[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 46 : Final Season chapter : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 ส.ค. 62





เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์จางอี้ชิงจึงขับรถพาเซจุนมาส่งที่โรงพยาบาลตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม และก่อนจะขอตัวกลับไปนั้น ผู้เป็นเลขาก็ได้ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลส่งให้ผู้เป็นเจ้านาย

“นักสืบที่คุณจ้าง เขาฝากมาให้คุณครับ” พวกเขาทั้งสองเดินออกมาคุยกันนอกห้อง เซฮุนรับซองเอกสารมาถือไว้ ดวงตาคมก้มลงพิจารณาของในมือเล็กน้อย

“ขอบใจคุณมากอี้ชิง”

“ครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ส่วนเรื่องของซอลฮยอนพรุ่งนี้ผมจะพาเธอไปตรวจครรภ์เอง คุณจะได้มีเวลาดูแลคุณลู่หานเธอได้เต็มที่” เมื่อวานเขาได้รับสายจากเด็กสาว เนื่องจากเธอโทรหาจ้านายของเขา ทว่าโอเซฮุนกลับปิดเครื่อง เด็กสาวจึงโทรเข้ามาที่บริษัท ปกติโอเซฮุนจะพาเธอไปตรวจครรภ์ทุกเดือน และพรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดการนัดหมายของคุณหมอประจำเดือนนี้

“ผมคงต้องฝากคุณดูแลเรื่องของซอลฮยอนแทนผมอีกเรื่อง”

“ด้วยความยินดีครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” เซฮุนพยักหน้าก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ส่งให้ลูกน้องคนสนิท ร่างสูงเดินมาล้มตัวนั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ ก่อนจะจัดการเปิดซองเอกสาร

“แม่...ไอ่ป๋อหรัน” เซฮุนดวงตาเบิกกว้างขึ้น แม้ในภาพจะเห็นเพียงซีกหน้าของผู้หญิงวัยกลางคน ซึ่งมีไอ่ป๋อหรันโอบเอวเดินเข้าโรงแรมม่านรูด แต่เขาก็จำได้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร และมีอีกหลายๆ ภาพที่ผู้หญิงคนนี้อยู่กับมัน และความสัมพันธ์ของทั้งคู่ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน แผ่นหลังกว้างกระแทกเข้ากับพนักเก้าอี้ด้วยความหมดเรี่ยวแรง เซฮุนขยี้รูปถ่ายในมือทิ้งด้วยความโมโห หากแต่ดวงตาคมกลับเจือคลอไปด้วยหยดน้ำตา

“ทำไมวะ...ทำไมต้องเป็นแบบนี้!” เขาตั้งใจจ้างนักสืบเพื่อหาหลักฐานเกี่ยวกับจิ่งป๋อหรันเพื่อให้ลู่หานตาสว่าง แต่เมื่อทุกอย่างถูกเปิดเผยเขากลับเล่นงานอะไรไอ่เศษสวะคนนั้นไม่ได้ เขาคิดว่า... เขาคงต้องคุยกับมารดาในเรื่องนี้ให้เข้าใจ เขาไม่ห้ามหากเซฮยองจะมีความรักครั้งใหม่ แต่คนๆ นั้นจะต้องไม่ใช่จิ่งป๋อหรัน มันไม่สมควรได้รับความรักจากมารดาของเขา!

.

.

.

.

“ม้ารู้ไหม ป๊าเขาคิดถึงม้ามากเลยนะ” ลู่หานแสร้งยิ้ม คนตัวเล็กกอดกระชับเด็กน้อย ซึ่งกำลังนอนอยู่ภายในอ้อมแขนของเขา หลังจากที่คุณคนใบ้ช่วยอาบน้ำแต่งตัวให้แกเสร็จ

“...”

