[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 49 : Final Season chapter : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ต.ค. 62




ระหว่างที่แบคฮยอนกำลังพูดคุยกับลู่หานอย่างออกรสชาติ เซฮุนก็ปลีกตัวลงมาด้านล่าง พร้อมกับเสื้อผ้าของคนตัวเล็กรวมถึงของใช้ที่จำเป็น เขาเลือกนั่งที่โต๊ะด้านในสุด ก่อนจะจัดการเปิดหนังสือประเภทเย็บปักถักร้อย เอาจริงๆ นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาอ่านอะไรแบบนี้ และทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของคยองซู ร่างเล็กเลิกคิ้วมองการกระทำเหล่านั้น และเมื่อเห็นว่าเซฮุนพยายามจะใช้เข็มและด้ายปักตัวอักษรภาษาอังกฤษลงไปบนเสื้อของลู่หาน นั่นก็พอทำให้เขาเข้าใจ

“ให้ฉันช่วยไหมเซฮุน” ชายหนุ่มละสายตาจากสิ่งที่ทำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มขอบคุณต่อน้ำใจของอีกฝ่าย

“ไม่ต้องหรอก ฉันอยากทำให้เขาด้วยตัวเองน่ะ”

“นายไม่คิดจะบอกลู่หานเขาจริงๆ นะเหรอ” คยองซูอมยิ้มเศร้าๆ พรางล้มตัวนั่งที่เก้าอี้อีกตัวข้างๆ ชายหนุ่ม เขาโกรธมากตอนที่เห็นเซฮุนกับเด็กผู้หญิงที่ชื่อซอลฮยอนอะไรนั่นอยู่ด้วยกัน และเขาเองก็เข้าใจผิดไม่ต่างจากลู่หาน เขาคิดว่าเซฮุนนอกใจ ไม่ซื่อสัตย์ต่อพนักงานในร้านที่เขารักเสมือนน้องชายแท้ๆ อีกทั้งเซฮุนยังมีส่วนผิดทำให้ลู่หานต้องแท้งลูกที่ใกล้จะคลอด แต่ทว่าตอนนี้ใจเขาอ่อนยวบไปหมด เขาเกลียดโอเซฮุนไม่ลงอีกแล้ว ยิ่งเห็นแบบนี้เขาก็ยิ่งสงสารอีกฝ่าย แม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ต้องการความสงสารจากเขาและคนรอบข้างเลย

“ถ้าเขารู้ว่าบุรุษพยาบาลที่คอยดูแลเขาคือฉัน...ลู่หานคงไม่ยอมให้ฉันได้เข้าใกล้เขาแบบนี้หรอก” จากนั้นชายหนุ่มก็ก้มหน้าลงและบรรจงปักตัวB ที่บริเวณชายเสื้อสีฟ้าของลู่หานต่อ ทำไว้แบบนี้มันสะดวกน่ะ เวลาที่ลู่หานต้องการเลือกสีเสื้อผ้าที่ตนเองนั้นอยากจะสวมใส่ในแต่ละวัน

“ฉันเข้าใจนาย แต่ทำแบบนี้จะยิ่งเจ็บทั้งสองฝ่าย สักวันนึงลู่หานต้องได้รู้ความจริง และนายไม่คิดบ้างรึไงว่าถ้าลู่เขารู้ เขาจะเจ็บปวดมากแค่ไหน”

“ฉันถึงได้บอกให้พวกนายเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับยังไงล่ะ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ฉันอยากชดใช้ให้เขาทุกอย่าง ถึงแม้ว่าสิ่งที่ทำอยู่มันจะเทียบไม่ได้เลย กับสิ่งที่ลู่หานเขาต้องสูญเสีย”

“...โอ๊ย” เข็มตำมือเขาจนได้สินะ เซฮุนยกปลายนิ้วข้างที่มีเลือดไหลขึ้นมาดูด เดือดร้อนจนคยองซูต้องวิ่งไปหาพลาสเตอร์ยามาให้ชายหนุ่ม

“นายซุ่มซ่ามเองนะ อ่ะ...รับไปสิ”

