[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 48 : Final Season Chapter : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 ต.ค. 62




เซฮุนกวาดตามองทั่วใบหน้าร่างเล็กยามพริ้มหลับ เขาปลอบใจลู่หานอยู่พักใหญ่ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายผล็อยหลับไปอีกครั้ง เขาไม่กล้าปล่อยลู่หานให้อยู่คนเดียวเลยจริงๆ เมื่อกี้ตอนลงไปชงกาแฟด้านล่าง พอขึ้นมาอีกทีเขาก็พบว่าคนตัวเล็กได้รับบาดเจ็บ เมื่อเห็นว่าลู่หานหลับไปได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นำมาวางไว้ข้างๆ เตียงนอน และจัดการเก็บกวาดห้องเสียใหม่ จากนั้นชายหนุ่มก็ทำการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คนตัวเล็กด้วยความเบามือที่สุด ก่อนจะห่มผ้าห่มให้คนนอนหลับ

เปลือกตาที่กำลังปิดสนิทของคนสวยมีร่องรอยฟกช้ำบางๆ เป็นเพราะว่าคนตัวเล็กวันนี้เอาแต่ร้องไห้แทบจะทั้งวัน และโทษว่าตนเองนั้นเป็นภาระของคนอื่นๆ กำลังใจเดียวที่ทำให้ลู่หานมีแรงสู้ต่อคงมีแค่เซจุนและจิ่งป๋อหรันคนรักของอีกฝ่าย เขาหวังว่าพรุ่งนี้จิ่งป๋อหรันมันจะมาเยี่ยมลู่หานตามสัญญาและข้อตกลงที่ให้ไว้กับเขาน่ะนะ เมื่อดวงตาคมละสายตาจากใบหน้าของลู่หาน เขาก็พบเจอเข้ากับกระเป๋าเดินทาง เซฮุนนำเสื้อผ้าในกระเป๋ารวมถึงเสื้อผ้าตัวที่เปื้อนเลือดด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มนำไปซักด้วยมือในห้องน้ำ ก่อนจะนำเสื้อผ้าเหล่านั้นของลู่หานไปตากบนดาดฟ้า เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเซฮุนก็เดินมาล้มตัวนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงตัวเดิม และเริ่มอ่านหนังสือที่เขาได้แวะซื้อก่อนเดินทางมาที่นี่

“วิธีดูแลผู้ป่วยตาบอด” เขาพยายามศึกษาข้อมูลต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ หรือแม้แต่ในอินเตอร์เน็ต เมื่อเห็นว่าวิธีไหนน่าสนใจ เซฮุนก็จัดการบันทึกลงในสมุดเล่มเล็กที่ต่อไปนี้คงต้องพกมันติดตัวไว้ตลอดเวลา

“ถ้าใช้วิธีนับก้าวเวลาเดิน ลู่หานต้องทำได้แน่”

“ส่วนนี่ก็....สัญลักษณ์ ต้องปักไว้บนเสื้อจะได้รู้ว่าวันนี้หยิบเสื้อสีอะไรมาใส่ วิธีนี้เข้าท่าแฮะ” คืนนั้นชายหนุ่มแทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน ด้วยเพราะข้อมูลมากมายที่เขาจำเป็นต้องศึกษาเอาไว้ จะได้ช่วยลู่หานให้สามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กจะได้ไม่รู้สึกว่าตัวเองนั้นเป็นภาระของคนอื่นๆ และไม่รู้สึกแย่กับตัวเองไปมากกว่านี้ เซฮุนป้องปากหาว ก่อนจะเหลือบไปมองนาฬิกาบนผนัง และพบว่าตีห้าครึ่งแล้ว

“เดี๋ยวฉันลงไปทำอาหารมาให้ทานนะ” เอ่ยเบาๆ จากนั้นชายหนุ่มก็ลุกออกไป และถ้าลู่หานบังเอิญตื่นขึ้นตอนที่เขาลงไปด้านล่าง หากอีกฝ่ายต้องการความช่วยเหลือจากเขาละก็ เขาได้สั่งกำชับกับอีกฝ่ายไว้เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่คนตัวเล็กจะผล็อยหลับว่าให้สั่นพวงกระดิ่งที่เขานำมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง และตัวเขาจะรีบขึ้นมาหาอีกฝ่ายทันที

“คุณจาง...ผมคงต้องฝากเรื่องงานที่บริษัทไว้กับคุณสักพัก ผมคิดว่าผมเชื่อใจคุณได้” ระหว่างรอซุปสาหร่ายในหม้อเดือด เขาก็ตัดสินใจโทรหาจางอี้ชิงผู้ที่เป็นเลขาส่วนตัว ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่มขรึม

(ขอบคุณที่คุณเชื่อใจในตัวผม ผมไม่มีทางทรยศต่อเจ้านายตัวเองแน่นอน ถ้าหากว่ามีเอกสารสำคัญที่คุณต้องเซ็นจริงๆ จะสามารถเอาไปให้คุณได้ที่ไหนเหรอครับ)

“ร้านKJ Coffee ของคยองซูกับคิมจงอินน่ะ ผมรบกวนคุณด้วยนะ ฝากให้คุณเป็นหูเป็นตาให้ผมที่บริษัทด้วย”