“ป๊าเขารักม้า รักพอๆ กับเซจุนเลย”

“...นอนได้แล้วนะลูก” ลู่หานพยายามกล่อม มือเรียวลูบศีรษะแกแผ่วเบา วันนี้ทั้งวันเซจุนพูดถึงแต่โอเซฮุน และเขาก็ทำได้แค่ยิ้มบางๆ ส่งให้ลูกชายตัวน้อยเท่านั้น ไม่มีความคิดเห็นอื่นใดต่อผู้ชายคนนั้น และเขาก็รู้สึกเกลียดตัวเองทุกครั้ง เมื่อเผลอนึกถึงระยะเวลาที่เขานอนรักษาตัวอยู่ที่นี่ โอเซอุนไม่เคยมาเยี่ยมเขาเลยแม้สักครั้งเดียว ทำไมต้องอยากให้ผู้ชายคนนั้นมาเยี่ยมด้วยนะ ทั้งๆ ที่มันไม่จำเป็นเลย ไม่จำเป็นเลยสักนิด ถ้าหากว่าเป็นคิมซอลฮยอนที่ป่วยหนัก...โอเซฮุนคงไม่ลังเลใจที่จะทิ้งงานทุกอย่างแล้วนอนเฝ้าเธอ แตกต่างจากเขา.... ลู่หานเกลียดตัวเองที่บางครั้งเขายังคงมีความรู้สึกน้อยใจโอเซฮุน... มันไม่สมควรเลยจริงๆ เพราะเขาก็มีจิ่งป๋อหรันอยู่แล้วทั้งคน

“ม้า...ม้ายังรักป๊าใช่ไหม” เซฮุนชูนิ้วโป้งให้ลูกชาย หลังเด็กน้อยอ่านข้อความที่เขาเขียนใส่กระดาษส่งให้ คำถามนี้เป็นคำถามของเขาเองแหละ...

“....”

“อย่าเงียบสิฮะ เซจุนอยากรู้”

ป๊าเองก็อยากรู้นะม้า

สองพ่อลูกส่งสายตาหากัน

“...ม้า ม้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันเซจุน” หากว่าตอบลูกออกไปว่าหมดรักป๊าของแกแล้ว เซจุนคงต้องเสียใจ คำถามนี้ทำให้เขาคิดหนัก ถามว่ายังรักไหม...ก็คงใช่ เขายังรักโอเซฮุนอยู่ แต่ในขณะเดียวกันหัวใจของเขาก็ค่อยๆ รับจิ่งป๋อหรันเข้ามาภายใน

“เซจุนอยากให้ป๊ากับม๊ากลับมาอยู่ด้วยกัน...”

“...มันคงเป็นไปได้ยากแล้วล่ะเซจุน ถ้าม้าออกจากโรงพยาบาลแล้ว ม้าจะแนะนำคุณอาป๋อหรันให้เรารู้จักนะลูก ม้าเชื่อนะว่าหนูต้องชอบเขาเพราะเขาเป็นคนดีมาก” เซจุนส่ายหน้าพลางขมวดคิ้ว

“ไม่มีใครดีเท่าป๊าของเซจุน เซจุนไม่ยอมหรอก ถ้าม้าจะรักคนอื่นมากกว่าป๊าของเซจุน” เซจุนคงจะติดนิสัยเอาแต่ใจมาจากพ่อของแกสินะ ลู่หานประคองใบหน้าเล็ก ก่อนจะแนบจมูกลงบนแก้มของลูกชาย

“เมื่อลูกโตขึ้น ลูกจะเข้าใจผู้ใหญ่นะเซจุน”

.

.

.

.

-เหนื่อยหน่อยนะครับ กว่าจะกล่อมให้แกหลับได้- คนตัวเล็กยู่ปาก และไม่นานเรียวปากสวยก็ระบายยิ้ม เหมือนจะไม่ใช่กล่อมเซจุนให้หลับอย่างเดียวนะ แต่เขาต้องง้อแกด้วยเนี่ยสิ เด็กคนนี้ชักจะเอาใหญ่แล้ว พอเขาไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เหมือนแต่ก่อนก็ชักจะเอาแต่ใจขึ้นทุกวัน ลู่หานรู้สึกได้ว่าคุณคนใบ้กำลังห่มผ้าให้เขาและเซจุน

“ขอบคุณฮะ คุณคนใบ้”

-ฝันดีนะครับ-

“คุณคนใบ้ก็พักผ่อนได้แล้วนะ” ร่างสูงวางมือเรียวลงบนหน้าท้องของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าลู่หานเงียบไปนาน เขาก็คิดว่าลู่หานคงจะหลับไปแล้ว

“...ฉันรักเธอลู่หาน”

.

