[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 50 : Final Season chapter : 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 ต.ค. 62




หลังจากที่ลู่หานปรับตัวได้เยอะพอสมควรแล้ว เซฮุนก็พาเซจุนมาเยี่ยมร่างเล็กที่ร้านกาแฟ เขาขอร้องให้จงอินโกหกคนตัวเล็ก ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นคนไปรับเซจุนมาจากที่บ้านเอง และได้ขออนุญาตโอเซฮุนกับคุณเซฮยองเรียบร้อยแล้ว ว่าจะให้เซจุนมานอนค้างกับลู่หานที่ร้านของคยองซูในทุกๆ วันหยุดของเด็กน้อย โดยเซฮุนเองก็ได้ขอร้องลูกชายไว้ว่าห้ามเอ่ยชื่อของตนเองให้มารดาของแกได้ยินเด็ดขาด รวมถึงให้แกนั้นเรียกเขาว่าคุณคนใบ้หรือคุณบุรุษพยาบาลด้วยเช่นกัน เซฮุนสัญญาว่าจะซื้อของขวัญและขนมให้เซจุน หากว่าลูกชายของเขานั้นสามารถทำตามข้อตกลงระหว่างกันได้สำเร็จ

ตอนนี้สองแม่ลูกกำลังนอนกอดกันบนเตียง หลังจากกินขนมและพูดคุยหยอกล้อกันจนเหนื่อยล้า เด็กน้อยฝังใบหน้าอ้วนกลมแนบเข้ากับอ้อมอกของลู่หาน เซฮุนระบายยิ้มต่อภาพที่เห็น วันนี้ลู่หานหัวเราะและยิ้มกว้างได้มากกว่าทุกวัน ชายหนุ่มจัดการห่มผ้าให้ทั้งสองคนด้วยความรัก ก่อนจะโน้มตัวลงหอมแก้มเด็กน้อย จากนั้นชายหนุ่มก็เคลื่อนริมฝีปากมาจูบเบาๆ ที่หน้าผากของลู่หาน เนิ่นนานกว่าเขาจะถอนริมฝีปากออกมา ชายหนุ่มเดินไปปิดไฟ ก่อนจะล้มตัวนอนที่โซฟา ซึ่งอยู่ห่างจากเตียงนอนของลู่หานไม่มากนัก ลู่หานค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยหัวใจที่แสนจะสั่นระรัว ความจริงแล้วเขารู้สึกตัวแล้วล่ะตอนที่อีกฝ่ายจูบหน้าผาก แต่ก็ทำเป็นหลับตาไว้ ทุกสัมผัสของคุณคนใบ้ ไม่ได้แตกต่างอะไรกับสัมผัสของโอเซฮุนเลย.... ในทุกๆ ค่ำคืนหลังจากวันที่อีกฝ่ายจูบเปลือกตาของเขา ในช่วงเวลาที่อีกฝ่ายคิดว่าเขานั้นหลับไปแล้ว ชายหนุ่มก็มักจะหอมแก้มและบางคืนก็จูบหน้าผากของเขาเสมอ การกระทำเหล่านั้นยิ่งทำให้เขาหวั่นไหว หรือว่าเขาจะเผลอตกหลุมรักคุณคนใบ้เข้าให้แล้ว ทว่าทุกครั้งที่เขารู้สึกหวั่นไหวต่อชายหนุ่ม ภาพของโอเซฮุนก็ชอบเข้ามาปรากฏในความคิดของเขาเสมอ

โอเซฮุนในคราบของบุรุษพยาบาล กำลังอุ้มเด็กน้อยด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างนั้นสอดประสานกับนิ้วมือทั้งห้าของลู่หาน รวมถึงด้านหลังของชายหนุ่มก็มีกระเป๋าเป้ใบใหญ่ วันนี้เซฮุนขับรถพาลู่หานและเซจุนมาเที่ยวพักผ่อนกันที่สวนสาธารณะ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับตัวร้านกาแฟมากนัก เมื่อได้ทำเลที่เหมาะสมเขาก็จัดการปูเสื่อ โดยทำเลที่เขาเลือกนั้นอยู่ใกล้ๆ กับสระน้ำขนาดใหญ่ แถมบรรยากาศยังร่มรื่นอีกด้วย ก่อนจะจูงมือลู่หานกับเซจุนมานั่ง วันนี้มีหลายครอบครัวพากันมาปิกนิกที่นี่ รวมถึงครอบครัวของเขาด้วยเช่นกัน นานแค่ไหนแล้วที่เราสามคนพ่อแม่ลูก ไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันแบบนี้ เขาผิดเองที่บ้างาน จนมันส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว และตอนนี้ก็มีแนวโน้มว่ามันจะไม่มีทางกลับมาเป็นแบบเดิมได้อีก ในเมื่อคนตัวเล็กยืนยันคำเดิมว่าจะหย่ากับเขา

“ขอบคุณนะคุณคนใบ้ และก็ขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก” พรุ่งนี้เซจุนก็จะต้องกลับไปอยู่กับพ่อของแกที่บ้านหลังนั้น เพราะวันนี้คือวันหยุดของแกวันสุดท้าย และเขากับลูกคงได้เจอกันอีกครั้งในสัปดาห์หน้า เมื่อเช้าเขาก็เลยขอร้องให้คุณบุรุษพยาบาลช่วยพาเขากับลูกมาที่นี่ เขาอยากใช้ทุกวินาทีอยู่กับลูกให้คุ้มค่ามากที่สุด และเขาก็รู้ตัวว่าคงจะดึงลูกชายให้มาอยู่กันกับเขาอย่างถาวร ตามเจตนารมณ์เดิมไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อสภาพร่างกายของเขาตอนนี้...ลู่หานไม่อยากให้เซจุนต้องลำบาก เขาอยากให้เซจุนได้รับการดูแล และการศึกษาที่ดี ตระกูลโอคงทำให้เซจุนได้มากกว่าเขา ซึ่งตอนนี้กลายเป็นคนพิการตาบอดไปแล้ว