“ขอบคุณนะ” เซฮุนรับพลาสเตอร์ยามาปิดแผลที่นิ้วของเขา

“นี่เรื่องป๋อหรันน่ะ ฉันกับแบคฮยอนพวกเรารู้เรื่องที่นายจ้างหมอนั่นให้มาเยี่ยมลู่หานแล้วนะ เลิกทำซะ ถ้าหมอนั่นไม่ได้รักลู่หานจริงๆ ลู่หานเขาควรได้เจอคนที่ดีกว่าไม่ใช่เหรอ เก็บเงินของนายไว้เหอะ อย่าให้ไอ่คนพรรณ์นั้นเลย ถือว่าพวกฉันขอร้อง” เขารู้เรื่องนี้จากคิมจงอิน เซฮุนกับจงอินแทบจะไม่มีความลับอะไรต่อกันอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องลู่หานด้วยแล้วละก็ แม้ว่าเซฮุนจะสั่งห้ามไม่ให้จงอินปากสว่างบอกใครๆ แต่มีเหรอที่สามีของเขาจะปิดบังไม่ให้เขารู้ เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย และเขาก็ไม่เห็นด้วยอย่างสุดๆ รู้แบบนี้แล้วยิ่งไม่อยากให้ป๋อหรันเข้ามาเหยียบที่ร้านของเขาอีก ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะมาหลอกลวงอะไรลู่หานได้ เขาและทุกคนจะช่วยกันกันท่าหมอนั่นเอง

“ที่ฉันจ้างไอ่ป๋อหรันเพราะมันคือคนที่ลู่หานอยากเจอมากที่สุด ลู่หานอยากอยู่ใกล้ๆ มัน แล้วก็อยากแต่งงานกับมันมาก มันก็แค่ช่วงนี้เท่านั้นแหละที่ฉันจะจ้างมัน หากว่าลู่หานสามารถปรับตัวได้มากกว่านี้ ไม่มีทางที่ฉันจะให้มันเข้าใกล้ลู่หานได้อีก นายพูดถูกลู่หานต้องได้เจอคนที่ดีกว่ามัน มันไม่คู่ควรกับลู่หานสักนิด”

“ฉันจะบอกนายไว้อย่างนึงลู่หานน่ะ เขาเข้มแข็งกว่าที่นายคิดเยอะโอเซฮุน เลิกคิดอะไรแทนเมียตัวเองสักที ฉันจะไม่มีวันยอมให้ป๋อหรันเข้ามาใกล้ลู่หานอีกเด็ดขาด” ว่าจบคยองซูก็เดินจากชายหนุ่มออกมาอย่างหัวเสีย

.

.

.

.

“ใช่แล้วล่ะ พี่ป๋อหรันเขาบอกเราอย่างนั้น ครอบครัวเขารับไม่ได้จริงๆ ที่เราตาบอด...ก็เลยต้องเลื่อนงานแต่งงานออกไปก่อน” แบคฮยอนเบะปาก ครอบครัวไม่ยอมหรือตัวเองไม่อยากแต่งงานกับลู่หานแล้วกันแน่ นึกถึงตอนที่หมอนั่นมาเยี่ยมลู่หานแล้วก็หงุดหงิดชะมัด ที่มาเยี่ยมไม่ได้มาเยี่ยมเพราะความเป็นห่วงอย่างที่เขาเคยเข้าใจ แต่เป็นเพราะโอเซฮุนว่าจ้างให้มันมา หึ...จิ่งป๋อหรันนายมันเลวยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือน

“ลู่หาน...เราจะบอกนายว่าหมอนั่นน่ะ เขาโกหก” แบคฮยอนดึงมือเรียวของเพื่อนสนิทมากุม สีหน้าของคนตัวเล็กฉายแววสับสน

“พี่ป๋อหรันเขาจะโกหกเราเพื่ออะไร แบคฮยอน”

“ห้ามโกรธเรานะ เราจะพูดกับลู่ตรงๆ หมอนั่นน่ะจากที่เรารู้ๆ มาเขาอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน และพ่อแม่ก็เสียชีวิตหมดแล้ว หมอนั่นคงไม่อยากแต่งงานกับนาย หลังรู้ว่านายตาบอด” ลู่หานดึงมือของตัวเองออกจากการกอบกุมของแบคฮยอน สีหน้าของลู่หานในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเหมือนจะโกรธเพื่อนสนิทเล็กน้อย สาเหตุเพราะอีกฝ่ายพูดจาไม่ดีถึงคนรัก

“....”