.

.

.

“เป็นอะไรรึเปล่าซอลฮยอน...ทำไมถึงได้ดูแปลกๆ ไปล่ะ” อี้ชิงเอ่ยถามหลังสังเกตอาการน้องสาวบุญธรรมของเจ้านายที่มีท่าทีแปลกไปจากปกติ เธอดูเหมือนคนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มหยุดชะงักปลายเท้า ก่อนจะรั้งแขนของเด็กสาวไว้

“เปล่านี่ค่ะ...หนูก็ปกติดี” ดวงตาสวยเลิกลั่ก อี้ชิงเลิกคิ้วขึ้น แถมยังไม่ยอมปล่อยท่อนแขนของเธอ

“อย่าคิดจะปิดบังอะไรฉันกับคุณเซฮุน”

“คุณอี้ชิงคิดมากเกินไปรึเปล่าคะ นี่ก็ใกล้เวลาที่คุณหมอนัดหนูแล้วนะ รีบไปกันเถอะนะคะ” เด็กสาวแกะมือของอี้ชิงออก ก่อนจะเดินนำหน้าชายหนุ่มไปที่เคาน์เตอร์ ซึ่งมีนางพยาบาลสองสามคนกำลังทำหน้าที่อยู่ จะให้เธอพูดออกไปได้ยังไงล่ะ คิดว่าชาตินี้จะได้ได้เจอกันแล้วนะ แต่ก็ยังจะหนีกันไม่พ้นจนได้...พี่เฉินฟู่ พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! หรือว่าแม่จะป่วย แต่เมื่อวานคุยกันท่านก็ดูจะปกติดี ไม่ได้มีอาการป่วยใดใด เธอภาวนาตลอด...ว่าขอให้เธอและเฉินฟู่ไม่ต้องเจอะเจอกันอีก เธอไม่อยากพบเจอคนสารเลวคนนั้นอีก เพราะมัน...เธอถึงได้ตั้งท้องก่อนวัยอันควร

“ซอลฮยอน”

“นี่...ซอลฮยอน พยาบาลเรียกเธอหลายครั้งแล้วนะ” เด็กสาวสะดุ้งตกใจ หลังจากหลุดจาภวังค์ที่ตนเองสร้างขึ้น ภาพที่เฉินฟู่ข่มขืนเธอยังคงวนเวียนอยู่ภายในความคิด เด็กสาวสะอื้นร่ำไห้ออกมา จนจางอี้ชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องรีบดึงเธอมากอดปลอบอย่างงงๆ คิมซอลฮยอน...มีบางอย่างปิดบังเขาอยู่ ตั้งแต่ที่พวกเขาเดินสวนกับจิ่งป๋อหรัน บริเวณด้านหน้าโรงพยาบาลนั่นแล้ว พอเห็นว่าป๋อหรันกำลังเดินเข้ามาใกล้ ซอลฮยอนก็รีบเดินมาหลบที่ด้านหลังของเขาทันที แถมยังก้มหน้าก้มตาเหมือนกับว่าไม่อยากให้ใครได้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ส่วนป๋อหรันมันก็เอาแต่จ้องซอลฮยอนคล้ายกับเจอคนรู้จัก เขาเห็นมันแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินสวนไปอีกทาง ระหว่างสองคนนี้มันชักจะยังไงชอบกลแล้วล่ะ

“รีบเข้าไปตรวจเถอะซอลฮยอน ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะได้รีบพาเธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านเร็วๆ ไง”

“...ค่ะ คุณรอหนูอยู่ตรงนี้นะ” ชายหนุ่มผิวขาวสะอาดพยักหน้าตอบรับ ทำไมซอลฮยอนต้องมีท่าทีหวาดกลัวจิ่งป๋อหรันขนาดนี้... เขาจะต้องสืบให้ได้ว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันยังไง

.

