[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 47 : Final Season chapter : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 ต.ค. 62




คนตัวเล็กรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก เขาตื่นเต้นที่จะได้กลับมามองเห็นทุกคนอีกครั้ง รวมทั้งเขานั้นอยากจะเห็นใบหน้าของคุณคนใบ้ด้วยเช่นกัน ตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมา เขาก็พบว่าภายในห้องนั้นปราศจากบุรุษพยาบาลที่เขาคุ้นเคย แต่กลับพบเพียงจิ่งป๋อหรันเท่านั้น ไม่นานเพื่อนคนอื่นๆ ก็ทยอยกันเข้ามาภายใน และเมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนานคุณคนใบ้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาหาเขาที่ห้อง ลู่หานตัดสินใจเอ่ยถามป๋อหรัน ทว่าแฟนหนุ่มของเขาก็ตอบกลับมาเพียงสั้นๆ ว่า ‘ไม่รู้’ ลู่หานไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงอยากให้คุณคนใบ้อยู่ข้างๆ เขาขณะที่หมอทำการเปิดตาให้

สุดท้ายแล้วคุณคนใบ้ก็ไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเขา

ไหนคุณคนใบ้สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ ลู่ไง จะไม่ทิ้งลู่ไปไหน

คนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงเปลือกตาของตนเองที่ค่อยๆ ร้อนผ่าว แต่ก็พยายามข่มความน้อยใจนั้นไว้ คนที่เขาควรแคร์ที่สุดในเวลานี้คือแฟนหนุ่มของเขาและเซจุน ลู่หานพยักหน้าพลางเอ่ยตอบคุณหมอ

“ลู่พร้อมแล้วฮะคุณหมอ ลู่อยากเห็นหน้าของทุกคนอีกครั้งแล้ว” จะทำยังไงต่อไปนะ...ถ้าเกิดวันนึงเขาต้องกลายเป็นคนตาบอด เขาไม่อยากเป็นตัวภาระของใครๆ แค่คิดถึงเรื่องนี้ เขาก็เจ็บปวดเจียนจะขาดใจแล้ว ไม่สิ...อย่าให้เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับชีวิตเขาอีกเลย เขาอยากมองเห็น....บนโลกใบนี้ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาอยากทำ และที่สำคัญที่สุด ลู่หานอยากเห็นเซจุนเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว เพราะฉะนั้นการได้มองเห็นจึงเป็นสิ่งสำคัญต่อเขามาก แค่ลองจินตนาการว่าถ้าเกิดวันนึงตัวเองต้องตาบอดขึ้นมา สภาพร่างกายและจิตใจของเขาคงต้องแย่มากๆ แน่ๆ ไหนจะต้องปรับตัวให้คุ้นชินกับโลกมืดบอด แค่คิดเขาก็รู้สึกอยากตายขึ้นมาแล้ว

“เอาล่ะ ทีนี้คนไข้ ค่อยๆ ขยับเปลือกตาช้าๆ นะครับ”

“...ลู่....ไม่เห็นอะไรเลยฮะ มันมืดไปหมดเลย...มันแปลว่าลู่ตาบอดใช่ไหมคุณหมอ” คนตัวเล็กหวาดกลัวจนตัวสั่น สิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุดมันกำลังจะกลายเป็นเรื่องจริงสินะ หยาดน้ำสีใสไหลอาบแก้มขาวเนียนช้าๆ ลู่หานสะอื้นจนตัวโยน และเมื่อทุกคนกำลังตกอยู่ในอาการช็อค ไม่เว้นแม้กระทั่งป๋อหรัน ก็เห็นจะมีเพียงแค่แบคฮยอนที่พอจะตั้งสติได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างบางถลาตัวโอบกอดร่างเล็กของเพื่อนสนิท ที่พยายามจะใช้มือเรียวขยี้เบ้าตา