“โกรธเราเหรอ เราขอโทษ...ที่เราพูดไปแบบนั้นก็เพราะว่าเราอยากเห็นเพื่อนตาสว่างสักที ป๋อหรันน่ะไม่ใช่คนดีหรอกนะลู่ เลิกเชื่อสิ่งที่มันพูดได้แล้ว ที่เขามาเยี่ยมนาย...เพราะมีคนบางคนว่าจ้าง เขาไม่ได้รักนายเลยลู่หาน” ลู่หานร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ แบคฮยอนเองก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน แต่เขาจำเป็นต้องบอกลู่หานจริงๆ

“ใครกัน...ใครเป็นคนจ้างพี่ป๋อหรัน”

“เราบอกไม่ได้....” ร่างบางรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก และยิ่งเห็นท่าทางของลู่หานเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งอยากพูดออกไปให้หมด มือเรียวเขย่าแขนของเขาเป็นการคาดคั้น

“ถ้านายไม่บอก งั้นเราสองคนตัดขาดความเป็นเพื่อนกัน พูดออกมาสิแบคฮยอน ใจเราพังไปหมดแล้ว และมันก็คงจะไม่ยับเยินไปมากกว่านี้แล้วล่ะ เราอยากรู้ความจริง”

“เอ่อ...โอเซฮุน เขาเป็นคนจ้างป๋อหรันให้มาเยี่ยมนาย” เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือเรียวก็ตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงแทบจะทันที เป็นผู้ชายคนนั้นอีกแล้วสินะ เมื่อไหร่จะออกไปจากชีวิตของเขาสักที แล้วหมอนั่นทำแบบนี้ทำไมกัน...

“ทำไมแบคฮยอน ฮรึก...ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ เรากลายเป็นตัวตลกน่าสมเพชในสายตาของผู้ชายคนนั้นไปแล้วสินะ”

“ที่เซฮุนทำไปทั้งหมด...ก็เพราะเขารักนายต่างหากล่ะลู่ เขารู้ไงว่านายเป็นแบบนี้ นายต้องการกำลังใจจากคนสำคัญ แล้วป๋อหรันก็คือคนๆ นั้น นี่เซฮุนน่ะเขามาเยี่ยมนายบ่อยๆ เลยล่ะ แต่นายไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง” เขาพยายามแล้วนะ พยายามแล้วที่จะอธิบายทุกอย่าง ตอนนี้อยากให้เซฮุนกับลู่หานกลับมาคืนดีกันชะมัด แม้มันจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม

“หึ....ความหวังดีจากคนๆ นั้นน่ะเราไม่ต้องการแบคฮยอน และเราก็ไม่ต้องการให้เขามาเห็นเราในสภาพนี้ด้วย เราไม่ต้องการให้คนๆ นั้นเข้ามาใกล้ เราเกลียดเขา เขาทำให้ลูกเราตายนะแบคฮยอน นายเข้าใจเราไหม ฮึก...ฮรึก” ร่างบางดึงเพื่อนตัวเล็กเข้ามากอดปลอบ ลู่หานร้องไห้ไม่หยุดเลย เขาไม่น่าพูดถึงโอเซฮุนให้ลู่หานได้ยิน เพราะความพูดก่อนคิดจริงๆ เห็นลู่หานสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เขาเองก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ตามเพื่อนรักเสียให้ได้ ไม่น่าพลั้งปากพูดออกไปเลย เรื่องป๋อหรันเขาพอจะจัดการได้ แต่เรื่องของเซฮุน...มันคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก ในเมื่อลู่หานเกลียดชายหนุ่มมากมายขนาดนี้

.

.

.

.

เขาไม่รู้ว่าเมื่อวันก่อนแบคฮยอนพูดอะไรกับลู่หาน อีกฝ่ายถึงได้เซื่องซึมเช่นนี้มาสองสามวันแล้ว ใบหน้าก็ไม่สดใสเอาเสียเลย แถมตอนกลางคืนก็แอบร้องไห้ หรือว่าแบคฮยอนบอกเรื่องของเขาให้ลู่หานทราบ แต่มันคือเรื่องอะไรกันล่ะ เพราะถ้าลู่หานรู้ว่าเขาปลอมตัวเป็นบุรุษพยาบาล ป่านนี้คงได้โดนไล่ตะเพิดไปเสียแล้วสิ และคนตัวเล็กคงไม่ยอมให้เขาได้อยู่ใกล้ๆ อีกฝ่ายเช่นนี้แน่นอน