-ผมเต็มใจครับ-

“ม้า....ม้าดูนก นกตัวใหญ่มากๆ แถมสีส้วยสวย” เซจุนชี้ไปที่บนกิ่งไม้ พรางร้องเรียกให้ม้าหันไปดู นั่นทำให้คนตัวเล็กนิ่งค้างไป ก่อนจะใช้ท่อนแขนโอบกอดเด็กน้อยบนตัก

“นกตัวนั้นคงจะสวยมากเลยใช่ไหมเซจุน...หนูถึงได้ชอบมันมากขนาดนี้ คงดีนะถ้าม้ามีโอกาสได้มองเห็นอีกครั้ง”

“เซจุนขอโทษ...ตอนนี้ม้ามองไม่เห็นแล้ว แต่ถึงม้ามองไม่เห็น แต่เซจุนก็รักม้าเหมือนเดิมน้า” คนตัวเล็กระบายยิ้มสดใส ก่อนจะถูกเด็กน้อยขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่ทั้งข้างซ้ายและขวา เซจุนหัวเราะชอบใจ

“คิกๆ ป๊าเซจุนหิวแล้ว อุ๊บ…” เซฮุนส่ายหน้าพรางอมยิ้มให้กับเด็กน้อยที่กำลังใช้มือปิดปาก เมื่อเผลอทำผิดข้อตกลง

“ป๊าเหรอเซจุน...เขามาที่นี่ด้วยเหรอ ไหนว่ามีเราแค่สามคนไงคุณคนใบ้” เซฮุนส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากลูกชาย มือหนาหยิบขนมปังในกระเป๋าเป้ออกมามาล่อเด็กน้อย กลิ่นหอมหวานของมันทำให้เซจุนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะเบะปากส่งให้คนเป็นพ่อ

“ป๊าไม่ได้มาหรอกฮับ เซจุนแค่คิดถึงป๊ามาก เลยหลุดปากพูดถึงป๊า” ลู่หานถอนหายใจโล่งอก หากเจอกันเขาก็ไม่รู้จะทำตัวเช่นไรกับฝ่ายนั้น เขาไม่อยากให้เซฮุนมาเห็นเขาในสภาพนี้ แม้จะบอกว่าเกลียด ทว่าภายในใจลึกๆ ปฏิเสธไม่ได้มาเขาคิดถึงชายหนุ่ม มันก็ทั้งรักทั้งเกลียดน่ะนะ อธิบายความรู้สึกยากจริงๆ แต่ถ้าจะให้กลับมาคืนดีและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอีกครั้ง ลู่หานคิดว่าอย่าเลยดีกว่า ให้ฝ่ายนั้นดูแลรับผิดชอบเด็กสาวคนนั้นไปเถอะ

“ม้าอยากให้ป๊ามาเหรอ ป๊าเขาคิดถึงม้ามากเลยนะ รักม้ามากๆ ด้วย” เซจุนรับขนมปังจากเซฮุนมาเคี้ยวตุ่ยๆ ก่อนจะเอ่ยถามมารดาที่ตอนนี้ใบหน้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

“ตอนนี้เขากับผู้หญิงคนนั้นคงจะกำลังมีความสุขด้วยกัน ม้าไม่อยากกลับไปเป็นก้างขวางคอใคร”

“เซจุนไม่เข้าใจที่ม้าพูด” ลู่หานลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

“โตขึ้นเซจุนจะเข้าใจเองลูก...เรื่องของม้ากับป๊ามันจบลงแล้วล่ะ ตอนนี้ป๊ากับม้าแค่ต้องทำหน้าที่พ่อและแม่ของหนูให้ดีที่สุด” ลู่หานกระซิบข้างหูเด็กน้อย

ในส่วนของบทบาทการเป็นสามีภรรยาระหว่างเขาและเซฮุนนั้นในตอนนี้คงจบลงแล้ว แต่ในส่วนของบทบาทการเป็นผู้ให้กำเนิดจะยังไงดำเนินต่อไปอย่างไม่มีสิ้นสุด

เซฮุนเองก็พอจะได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น หัวใจของเขาเจ็บจุกไปหมด เขาไม่รู้ว่าจะสามารถเซ็นใบหย่าให้คนตัวเล็กได้อย่างไร หากวันนั้นมาถึง ในเมื่อเขายังคงรักอีกฝ่ายอยู่เต็มหัวใจเช่นนี้ และเรื่องของคิมซอลฮยอนเขาจะทำให้ลู่หานเข้าใจเขาให้ได้ในสักวัน

-น้ำผลไม้ครับ ดื่มแล้วจะสดชื่น อย่าเครียดนะผมเป็นห่วงคุณมาก- คนตัวเล็กยิ้มรับ ก่อนจะดื่มน้ำผลไม้ในแก้วที่ชายหนุ่มนำมาวางบนฝ่ามือให้เขา

“ต่อไปนี้ลู่จะยิ้มให้เยอะๆ คุณคนใบ้สบายใจได้เลย”

“ป๊าเซจุนขอด้วยแก้วนึง!! จะเอาเหมือนของม้า เซจุนหิวน้ำ” ชายหนุ่มทอดถอนหายใจอย่างรู้สึกปวดหัว เขาคิดว่านะถ้าพรุ่งนี้เซจุนยังไม่กลับบ้าน แผนของเขาคงจะแตกเร็วขึ้น อยากกินยาแก้ปวดหัวสักสิบเม็ด