(ด้วยความยินดีครับ...แล้วคุณลู่หาน เขาดีขึ้นรึยังครับ) เลขาหนุ่มได้ยินเสียงทอดถอนหายใจจากปลายสาย บ่งบอกให้รู้ว่าทุกอย่างยังคงไม่ดีขึ้นจากเดิมนัก เขาเองก็ได้ทราบเรื่องจากโอเซฮุนเมื่อวานตอนเย็น ขณะที่เขาไปรับเซจุนที่โรงเรียนแล้วขับรถพามาส่งที่บ้านตามคำสั่งของเจ้านาย ชายหนุ่มได้เรียกให้เขาเข้าไปคุยภายในห้องทำงานเป็นการส่วนตัว จนเขาได้ทราบเรื่องว่าอดีตภรรยาของอีกฝ่ายนั้นตอนนี้สูญเสียการมองเห็น โอเซฮุนกำชับให้เขาอย่าเพิ่งบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับเซจุน เพราะเกรงว่าเด็กน้อยจะร้องไห้จนไม่ยอมไปโรงเรียน และเมื่อลู่หานพร้อมมากกว่านี้ เจ้านายของเขาจะบอกเรื่องของลู่หานกับเซจุนเอง

“ลู่หานเขายังต้องปรับตัวอีกเยอะ แล้วก็เรื่องซอลฮยอนผมฝากคุณช่วยดูแลเธอด้วย ชีวิตเธอไม่มีใครแล้วนอกจากครอบครัวผม ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเธอก็รีบติดต่อผมมาละกัน”

(ครับ คุณเซฮุน ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง)

“ขอบคุณมาก คุณจาง”

.

.

.

.

-ผมลงไปทำซุปสาหร่ายมาให้คุณทานด้วยนะ ลองชิมดู เดี๋ยวผมจะเป่าให้มันหายร้อนก่อน- ร้อยวันพันปีที่เขาจะเข้าครัว แต่คิดว่าช่วงนี้คงได้ทำอาหารให้ลู่หานทานทุกวันแน่ๆ เขาลองชิมดูแล้ว รสชาติมันก็พอใช้ได้อยู่นะ ไม่ได้ถึงกับแย่ ลู่หานพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะอ้าปากช้าๆ เขาขึ้นมาพร้อมถ้วยซุปบนห้อง ก็พบว่าลู่หานยังไม่ตื่น เขาเลยกะจัดการเช็ดตัวให้อีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถอดเสื้อผ้า ลู่หานก็รู้สึกตัวขึ้นซะก่อน เซฮุนเปลี่ยนแผนจากที่ตั้งใจจะเช็ดตัว คงต้องเปลี่ยนเป็นป้อนซุปที่เขาลงมือทำเอง

“แทบจะไม่มีรสชาติอะไรเลย” ได้ยินดังนั้นเซฮุนก็ยิ้มแหยๆ ออกมา มันคงไม่ถูกปากลู่หานสินะ ชายหนุ่มตักซุปและเป่าเบาๆ อีกครั้ง ก่อนจะบีบมือลู่หานให้พอรู้สึก คล้ายๆ กับส่งสัญญาณระหว่างกัน ลู่หานอ้าปากรับอาหารที่เซฮุนค่อยๆ บรรจงป้อนอีกครั้ง

-ทีนี้ผมจะไม่บีบมือคุณเป็นสัญญาณว่าจะป้อนแล้วนะครับ แต่ผมอยากให้คุณใช้จมูกสัมผัสกลิ่นที่เข้ามาใกล้ปลายจมูก ลองดูนะ- คนตัวเล็กพยักหน้า เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมๆ ของน้ำซุปที่กำลังลอยเข้ามาใกล้ปลายจมูกและริมฝีปากมากขึ้น ลู่หานจึงค่อยๆ อ้าปาก เซฮุนอมยิ้มมุมปาก จากนั้นชายหนุ่มก็ป้อนซุปให้ร่างเล็กทานอีกช้อน มันอาจจะลำบากหน่อยในช่วงแรกๆ แต่เขาคิดว่าทุกอย่างจะต้องออกมาดี

-เก่งมากครับ- เมื่อซุปหมดถ้วย เซฮุนก็คว้าฝ่ามือของลู่หานขึ้นมาและบรรจงเขียนถ้อยคำนี้ลงไป

“วันนี้พี่ป๋อหรันจะมาเยี่ยมลู่ใช่ไหมฮะ เขาหายไปเลยตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เพราะลู่เป็นแบบนี้พี่เขาต้องเสียใจมากแน่ๆ ทั้งๆ ที่พวกเรากำลังจะแต่งงานกันแท้ๆ พี่ป๋อหรันจะรับได้ไหมฮะที่ลู่ตาบอด เขาจะยังอยากแต่งงานกับลู่อยู่ใช่ไหมคุณคนใบ้” เป็นคำถามที่โอเซฮุนลำบากใจที่สุด หากจะต้องตอบออกไป อยากจะพูดไปนะว่าหมอนั่นมันรังเกียจคนพิการ และที่แน่ๆ มันไม่ยอมแต่งงานหรอกหากว่าลู่ตาบอดเช่นนี้

หากว่าวันนึงลู่หานได้เข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนดวงตา นั่นแหละงานแต่งงานระหว่างทั้งคู่ถึงจะเกิดขึ้น แต่เขาก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี ป๋อหรันเลวเกินกว่าจะคู่ควรกับคนดีๆ อย่างลู่หาน แถมมันกับแม่ของเขายังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกันอีก ในเวลานี้เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร ต่อเรื่องมารดาของเขา เขาหนักใจไม่ใช่น้อย เร็ววันนี้คงจะต้องนั่งคุยกันให้เข้าใจ เพราะเขาไม่มีทางยอมรับไอ่ป๋อหรันเป็นพ่อเลี้ยงเด็ดขาด หากว่าไม่ได้จางอี้ชิง เขาก็คงไม่รู้เรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นรอบตัวเขา