-ลองใช้ปลายนิ้วสัมผัสดูช้าๆ นะครับ ผมปักตัวอักษรย่อของสีต่างๆ ไว้ที่ชายเสื้อผ้าของคุณ- เซฮุนยกยิ้ม เมื่อเห็นลู่หานค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา นับเป็นรอยยิ้มในรอบหลายวันเลยล่ะ

“นี่เสื้อสีเหลืองใช่ไหมฮะ ลู่ว่าตัวนี้น่าจะเป็นตัวY”

-ครับ ถูกต้อง- หากแต่ไม่นานคิ้วสวยของคนตัวเล็กก็ผูกกันแทบจะเป็นโบว์ ลู่หานคว้ามือของเซฮุนมาสัมผัสดู

“ทำไมถึงมีพลาสเตอร์ติดที่นิ้วของคุณเกือบจะทุกนิ้วแบบนี้ล่ะ” เขาทำให้อีกฝ่ายลำบากอีกแล้ว ลู่หานรู้สึกไม่ดีเลย ในขณะเดียวกันเขาก็ซึ้งใจเป็นอย่างมากที่อีกฝ่ายทำเพื่อเขา จะมีบุรุษพยาบาลสักกี่คนที่ทุ่มเทเพื่อคนไข้ได้ขนาดนี้นะ ในช่วงสองสามวันมานี้ลู่หานพยายามทำใจเรื่องของเขาและป๋อหรัน หากไม่มีแบคฮยอนเขาก็คงโง่ไปอีกนาน เกลียดตัวเองที่ถลำตัวไปหลงรักชายหนุ่มผู้นั้น อย่างที่โบราณเคยพูดไว้ เราจะรู้ว่าใครจริงใจและพร้อมจะช่วยเหลือเรา ก็ในยามที่เราลำบากนั่นล่ะ ส่วนโอเซฮุนเขาทั้งโกรธและเกลียดหมอนั่น

-ผมซุ่มซ่ามเองแหละ เข็มมันก็เลยตำ- ก็นะในเมื่อเขาเพิ่งเคยได้ลองปักผ้าครั้งแรก เซฮุนเอ่ยแก้ตัวไป

“คุณใจดีกับลู่มากเหลือเกิน ลู่ไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไง” เซฮุนไม่รู้ว่าเพราะอะไรดลใจ ให้เขานำมือตัวเองไปแตะสัมผัสใบหน้าของลู่หาน คนตัวเล็กขยับใบหน้าไปด้านหลังด้วยความประหม่า ดวงตาหม่นหมองเบิกกว้างขึ้น เซฮุนคิดว่าเขาไม่อาจจะห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว ลู่หานรู้สึกได้ว่าลมหายใจอุ่นของคนเบื้องหน้า ค่อยๆ ขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขามากขึ้นเรื่อยๆ ลู่หานรีบหลับตาลง สองมือขยุ้มเนื้อผ้าที่หน้าตักด้วยความเกร็ง เขาควรจะผลักอีกฝ่ายให้ถอยห่างออกไปสิ แต่ทำไมร่างกายถึงได้นิ่งแข็งเหมือนโดนสาปแบบนี้ล่ะ หัวใจของเขาเต้นถี่รัว ใบหน้าร้อนผ่าวจนแก้มขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ โอเซฮุนในคราบบุรุษพยาบาลก้มลงจุมพิตที่เปลือกตาบางของร่างเล็ก ด้วยสัมผัสที่แสนแผ่วเบา ก่อนจะผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

-ผมขอโทษครับ ผมผิดเองที่ห้ามใจตัวเองไม่ไหว-

.

.

.

.