“ไหนว่าป๊าไม่ได้อยู่ที่นี่ไงเซจุน”

“ก็คุณบุรุษพยาบาลของม้า เขาหน้าตาคล้ายป๊านิฮับ เซจุนก็เลยหลุดปากเรียกเขาว่าป๊า”

“....เป็นอย่างนี้นี่เองสินะ” ลู่หานยิ่งรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จริงๆ ก็รู้สึกมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ ร่วมถึงตอนอยู่โรงพยาบาลด้วย เซฮุนรู้สึกเย็นยะเยือกเมื่อมองไปที่ใบหน้าของลู่หาน คนตัวเล็กเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ และเหมือนจะกำลังขบคิดอะไรบางอย่างด้วย หวังว่าเขาจะไม่โดนอีกฝ่ายจับได้ในเร็ววันนี้หรอกนะ ขอเวลาให้เขาได้อยู่ใกล้ชิดกับลู่หานต่ออีกสักนิดเถอะ...

.

.

.

.

อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เขาพักผ่อนน้อย และต้องตื่นเช้าอยู่เกือบทุกวัน ร่างกายของเขาก็เลยเกิดอาการล้มป่วยอย่างกะทันหัน และลู่หานก็เป็นฝ่ายเสียสละเตียงนอนของตนเองให้เขาได้นอนพักผ่อน เซฮุนกำลังเป็นไข้ แถมร่างกายยังปวดเมื่อยไปหมด สาเหตุสำคัญเพราะเขานอนผิดท่า อีกทั้งพื้นที่บนโซฟาก็ไม่ได้มีมากมายอะไรนัก ผิดกับขนาดรูปร่างของเขาที่สูงชะลูด

“คุณคนใบ้ทานยาก่อนฮะ ลู่วานให้แบคฮยอนเขาซื้อมาให้คุณน่ะ” ร่างเล็กส่งกระปุกยาแก้ไข้ให้ชายหนุ่ม เซฮุนขยับกายพิงพนักเตียง ก่อนจะคว้ากระปุกยามาถือไว้ เขาเทยาในกระปุกสีขาวสะอาดมาสองเม็ด จากนั้นก็หยิบขวดน้ำใกล้เตียงขึ้นมาดื่มตบท้าย

-แทนที่ผมจะได้ดูแลคุณอย่างเต็มที่ ดันมาป่วยเข้าซะงั้น ผมมันแย่จริงๆ - ลู่หานส่ายหน้า คนตัวเล็กอมยิ้มนิดๆ

“คุณดูแลลู่อย่างดีที่สุดแล้วฮะ คราวนี้ขอให้ลู่ได้ดูแลคุณบ้างเถอะ” แม้ใบหน้าของชายหนุ่มในตอนนี้จะอิดโรยมากแค่ไหน ทว่าริมฝีปากของเขาก็ยังคลี่ยิ้มออกมาได้

-ให้ผมไปนอนที่โซฟาเถอะครับ คุณจะได้นอนหลับอย่างสบายตัว-

“ได้ที่ไหนกันล่ะ คุณไม่สบายอยู่นะ เอาเป็นว่าคุณนอนที่เตียงของลู่ไปก่อน ส่วนลู่จะนอนที่โซฟาเองฮะ” ลู่หานยืนยันคำเดิมเหมือนกับเมื่อตอนเช้าไม่มีผิด เขาจะเป็นฝ่ายนอนที่โซฟาแทนคุณคนใบ้เอง แบคฮยอนบอกว่าคุณคนใบ้ตัวโต นอนโซฟาในห้องเขานานๆ คงจะปวดเมื่อยแย่ รู้อย่างนี้ลู่หานยิ่งรู้สึกผิด

“ฝันดีนะฮะคุณคนใบ้”

-ผมจะหายป่วยให้เร็วที่สุดครับ- ลู่หานพยักหน้า ร่างเล็กลุกจากเตียง ก่อนใช้ไม้เท้าแกว่งไกวในทิศทางเบื้องหน้า พลางนับจำนวนก้าวในใจ จากนั้นคนตัวเล็กก็ล้มตัวนอนบนโซฟา

คืนนี้เขาคงอดได้หอมแก้มนุ่มๆ ของลู่หาน...

ชายหนุ่มระบายยิ้มอย่างพึงพอใจ เวลานี้ลู่หานปรับตัวได้มากแล้ว แถมยังคิดบวกมากขึ้น สิ่งที่เขาสอนอีกฝ่าย ลู่หานก็ทำได้ดีเลยทีเดียว

.

.

.

.

“คุณคนใบ้...”

“ฮื่อออ” ลู่หานได้ยินเสียงขยับพลิกตัวไปมาบนเตียง และเสียงครวญครางเบาๆ ในลำคอของชายหนุ่ม อาการของคุณบุรุษพยาบาลคงไม่ดีขึ้นแน่ๆ เขาตัดสินใจลุกจากโซฟา และใช้ไม้เท้านำทางเพื่อมาดูอาการของชายหนุ่มที่เตียงอีกครั้ง

