเขายังอยู่กับเราและลูก ไม่ได้จากไปไหน ลู่หานรู้สึกได้อย่างนั้นจริงๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าคนรักจากเขาไปแล้ว ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงผู้ชายที่ชื่อโอเซฮุนเลย แม้จะมีคนเข้ามาจีบ แต่เขาก็ไม่ได้หวั่นไหวกับใครง่ายๆ ยกเว้นผู้ชายคนนึงที่เป็นลูกค้าประจำร้านเบเกอร์รี่ของเขา ยิ่งเขาพยายามปฏิเสธน้ำใจมากแค่ไหน ทว่าผู้ชายคนนั้นก็ยังตื้อไม่เลิก จนเขาเริ่มจะอ่อนใจ แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งสถานะเพื่อนน่ะนะ คิมซูโฮบอกเขาว่าอีกฝ่ายจะรอเขา ไม่ว่านานแค่ไหนก็จะรอ

“นี่อย่าพูดอะไรที่ชวนขนลุกเลยนะ ฉันกลัว” แบคฮยอนแกล้งทำท่าทางขนลุก ใช้มือเรียวลูบแขนตัวเองด้วยสีหน้าหวาดๆ

“นายออกไปเตรียมตัวเถอะ ใกล้เริ่มพิธีแล้ว”

“คืนนี้เจอกันนะลู่ ห้ามลืมงานเลี้ยงสละโสดของเราเด็ดขาด” ร่างเล็กพยักหน้าส่งให้เพื่อนสนิท พวกเขาโถมตัวกอดกัน

“ขอให้ชีวิตคู่ของแบคกับพี่อี้ฟานราบรื่นนะ” เสียงกระซิบข้างหูจากลู่หาน ทำให้อาการประหม่าของเขาลดลงไปได้เยอะเชียวล่ะ งานแต่งงานระหว่างเขาและอี้ฟานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายในโบสถ์ และตอนกลางคืนก็จะมีงานปาร์ตี้ระหว่างเขากับเพื่อนๆ ซึ่งจะจัดกันที่ผับ

“ขอบใจนายมากนะและขอบคุณที่นายให้อภัยเรา เรื่องนั้น” พวกเขาผละตัวออกจากกัน แบคฮยอนสบตากับลู่หาน สายตาหม่นหมองของเพื่อนตัวบางทำให้ลู่หานต้องรีบคว้ามืออีกฝ่ายมากอบกุมไว้

“อย่าพูดถึงมันอีกสิ มันผ่านไปแล้ว” ภายในใจของแบคฮยอนก็ยังคงรู้สึกผิดต่อลู่หานและเซฮุนอยู่เสมอ ตอนวัยรุ่นเขาไม่น่าหลงมัวเมาในความรักจนขาดสติเลย ความริษยาในวันวานมันช่างน่าละอาย แม้ลู่หานกับเซฮุนจะให้อภัยต่อความผิดบาปนั่นของเขา ทว่าตัวเขาก็ยังคงโกรธและเกลียดตัวเองเสมอ

“เราเกลียดตัวเอง เมื่อก่อนเราทำเรื่องเลวร้ายต่อนายและเซฮุนไว้มาก” ลู่หานโถมตัวกอดแบคฮยอน เพื่อให้กำลังใจอีกฝ่ายอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรนะแบคฮยอน เราให้อภัยนาย”

กว่าจะปลอบจนแบคฮยอนรู้สึกดีขึ้น และพร้อมเดินออกไปทำหน้าที่ของตนเองก็เล่นเอาซะลู่หานเหงื่อตก แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่าแบคฮยอนรู้สึกผิดต่อเขาและโอเซฮุนอย่างมากมายจริงๆ ไม่แตกต่างจากตัวเขาที่รู้สึกผิดต่อคนรักอยู่เสมอ ก่อนที่โอเซฉุนจะจากเขาไป เขาเคยทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บปวดเสียใจ แถมมือคู่นี้ของเขายังเคยทำร้ายโอเซฮุน เขาเกลียดตัวเองที่ไม่เชื่อใจชายหนุ่มให้มากกว่านี้ และเกลียดที่ครั้งนึงเขาเคยทิ้งขว้างความรักของโอเซฮุนอย่างไม่ใยดี จนในตอนนี้ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่าจะไปตามหานายได้ที่ไหน เซฮุน...ฉันคิดถึงนายนะ” คนตัวเล็กพูดขึ้นภายในใจ ขณะที่มองภาพอู๋อี้ฟานกำลังสวมแหวนให้แบคฮยอน ลู่หานอดที่จะคิดถึงวันแต่งงานของตนเองไม่ได้จริงๆ เขาจำได้ว่าวันนั้นเขากับโอเซฮุนมีความสุขที่สุด พวกเราทั้งคู่ยิ้มได้ทั้งวัน แม้จะเหนื่อยกับการเตรียมงานและไม่ได้พักผ่อนนานหลายชั่วโมง