.

.

.

“เอ่อ...คุณอี้ชิงคะ หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ คุณไปรอหนูที่รถก่อนเลยก็ได้ค่ะ” เธอพูดขึ้น หลังจากรับยาบำรุงครรภ์ที่เคาน์เตอร์จ่ายยาเสร็จเรียบร้อย

“เอางั้นเหรอ” เด็กสาวพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำหญิง ส่วนอี้ชิงก็เดินออกมารอเธอที่รถของเขา เด็กสาวจัดการล้างหน้าล้างตาตัวเอง หลังทำธุระเสร็จเรียบร้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขณะมองใบหน้าของตนเองบนกระจกใส เธอต้องเข้มแข็งมากกว่านี้... ซอลฮยอนคนเก่าได้ตายไปแล้ว เธอจะไม่อ่อนแออีกเพื่อลูกในท้องของเธอ เฉินฟู่จะไม่สามารถทำอะไรเธอได้ หากว่าเธอมีโอเซฮุนอยู่ข้างๆ ซอลฮยอนยิ้มให้ตัวเองในกระจก ก่อนจะผลักประตูห้องน้ำเพื่อเดินไปหาจางอี้ชิง ซึ่งกำลังรอเธออยู่ที่รถของอีกฝ่าย

“หึ...คิดว่าจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ ลูกสาวของฉัน” เฉินฟู่หรือจิ่งป๋อหรันแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระชากแขนของเด็กสาวอย่ารุนแรงให้เดินมาที่บันไดหนีไฟ ชายหนุ่มผลักร่างซอลฮยอนกระแทกผนังคอนกรีตด้วยความโมโห จนเด็กสาวนิ่วหน้าเจ็บปวดพร้อมกับส่งเสียงร้องครวญคราง ร่างของเธอในชุดคลุมท้องสีหวานค่อยๆ ทรุดลง ใบหน้าของเด็กสาวอาบไปด้วยน้ำตา

“ฮึก...ปล่อยหนูไปเถอะนะ พี่เฉินฟู่ พี่ต้องการอะไรจากหนูอีก!”

“กูหามึงแทบพลิกแผ่นดิน ที่แท้ก็หนีไปอยู่กับไอ่เซฮุน! มึงไม่มีทางหนีกูพ้นหรอกเว้ย” เขาพยายามสืบว่าใครที่ช่วยเหลือคิมซอลฮยอน จนสุดท้ายเขาก็รู้ว่าคนๆ นั้นคือโอเซฮุน ไอ่เวรนั่นมันจองเวรจองกรรมกับเขาไม่เลิกเสียจริง ซอลฮยอนเป็นลูกเลี้ยงของเมียเก่าเขา แถมยังเป็นตัวแก้ขัดตอนที่เขามีอารมณ์ ตอนแรกก็แค่ลวนลามมันนิดๆ หน่อยๆ แต่เมื่อหลายเดือนก่อน เขาทำตามคำยุยงของเพื่อนๆ แถมมีเหล้าเข้าปากอีก ความกล้าได้กล้าเสียมันมีมากขึ้น จนคุมสติตัวเองไม่อยู่ และสุดท้ายเขากับเพื่อนก็รุมกันข่มขืนมัน แต่มีเพียงเขาแค่คนเดียว...ที่ไม่ได้สวมถุงยาง ป๋อหรันก้มลงมองหน้าท้องของเด็กสาว

“ปล่อยหนูไปนะพี่...ปล่อยหนูกับลูกไปเถอะนะพี่เฉินฟู่” เธอร้องไห้พลางกุมท้องตนเองด้วยความหวาดกลัวจับใจ

“...นี่มึงท้องงั้นเหรอ”