“อย่าทำอะไรโง่ๆ เด็ดขาด ยังไงซะแกจะต้องมองเห็นเหมือนเดิม ฉันจะช่วยแกทุกวิถีทาง”

“มันไม่มีวิธีไหนหรอกนะที่จะช่วยเราได้ ฮึก...เรากลายเป็นคนพิการไปแล้วแบคฮยอน ได้ยินไหมว่าเราน่ะ...ตาบอด!!! ” ร่างเล็กกรีดร้องและพยายามจะผลักไส้แบคฮยอนออกไป และก็เป็นจงอินกับคยองซูที่เข้ามาจับลู่หานไว้ ป๋อหรันรู้สึกว่าลำคอของเขามันช่างแห้งผากกะทันหัน เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไป เขาทั้งอึ้งและช็อคจนตาค้าง ชายหนุ่มคาดหวังไว้สูง สุดท้ายทุกอย่างก็เละไม่เป็นท่า และที่แน่ๆ คือเขาไม่ต้องการเมียที่ตาบอดใช้การอะไรไม่ได้!

พอสักทีเถอะนะ! พอ!!! ลู่หานใจเย็นๆ สิ ทุกอย่างมันมีหนทางแก้ไข ก็แค่ต้องรอคนบริจาคดวงตา” จงอินตวาดใส่หน้าร่างเล็กเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดอาละวาด มือเรียวที่กำลังทั้งจิกและทุบตีหน้าอกของเขาหยุดชะงักนิ่งค้าง ก่อนที่คนตัวเล็กจะปล่อยให้มันตกลงข้างลำตัวระคนหมดเรี่ยวแรง

“ฮรือ...แล้วเราต้องรออีกนานแค่ไหนจงอิน....หนึ่งปี สองปี สามปี หรือเป็นสิบๆ ปี ฮึกๆ” ได้ยินดังนั้นป๋อหรันก็ตัดสินใจเดินออกไปสงบสติอารมณ์ตนเองด้านนอก ปล่อยให้คนในห้องปลอบประโลมลู่หานกันไป ในเมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ ความคิดชั่วๆ ก็ไหลบ่าเต็มสมองของเขาไปหมด เขาต้องสลัดลู่หานทิ้งให้ได้ภายในเร็ววัน ไม่มีทางที่เขาจะแต่งงานกับคนตาบอด!

“มึงเดินออกมาทำไมวะ ลู่หานเขาต้องการกำลังใจจากมึง มึงคือคนสำคัญสำหรับเขา!” ทันทีที่ก้าวขาเดินออกมาจากห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความน่าสมเพช เขาก็พบกับโอเซฮุนที่ยืนแอบฟังอยู่หลังประตู ป๋อหรันแสยะยิ้มร้ายเมื่อเห็นว่ามันมีสภาพไม่ต่างอะไรกับลู่หาน ดวงตาของมันที่กำลังมองมาที่เขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นอกจากความเกรี้ยวกราดที่ถูกส่งมาแล้ว เขายังพบว่ามันช่างเต็มไปด้วยประกายความน่าสงสารอีกด้วย

คงจะเสียใจที่รู้ว่าเมียสุดที่รักของมันตาบอดสินะ

“กูรับไม่ได้หรอกเว้ยที่เขาตาบอด ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว กูไม่ติดขัดอะไรหากว่ามึงจะเอาเมียมึงคืน” โอเซฮุนกระชากตัวป๋อหรันและจัดการผลักอีกฝ่ายให้ไปกระแทกกับผนังห้องเต็มๆ แรง จนฝ่ายนั้นเจ็บจุกไม่ใช่น้อย และเมื่อตั้งตัวได้ป๋อหรันก็จ้องหน้าเซฮุนอย่างหัวเสีย

“เพราะลู่หานเขารักมึงไปแล้วยังไงล่ะ และตอนนี้เขาก็เกลียดกูมาก มึงน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ กูไม่อยากบังคับจิตใจของเขา ให้เขาต้องกลับมาอยู่กับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก!”