-เขาต้องอยากแต่งงานกับคุณสิ ในเมื่อเขารักคุณ- ยกเว้นว่าไม่ได้เลยสักนิด.... เก็บประโยคนั้นไว้ภายในใจ ก่อนจะพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

-อยากอาบน้ำรึว่าเช็ดตัวครับ-

“ลู่...ลู่อยากอาบน้ำมากกว่า คุณแค่ประคองลู่ไปส่งที่ห้องน้ำก็พอแล้วล่ะ ไม่ต้องช่วยอาบหรอกฮะ” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ แม้ว่าจะเคยเปลือยกายต่อหน้าคุณบุรุษพยาบาลคนนี้มาแล้วหลายครั้ง เวลาที่อีกฝ่ายเช็ดตัวให้เขา แต่มันก็ยังไม่คุ้นชินและติดจะขัดเขินอยู่มาก ยามที่เขารู้สึกตัวเขาจะเกร็งไปทั้งร่าง และไม่เป็นตัวของตัวเองเลย แต่ถ้าอีกฝ่ายเช็ดตัวเวลาที่เขาหลับ มันจะรู้สึกโอเคกว่ามาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องเกร็งจนตัวแข็งทื่อ เพราะเวลาที่อีกฝ่ายแตะสัมผัสไปทั่วผิวกายในยามที่เขายังรู้สึกตัว มันทำให้เขารู้สึกมันวาบหวามและวูบไหวแปลกๆ อยู่ภายในอก เขาหวั่นไหวมากจริงๆ กับสัมผัสอ่อนโยนเหล่านั้น แม้แต่ป๋อหรันเวลาที่แตะต้องร่างกายของเขาหรือแม้แต่ตอนจูบกัน เขาก็ไม่ได้รู้สึกมากมายเทียบเท่าชายหนุ่มคนนี้เลย สัมผัสของคุณคนใบ้มันช่างคล้ายคลึงกับโอเซฮุน... ลู่หานสะบัดศีรษะเล็กน้อยไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

-คุณจะอาบได้เหรอ ให้ผมช่วยเถอะนะครับ เดี๋ยวผมไปเตรียมน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำให้นะ- ลู่หานยู่ปาก อยากเอ่ยปฏิเสธ แต่เพราะสภาพร่างกายเขาตอนนี้ทำให้เขาต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน หากว่าเขาคุ้นชินกับโลกมืดบอดนี้แล้ว สักวันนึงคุณคนใบ้คงจะกล้าให้เขาทำอะไรด้วยตัวเอง

“คุณคนใบ้ เข้ามาทำไมฮะ!” ลู่หานได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ ขณะที่ตัวเขากำลังขัดเนื้อขัดตัวอยู่ภายในอ่างอาบน้ำ

“เห้! นี่ ทำอะไรฮะ” คุณบุรุษพยาบาลไม่ตอบอะไรเขาเลย กระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงของเหลวเย็นๆ และฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ นวดไปทั่วเส้นผมของเขาอย่างอ่อนโยน

“คุณสระผมให้ลู่สินะ ขอบคุณนะ...” ลู่หานหลับตาลง เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก ได้อาบน้ำสระผมแล้วสดชื่นขึ้นเยอะ

-เอนศีรษะไปด้านหลังหน่อยครับ ผมจะล้างแชมพูให้คุณ- คนตัวเล็กทำตามอย่างว่างง่าย

“ห้ามมองนะ หลับตาก่อน หันไปทางอื่นด้วย” ลู่หานเอ่ยปากสั่ง ขณะที่ตนเองกำลังจะก้าวขาลงจากอ่างอาบน้ำ เซฮุนหลับตาทำตามคำสั่งนั้น ทว่าเขาก็มีแอบลืมตาขึ้นมามองๆ อยู่บ้าง ชายหนุ่มวาดรอยยิ้มเอ็นดู จากนั้นคนตัวเล็กก็ถูกเซฮุนห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ ก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายในท่าเจ้าสาวมาวางบนเตียง

“ลู่อยากแต่งตัวเอง คุณหันไปทางอื่นเลย”

เห็นมาทุกซอกทุกมุมแล้ว ยังจะอายอะไรเขาอีกแม่กวาง สบถขึ้นภายในใจ ร่างสูงกอดอก ริมฝีปากยกยิ้ม แต่นะเขาจะทำตามที่ลู่หานต้องการละกัน เมื่อได้ยินเสียงเรียก เขาถึงได้หันกลับไปหาร่างเล็ก

-เดี๋ยวผมจะสอนให้คุณนับก้าวนะครับ คุณจะได้ฝึกเดินไปที่ห้องน้ำได้ ส่วนนี่ก็ไม้เท้ามันจะช่วยคุณได้เยอะเชียวล่ะ- เซฮุนวางไม้เท้าสีเงินแต่น้ำหนักเบาหวิวบนหน้าตักของร่างเล็ก ก่อนจะจับที่ท่อนแขนของอีกฝ่ายไว้ หวังจะช่วยประคอง แต่เพราะประโยคเหล่านั้นจากปากของลู่หาน ทำให้เขารู้สึกลำบากใจเหลือเกิน เขาสงสารคนตัวเล็กจับใจ

“ลู่เกลียดตัวเองในตอนนี้ที่สุดเลย ลู่กลายเป็นคนพิการตาบอดไปแล้วจริงๆ”

-คุณต้องอดทนนะคุณลู่หาน อีกไม่นานหรอก...ผมเชื่อว่าคนดีๆ อย่างคุณ คงไม่โดนโชคชะตารังแกอีกแล้วล่ะ คุณต้องได้กลับมามองเห็น ผมเชื่อแบบนั้น- แค่เชื่อใจฉันลู่หาน แล้วเราจะก้าวผ่านเรื่องร้ายๆ นี้ไปด้วยกัน ฉันไม่ยอมให้เธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้นานๆ หรอก ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเสียน้ำตาเพราะความผิดหวังซ้ำไปซ้ำมาอีกแล้วล่ะลู่หาน ถ้าภายในหกเดือนนี้ยังไม่มีผู้บริจาคดวงตาเลย เขาตัดสินใจแล้วว่าคงต้องทำอะไรสักอย่าง เพราะเขาไม่อยากหลอกลู่หาน ให้อีกฝ่ายต้องฝันลมๆ แล้งๆ ว่าอีกไม่นานจะต้องได้กลับมามองเห็น

.