โอเซฮยองนั่งกอดอก ริมฝีปากที่ทาด้วยลิปสติกสีแดงสดยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าจิ่งป๋อหรันกำลังมุ่งหน้าเดินตรงมาที่โต๊ะของเธอ ซึ่งอยู่ในโซนวีไอพี ชายหนุ่มคว้ามือของหญิงวัยกลางคนขึ้นมาจุมพิตอย่างอ่อนโยน ก่อนจะวาดยิ้มอบอุ่นเหมือนกับทุกครั้ง

“พี่เซฮยองพี่โทรนัดผมมาที่นี่ก็ดีแล้วครับ วันนี้ผมมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือจากพี่ด้วย”

“ว่าธุระของนายมาก่อนสิ” ว่าจบเซฮยองก็จิบไวน์แดงด้วยท่าทางสง่า ก่อนจะหันมาสบตาชายหนุ่มอีกครั้ง

“พอดีว่าผมอยากจะขอยืมเงินพี่ไปทำธุรกิจนะครับ” ป๋อหรันเอ่ยโป้ปลด อันที่จริงเขาแค่จะยืมเงินแม่ของไอ่เซฮุนไปใช้หนี้ในบ่อนการพนัน

“ครั้งนี้ นายจะเอาเท่าไหร่ล่ะ” ชายหนุ่มยิ้มกว้างด้วยความดีใจ มันก็คงจะเหมือนๆ กับทุกครั้ง เวลาที่เขาขอยืมเงินเซฮยอง และอีกฝ่ายก็ควักเงินให้เขาอย่างไม่มีข้อแม้

“สิบห้าล้านวอนครับ” และจำนวนเงินในครั้งนี้ก็มากกว่าทุกครั้งที่เขาเคยขอ

“เงินตั้งมากมายขนาดนั้น พี่คงต้องบอกโอเซฮุนลูกชายของพี่ก่อน” รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มหายไปแทบจะทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เขารู้สึกโมโหที่ครั้งนี้มันยุ่งยากขึ้น ถ้าเขาไม่ได้เงินไปใช้หนี้ภายในสองวัน ไอ่พวกเสี่ยกับลูกน้องหน้าเลือดของมัน ได้ตามมาไล่ฆ่าเขาเป็นแน่ ที่สำคัญงานผู้จัดการร้านหนังสือเขาก็เพิ่งจะโดนไล่ออกมาเมื่อวานนี้ เพราะเด็กฝึกงานมันไปฟ้องเจ้าของร้านว่าถูกเขาลวนลาม

“ผมขอก่อนวันมะรืนนะครับ ผมจำเป็นต้องใช้จริงๆ นะครับพี่เซฮยอง” เซฮยองชอบมาซื้อหนังสือที่ร้านหนังสือที่เขาเคยทำงานอยู่เป็นประจำ ทีแรกก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็แค่ผู้หญิงวัยทองคนนึงที่ยังรูปร่างหน้าตาเต่งตึง แต่เพราะเมื่อสามเดือนก่อนเขาไปค้นเจอประวัติของเธอเข้า ขณะที่ทำบัญชีประวัติลูกค้าของร้าน จนได้รู้ว่าเธอคือมารดาของโอเซฮุน หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆ เริ่มต้นจีบเธอ และตอนนี้ก็คบหน้าดูใจกันได้ราวๆ สองเดือนกว่าแล้ว เซฮยองรวยกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยคบหาด้วย หญิงวัยกลางคนคนนี้ถือเป็นบ่อเงินบ่อทองที่เขาจะไม่มีวันละเลย ได้ทั้งเงินแถมยังได้ทั้งความสะใจ เขาละอยากเห็นหน้าไอ่เซฮุนนัก ตอนที่แม่ของมันพาเขาไปแนะนำในฐานะพ่อเลี้ยง หึ...

“ได้สิ แต่เธอต้องตอบคำถามของพี่มาก่อน”

“...ครับ? ผมยินดีจะตอบพี่ทุกคำถาม สำหรับพี่ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง”

“งั้นเหรอ....นายรู้จักคนที่ชื่อลู่หานรึเปล่า” ป๋อหรันหน้าชาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้ ก่อนจะยกยิ้มและทำตัวเป็นปรกติอย่างแนบเนียน

“เขาเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนของผมครับ ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากมายนักหรอก พี่ไปรู้อะไรมาเหรอ” เซฮยองกรีดยิ้ม เธอไม่ได้ตอบอะไรป๋อหรัน เพียงแต่เอ่ยถามชายหนุ่มอีกหนึ่งคำถาม