“ฮึก...อื้อ ฉันท้อง แล้วเด็กในท้อง...พี่คงจะรู้นะว่าเป็นลูกของใคร” ป๋อหรันย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กสาว ก่อนจะเชยคางเธอขึ้นเพื่อที่เขาจะได้สบตา

“มึงไปอยู่กับไอ่เซฮุนตั้งนาน แน่นอนว่าลูกในท้องของมึง....ต้องเป็นลูกของมัน” ชายหนุ่มโยนความผิดให้โอเซฮุน แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าซอลฮยอนน่าจะท้องกับเขา

“พี่มันเลว! ...ชั่วช้าไม่มีใครเกิน ดีแล้วล่ะที่แม่เลิกกับไอ่แมงดาอย่างพี่ไปเสียได้!” มารดาของเธอได้โทรมาบอกกับเธอว่าท่านเลิกรากับเฉินฟู่แล้วเพราะจับได้ว่าชายหนุ่มมีหญิงอื่นเข้ามาติดพัน แต่แม้จะเลิกรากันไปแล้ว ทว่าเฉินฟู่ก็กลับชอบมารีดไถเงินจากมารดาของเธออยู่เสมอและถ้าไม่ให้ก็มักจะถูกอีกฝ่ายตบตีเป็นประจำ

เพรี้ยะ!!!!

“อย่ามาปากดีกับกู!” ถ้ามันยังไม่ท้องโต เขาตั้งใจจะพาไปขายในซ่องให้เสี่ย แต่เห็นสภาพซอลฮยอนตอนนี้แล้ว คงใช้การอะไรไม่ได้แล้วล่ะ เขาจะรอจนกว่ามันจะคลอด!

“หนูกลัวแล้วพี่...อย่าทำอะไรหนูเลยนะ ฮึกๆ”

.

.

.

.

“ลู่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ฮะ....ลู่ไม่อยากให้สิ่งดีๆ ต้องพังทลายลง” หลังจากเซฮุนประคองร่างเล็กให้ล้มตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ภายในสวนของโรงพยาบาล เนื่องจากวันนี้เขาอยากพาลู่หานออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกห้องพักผู้ป่วยบ้าง คนตัวเล็กก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“…..”

“ลู่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างที่เคยฝันเอาไว้” ชายหนุ่มกุมฝ่ามือเรียวไว้ ก่อนจะบีบเบาๆ เพื่อหวังให้อีกฝ่ายคลายกังวล

-ครับ ผมเองก็เคยมีความคิดแบบนั้น-

“และก็ไม่อยากแพ้โอเซฮุน! ลู่ไม่อยากกลายเป็นคนพิการตาบอด! โอเซฮุน...ผู้ชายคนนั้นเขาต้องพรากเซจุนไปจากลู่ตลอดชีวิตแน่นอน คนเลวๆ คนนั้นน่ะ เขาทำได้ทุกอย่างเพื่อความสะใจ” เธอไม่เคยแพ้ฉันลู่หาน...มีแต่ฉันที่พ่ายแพ้ต่อเธออย่างราบคาบมาตลอด และฉันก็ไม่ได้ทำทุกอย่างเพื่อความสะใจของตัวเอง ชายหนุ่มคัดค้านถ้อยคำเหล่านั้นภายในใจ

-ใจเย็นๆ นะครับ ผมว่าเขาอาจจะไม่ใจร้ายถึง-

“ลู่รู้จักเขาดีฮะ ว่าเขาสารเลวแค่ไหน!” รีบโพล่งขึ้นทันควัน คนตัวเล็กนิ่วหน้าเจ็บปวด เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบกระชับที่ฝ่ามือนั้นแรงมากขึ้นจนเขารู้สึกเจ็บ

-ขอโทษครับ- เซฮุนรีบคลายแรงบีบกระชับ ก่อนจะเขียนข้อความขอโทษลงไป

“ลู่เกลียด เกลียดโอเซฮุนที่สุด”