“ยินดีด้วยแบคฮยอน” เมื่อสวมแหวนเสร็จแบคฮยอนก็เหลียวสายตามาทางเขา ลู่หานจึงพูดโดยไม่ออกเสียงเพราะระยะที่ค่อนข้างห่างไกลกัน ร่างบางระบายยิ้มอย่างมีความสุขส่งมาให้เขา เขาเองก็ส่งยิ้มบางๆ กลับไปให้อีกฝ่าย งานแต่งงานระหว่างแบคฮยอนและพี่อี้ฟานนั้นผ่านพ้นไปด้วยดี แถมในวันรุ่งขึ้นยังขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์แทบจะทุกฉบับ

.

.

.

.

“ผมว่าเรื่องของคุณกับเขามันโคตรจะดราม่า นี่มันยิ่งกว่าละครสุดรันทดอีกนะ” ซูโฮว่าขึ้น ก่อนจะยกถ้วยกาแฟบนโต๊ะขึ้นจิบ ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นสีหน้างอนๆ ของลู่หาน ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเขา

“รู้แบบนี้แล้วก็ควรตัดใจซะ เพราะผมจะไม่รักใครอีก”

“ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่ถอดใจครับ ผมว่าสามีคุณ เขาคงไม่ได้ห้ามหรอก หากกว่าคุณจะมีผู้ชายคนใหม่มาดูแล คุณเซฮุนคงไม่อยากเห็นคุณแก่ตายอย่างโดดเดี่ยวนักหรอกมั้ง” ชายหนุ่มพูดเหมือนทีเล่นทีจริง จนลู่หานเริ่มจะหงุดหงิด เขาช่างเป็นผู้ชายที่กวนโอ๊ยจริงๆ ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป บอกให้ตัดใจก็ยังจะสู้ต่อ นี่มันก็หกเดือนแล้วที่คนๆ นี้แวะเวียนมาหาเขาที่ร้านเบเกอร์รี่ และฝากฝั่งเป็นลูกค้าประจำ

“อย่ามาคิดเองเออเองสิคุณ ยังไงซะผมก็คงจะรักคุณไม่ได้หรอก คุณมาอย่าเสียเวลาเลย”

“ผมไม่บังคับคุณนะว่าต้องรักผม ผมแค่อยากดูแลคุณ อยากเห็นหน้าของคุณทุกวัน ทุกคนต่างก็เคยมีอดีตผมเองก็เคยมี ที่มันไม่ดีน่ะนะ พูดจริงๆ นะตอนนี้ผมโคตรจะคลั่งคุณเลย ทั้งๆ ที่ผมเองก็ไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อน อยากให้คุณลองพิจารณานักเขียนไส้แห้งคนนี้นิดนึงนะ” ร่างโปร่งไหวไหล่ หลังพูดอวดอ้างสรรพคุณของตนเองจบ

“อดีตที่ไม่ดีของคุณคืออะไรเหรอ” ลู่หานต้องยอมรับตรงๆ ว่าชายหนุ่มคนนี้ทำให้เขาลดทอนความเหงาลงไปได้เยอะเลยล่ะ ถึงจะกวนประสาทไปบ้าง แต่ซูโฮก็ทำให้เขาหัวเราะออกมาได้ทุกวัน

“ผมเองทำผู้หญิงคนนึงท้องด้วยความไม่ตั้งใจ ทุกวันนี้ก็ยังส่งค่าเลี้ยงดูลูกให้เธออยู่เรื่อยๆ ตอนนั้นผมเมา ก็นะตอนนั้นมันช่วงวัยรุ่น” คนตัวเล็กพยายามตั้งใจฟัง เพราะครั้งนี้ชายหนุ่มพูดมีสาระมากกว่าครั้งไหนๆ

"คุณไม่คิดจะรับผิดชอบเธอเหรอ หมายถึงแต่งงานอะไรทำนองนั้น ผมสงสารเด็ก”