“ไม่ได้สนิทกันอย่างนั้นเหรอ งั้นอธิบายเอกสารพวกนี้ให้ฉันฟังหน่อยสิ” เซฮยองปาสำเนาสัญญาซื้อขายอาคารที่ป๋อรันและลู่หานได้ร่วมกันซื้อใส่หน้าชายหนุ่มอย่างจัง หลังจากวันที่ทะเลาะกับโอเซฮุน เธอก็เริ่มหวาดระแวงในตัวคนรัก และเพราะคำพูดพูดทิ้งท้ายของลูกชายก่อนจะเดินหนีจากเธอไปในวันนั้น

ที่ลู่หานขอหย่าผม สาเหตุส่วนนึงก็เพราะป๋อหรัน ลู่หานเขาอยากแต่งงานกับป๋อหรัน

ทำให้เธอเริ่มคิดที่จะสืบหาความจริงด้วยตัวเอง เธอได้โทรไปสอบถามเพื่อนๆ ของป๋อหรันทุกคนที่เธอพอจะสืบทราบได้ ถึงความสัมพันธ์ระหว่างป๋อหรันกับลู่หาน

ผลที่ได้คือเพื่อนๆ ของป๋อหรันเกือบจะทุกคน ไม่มีใครรู้จักผู้ชายตัวเล็กที่ชื่อว่าลู่หานเลย กระทั่งเธอได้พูดคุยกับเพื่อนสนิทของป๋อหรันคนสุดท้าย ซึ่งเขาได้บอกเธอเรื่องสัญญาซื้อขายที่ป๋อหรันและลู่หานได้ทำไว้ร่วมกัน

ป๋อหรันกับแฟนของเขาที่ชื่อลู่หาน....พวกเขาเคยทำสัญญาซื้อขายอาคารกับผม

และนั่นก็ทำให้เธอเข้าใจอะไรมากขึ้น เธอสั่งให้เขานำสำเนาสัญญาการซื้อขายมาให้เธอที่บ้าน เพื่อใช้เป็นหลักฐานให้ป๋อหรันดิ้นไม่หลุด แลกกับค่าตอบแทนที่น่าพึงพอใจ ถึงแม้ว่าเธอจะรักผู้ชายคนนี้ แต่นั่นก็น้อยกว่าโอเซฮุนมาก มันเทียบไม่ได้เลยกับความรักที่เธอมีให้เซฮุน ซึ่งเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ ที่ป๋อหรันเข้ามาในชีวิตของเธอ คงไม่ได้มีจุดประสงค์ที่ดีอย่างแน่นอน สาบานเลยว่าเธอจะไม่ยอมให้ครอบครัวของตนเองต้องพังทลายเพราะน้ำมือของชายหนุ่มผู้นี้

“พี่เซฮยอง...ฟังผมอธิบายก่อน” ชายหนุ่มก้มลงมองเอกสารที่กระจายเต็มโต๊ะด้วยสายตาเคืองขุ่น ชายหนุ่มถอนหายใจแรงๆ ด้วยความโมโห ป๋อหรันพยายามหาคำแก้ตัว ก่อนจะช็อกไปอีกขั้น เมื่อเซฮยองสาดไวน์แดงในแก้วของเธอมาที่ใบหน้าของเขา

“บอกไว้เลยว่าฉันจะไม่มีวันเชื่อคำโกหกของนายอีกต่อไปป๋อหรัน นับตั้งแต่วันนี้เราสองคนจบกัน ส่วนเงินที่นายเคยยืมฉันไป อาทิตย์หน้านายต้องหามาคืนฉันให้ได้ ไม่อย่างนั้นเตรียมเข้าไปนอนในคุกได้เลย!!” หญิงวัยกลางคนหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้ พรางลุกขึ้นจากเก้าอี้ เตรียมตัวจะเดินออกไปจากร้าน

“พี่จะทำกับผมแบบนี้ไม่ได้นะ ผมเป็นผัวพี่!” ป๋อหรันวิ่งมาดักหน้าเธอ เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขาตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นๆ ภายในร้าน ป๋อหรันกระชากแขนของเธออย่างรุนแรง จนกระเป๋าที่เธอถือนั้นตกลงบนพื้น เซฮยองคิดไว้แล้วว่าจะต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น หญิงวัยกลางคนจัดการตบหน้าสั่งสอนผู้ชายที่ถือดีมาทำเช่นนี้กับเธอ

เพี้ยะ!!!!!!