“งั้นมึงจะให้กูเท่าไหร่ว่ามา....” เมื่อได้ยินอะไรเลี่ยนๆ แบบนั้น เขาล่ะอยากจะอ้วกออกมาจริงๆ ถ้ามันอยากให้เขาอยู่เคียงข้างลู่หาน อยากทำให้ลู่หานมีความสุขละก็นะ มันก็ต้องจ่ายให้เขาเยอะเป็นพิเศษหน่อย แค่คิดว่าตัวเองจะต้องฝืนบอกรักและดูแลคนพิการเขาก็อยากแหวะแล้วว่ะ

“มึงไม่เคยรักลู่หานเลยเหรอวะ ไอ่เชี่ย!!!”

.

.

.

.

“หมอจะช่วยคนไข้อย่างสุดความสามารถครับ หากว่าญาติของผู้เสียชีวิตมีความประสงค์จะบริจาคดวงตา หมอจะรีบประสานกลับไปทางพวกคุณทันที”

“ฮรึก....” คยองซูใช้ฝ่ามือแตะเบาๆ ที่แผ่นหลังบาง ซึ่งกำลังสั่นระริกอย่างน่าเวทนา

“ระหว่างนี้ก็มาอยู่กับฉันที่ร้าน ฉันจะคุยกับป๋อหรันอีกแรงให้เลื่อนงานแต่งงานออกไปก่อน ที่สำคัญฝ่ายนั้นเขาต้องออกไปทำงาน คงไม่สามารถดูแลนายได้ไม่เต็มที่หรอก เพราะงั้นฉันจะจ้างพยาบาลให้มาดูแลนาย จนกว่าจะมีผู้บริจาคดวงตา”

“ลู่ทำให้ทุกคนเดือดร้อนอีกแล้วจนได้...ฮรึก ขอโทษนะฮะ ลู่มันเป็นตัวภาระของทุกคนแท้ๆ เลย”

“ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหรอกนะ พวกเราทุกคนจะอยู่เคียงข้างลู่เองนะ เราเชื่อว่าสักวันนึงลู่ต้องกลับมามองเห็นอีกครั้ง นายต้องเข้มแข็งให้มากๆ นะเพื่อเซจุนยังไงล่ะ” แบคฮยอนดึงมือของเพื่อนสนิทมากอบกุมไว้ ด้วยหัวใจที่แตกสลายไม่ต่างจากเพื่อนตัวเล็ก ร่างบางระบายยิ้มออกมาทั้งน้ำตา และพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้ของตนเองไว้อย่างสุดกำลัง เพื่อที่ลู่หานจะได้ไม่รู้สึกแย่ไปมากกว่านี้

“....ลู่มีเรื่องสำคัญเรื่องนึงที่อยากจะขอร้องทุกคน”

“ว่ามาสิ พวกเราเต็มใจทำเพื่อนายอยู่แล้ว” จงอินเอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบ

“ห้ามทุกคนบอกเรื่องที่เราตาบอดกับโอเซฮุนเด็ดขาด เราขอร้องนะ....เราไม่อยากโดนคนๆ นั้นหัวเราะเยาะ เขาคงสะใจหากว่ารู้เรื่องนี้”

สะใจอย่างนั้นเหรอ...ลู่หานไม่เคยรับรู้เลยรึไง ว่าโอเซฮุนเจ็บปวดมากแค่ไหน ตอนที่รู้ว่าอีกฝ่ายประสบอุบัติเหตุน่ะ บุรุษพยาบาลที่คอยดูแลนายก็คือโอเซฮุน คุณคนใบ้ของนายน่ะคือคนๆ เดียวกันกับคนที่นายเกลียดเขาเข้ากระดูกดำยังไงล่ะลู่หาน

แบคฮยอนได้แต่บ่นพึมพำภายในใจ เพราะขืนพูดออกไปคงไม่ดีแน่ และเขาไม่อยากทะเลาะกับโอเซฮุนตอนนี้