“หึ...ผมจะแต่งงานกับเธอได้ยังไงในเมื่อผมไม่ได้รักเธอ ขืนแต่งงานกันไป สักวันก็คงต้องเลิกกันอยู่ดี ส่วนลูกผมเคยขอรับมาเลี้ยงดูเอง แต่ผู้หญิงคนนั้นกับครอบครัวเธอไม่ยอม” ลู่หานเม้มปาก พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นสบตาซูโฮ

“ลูกคุณ...ชื่ออะไรเหรอ ผมถามได้ไหม”

“น้องเวนดี้ ลูกผมน่ารักนะ ไว้วันหลังจะพาแกมาเล่นกับคุณที่ร้านนี้ดีไหม”

“วันหลังคุณลองพาแกมาละกัน ผมขอตัวไปดูขนมที่อบไว้ในครัวก่อน” ซูโฮรีบจับมือเรียวไว้ ก่อนที่ร่างเล็กจะลุกออกไปจากโต๊ะ “เย็นนี้ผมขอฝากท้องด้วยนะครับ”

“ยังจะต้องขออีกเหรอ ในเมื่อคุณก็ทานอยู่ทุกวัน” คนตัวเล็กกรอกตามองบน ร่างเล็กจ้องมองที่ฝ่ามือของอีกฝ่ายที่กำลังทาบทับอยู่บนมือของเขา และนี่ก็นับเป็นครั้งแรกที่เขายอมให้อีกฝ่ายแตะเนื้อต้องตัว

“มือคุณนุ่มดีนะ คุณใช้ครีมอะไรเหรอเดี๋ยวจะไปซื้อมาลองใช้ดูบ้าง” คนตัวเล็กเบะปาก พลางส่ายหน้าระคนเหนื่อยหน่าย ก่อนจะดึงมือตัวเองกลับ และลุกออกไปจากโต๊ะเพื่อเข้าไปจัดการขนมในห้องครัว เขาได้ยินเสียงหัวเราะของซูโฮดังแว่วมาจากด้านหลัง เอายังไงกับผู้ชายคนนี้ดี วางยาเบื่อซะเลยดีไหม!

ลู่หานพยายามบังคับตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรกับคิมซูโฮเพราะทุกครั้งที่เขารู้สึกดีกับชายหนุ่ม ตัวเขาก็มักจะรู้สึกผิดต่อโอเซฮุน

คิมซูโฮคือเพื่อนที่ช่วยให้เขาคลายเหงา แต่ชายหนุ่มไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อนเนี่ยสิ

ถ้าเกิดวันนึงชายหนุ่มเกิดเบื่อที่จะตามตื้อเขาแล้วไม่มาที่นี่อีกล่ะ....

..................................