“ตัวร้อนขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย” เพราะเขาตาบอดจึงทำอะไรได้ลำบาก ลู่หานอยากหาผ้ามาเช็ดตัวคุณใบ้ แต่กะละมังก็ดันอยู่ในครัวด้านล่างเสียนี่ จะลงไปตอนนี้ก็ไม่ได้เสียด้วยสิ เพราะเวลาที่เขาจะขึ้นลงบันได จะต้องมีคนคอยช่วยพยุงทุกครั้ง หากจะให้ลงไปตามลำพังในตอนนี้ละก็ มันอันตรายเกินไปสำหรับเขาในสภาพร่างกายเช่นนี้ ลู่หานเม้มปากเป็นเส้นตรงอย่างใช้ความคิด ตอนนี้คงต้องช่วยคุณคนใบ้ก่อน เขาไม่ควรคิดถึงเรื่องเหมาะสมไม่เหมาะสม เพราะในสถานการณ์เช่นนี้เขาไม่มีทางเลือก ยังไงก็ขอให้คุณคนใบ้อาการดีขึ้นเป็นพอ

คนตัวเล็กเดินไปหยิบผ้าห่มที่โซฟาและจัดการห่มให้ชายหนุ่มอีกชั้น ก่อนจะสอดตัวเองลงไปนอนตะแครงข้างๆ อีกฝ่าย คนตัวเล็กนอนตัวแข็งทื่อยามที่โดนกอดรัดด้วยพละกำลังมหาศาล คนตัวเล็กเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ยามที่ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดที่ซอกคอของเขา ลู่หานสัมผัสได้ถึงความชื้นที่เกิดจากเม็ดเหงื่อที่ไหลออกมาจากร่างกายของบุคคลที่โอบกอดเขาอยู่ หวังว่าพรุ่งนี้ตื่นมาคุณคนใบ้จะอาการดีขึ้น

เมื่อผ่านไปสักพักคนตัวเล็กก็พลิกกายหันหน้าเข้าหาชายหนุ่ม จนกลายเป็นว่าเขานอนซุกอกของอีกฝ่าย มือเรียวแตะเบาๆ ไปทั่วใบหน้าของบุรุษพยาบาล หวังจะวัดอุณหภูมิร่างกายอีกฝ่าย คนสวยถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อร่างกายของชายหนุ่มไม่ได้ร้อนมากเหมือนคราแรกแล้ว และมันคงจะจริงอย่างที่ลูกชายเขา เคยบอกว่าชายหนุ่มนั้นมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับโอเซฮุน ลู่หานละมือจากใบหน้าของชายหนุ่ม ก่อนจะก้มตัวลงซุกหน้าอกของอีกฝ่ายด้วยความอ่อนเพลีย เลือกที่จะตัดทุกความคิดและทุกความกังวลทิ้งไป

“ขอบคุณนะลู่” สบถเสียงเบา หลังจากที่เห็นว่าคนตัวเล็กนั้นหลับสนิท เขารู้สึกตัวก็ตอนที่คนตัวเล็กสัมผัสไปทั่วใบหน้านั่นแหละ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใจดีขนาดนี้ แต่ก็อดหึงหวงไม่ได้อยู่ดี ใช่เขากำลังหึงลู่หานกับอีกหนึ่งตัวตนที่เขาสร้างมา เขาไม่อยากให้คนตัวเล็กใจดีแบบนี้กับใครๆ ไปเสียหมด เซฮุนเขาทั้งรักทั้งหวงคนตัวเล็ก ร่างสูงกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นขึ้น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงบรรจงจูบหน้าผากมนด้วยความอ่อนโยน

และหลังจากคืนนั้น แม้ว่าอาการของเขาจะดีขึ้นมากแล้วก็ตาม แต่ชายหนุ่มก็ใช้แผนแกล้งป่วย เสแสร้งต่อหน้าลู่หานว่ายังคงมีอาการปวดหัวตัวร้อนอยู่ ก็นะเขาขอใช้โอกาสนี้นอนกอดลู่หานให้หนำใจหน่อยเถอะ ไม่ได้นอนกอดเมียเสียตั้งหลายเดือน ที่สำคัญเขาต้องขอบคุณแบคฮยอนมากที่นำไดร์เป่าผมมาให้เขาหยิบยืม เพื่อให้แผนการเหลี่ยมจัดครั้งนี้สำเร็จ หึ... เวลาที่ลู่หานออกไปนอกห้อง เขาก็จะแอบใช้ไดร์เป่าผมมาจ่อที่หน้าผากกับซอกคอ เพื่อให้ลมร้อนๆ ทำให้ผิวหนังบริเวณที่ต้องการมีอุณหภูมิสูงขึ้น พอลู่หานเข้ามาในห้องเขาก็แกล้งทำเป็นจับไข้หนาวสั่น เรียกคะแนนสงสารจากอีกฝ่าย ซึ่งได้ผลดีทีเดียว เซฮุนโคตรจะคิดถึงไออุ่นและกลิ่นกายของคนตัวเล็ก ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วน่ะนะ ขอให้เขาได้มีโอกาสนอนกอดเมียอีกสักสองคืน...

.

.

.

.

คืนนี้เป็นเป็นคืนที่สองแล้วที่เขาต้องมานอนร่วมเตียงกับคุณบุรุษพยาบาล ลู่หานได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอจากคนข้างๆ ก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงจะผล็อยหลับไปแล้ว มือเรียวจับท่อนแขนที่พาดทับเอวของเขา ก่อนจะนำไปวางข้างกายอีกฝ่าย คนตัวเล็กระบายลมหายใจอย่างรู้สึกโล่งอก อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมอาการป่วยของอีกคนถึงยังไม่หายดี พรุ่งนี้ถ้ายังไม่ดีขึ้นอีก เขาจะคะยั้นคะยอให้ชายหนุ่มไปหาหมอที่โรงพยาบาล คนตัวเล็กลองใช้หลังฝ่ามือสัมผัสเบาๆ บริเวณหน้าผากของชายหนุ่มเพื่อวัดอุณหภูมิ ปรากฏว่าตัวของชายหนุ่มไม่ได้ร้อนแล้ว เมื่อคืนก็ไม่ได้ร้อนเช่นกัน แต่พอตื่นเช้ามาร่างกายของอีกฝ่ายกลับตัวร้อนจี๋ ลู่หานอดแปลกใจไม่ได้