.

.

.

เซฮุนกลับมาที่บ้าน หลังจากมีแบคฮยอนคอยดูแลลู่หานแทนเขา ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะกลับมาคุยเรื่องของป๋อหรันกับมารดาของเขาให้เข้าใจ พร้อมกับจะนำเสื้อผ้าและของใช้บางส่วนของเขากลับไปที่ร้านของคยองซูด้วย เพื่อที่ตนจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาหลายๆ ครั้ง เพราะเขาคงต้องอยู่ดูแลลู่หานไปอีกพักใหญ่

“ป้าฮัน แม่ผมอยู่รึเปล่า” สาวเท้าเข้ามาในบ้านหลังโตได้ไม่นาน เขาก็พบกับคุณป้าแม่บ้านคนสนิทของมารดา เธอยิ้มบางๆ ส่งมาให้ลูกชายเจ้าของบ้าน

“อยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ”

“ขอบคุณครับป้า” เขาเดินแยกจากป้าฮัน และสาวเท้าตรงไปที่ห้องรับแขกตามคำบอกของเธอ เซฮุนล้มตัวนั่งข้างๆ มารดา หญิงวัยกลางคนละสายตาจากจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ เธอเลิกคิ้วมองลูกชาย ก่อนจะหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ และวางมันลงกลับที่เดิม เธอเห็นว่าโอเซฮุนจ้องเธอแทบจะไม่วางตา แถมสีหน้าของคนเป็นลูกชายก็ไม่สู้ดีเท่าไหร่

“ลูกมีอะไรรึเปล่า”

“แม่ครับ...ผมรู้เรื่องของแม่แล้วนะ ผู้ชายคนนั้นน่ะ” วันมะรืนเธอตั้งใจจะชวนโอเซฮุนและจิ่งป๋อหรันมาทานข้าวด้วยกันพอดี สาเหตุหลักเพราะเธออยากจะแนะนำสามีคนใหม่ให้ได้รู้จักกับลูกชายคนเดียวของเธอ แล้วโอเซฮุนรู้เรื่องระหว่างเธอกับป๋อหรันได้ยังไงกัน ในเมื่อเธอคบหากับเขาอย่างลับๆ ใครกันที่คาบข่าวไปบอกเซฮุน เธอไม่ได้อยากปิดบังอะไรลูกชายตนเองนานๆ หรอกนะ แต่เพราะกำลังหาโอกาสแนะนำป๋อหรันให้เซฮุนรู้จักต่างหากล่ะ

“ใครบอกลูก!”

“มันไม่สำคัญว่าใครบอกผมหรอกครับ แต่มันสำคัญตรงที่...ผมเกลียดผู้ชายคนนั้น และผมก็จะไม่มีวันยอมรับมันเป็นพ่อเลี้ยง”

“โอเซฮุนลูกมีเหตุผลหน่อยสิ....ใครเป่าหูลูกบอกแม่มาเดี๋ยวนี้” เซฮยองขึ้นเสียงใส่ลูกชายด้วยความหงุดหงิดใจ จิ่งป๋อหรันเป็นคนดี และเธอเลือกแล้วที่จะฝากชีวิตที่เหลือไว้กับผู้ชายคนนั้น แม้ว่าเราทั้งคู่จะมีอายุที่ห่างกันมาก แต่ชายหนุ่มก็เคยบอกเธอว่าเขานั้นไม่แคร์ ความรักไม่ได้เลือกคนที่เพศหรืออายุ แต่เลือกที่ความใช่ไม่ใช่ต่างหาก และเธอคือคนที่ใช่สำหรับชายหนุ่ม เธอกับป๋อหรันพบเจอกันที่ร้านหนังสือบนห้างแห่งนึง ซึ่งชายหนุ่มนั้นทำงานเป็นผู้จัดการอยู่ที่นั่น ชายหนุ่มแนะนำหนังสือแก่เธอ และเริ่มต้นจีบเธอ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่พอโดนชายหนุ่มเทคแคร์เอาใจใส่เอามากๆ เข้า หัวใจเธอก็เริ่มโอนอ่อน ไม่นานก็เปิดรับผู้ชายรุ่นราวคราวลูกเข้ามาในชีวิต และเริ่มต้นคบหาดูใจในแบบคู่รัก ตอนนี้เธอกับป๋อหรันคบหาดูใจกันเป็นระยะเวลากว่าสองเดือนแล้ว

“ไม่มีใครเป่าหูผมหรอกครับ...เพราะผมรู้จักไอ่ป๋อหรันดีกว่าใคร”

“เซฮุนฟังแม่นะ แม่เลือกแล้ว แม่เลือกป๋อหรันเขาแล้วลูก เขาคือคนที่เหมาะสมกับแม่มากที่สุด พ่อของลูกก็เสียไปนานแล้วนะเซฮุน แม่ได้ได้อยากอยู่คนเดียวไปจนตายหรอกนะ แม่อยากให้ลูกให้โอกาสคนรักใหม่ของแม่” เซฮุนส่ายหน้าให้กับสิ่งที่ตนเองได้ยิน มารดาของเขายังไม่รู้สึกสันดารของไอ่ป๋อหรันมันดีพอ

“ผมเข้าใจว่าแม่คงจะเหงาและอยากมีใครสักคนมาอยู่เคียงข้างแม่ แต่ผมขอร้องนะครับ...แม่ช่วยเลิกกับมันได้ไหมมันไม่ใช่คนดีอย่างที่แม่เข้าใจ แม่รู้ไหมว่ามันหรอกผู้หญิงคนอื่นๆ มาเยอะแค่ไหนแล้ว ไอ่เชี่ยนั่นไม่ต่างอะไรกับแมงดา”

เพี้ยะ!!!!!!!