เปิดให้อ่านเป็นตอนสุดท้ายนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9242 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 08:07
    เซ ไปแอบอยู่ที่ไหน ออกมานะ
    #9242
    0
  2. #9121 Pattika_patty (@pattika15) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 04:59
    6เดือนนี่แปปเดียวเองนะ ใจง่ายไปป่ะลู่หานตั้งแต่ป่อหรั๋นล่ะ หมั่นไสุ้5555
    #9121
    0
  3. #9099 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 21:26
    สำหรับเราหกเดือนยังใหม่เกินไปที่จะมีคนใหม่อ่ะนะ เราคงยังทำใจไม่ได้
    #9099
    0
  4. #9088 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 19:44
    มันผ่านไป 6 เดือนแล้วอ่ะ...ก็คงจะต้องยอมรับจริงๆแล้วใช่ไหมว่าเซฮุนได้จากไปจริงๆแล้ว.....พูดไม่ออกเลยอ่ะ..มันจุกไปหมด 
    #9088
    0
  5. #9083 Hunhan Selu (@Hunan) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 19:23
    เซฮุนยังไม่ตายหรอก เขาแค่บริจาคดวงตาให้ลู่หานแล้วหายไปจากลู่หาน เพราะไม่อยากให้ตัวเองเป็นภาระจองลู่หาน เราเชื่อแบบนั้น
    #9083
    0
  6. #9073 PrinceMillan (@smirnoff-24) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:45
    คือรักกันปานกลืนกิน 6 เดือนก็เริ่มรักใหม่ได้แล้ว
    #9073
    0
  7. #9072 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:43
    อย่าเลยนะลู่ ต้องคิดถึงลูกด้วยแล้วไหนจะเซอีก เราอยากให้เซกลับมาจังเลย
    #9072
    0
  8. #9071 natthakonkan (@natthakonkan) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:38
    มันคือฟิคฮุนฮานตอนจบก้อเป็นฮุนฮานเด้จะเป็นอื่นได้ไง รับไม่ได้เด้ออออ--
    #9071
    0
  9. #9070 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:08
    เซฮุนออกมาได้แล้ว เห็นมั้ยมีคนมาจีบลู่แล้ว ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! คิดถึงเซจุนจัง
    #9070
    0
  10. วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:31
    เราขอมาแวะดูก่อน
    จะมาอ่านตอน 100 % แค่อ่านเม้นก็เคล้าน้ำตาแล้วค่ะ
    #9069
    0
  11. #9068 natthakonkan (@natthakonkan) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 21:56
    ไรท์รู้ป่าวไรท์เป็นเรื่องแรกเลยครับที่พอเว็บมันแจ้งว่าอัพฟิคทีไรผมไม่กล้ากดเข้าไปอ่านคือแบบใจมันสั่นกลัวว่าลู่กับเซฮุนจะไม่ได้ได้อยู่ด้วยกันกว่าจะทำใจกล้าจดเข้ามาอ่านได้นิใช่เวลานานมากกก แต่เราชอบเรื่องที่ไรท์แต่น่ะครับ ทั้งภาษา เนื้อหา การบรรยายเกี่ยวกับตัวละครการกำเนิดเรื่องการทำให้เห็นว่ากว่าจะผ่านมันไปได้มันไม่ง่ายเลย อ่านที่เราเม้นด้วยน้าาา ขอบคุณที่แต่ฟิคดีๆให้อ่านน่ะครับไรท์คนสวย มีความสุขมากๆน่ะครับ
    #9068
    1
    • #9068-1 BABILON (@kwan074498625) (จากตอนที่ 54)
      6 มกราคม 2561 / 22:16
      ขอบคุณค่ะ มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย
      #9068-1
  12. #9061 คุณนายแม่ (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 00:50
    อ่านไปน้ำตาไหลไป สงสารทั้ง2คนเลย 😭 ขอให้พี่พระเอกเราไม่ตายเถอะ ขอให้เป็นแค่ความฝัน ฮืออออ
    #9061
    0
  13. #9060 ssS' (@zoryoe) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:36
    อ่านไปน้ำตาไหลไป ฮือออออ เศร้ามาจริงๆ ลู่กับเซจุนต้องดำเนินชีวิตกันต่อไป อ่านแล้วบีบหัวใจมากตอนที่รู้ว่าเซฮุนจากไป
    #9060
    0
  14. #9059 PrinceMillan (@smirnoff-24) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 03:37
    ม่ายยยยยนนยนยย
    #9059
    0
  15. #9058 Theaimmy12 (@Theaimmy12) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 00:58
    งื้ออออออ TT
    #9058
    0
  16. #9057 pop Champathong (@pppy55) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:32
    ไรท์ไม่เอาแบบนี้สิ. จะให้เจ็บกันทั้งเรื่องม่ายด้ายนะ
    #9057
    0
  17. #9056 nnnnc14 (@nnnnc14) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:26
    ฝันเถอะนะ
    #9056
    0
  18. #9055 SL.LewLyy (@apeesada) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:29
    ตายจริงหรอคะไรท์.....
    #9055
    0
  19. #9054 Born 2B AngeL (@krispy-kung) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 21:33
    ตายจริงๆหรอเนี่ย เฮ้ออออ
    #9054
    0
  20. #9053 funfun09 (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 20:56
    ไรต์จะจบแบบนี้จริงหรอออออ !!!
    #9053
    0
  21. #9052 MYTAEGI (@MYTAEGI) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 20:33
    แงงงง ตายจริงๆหรอ ไม่เอานะไรท์ ไม่เอาแบบนี้ 😭😭😭😭
    #9052
    0
  22. #9051 LookKaew snw (@kaew_shinee) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 19:09
    ฮืออออ ไม่นะ
    #9051
    0
  23. #9050 AIR_KORN (@kornkanok_air) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 17:51
    แง จะเป็นแบบนี้จริงเหรอออออ ขอร้องงงงงงง ฮรุก กลับมาได้หรือเปล่า~~
    #9050
    0
  24. #9049 AoM_PimtongG (@Aom_Pimtong) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 17:27
    ฮืออออออ ตายจริงเหรอ ไม่อยากให้ฮุนตายเลยอ่ะ

    #9049
    0
  25. วันที่ 4 มกราคม 2561 / 17:17
    ทำไมไรต์ไม่อ่อนโยนกับเลาเลยยย ไม่เอาแบบนี้นะไรต์ เลาเสียจุยยยย TT
    #9048
    0