คนตัวเล็กเบิกตาโต เมื่อถูกอีกฝ่ายดึงไปกอดรัดอีกครั้ง แถมยังเอาขามาพาดที่ต้นขาเขาอีกด้วย สุดท้ายก็ต้องยอมให้อีกฝ่ายนอนกอดอยู่อย่างนั้นทั้งคืน

Rrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrrr~

“โทรศัพท์ของคุณคนใบ้” ลู่หานพูดออกมาเบาๆ เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แล้วเสียงของเขาจะทำให้ชายหนุ่มนอนได้ไม่เต็มอิ่ม

Rrrrrrrrrrrrrrrr~ Rrrrrrrrrrr~

“คงจะมีเรื่องด่วนจริงๆ ถึงได้โทรมาถี่ขนาดนี้” ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง พลางชั่งใจว่าเขาจะรับสายดีรึเปล่า ไม่นานมือเรียวก็คลำไปหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นครืน ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง คงจะมีเรื่องสำคัญมากถึงได้โทรมา เพราะถ้าให้เขาคาดเดา คุณบุรุษพยาบาลซึ่งเป็นใบ้คนนี้ คงจะได้วิธีติดต่อสื่อสารผ่านแชทหรือการส่งข้อความมากกว่า

Rrrrrrrrrrrrrrr~

ลู่หานตัดสินใจรับสาย โดยตั้งใจว่าจะให้คนปลายสายนั้นบอกธุระสำคัญมา แล้วเขาจะนำไปบอกกับคุณคนใบ้อีกทีเมื่อชายหนุ่มตื่น

(วันนี้ตอนเที่ยงผมจะนำเอกสารการซื้อขายวัสดุก่อสร้างไปให้คุณเซ็นที่ร้านของคุณคยองซูนะครับ คุณเซฮุน)

(ไม่ทราบว่าคุณสะดวกรึเปล่าครับ)

(คุณเซฮุน...คุณกำลังยุ่งอยู่เหรอครับ ทำไมถึงไม่ตอบผมเลยล่ะ)

(งั้นเอาเป็นว่าตอนสิบเอ็ดโมงผมจะติดต่อคุณไปอีกทีนะครับ) ลู่หานกำโทรศัพท์ในมือแน่น จนฝ่ามือของเขานั้นเริ่มสั่น พยายามสกัดกลั้นเสียงสะอื้นไว้ในลำคอ ดวงตาของเขาร้อนผ่าวราวกับโดนทาบด้วยเหล็กร้อน หยาดน้ำตามากมายไหลรินอาบข้างแก้มเนียน ไม่ใช่แค่โอเซฮุนที่โกหกเขา แต่ทุกคนรอบตัวก็โกหกเขาด้วยเช่นกัน ทุกความเสียใจรวมทั้งอารมณ์โกรธกรุ่น ทำให้ความอดทนของลู่หานขาดผึงในที่สุด

ร่างเล็กเขวี้ยงโทรศัพท์ในมือไปที่คนนอนหลับ ก่อนจะตะเกียดตะกายลงจากเตียง จนเผลอสะดุดหกล้ม ถึงกระนั้นเขาก็ยังพยายามถอยหนีให้ไกลจากคนโกหกหลอกลวง เซฮุนสะดุ้งตื่นทันทีเมื่อวัตถุบางอย่างถูกปาเข้ามากระแทกใบหน้าของเขาอย่างจัง เมื่อสติกลับมาร้อยเปอร์เซ็นต์บวกกับภาพที่เขาเห็น ทำให้ใจของเขาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที คงไม่ใช่ว่าลู่หานรู้ความจริงแล้วหรอกนะ เซฮุนกดเช็คข้อมูลในโทรศัพท์ มีคนรับสายอี้ชิงเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว เซฮุนรีบกระโดดลงจากเตียงหวังจะอุ้มลู่หานขึ้นมาจากพื้น

ให้ตายเถอะ!!!!

“อย่ามาแตะต้องตัวเรา โอเซฮุน!!!” ลู่หานปัดมือของเซฮุนออกจากลำแขนด้วยความโมโห ดวงตาหม่นหมองแดงก่ำ

“ฮื่อ...นายจะโกหกหลอกลวงอะไรเราอีก คงจะเห็นว่าเราโง่มากสินะถึงได้ทำแบบนี้!!! ฮรึก” ลู่หานพยายามจะลุกขึ้นยืนเมื่อถึงปากประตู และเซฮุนก็เป็นฝ่ายประคองอีกฝ่าย แม้จะโดนผลักโดนทุบตีมากแค่ไหน แต่เซฮุนก็ไม่มีวี่แววว่าจะปล่อยคนตัวเล็กออกจากลำแขนตนเอง เขาอยากกอดลู่หานให้แน่นที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เพราะพรุ่งนี้เขาคงไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้อีกแล้ว เมื่อลู่หานรู้ความจริงทั้งหมด แน่นอนว่าจากที่ลู่หานเกลียดเขามากอยู่แล้ว มันคงจะเพิ่มเป็นทวีคูณ คนตัวเล็กใช้แรงที่มีผลักชายหนุ่ม ก่อนจะกระทืบแรงไปที่เท้าของอีกฝ่ายอย่างสะเปะสะปะ ชายหนุ่มผละกายออกไปจากเขาเล็กน้อย และลู่หานก็รีบใช้จังหวะนั้นเปิดประตู เขาอยากหนีออกมาให้ไกลจากผู้ชายคนนี้