“ได้สิพวกเราสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับโอเซฮุน” แบคฮยอนรับปาก พร้อมๆ กับหันไปสบตาคยองซูและจงอินอย่างคนรู้ทันกัน ถึงไม่บอกแบคฮยอนรวมถึงทุกคนก็รู้ดีว่ายังไงซะโอเซฮุนคงจะทราบเรื่องนี้แล้วล่ะ ก็นะแอบอยู่หลังประตูเสียตั้งนานขนาดนั้น อย่างน้อยก็คงได้ยินเสียงโวยวายเมื่อครู่บ้างแหละ

“ฉันไปเก็บเสื้อผ้าของนายใส่กระเป๋าเดินทางเลยดีกว่า จะได้เตรียมตัวกลับร้าน”

“ลู่ขอโทษฮะ...เพราะลู่กลายเป็นแบบนี้ ทุกคนถึงต้องลำบากกันไปหมด” ลู่หานพูดด้วยความรู้สึกผิดผสมปนเปกับอารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา

“เดี๋ยวบุรุษพยาบาลที่ฉันจ้าง เขาจะช่วยนาย ให้นายค่อยๆ ปรับตัวได้” ถึงไม่เอ่ยปากบอก ฝ่ายนั้นก็คงขันอาสาเข้ามาช่วยเหลืออยู่แล้ว คยองซูรู้ดีแก่ใจว่ายังไงซะ โอเซฮุนคงจะยินดีที่จะสวมบทบาทเป็นคุณคนใบ้อีกครั้ง.... เขามั่นใจว่าฝ่ายนั้นจะต้องดูแลลู่หานได้ดี และเผลอๆ อาจจะดูแลได้ดีกว่าบุรุษพยาบาลมืออาชีพเสียอีก

“...ฮะ เจ้านาย ลู่จะพยายามปรับตัวให้ได้”

.

.

.

.

ก่อนออกมาจากโรงพยาบาลคยองซูและจงอินได้เข้าไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ เพื่อที่จะชำระค่ารักษาพยาบาลของลู่หาน แต่ปรากฏว่าโอเซฮุนได้ทำการชำระเงินตัดหน้าพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อเดินทางมาถึงร้านกาแฟ แบคฮยอนก็ประคองร่างเล็กไปพักผ่อนบนชั้นสอง หลังจากลู่หานร้องไห้จนเพลียและหลับไปนั้น เขาก็ลงมาทำโจ๊กอุ่นๆ ในครัวด้านล่าง เพื่อที่ลู่หานตื่นมาจะได้ทานอาหารเลย พร้อมกับช่วยกันปรึกษาหารือกับพวกคยองซูว่าจะทำยังไงกันต่อไป

“โชคร้ายอะไรเยอะแยะเนี่ย พี่ลู่ของฉัน” ชินจีมินสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด เธอสงสารลู่หานมาก ไหนจะเรื่องที่จะขอหย่ากับคุณเซฮุน ไหนจะเรื่องแท้งลูก นี่ยังมาโชคร้ายตาบอดอีก

“ฉันโทรคุยกับเซฮุนแล้วนะ...เขาจะเข้ามาที่นี่ค่ำๆ หมอนั่นยังทำใจมองหน้าลู่หานไม่ได้น่ะ” เจ้าของร้านร่างเล็กบอกกับทุกคน

“คนที่ควรดูแลพี่ลู่ควรเป็นพี่ป๋อหรันไม่ใช่เหรอคะ ฉันไม่เข้าใจเลย”

“พูดถึงไอ้เวรนั่น ตั้งแต่เริ่มลู่หานอาละวาด มันก็เดินหนีออกไปจากห้องและไม่กลับมาอีกเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มาเยี่ยมว่าที่เจ้าสาวของมัน หึ...” จงอินพูดขึ้นอย่างเดือดดาล ลู่หานต้องการกำลังใจจากมันมากที่สุด แต่มันไม่แม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมาสักคำ และไม่แม้แต่จะสัมผัสเพื่อนของเขาด้วยซ้ำไป ถึงจะตกใจมากแค่ไหน...ก็ไม่ควรหนีหายไปซะดื้อแบบนี้รึเปล่าวะ