“เลิกพูดจาดูถูกป๋อหรันเขาสักที! .....เซฮุนแม่....แม่ขอโทษลูก” เซฮุนสบตามารดาด้วยความน้อยใจ เซฮยองตบหน้าเขาเพราะไอ่ป๋อหรัน เซฮุนเบือนหน้าไปทางอื่น ก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมาน้ำเสียงราบเรียบ หวังว่าจะทำให้มารดาของเขาตาสว่างหรือเอะใจอะไรขึ้นมาบ้าง

“ที่ลู่หานขอหย่าผม สาเหตุส่วนนึงก็เพราะป๋อหรัน ลู่หานเขาอยากแต่งงานกับป๋อหรัน ผมขอตัวนะครับ คงจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกพักใหญ่ ผมรักแม่นะครับ” เซฮุนกำลังจะก้าวออกไปจากห้อง ทว่าประโยคจากมารดาก็ฉุดรั้งเขาไว้

“ที่ลูกพูดหมายความว่ายังไง ลู่หานรู้จักกับป๋อหรันด้วยเหรอ แล้วอะไรที่บอกว่าจะแต่งงาน” ร่างสูงหันกลับมาตอบด้วยใบหน้าบึ้งตึง เขาไม่แม้แต่จะสบตามารดาขณะเอ่ยตอบ

“แม่ก็ไปถามคนรักของแม่ดูสิครับ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะตอบแม่ว่ายังไง”

.

.

.

.

“พี่เซฮุนค่ะ หนูช่วยนะ” ซอลฮยอนดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อทราบว่าโอเซฮุนกลับมาที่บ้านหลังนี้ เมื่อวานก็คลาดกันกับชายหนุ่มเพราะเธอออกไปซื้อของบำรุงกับคุณป้าแม่บ้าน เด็กสาวช่วยชายหนุ่มพับเสื้อผ้าและจัดลงใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ซอลฮยอนรู้สึกใจหายเป็นอย่างมาก เพราะโอเซฮุนคงไปอยู่ดูแลลู่หานอีกนาน กว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง แค่ตอนที่ชายหนุ่มไปเฝ้าลู่หานที่โรงพยาบาล เธอก็คิดถึงชายหนุ่มมากแล้วนะ ภาวนาให้เซฮุนกลับมาที่บ้านหลังนี้อยู่เกือบทุกวัน แต่ก็นะเธอจะไปทำอะไรได้ ในเมื่อหัวใจของเซฮุนไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก เธอรู้สึกปวดใจมากมายเหลือเกิน

“พี่จะกลับมาที่นี่อีกเมื่อไหร่คะ เซจุนคงคิดถึงพี่มาก”

รวมทั้งฉันด้วยค่ะพี่ ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ ฉันมันเห็นแก่ตัวชะมัด

เซฮุนลูบหัวซอลฮยอนที่มองเขาอย่างเว้าวอน เด็กสาวคงไม่อยากให้เขาไปจากที่นี่

“ไม่นานนี้หรอก พี่จะกลับมา ถ้ามีอะไรไม่สบายใจหรือว่าเจ็บป่วยอะไรยังไง เธอโทรมาหาพี่ได้ตลอดนะ” เซฮุนสบตาเด็กสาว ดวงตาที่แสนอบอุ่นของชายหนุ่ม ทำให้เธออยากจะพรากมันจากลู่หานให้มาเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียวจริงๆ แต่ชายหนุ่มคิดกับเธอแค่น้องสาวเนี่ยสิ ซอลฮยอนจับมือเซฮุนไว้ เธอส่งสายตาอ้อนวอน ดวงตาสวยเอ่อคลอน้ำตา

“หนูคิดถึงพี่ค่ะ พี่เป็นคนเดียวที่หนูอยู่ด้วยแล้วสบายใจ หนูรู้สึกปลอดภัยเวลามีพี่อยู่ข้างๆ”

“โธ่ เด็กน้อย....เอาเป็นว่าพี่จะมาเยี่ยมเธอบ่อยๆ โอเคไหม”

“....หนูไม่โอเคก็ต้องตอบว่าโอเคอยู่ดีละค่ะ เพราะไม่อยากให้พี่เป็นห่วง หนูขอให้คุณลู่หานได้ผ่าตัดเปลี่ยนดวงตาเร็วๆ นะคะพี่”

พี่จะได้กลับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิมสักที

เซฮุนพยักหน้าตอบรับพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะคลายมือของตนเองออกจากฝ่ามือของเด็กสาว

“พี่ต้องไปแล้วล่ะ เราดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ” เซฮุนคว้ากระเป๋าเดินทางบนเตียงขึ้นมาถือไว้

“ค่ะพี่ หนูไปส่งพี่ที่หน้าบ้านนะคะ” ชายหนุ่มพยักหน้าพร้อมกับเดินนำเธอไป เด็กสาวระบายยิ้มสดใสจนตาหยี แม้เธอจะรู้ดีว่านับจากวันนี้ไป เธอคงต้องทรมานเพราะคิดถึงชายหนุ่มเพิ่มมากขึ้นเป็นร้อยเป็นพันเท่า

.