“ลู่หาน มันอันตรายนะ! เธอยังลงบันได้เองไม่ได้นะ หยุดก่อน หยุดเดี๋ยวนี้!!!” เซฮุนรีบกระชากข้อมือเรียวให้ลู่หานหันกลับมา ยิ่งเห็นน้ำตาบนใบหน้าของร่างเล็ก ใจเขาก็ยิ่งเจ็บปวด เขาไม่ได้อยากจะหลอกลวงอีกฝ่าย แต่ถ้าไม่ใช้วิธีนี้เขาก็จะไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้ลู่หานอีกเลย

“ปล่อย!!! นายควรกลับไปดูแลลูกเมียของนายสิ ทำไมถึงได้ทำแบบนี้โอเซฮุน นายมันใจร้ายที่สุด ฮึก” ลู่หานพยายามดิ้นรนขัดขืนเมื่ออีกฝ่ายดึงเขาไปโอบกอดอย่างแนบแน่น ใบหน้าสวยฝังลงที่หน้าอกแข็งแกร่งที่เขาแสนจะคุ้นเคยดี เขาเอะใจมากตั้งนานแล้ว เรื่องของคุณคนใบ้กับโอเซฮุน แต่ก็พยายามหาเหตุผลมาหักล้างข้อสงสัยของตัวเองเสมอ พยายามหลอกตัวเองว่าโอเซฮุนคงจะไม่ใช่คนๆ เดียวกับคุณคนใบ้ แต่แล้ววันนี้....ความจริงทั้งหมดก็กระจ่าง

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะรู้สึกยังไงดีกับคนที่กำลังกอดเขาอยู่ ใจนึงก็อยากจะผลักไสไปให้ไกลๆ เพราะโกรธที่ถูกอีกฝ่ายต้มซะเปื่อย แต่อีกใจก็อยากกอดชายหนุ่มตอบเช่นกัน แม้หัวใจจะอยากปฏิเสธ แต่ก็ต้องยอมลับว่าลึกๆ เขาคิดถึงชายหนุ่มมากเหลือเกิน ใครกันจะลืมรักแรกของตัวเองได้ แถมโอเซฮุนยังเป็นพ่อของเซจุนลูกชายของเขา ความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน ทุกอย่างยังคงกระจ่ายชัดในความทรงจำ ทว่าจิตสำนึกของเขากลับสั่งไม่ให้เขากระทำเช่นนั้น ลู่หานถึงได้พยายามผลักไสอีกฝ่ายให้ออกไป เพราะโอเซฮุนมีซอลฮยอนและลูกในท้องต้องรับผิดชอบ และทั้งสองคนนั่นมีส่วนให้ลูกในท้องของเขา...ตาย

“ซอลฮยอนไม่ใช่เมียฉันนะลู่หาน ฉันน่ะมีเธอเป็นเมียแค่คนเดียว” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่หานก็ร้องไห้หนักขึ้น ดวงตาของอีกคนทั้งแดงก่ำและเริ่มมีร่องรอยบวมช้ำปรากฏให้เห็น ฝ่ามือหนาลูบศีรษะร่างเล็กอย่างอ่อนโยน เซฮุนนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อถูกกำปั้นของลู่หานชกเข้าที่หน้าอกของเขาเต็มๆ แรง

“แต่เด็กนั่นท้อง...และพ่อของเด็กในท้องเธอก็คือนาย!” คราวนี้เซฮุนยอมผละกายออกมาจากร่างเล็ก หากแต่ฝ่ามือใหญ่ยังคงจับข้อมือเรียวไว้ ชายหนุ่มจ้องลึกไปที่ดวงตาซึ่งมืดบอดของลู่หาน ที่เขาทำลงไปทั้งหมด ที่เขานั้นลงทุนปลอมตัวเป็นบุรุษพยาบาลเพื่อจะได้ดูแลอีกฝ่าย มันไม่สามารถทำให้ลู่หานรับรู้ได้บ้างเลยใช่ไหม ว่าเขานั้นรักและแคร์อีกฝ่ายมากขนาดไหน เขารักลู่หานแค่เพียงคนเดียว แม้แต่ดวงตาของเขา ในตอนนี้เขาก็สามารถควักมันและมอบให้อีกฝ่ายได้

“ใช่ ลูกในท้องของซอลฮยอนแกเป็นลูกของฉันเอง”

“หึ...นายมันเลวเซฮุน!” ลู่หานก้มหน้าลง ก่อนจะพูดประโยคนี้ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าโอเซฮุนคือพ่อของเด็ก แต่พอได้ยินคำสารภาพจากปากอีกฝ่ายชัดๆ แบบนี้ เขาก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี

“เพราะฉันไม่อยากให้ลูกของซอลฮยอนเป็นเด็กไม่มีพ่อ ก็เลยรับแกเป็นลูกอีกคน ลู่หานเธอจะให้ฉันไปสาบานที่ไหนก็ได้ ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าไม่เคยมีอะไรเกินเลยกับซอลฮยอน ฉันคิดกับแกเป็นแค่น้องสาวคนนึงเท่านั้น”