“สักวันลู่หานก็จะรู้เองแหละว่าเขาควรจะรักใคร” คยองซูพูดทิ้งท้ายไว้เพียงสั้นๆ ก่อนปั้นหน้ายิ้มแย้ม แม้ภายในใจจะขื่นขม เดินออกไปต้อนรับลูกค้ารายใหม่ที่เปิดประตูเข้ามาภายในร้าน

“จีมิน...ฉันขอสั่งห้ามไม่ให้เธอเรียกเซฮุนว่าเซฮุนเด็ดขาด” หญิงสาวขมวดคิ้วมึนงงกับคำสั่งของสามีเจ้านาย

“หมายความว่าไงคะคุณจงอิน จีมินไม่เข้าใจ”

“เหอะน่า ต่อไปเรียกเซฮุนว่าคุณคนใบ้หรือคุณบุรุษพยาบาล จำไว้แค่นี้ก็พอ”

“ห๊ะ!” หญิงสาวเกาศีรษะ และทุกคนก็เดินออกไปจากห้องครัว ปล่อยให้เธอยืนเคว้งด้วยความสับสนอยู่คนเดียว

.

.

.

.

ลู่หานสะลึมสะลือตื่นขึ้นมากลางดึก เขาไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่ มือเรียวคลำไปรอบๆ กายอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะพลาดพลั้งทำแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงตกแตก

เพล้งงงงง!!!!!!!!!

ร่างเล็กสะดุ้งตกใจเพราะเสียงแตกร้าวดังก้องอยู่ในโสตประสาท ก่อนจะรวบรวมความกล้าโน้มตัวลงไปเก็บเศษแก้ว เขาไม่อยากให้ใครเดินมาเหยียบจนเลือดตกย่างออกเข้า อีกทั้งมันเกิดขึ้นจากความผิดพลาดของเขาเอง

“โอ๊ย...บ้าจริง” เพราะนิ้วนางของมือด้านซ้ายเผลอแตะไปโดนปลายแหลมที่แตกร้าว ลู่หานรีบดึงมือกลับทันที ตอนนี้เสื้อผ้าของเขาที่สวมใส่อยู่มันคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดเป็นแน่ เขาจะทำยังไงดี จะให้ก้าวเท้าลงไปบนพื้นก็กลัวว่าจะเผลอไปเหยียบเศษแก้วเหล่านี้เข้า ตอนนี้เขาเองก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมานิดๆ ด้วยสิ

“ใครอยู่ด้านนอกบ้างฮะ!!! ลู่อยากเข้าห้องน้ำ” ปลายประโยคแสนแผ่วเบา ด้วยความนึกสมเพชตัวเอง เขาอ่อนแอไร้ประโยชน์ถึงขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย

“...ฮึก” น้ำตาที่คิดว่ามันหยุดไหลไปแล้ว กลับเอ่อล้นออกมาอีกครั้งจากดวงตาหม่นหมอง ไร้ประกาย และมืดบอด

“ใครฮะ! ...แบคฮยอนเหรอ เจ้านาย....หรือว่าเป็นจีมิน ทำไมไม่ตอบลู่ละฮะ” จู่ๆ ก็มีคนมาดึงข้อมือข้างที่เกิดแผลของเขาไป แถมยังห้ามเลือดด้วยการใช้ริมฝีปาก คนตัวเล็กทั้งหวาดกลัวและตกใจไม่น้อย เขาพยามจะดึงมือตนเองกลับมา ทว่าฝ่ายนั้นกลับยิ่งเพิ่มแรงดูดที่นิ้วข้างนั้นของเขา และเมื่อเลือดหยุดไหล ฝ่ายนั้นก็ลุกไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาทำแผลให้เขาทันที ลู่หานมึนงงไปหมด ถามอะไรไปฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมตอบคำถามของเขาเลยสักนิด และมันก็ทำให้เขาฉุกนึกถึงคนบางคนขึ้นมา จนพลั้งเอ่ยปากออกไป