.

.

.

เซฮุนกลับเข้ามาที่ร้านในเวลาหนึ่งทุ่ม และเมื่อมาถึงทุกคนก็ห้ามไม่ให้เขาขึ้นไปหาลู่หาน เนื่องด้วยเพราะป๋อหรันกำลังอยู่ด้านบน เซฮุนตอบคยองซูและแบคฮยอนไปว่าเขาไม่เป็นไร เขาทนไหวหากว่าต้องทนเห็นภาพบาดตา ชายหนุ่มสาวเท้าขึ้นมาบนชั้นสองด้วยหัวใจที่แสนห่อเหี่ยว เซฮุนไม่ได้เข้าไปในห้องทันที แต่เพราะประตูที่เปิดแง้มอยู่ ทำให้เขาเห็นและได้ยินสิ่งที่ลู่หานและป๋อหรันกำลังพูดคุยกัน

“ในเมื่อลู่เป็นแบบนี้พี่คงต้องเลื่อนงานแต่งงานของเรา... อย่างไม่มีกำหนด” พูดจบป๋อหรันก็ดึงลู่หานเข้ามาโอบกอด ศีรษะเล็กแนบซบบนไหล่กว้าง คนตัวเล็กพยายามสกัดกั้นความเสียใจเอาไว้ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามชายหนุ่มคนรักด้วยความเสียใจ

“พี่ป๋อหรัน...พี่รังเกียจที่ลู่ตาบอดเหรอฮะ”

“...ตัวพี่ไม่เคยรังเกียจลู่เลยนะ แต่...คนในครอบครัวของพี่พวกเขา...รับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้” เขาก็แค่อ้างไปอย่างนั้นเอง ใครจะกล้าบอกออกไปตรงๆ ล่ะ เขาไม่ยอมแต่งงานกับลู่หานในสภาพเช่นนี้แน่นอน ถึงอีกฝ่ายจะสวยและน่ารักมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ใช่เทพบุตรที่พร้อมจะดูแลคนตาบอดไปตลอดชีวิตหรอกนะ แต่ถ้าหากลู่หานได้เข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนดวงตาแล้ว นั่นล่ะค่อยว่ากันอีกที

“...ฮรึก ลู่เข้าใจครอบครัวของพี่ฮะ เข้าใจทุกอย่าง เพราะตอนนี้ลู่กลายเป็นคนพิการไปแล้ว” ชายหนุ่มใช้สองมือประคองใบหน้าของลู่หาน ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้แก่อีกฝ่าย ยังไงซะเขาก็ต้องทำดีกับลู่หานไปก่อนน่ะนะช่วงนี้ โอเซอุนมันก็จ่ายเขามาเยอะเชียวล่ะ ถือว่าทำงานให้คุ้มค่าจ้างละกัน หึ....

“หลังจากเราเปลี่ยนดวงตาแล้ว พี่จะแต่งงานกับลู่ทันที พี่สัญญาครับ” เขาเอ่ยประโยคนี้เพราะต้องการจะกลั่นแกล้งโอเซฮุน ที่กำลังยืนจ้องหน้าเขาด้วยสายตาวาวโรจน์อยู่ตรงปากประตู ป๋อหรันกรีดยิ้มร้ายกาจขณะสบตาเซฮุน ก่อนจะดึงคนตัวเล็กที่กำลังสะอื้นไห้อย่างน่าสงสารเข้ามากอดอย่างแนบแน่นอีกครั้ง

“จำไว้นะลู่หานพี่รักเราเสมอ เราเชื่อมั่นในตัวพี่นะครับ พี่ขอสั่งห้ามไม่ให้เราหวั่นไหวกับใครเด็ดขาดล่ะ”

“ทำไมพี่พูดจาแปลกๆ ละฮะ พี่ก็รู้ว่าตอนนี้...ลู่มีพี่แค่คนเดียว” ลู่หานผลจากอ้อมกอดของป๋อหรัน ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ

“เถอะน่า สัญญามาก่อนสิ”

“ก็ได้ฮะ....ลู่สัญญาจะมีพี่แค่คนเดียว จะไม่หวั่นไหวกับใคร” ป๋อหรันยกยิ้มด้วยความสะใจ ตอนนี้เขาเหมือนได้เห็นโอเซฮุนตายลงอย่างช้าๆ เลยล่ะ

เป็นไงล่ะไอ่เซฮุน ลู่หานเขารักแค่กู เชื่อฟังแค่กูคนเดียว เขาไม่ได้รักมึงอีกแล้ว จะเป็นมึงหรือเป็นไอ่บุรุษพยาบาล เขาก็ไม่มีวันสนใจหรอก!

..................................