“นายจะให้ฉันเชื่อนายได้ยังไง! ฮื่อ....ในเมื่อฉันเห็นนายกับเด็กคนนั้นอยู่ด้วยกันที่คอนโดในสภาพแบบนั้น พอทีเถอะเลิกแก้ตัวสักทีฉันไม่อยากฟังคำโกหกของนายอีกแล้ว!!!” เขาอธิบายไปเท่าไหร่ลู่หานก็คงจะไม่มีทางเชื่อคำพูดของเขา ยกเว้นว่าคงจะต้องใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์ตรวจดีเอ็นเอเด็ก ลู่หานจะได้หมดข้อสงสัยระหว่างเขากับซอลฮยอนสักที แต่นั่นก็อีกตั้งหลายเดือนกว่าซอลฮยอนจะคลอด

“ฉันขอโทษนะลู่ ขอโทษที่ทำให้เธอเชื่อใจไม่ได้” โอเซฮุนวางใบหน้าลงบนบ่าของลู่หาน ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ ชายหนุ่มปล่อยน้ำตาออกมาด้วยความอึดอัดใจ ร่างเล็กผงะตกใจเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น แต่เขาจะไม่มีทางใจอ่อนเป็นอันขาด

“ฉันจะหย่ากับนายเซฮุน...ถ้านายยังรักฉัน ช่วยเซ็นใบหย่าให้ฉันด้วย”

“ต้องการแบบนั้นจริงๆ เหรอลู่ เธอยังรักฉันอยู่บ้างไหม” ตัดสินใจถามออกไป แม้จะรู้ในคำตอบดี

“...ฉันเกลียดนายโอเซฮุน ช่วยปล่อยฉันไปสักที!” คนตัวเล็กตวาดใส่หน้าชายหนุ่ม เซฮุนค่อยๆ โน้มตัวลงมาจูบเบาๆ ที่เปลือกตาบางซึ่งยังคงมีหยาดน้ำตาติดค้างอยู่

“ทำบ้าอะไรของนาย! หลีกไปให้พ้น ไอ่คนหลอกลวงปลิ้นปล้อน!!” ลู่หานสะดุ้งตกใจกับสัมผัสของชายหนุ่ม คนตัวเล็กผลักชายหนุ่มออกไปอย่างสุดกำลัง เซฮุนก็แค่อยากจะจูบลาคนตัวเล็ก เพราะต่อไปเขาคงจะไม่มีโอกาสได้ดูแลอีกฝ่ายแล้ว ในเมื่อลู่หานไม่ต้องการความห่วงใยจากตัวเขา โอเซฮุนคงต้องหายไปพร้อมกับคุณคนใบ้บุรุษพยาบาลจอมปลอม ก่อนจะตกใจจนแทบช็อกหมดสติ เมื่อเขาได้ยินเสียงเหมือนบางอย่างกำลังพลัดตกบันได ร่างเล็กดวงตาเบิกค้าง หยาดน้ำตามากมายไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาเขา

“เซฮุน นาย....ไม่ ไม่จริง” เซฮุนรู้สึกว่าร่างกายของเขามันเจ็บร้าวไปเสียทุกส่วน โดยเฉพาะศีรษะกับท่อนแขน กระนั้นดวงตาคมก็ยังคงจับจ้องไปที่คนตัวเล็กด้านบน ลู่หานมีท่าทางตกใจรนรานเป็นอย่างมาก ลู่หานคงไม่ได้ตั้งใจหรอก อีกอย่างเขาเจ็บยังดีกว่าที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายพลัดตกลงมา ถ้าเป็นแบบนั้นเขาต้องเสียใจมากกว่านี้หลายร้อยเท่า โกรธตัวเองที่ปล่อยให้ลู่หานต้องเจ็บตัวอีกครั้ง ชายหนุ่มส่งยิ้มนัยน์ตาเศร้าไปให้คนที่อยู่ด้านบน ก่อนจะได้ยินเสียงของคยองซูเปิดประตูร้านเข้ามา และไม่นานนักสติของชายหนุ่มก็ดับลง

“ลู่หานนายบ้าไปแล้วหรือไง!!!! เซฮุนเขารักนายมากนะลู่ นี่นายโกรธจนเสียสติไปแล้วเหรอ จงอินรีบพาเซฮุนไปโรงพยาบาลสิ! ทำไมเขาเลือดไหลมากขนาดนี้ล่ะ!” เสียงของคยองซูยังคงดังก้องไปทั่วโสตประสาทการได้ยินของเขา ลู่หานใช้มือคลำผนังกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง คนตัวเล็กตัดสินใจขังตัวเองอยู่ภายในห้องนอน แผ่นหลังเล็กสั่นสะท้านจากแรงสะอื้นแนบเข้ากับประตู ลู่หานกอดเข่าตัวเองและร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ

“ฮึกๆ ...นายอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ เราขอโทษเซฮุน”

..............................


มีหนังสือทั้ง2ภาคพร้อมส่งจำนวนจำกัด ติดต่อสอบถาม ทวิตเตอร์ @babilon_K / E-mail kwankwan555@gmail.com