“คุณคนใบ้เหรอฮะ” ถึงจะโกรธอีกฝ่ายที่ไม่อยู่ตอนเขาเปิดตา แต่ถ้าหากคนที่กำลังจัดการติดพลาสเตอร์ยาให้เขาอยู่ในตอนนี้คือคุณบุรุษพยาบาลคนนั้นละก็ เขาคงรู้สึกดีไม่น้อย

-คุณเดาถูกแล้วครับ- ฝ่ามือของเขาสัมผัสได้เป็นประโยคนี้ หลังจากได้ยินเสียงปิดกล่องอะไรสักอย่าง คงจะกล่องที่เก็บพวกอุปกรณ์ทำแผลละมั้ง

“เป็นคุณได้ยังไง แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงฮะ” ลู่หานเขย่ามือร่างสูงด้วยความดีใจ ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มเล็กน้อย หลังทราบว่าคนที่ทำแผลให้เขา คือคนๆ เดียวกันกับคุณบุรุษพยาบาลที่คอยดูแลเขา ตอนที่เขาเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ลู่หานรู้สึกผูกพันกับบุรุษพยาบาลคนนี้เหลือเกิน เหมือนกับว่าตนเองรู้จักกับอีกฝ่ายมาเนิ่นนานมากๆ เขาเคยคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นโอเซฮุน แต่หลังจากพยายามคาดคั้นถามความจริงกับอีกฝ่าย เขาก็พบว่าตนเองนั้นคงคิดมากไปเองคนเดียว โอเซฮุนนะเหรอจะมาดูแลเขา...มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก อีกอย่างเขาชอบด่าทอโอเซฮุนให้คุณคนใบ้ฟังประจำ ถ้าหากคุณคนใบ้เป็นโอเซฮุนจริงๆ ป่านนี้อีกฝ่ายคงได้บีบคอเขาตายคามือไปตั้งนานแล้วล่ะ

-ผมถูกว่าจ้างโดยคุณคยองซูให้มาดูแลคุณ-

“ในที่สุดลู่ก็ตาบอด....ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ที่ลู่ต้องอยู่ในสภาพนี้” ชายหนุ่มยื่นมืออกไปตรงหน้าร่างเล็ก เขาโบกไปมาเล็กน้อย ลู่หานมองไม่เห็นเขาแล้วจริงๆ ร่างเล็กไม่มีปฏิกิริยาใดใดต่อสิ่งที่เขากระทำ เซฮุนจ้องไปที่ดวงตาของลู่หานด้วยความเจ็บปวด ดวงตาที่คล้ายกับดวงตาของเจ้ากวางป่า ดวงตาที่เคยสะกดเขาให้หลงใหลตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเจอกัน บัดนี้ก็กลับหม่นหมองจนน่าใจหาย

ต่อไปนี้เขาจะเป็นดวงตาให้คนตัวเล็กเอง

“คุณคนใบ้ลู่มีเรื่องอย่างนึงที่ต้องบอกคุณ” สีหน้าลู่หานไม่ดีเอาเสียเลย ยิ่งทำให้เขารู้สึกกังวลเพิ่มขึ้น

-ครับ-

“คือ...ลู่...ลู่ปวดฉี่มากเลยฮะ คุณช่วยพาลู่ไปที่ห้องน้ำหน่อยสิ จะราดอยู่แล้ว” ในสถานการณ์แย่ๆ แบบนี้ไม่นึกเลยว่าตนเองจะเผลอหลุดยิ้มออกมาได้ ลู่หานยังคงน่ารักเสมอ...ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพแบบไหน มีหนังสือทั้ง2ภาคพร้อมส่งจำนวนจำกัด

.............................................