มีหนังสือทั้ง2ภาคพร้อมส่งจำนวนจำกัด ติดต่อสอบถาม ทวิตเตอร์ @babilon_K / E-mail kwankwan555@gmail.com

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9005 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 15:08
    ชั่วละเกินป๋อหรัน
    #9005
    0
  2. #8724 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 19:51
    ป๋อหรัน!!!..ชักอยากจะกระทืบแกแล้วนะจะเลวอะไรขนาดนี้ กรี๊ดดดดดดดด ลู่หานก็ยังคงหลงคำพูดที่ออกมาจากลมปากของมันต่อไปเรื่อยๆสินะ..แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกันนะลู่พูดได้แค่นี้แหละ เหอะๆ แต่จะว่าไปแล้วถ้าเซฮุนไล่อีซอลฮยอนออกไปจากบ้านแล้วเรื่องมันน่าจะคลี่คลายลงกว่านี้ป่ะอย่างน้อยถ้าถึงเวลาที่เซง้อลู่ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ลู่จะได้ไม่ต้องมาคอยระแวงอีกเพราะไม่มีใครชอบหรอกที่จะต้องเห็นชะนีที่มาจากป่าไหนก็ไม่รู้มาอยู่ในบ้านของผัวตัวเอง
    #8724
    0
  3. #8702 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 22:13
    เซฮุน~~~~~~ มากอดเลามาาาาาา
    นายได้รับสิ่งที่เคยทำไว้แล้วนะ แต่สิ่งสิ่งที่นายเจอ มันมากเกินไป เกินกว่าคนๆหนึ่งจะรับได้ สู้นะที่รัก รักเสมอ หน่วงได้อีก เอาให้สุด ไม่ต้องมีความสุขเลยเนาะชีวิตนี้
    #8702
    0
  4. #8683 aehun94 (@aehun94) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 17:34
    ทำไมเซฮุนต้องยอมด้วย แม่ก็พอแม่ โอ๊ยยยเน้อแต่หล่ะคน
    #8683
    0
  5. #8634 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 22:01
    โอ๊๊ยอยากกระโดดถีบป๋อกับชะนีท้องจริงๆ
    #8634
    0
  6. #8625 อังคารอึ้ง (@chomfan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 08:29
    รำคาญทุกครั้งที่อ่านเจอคำว่าซอลฮยอน
    บางทีก็ดีใจนะ ที่ลู่ไม่ยอมคืนดีกับฮุน
    คิดดู ถ้ากลับมาบ้านยังเจอผญ.คนนี้ คนที่จ้องจะแย่งสามีตัวเอง มันไม่โอเคเลย ถึงฮุนจะบอกว่าคืดแต่น้อง แต่ตัวผญ.เค้าอยากจะเป็นเมียอ่ะ เอาเป็นว่าไม่ชอบผญ.คนนี้ จบ!!!
    อ่านไปก็ยิ่งลำไย ตัวละคนอีรุงตุงนัง ตัดจบที่อิป๋อหรันโดนแม่เซฮุนหรือใครก็ได้ที่มันไปหลอกไว้ยิงตาย ส่วนซอลฮยอนนี่กำจัดยากอ่ะ เพราะนางไม่มีแม้แต่สำนึกว่าที่หลงรักอยู่น่ะสามีคนอื่น ไม่มีที่ไป ไม่มีคนดูแล ไม่พึ่งตัวเอง อยากจะอยู่กับเซฮุนงี้ โอ๊ย!!! ถ้าไม่คิดว่าบาปจะให้นางแท้งเหมือนลู่ไปซะ
    ขอโทษที่อินนะคะ แบบว่าพลอตมันน่าติดตามนะ แบบตัวละครน่าหมั่นไส้มากค่ะ
    #8625
    0
  7. #8601 Hunhan Selu (@Hunan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 17:45
    บอกตทมจรงเลยว่าเกลียดทุกคนในเรื่องนี้ ไม่เว้นแม้แต่ฮุนฮาน
    #8601
    0
  8. #8600 dewxjudy (@Dew-sWy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 15:26
    ลำไยยซอลฮยอนมากกกกก สงสารรรทั้งเซฮุนและก็ลู่ฮื่ออออ ปล.คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกก ขอบคุณที่กลับมานะคะ
    #8600
    0
  9. #8599 pop Champathong (@pppy55) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 12:13
    และก็ๆๆๆ จัดการนังซอลฮยอนสักที เริ่มลำไยนางละ อยากได้ทั้งๆที่ไม่มีหวัง ลูกนางก็เป็นของป๋อหรัน ลำไยมากๆ ดร่ามาจบสักที สงสารเซฮุนกะพี่ลู่ วนไปวนมาไม่จบ
    ปล.ไรท์เค้าขอโทดนะเคิาอิน
    #8599
    0
  10. #8598 pop Champathong (@pppy55) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 12:10
    ตายซะเถอะ ป๋อหรัน ยิ่งอ่านยิ่งเกลียด เอามันไปไกลๆๆ หรือไม่ก็ระหว่างทางรถชนมันตายงี้อ่ะ หึย!!!!!!!!!!! หมั่นไส้
    ปล. อย่าถือสาเราอิน555&
    #8598
    0
  11. #8597 TheLittleLucifer (@loki08) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 10:31
    สงสารเซฮุน เดี๋ยวแม่เซฮุนรู้เรื่องทั้งหมดแล้วป๋อหรันแกตายแน่ๆๆๆ แล้วทุกอย่างก้อลงตัว อิอิ รีบมาต่อไวๆนะคร้า
    #8597
    0
  12. #8596 Pinkyyy_cy (@Pinkyyy_cy) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 10:19
    ขทโทษจริงๆนะที่ เม้นไม่ดี แต่แบบยืดมากเกินไป ไอนี่ก็ไม่รู้ไอนั่นก็ไม่ได้ ให้ความรู้สึกที่แบบ....มันไม่ไปไหนอะ วนอยู่งี้