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9238 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 21:30
    อะไรอีกว่ะเนี่ย
    #9238
    0
  2. #9010 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 15:58
    โอ่ยน่อ จำไม่ได้ว่าตอนแรกๆ ฮุนทำร้ายลู่ไปบ่อยแค่ไหน แต่นี่ฮุนก็โดนเอาคืนเยอะแล้วนะ
    #9010
    0
  3. #8831 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 20:17
    โห่!!!! เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แบบ..ดราม่าสุดๆอ่ะ ดราม่าโคตรๆดราม่าแบบไม่ลืมหูลืมตาเลยจริงๆอ่านไปก็เครียดไปด้วย เครียดจนขึ้นสมองเลยอ่ะหวังว่าเซฮุนจะไม่เป็นอะไรมากนะคือกลัวว่าเซจะความจำเสื่อมอีกรอบอ่ะ ส่วนลู่หาน....เห้ออออออ ไม่รู้จะเม้นว่าอะไรดีอ่ะ...คืออยากให้กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมแต่รู้ว่ามันคงเป็นไปได้ยากแล้วอ่ะตัวปัญหาเดียวคืออีเด็กผีซอลฮยอนเนี่ยแหละเซฮุนก็พ่อพระเกินไป ก็บอกว่าให้ไล่มันออกจากบ้านไปเลยอีเด็กนี่มันไม่ได้คิดกับนายแค่พี่ชายนะ จะบอกไว้ให้ เหอะๆ
    #8831
    0
  4. #8813 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:45
    มันมาไกลจนความผิดฮุนดูเริ่มลดลงๆ แต่ป่าว555 ยังไงต้นเรื่องมันก็มาจากการไม่ห้ามกรามอารมณ์ตัวเอง หื่นไม่ดูเวลา สมน้ำหน้าาาา ไรท์สู้ๆ เก่งมากๆเลยค่ะะ
    #8813
    0
  5. #8790 แป้งหอม (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 19:58
    ดร่าม่าสุดอ่ะๆ มาต่อเร็วๆนะไรต์นึกว่าจะทิ้งเรื่องนี้ซะแล้ว ฮุนอย่างเป็นอะไรไปอีกคนนะสู้ๆน่ะ
    #8790
    0
  6. #8788 ScritTore (@KimManat) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 18:59
    ต่อน้าาา ต่อออออจ้าาาา เขาไม่อยากค้างคงามรู้สึกแล้ววว
    #8788
    0
  7. #8786 minggomoot (@minggomoot) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 20:24
    เศร้ามากกกค่ะไรท์555
    #8786
    0
  8. #8785 black_heart- (@black_heart-) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:22
    ไรต์จ๋าาาาา รีบมาต่อนาาาสา ฮือออออ ฮุนนนนนน
    #8785
    0
  9. #8784 frozan0123 (@frozan0123) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:03
    ไรท์จะดองอีกไหมเนี่ย
    #8784
    0
  10. #8783 WAY_ELF_XIII (@wayleehyukjae) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 07:07
    เศร้ามากสงสารทั้งคู่เลย
    ไรท์รีบมาต่อไวๆนะ
    #8783
    0
  11. #8782 ssS' (@zoryoe) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 10:37
    เศร้าอ่ะ ทำไมเป็นแบบนี้ ทุกอย่างกำลังจะดีแล้วเชียว แล้วทำไมเซฮุนต้องเจ็บอีกละ แล้วลู่ก็จะโทษตัวเองอีก โถ่ ไม่นะ
    #8782
    0
  12. #8779 frozan0123 (@frozan0123) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 20:09
    ไรท์มารึยังเอ่ย
    #8779
    0
  13. #8778 Lookgadny (@Lookgadny) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 17:36
    เสร้าาา รอติดตามค้าาา
    #8778
    0
  14. #8776 funfun09 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:09
    อ้าวววนึกว่าเรื่องจะดีขึ้นนน

    ทำไมมันแย่กว่าเดิมเนี่ยยย
    #8776
    0
  15. #8774 zeyu (@zeyu) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 23:17
    วอนโด้กับแบคช่วยดึงสติลู่หานทีควรจะรักใคร พูดแล้วมันเจ็บจึก
    #8774
    0
  16. #8773 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 01:09
    รีบๆกลับมาคืนดีกันนะ ฮือออออ
    #8773
    0
  17. #8772 kykuku (@kykuku) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 00:37
    ปวดใจจจจ
    #8772
    0
  18. #8769 xialuuu (@kwa_tank) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:25
    เข้าใจกันสีกทีสิ เรารอไม่ไหวแล้วววว
    สงสารทั้งสองอ่ะ
    #8769
    0
  19. #8768 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 10:34
    เอาอีกแล้วตอนนี้สงสารฮุนอะ ลู่ต้องมีสติกว่านี้นะ แต่ก็นะใครไม่เจ็บก็แปลกอะเคยโดนทำเยอะมันก็เจ็บสิ ตอนนี้ฮุนคงได้ชดใช้แล้วละลู่ สงสารฮุนเถอะ
    #8768
    0
  20. #8767 Sameelu (@rabbit-lulu) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 10:28
    สงสารเซฮุนอ่ะ ถ้าเซฮุนเป็นอะไรนะ เทอจะต้องเสียใจลู่หาน
    #8767
    0
  21. #8766 Ohsehun_1994 (@Ohsehun_1994) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 10:21
    ลู่หานบางทีก็เกินไปนะ เดี๋ยวก็สายเกินไปหรอก
    #8766
    0
  22. #8765 Puripurple (@morphine123) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 10:15
    งี่เง่าอีกละ เหนื่อยบ้างมั้ยเนี่ย คนอ่านเหนื่อยแทนเด้อ ทิฐิอะไรจะสูงลิ่วขนาดนั้น ระแวงเกิ๊น เซฮุนตามดูแลขนาดนี้แล้วมันพิสูจน์อะไรไม่ได้เลยเหรอ ตอนแรกโกรธเซฮุนนะ ตอนนี้โกรธลู่หานละ
    #8765
    0
  23. #8764 happyG (@happyG) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 10:05
    กว่าจะได้คืนดีกันคนอ่านเสียน้ำตาไปเป็นลิตร
    #8764
    0
  24. #8763 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 07:53
    รีบๆคืนดีกันสักทีสิ
    #8763
    0
  25. #8762 LookKaew snw (@kaew_shinee) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 07:51
    โว้ยยยยยยยยย
    #8762
    0