“พี่เซฮยองผมขอโอกาส ผมขอโทษครับ เรื่องระหว่างผมกับลู่หาน มันจบไปแล้ว ตอนนี้ผมมีแค่พี่ พี่เป็นที่พึ่งเดียวของผม” ส่งสายตาอ้อนวอน พร้อมทั้งคุกเข่าลงโอบกอดรอบเอวของเธอ หากไม่จนตรอกจริงๆ เขาไม่มีทางลดตัวลงทำอะไรที่น่าสมเพชไร้ยางอายเช่นนี้หรอก

“สิ่งที่นายทำไว้กับฉัน มันยังเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งนายทำไว้กับเซฮุนลูกชายฉัน! นายจะแต่งงานกับลู่หานเหรอป๋อหรัน ฝันไปเถอะนะ...ฉันกับเซฮุนไม่มีวันยอมเด็ดขาด!!!” เธอไม่ยอมให้เซจุนขาดแม่หรอกนะ หญิงวัยกลางคนส่งสายตาให้บอดี้การ์ดที่เธอว่างจ้าง ซึ่งกระจายอยู่โดยรอบร้าน

“พวกมึงเป็นใครวะ ปล่อยกู!!! ช่วยผมด้วยครับพี่เซฮยอง!!!” ป๋อหรันตวาดลั่นด้วยความเหวอและตกใจ เพราะจู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์สามคนมากันเขาให้ออกห่างจากเซฮยอง

“แค่พอหยอดน้ำข้าวต้ม ไม่ต้องจัดการให้ถึงตายหรอก!” พวกชายหนุ่มที่เธอว่าจ้างตอบรับคำหญิงสาว จากนั้นจึงช่วยกันลากจิ่งป๋อหรันออกไปจัดการที่หลังร้าน

“ครับ คุณนาย” ดวงตาของป๋อหรันยามที่มองเธอมันช่างเต็มไปด้วยความเครียดแค้น ทว่าเซฮยองกลับเชิดหน้าท้าทายดั่งคนที่เหนือกว่า

“พี่เซฮยอง...หึ...อีแก่!!! ปล่อยกู!!!! กูจะแจ้งตำรวจให้มาจับพวกมึงทุกคน ปล่อยไอ่เชี่ย!!!” เขาจะไม่ยอมเจ็บตัวฟรีๆ เด็ดขาด แค้นนี้เขาจะต้องเอาคืนให้สาสม!

................................................

มีหนังสือทั้ง2ภาคพร้อมส่งจำนวนจำกัด ติดต่อสอบถาม ทวิตเตอร์ @babilon_K / E-mail kwankwan555@gmail.com

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9237 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 21:04
    น่าจะการให้มันกลับมาไม่ได้อีก
    #9237
    0
  2. #9008 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 15:23
    โอ๊ยยยน่ออ สะใจอยู่แต่ก็กลัวมันจะมาเอาคืนจากลู่หานงี้
    #9008
    0
  3. #8725 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 20:07
    โอ๊ยยยยยย กูโคตรสะใจเลยว่ะ แม่งงง 55555555555555555 คุณแม่ทำดีมากๆเลยค่ะ กรี๊ดดดดดดด น่าจะเอาให้ถึงตายนะคนแบบนี้อ่ะแม่งเลวเกินไปอ่ะคิดจะแจ้งตำรวจมาจับงั้นหรอก็แจ้งมาสิแกก็จะได้เข้าไปนอนในคุกเหมือนกัน
    #8725
    0
  4. #8703 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 22:21
    สมควรตายมะ ป๋อหรัน เกลียดดดดด
    #8703
    0
  5. #8669 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:23
    มีรางว่าต้องมาแก้แค้นแน่ๆ
    #8669
    0
  6. #8653 funfun09 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 20:49
    ว้าววววไรต์มาต่อแล้ววว