มีหนังสือทั้ง2ภาคพร้อมส่งจำนวนจำกัด ติดต่อสอบถาม ทวิตเตอร์ @babilon_K / E-mail kwankwan555@gmail.com
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9004 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 14:40
    เปนกลจ.ให้คนแต่งค่ะ แต่ยังไม่อยากให้ลู่หายตาบอดนะ เพราะพอหายก็จะไล่เซฮุนไป อิป๋อหรันก็จะกลับมา
    #9004
    0
  2. #8723 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 19:31
    สงสารเซฮุนจนไม่รู้จะสงสารยังไงแล้วนะ!!! ได้แต่เป็นคุณคนใบ้แล้วมาดูแลคนที่ตัวเองรักแบบนี้อ่ะ คู่นี้ทำเวรทำกรรมอะไรกันไว้นะจะรักกันทั้งทีก็ยังรักกันไม่สุดอ่ะมีแต่เรื่องให้ผิดใจกันอยู่ตลอด T___T
    #8723
    0
  3. #8701 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 22:03
    โอ้ยยยย ฮืออออ น่ามตาไหลจนไม่มีอะไรให้ไหลแล้วอ่ะ สงสารเซฮุนนนน สงสารลู่ แต่แบบขอถามไรอย่างนะเซฮุน นายจะไม่บริจาคดวงให้ลู่ใช่มั้ย ถ้าเป็นอย่างนั้น รีดได้ร้องไห้เป็นสายเลือดแน่ๆ อย่าทำนะ ขอร้อง
    #8701
    0
  4. #8626 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 12:53
    สงสารลู่นะและก็สงสารเซด้วยอยากให่ลู่รู้ว่าเซรักลู่จัง
    #8626
    0
  5. #8563 ScritTore (@KimManat) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 10:47
    ในที่สุดก็ได้อ่านนน ฮือออ กดเข้ามาดูหลายรอบเลยยย วันนี้ได้อ่านแล้วววว
    #8563
    0
  6. #8538 Paprika12 (@Paprika12) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 23:26
    ฮืออออ อยากให้รักกันนนนน
    #8538
    0
  7. #8537 AlexHH (@AlexHH) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 22:00
    ฮือออ ซึ้งอ่าาาา
    #8537
    0
  8. #8536 xialuuu (@kwa_tank) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 18:04
    อยากให้ลู่รู้ความจิงซักที
    เบื่อป๋อหรัน!!
    #8536
    0
  9. #8535 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 17:46
    ลู่ไม่คิดว่าหรอว่าป๋อหรันไปไหน อยากให้ลู่รู้ความจริงแล้ว ฮือออ สงสารทุกคน
    #8535
    0
  10. #8534 oh_sehunna (@200794) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 14:49
    ซึ้งอะ ป๋อหรันคนเลวว
    #8534
    0
  11. #8533 Hunhan Selu (@Hunan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 14:02
    ไรท์หายไปนานมากจนคิดว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว แต่ในที่สุดไรท์ก็กลับมา ตอนนี้ก็ยังเกลียดเซฮุนที่ไม่ยอมพูดความจริงและยังเกลียดลู่หานที่ไม่ยอมฟังอะไรเหมือนกัน
    #8533
    0
  12. #8532 maka_long (@Panda_) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 13:11
    สงสารลู่ ขอให้หายไวๆ
    #8532
    0
  13. #8531 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 08:27
    โถ่เสี่ยวลู่ของฉันนนน~
    #8531
    0
  14. #8530 melonple (@kat-atside) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 07:06