    #8596
    0
  13. #8595 plew_FanFan (@plew_FanFan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 08:51
    เริ่มรุ้สึกเซ็งกับเรื่องนี้นิดๆ มันไม่มีอะไรเปลี่ยนเเปลงเลย ยืดเยื้อมาก จนตอนนี้อ่านละเฉยๆ ไม่อินเท่าตอนเเรกๆ เซฮุนก็ อะไรจะโง่ขนาดน้านนนนนน
    #8595
    0
  14. #8594 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 08:49
    เมื่อไหรจะไล่นางซอลฮยอนออกจากบ้านสีกที!!!!
    #8594
    0
  15. #8593 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 07:24
    อยากให้เซฮุนจัดการเรื่องผู้หญิงที่อยู่ที่บ้านสักทีอะ คือถ้าลู่หานกลับมาหายจากตาบอด แล้วทุกเรื่องคลี่คลาย เราก็เชื่อเลยว่าลู่หานจะไม่กลับมาดีกับฮุนแน่นอน เพราะผญ คนนั้น
    #8593
    0
  16. #8592 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:52
    ไม่เข้าใจตรรกะของเซฮุนอะ ทำไมต้องไปจ้างคนชั่วๆแบบนั้นด้วย นี่เป็นโอกาสดีนะที่จะให้ลู่หลุดจากแมงดาอย่างป๋อหรัน อยากให้เซฮุนทำเพื่อตัวเองบ้าง ไม่ใช่ไม่มีคนบริจาคดวงตาให้ลู่ แล้วจะมาบริจาคเองนะ นี่ไม่โอเคอะพูดเลย ฉันอินมากๆๆ อยากให้ใครก็ได้มาเล่าความจริงให้ลู่ฟังที ทำไมลู่ไม่คิดบ้างว่าเมื่อวานวันที่รู้ว่าจะมองไม่เห็น ป๋อหรันทำไมไม่อยู่ด้วย เลิกโง่ได้แล้ว
    #8592
    0
  17. #8590 kanyalakPANG (@kanyalakPANG) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:44
    ขอโทษนะคะ เรื่องยืดเกินไปแล้วค่ะ มันไม่มีการเปลี่ยนแปลงของตัวละครเลย
    #8590
    0
  18. #8589 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:22
    เมื่อไหร่ดราม่าจะจบอะ เซฮุนนี่ก็นะจะไปจ่ายเงินให้ป๋อหรันทำไม เดี๋ยวเขาก็ไปแล้วดูจากนิสัยแล้วทนอยู่กับลู่หานที่ตาบอดได้ไม่นานหรอก ไปรั้งมาทำให้ตัวเองเจ็บทำไมไม่ต้องกลัวลู่หานจะเสียใจหรอกถ้าป๋อหรันยังอยู่กับลู่หานสักวันลู่หานก็ต้องเสียใจไม่ว่าจะช้าหรือเร็วเพราะป๋อหรันเขารักแต่ตัวเอง เพราะฉนั้นเซฮุนก็ต้องทำอะไรซักอย่าง สู้ๆ
    #8589
    0
  19. #8588 Teng1one (@tengjang) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:04
    เรื่องมันยืดมานานมากแล้ว ควรจะถึงจุดเปลี่ยนของเรื่องได้แล้วนะ ยืดมากๆมันจะซ้ำซากนะ แต่ถึงยังไงก็อ่านเหมือนเดิมอะเนาะ 5555 ยืดแค่ไหน เจ็บปวดเท่าใด ก็อ่านเหมือนเดิม
    #8588
    0
  20. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:37
    ส่วนตัวน่ะ!!! เราว่าเรื่องมันเดินค่อนข้างช้ามากกกไม่มีการเปลี่ยนแปลง ไม่มีจุดเด่นของตอนนั้นๆอ่ะ แล้วก้มีซอที่คิดถึงนู้นคิดถึงนี้คือเมียเค้าตาบอดเว้ยเลี้ยวดูซออ่ะเลี้ยงได้แต่การเอาซอมาอยู่ชีวิตฮุนนี่แหละที่ทำให้ลู่เกียจ คือแบบส่งเงินเลี้ยงเอาไปไว้ที่อื่นไม่ได้หรอควรตัดตัวละครตัวนี้ทิ้งได้แล้วอ่ะ แล้วเราว่าควรจัดการป๋อได้แล้วอ่ะเราว่ามันผ่านมาหลายตอนไปแล้วอ่ะ
    #8587
    0
  21. #8586 ScritTore (@KimManat) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:36
    ล้องไห้
    #8586
    0
  22. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:33
    ยัง!!!! ยังไม่หยุดอีกนะ เอานังซอออกไปจากชีวิตฮุนได้ ชุ้นคงจะดีใจมาก ครอบครัวเค้ามีปัญหาเพราะใครกัน ยังไม่สำนึก ยังอยากได้ของเค้าอยู่อีก!!! น่ามคาน!!!
    #8585
    0
  23. #8584 KusumaButyapong (@KusumaButyapong) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:23
    คือแบบ หงุดหงิดมาก คนอะไรจะโชคร้ายขนาดนั้น เฮ้ออออออ หงุดหงิดดดดดดดด เซ็ง โง่ โง่มาก คือแบบโง่ทุกคนตัวละครเลย จะไม่มีตัวละครไหนที่ฉลาดหน่อยหรอ ไม่มีตัวละครจะมาเป็นจุดเปลี่ยน? หรือมีแต่ยังไม่ถึงเวลา?
    #8584
    0
  24. #8583 nam1001 (@nam1001) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:14
    สงสารเซฮุนก็สงสารนะ ทำกับลู่ไว้เยอะ ฮืออ หน่วงใจ
    #8583
    0
  25. #8582 RujiratMalisorn (@RujiratMalisorn) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 22:46
    เอ๋อ....ตามสบายจ๊ะลู่แต่งไปเลยกะป๋อรันคนหลอก แล้วทิ้งเซจุนไว้กับเซฮุนเนาะ ถ้าฮุนบริจาคตาให้ลู่ แล้วใครจะดูแลเซจุน
    #8582
    0