    โคตรสงสารเซฮุนอ่ะ ลู่ลลลลลลล
    #8653
    0
  7. #8652 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 12:01
    แม่เก่งมากเลย ไม่หลงผู้ชายจะไม่สนอะไร
    #8652
    0
  8. #8651 อังคารอึ้ง (@chomfan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:47
    ป๋อหรันต้องกลับมาแก้แค้นแน่ๆ
    #8651
    0
  9. #8650 Poison94 (@poisonpack) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 08:14
    ไรท์สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้เสมอ ??
    #8650
    0
  10. #8649 WAY_ELF_XIII (@wayleehyukjae) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:55
    คุณแม่เก่งสุด จัดเลยจ้า
    #8649
    0
  11. #8648 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:35
    ดีแล้วตาสว่างกันซะทีว่าป๋อทันเลวขนาดไหน
    #8648
    0
  12. #8647 xialuuu (@kwa_tank) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:24
    ทำดีค่ะคุณแม่5555
    #8647
    0
  13. #8646 Hunhan Selu (@Hunan) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:05
    สมน้ำหน้าป๋อหรัน แล้วเมื่อไหร่นังท้องโตนั้น จะไส่หัวออกไปจากบ้านสักที มาเกาะแกะผัวคนอื่นอยู่ได้
    #8646
    0
  14. #8645 TheLittleLucifer (@loki08) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 01:52
    สู้ๆค่ะ ว่าแล้วคุณแม่ต้องออกมาจัดการแน่ๆๆ สะใจๆๆ รีบมาต่อไวๆนะคร้า
    #8645
    0
  15. #8644 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 01:17
    ดี ดีมาก ป๋อหรันต้องชดใช้
    #8644
    0
  16. #8643 Samapharn (@kainuber9) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 01:09
    คุณแม่สตรองมากค้าาา สะใจ
    #8643
    0
  17. #8640 kykuku (@kykuku) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 23:35
    ฮือออออ มันกำลังไปได้ดีฮืออออออ
    #8640
    0
  18. #8638 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 23:00
    เออลืมขอบคุณแบคที่ทำให้ลู่ตาสว่างเรื่องป๋อ ขอบคุณฮับแบคฮยอน ต่อไปจัดการกระทืบอิป๋อตามบายอย่าได้แคร์ใคร สะใจที่คุณแม่จัดค่ะ555555 สะใจมากจริงๆคือรอให้มันโดนมานานละต้องขอบคุณคุณแม่ไว้ ณ ที่นี้ กราบบบบบ /..\
    #8638
    0
  19. #8637 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 22:57
    ขอบคุณที่กลับมาค่ะไรท์ อิป๋อโดนละลู่ก็รู้เรื่องละสบายใจ แต่ป๋อต้องแก้แค้นกับลู่แน่เซอย่าทิ้งลู่นะ
    ถ้าลู่ตาบอดไม่รู้คุณคนไบ้คือเซก็ตาบอดต่อไปเถอะสงสารอะ เป็นคนตาบอดกับคุณคนไบ้ที่รักกันแบบนี้ไปเถอะ ฮืออออเศร้า
    ป๋อจะแก้แค้นอะไรขอให้ลู่ปลอดภัยคนที่โดนจงเป็นซอลยอน แต่เราคิดว่านางอาจจะเป็นคนยิ่งอิป๋อทิ้งก็ได้แต่นางอาจจะแท้งด้วย รออ่านต่อค่ะกำลับสนุกเลย
    #8637
    0
  20. #8635 HMKY_ELF (@muk2727) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 22:24
    ขอให้เรื่องคลี่คลายสักทีสาาาธุ
    #8635
    0
  21. #8633 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:50
    คุณแม่เด็ดมาก ชอบที่รักเซฮุนมากๆ เห็นลูกดีกว่า ผช คนนั้นคุณแม่ทำถูกแล้วค่ะ ไรท์สู้ๆเน้อเป็นกำลังใจให้เสมอๆๆ
    #8633
    0
  22. #8632 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:45
    สมน้ำหน้าตาป๋อ เจอแบบนี้น่วมไปหลายวันแน่สมๆ ไรท์สู้ๆ คะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #8632
    0
  23. #8631 Theaimmy12 (@Theaimmy12) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:34
    แม่เซฮุนจัดการเลยย คนไม่ดีแบบนี้ ลู่หานรู้ความจริงเร็วๆเถ๊อะะะะ สู้ๆนะไรท์????
    #8631
    0
  24. #8630 pop Champathong (@pppy55) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:22
    ยอมใจคุณแม่ เอาแรงเลยๆๆๆ
    #8630
    0
  25. #8629 toey-bts (@toey-bts) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 21:21
    ไรท์สู้ๆๆ ตอนนี้แอบเบื่อลู่นะ เมื่อไหร่จะรู้ความจริงซะที
    #8629
    0