    รอนะคะ สงสารทั้งลู่ทั้งเซฮุน ฮืออออ
    #8530
    0
  15. #8529 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 04:12
    ไรท์กลับมาต่อแล้วดีใจ เย้ๆ!!! สงสารฮุนอ่า และก็เกลียดอิตาป๋อหรันมากกกกกก เมื่อไหร่จะไปคไหร่จะไปคะคุณป๋อ ลู่ก็เมื่อไหรลู่จะคิดได้ จะรู้ว่าคนที่ยืนเคียงข้าง คอยดูแลตัวเองคือโองคือโอเซฮุนที่ตัวเองเกลียดเค้าเค้านักหนาเนี่ยแหละ งื้อออ... ไรท์สู้ๆ ค่าา
    #8529
    0
  16. #8528 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 01:48
    สู้ๆนะคะ ป๋อหรันนี่เมื่อไหร่จะไปสักทีอะ ลู่หานก็ไม่ฟังอะไรเลย เชื่อตัวเองเกินไปจะเพื่อนบอกอะไรก็ไม่ฟังเลย นุต้องฟังคนอื่นพูดนะ
    #8528
    0
  17. #8527 blackunicorn2 (@Blackunicorn) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 00:31
    สู้ๆนะคะ ยังรอติดตามเสมอ สงสารลู่มากสงสารฮุนด้วย เมื่อไหร่จุมีความสุขจริงๆสักทีนะ
    #8527
    0
  18. #8526 kykuku (@kykuku) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 00:06
    ปวดใจ..
    #8526
    0
  19. #8525 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:59
    ไรท์หายไปไหนมา รู้ไหม ว่ารออยู่ตลอดเลย ดีใจมากๆนะคะที่ไรท์ กลับมาอัพแล้ว สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอน้า
    #8525
    0
  20. #8524 MooYim-JuBuJuBu (@MooYim-JuBuJuBu) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:55
    ดีใจที่กลับมานะคะ
    #8524
    0
  21. #8523 Parn sirinthip (@0987536495) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:54
    รอเสมออนะค่ะไรท์ สุ้ๆ
    #8523
    0
  22. #8522 the_cwj_carima (@creamwonjin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:52
    ไรท์ททททททททท
    รอฉันรอเธออออยู่แต่ไม่รู้จะมาเมื่อไร~~~
    แต่รอเสมอนะคะ555
    #8522
    0
  23. #8521 อังคารอึ้ง (@chomfan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
    เห้ออออ เราว่าลู่หานดวงอาภัพเรื่องคู่อ่ะ
    แบบแต่ละคนที่เข้ามาไม่ไหวจริงๆ
    ถึงแม้ตอนนี้ฮุนจะดี แต่ก็เพิ่งมาดีไง
    เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะฮุนนอกใจนอกกายลู่ แถมยังเอาเมียน้อยเข้ามาอยู่ในบ้าน จะบอกว่าคิดเป็นน้อง ต้องดูแลเพราะสงสาร เราก็ไม่โอเคอ่ะ ส่วนป๋อหรัน นี่ก็นะ เลวด้วย ตอ-แหลด้วย หน้าเงินอีกต่างหาก
    หรือจริงๆ ลู่ควรเข้มแข็ง รักษาตาให้หายเนอะ แล้วอยู่เพื่อลูกไปเลย ไม่งั้นก็ต้องเปิดตัวผู้คนที่สาม 555 เอาแบบดีๆเลย รักลู่ เป็นคนดีงี้เนอะ555
    แต่นี่มันฟิคฮุนฮานอ่ะเนอะ เอาเป็นว่าเราไม่ชอบป๋อ กับ เมียน้อยฮุน จบ!!!
    #8521
    0
  24. #8520 Pinkyyy_cy (@Pinkyyy_cy) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:29
    เบี่ย...ลู่สวยไปไหน เซฮุนก็เป็นบุคคลหร้ตัวตนอยู่นั่นแหละ คาใจชิบ
    #8520
    0
  25. #8519 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:29
    ในที่สุดก็กลับมาอัพแล้ว คิดถึงมากกกกกกก
    ป๋อแบบเห้มาก
    #8519
    0