-ผมว่าคุณควรทำใจให้สบาย วันมะรืนก็จะเปิดตาแล้วนะครับ- หวังว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี ถ้าลู่หานต้องสูญเสียการมองเห็นคนตัวเล็กต้องเสียใจมากแน่นอน

“จริงด้วยสินะ...วันมะรืนลู่ก็จะได้เห็นหน้าคุณคนใบ้แล้ว” ไม่หรอก...ไม่มีทาง บุรุษพยาบาลคนนี้จะหายไป หลังจากลู่หานมองเห็นทุกอย่างเหมือนเดิมรวมทั้งโอเซฮุนด้วยเช่นกัน

-ผมเอาใจช่วยคุณอยู่นะ คุณจะต้องกลับมามองเห็นทุกอย่างเหมือนเดิม-

“แต่ถ้า...มันไม่เหมือนเดิมละฮะ” ร่างเล็กพูดเสียงเศร้า อดหวั่นวิตกไม่ได้จริงๆ ถ้าหากเขาตาบอดล่ะ...เขาจะดำรงชีวิตต่อไปเช่นไร มันต้องลำบากมากแน่ๆ เขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย ร่างเล็กรู้สึกกลัวจับใจ

-คุณอย่าคิดมากเลยนะ-

“วันที่หมอเปิดตาให้ลู่ สัญญานะว่าจะอยู่ข้างๆ กัน คุณคนใบ้อย่าทิ้งลู่นะ” ร่างเล็กเขย่ามือหนาเบาๆ เพื่อให้อีกฝ่ายสัญญากับตนเอง จู่ๆ ลู่หานก็รู้สึกใจคอไม่ดีเลย เขากลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าคุณคนใบ้

-ครับ- ลู่หานส่งรอยยิ้มหวานมาให้เขา

“ห้ามคุณคนใบ้ผิดสัญญานะฮะ นอกจากพี่ป๋อหรันกับเซจุนแล้ว คนที่ลู่อยากเห็นหน้ามากที่สุดอีกคนก็คือคุณคนใบ้นะ ขอบคุณที่คุณดูแลลู่เป็นอย่างดีมาโดยตลอด”

ไม่ว่าจะกลิ่นกายหรือแม้กระทั่งสัมผัสทุกอย่าง....ทำไมถึงได้คล้ายคลึงกับโอเซฮุนขนาดนี้นะ...คุณคนใบ้ ลู่หวังนะว่าคุณจะไม่ใช่คนใจร้ายคนนั้น อย่าเป็นแบบนั้นเลยนะฮะ...

-ถ้าเป็นไปได้ผมเองก็อยากอ่านหนังสือให้คุณฟัง ขอโทษนะครับ- เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบไป เขาจึงชวนอีกฝ่ายพูดคุยทำลายความเงียบ

“ไม่เป็นไรฮะ...”

-เหลืออีกแค่วันเดียว คุณก็จะเปิดตาแล้วนะครับ ทำใจให้สบายนะ ไม่ต้องเครียดไป ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ด้วยดีครับ เชื่อผมสิ- เซฮุนใช้มืออีกข้างบีบไหล่เล็กเบาๆ ร่างสูงระบายยิ้มอบอุ่น

“ลู่จะเชื่อคุณคนใบ้” คนตัวเล็กคลี่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะปัดป่ายมือสะเปะสะปะกลางอากาศ จนเซฮุนอดสงสัยไม่ได้ ร่างสูงขมวดคิ้ว ก่อนจะเขียนอักษรบนฝ่ามือเรียวเพื่อถามอีกฝ่าย

-คุณต้องการอะไรครับ-

“ลู่อยาก...สัมผัสใบหน้าของคุณ ลู่อยากรู้ฮะ...ว่าคุณหน้าตาประมาณไหน”

-อย่าเลยครับ ผมขี้เหร่น่ะ-

“ไม่ได้จริงๆ เหรอฮะ นิดเดียวเองนะ...น้าคุณคนใบ้”

“ลู่หาน! ทำอะไรน่ะ!” มือเล็กนิ่งค้างกลางอากาศ ลู่หานตั้งใจจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของบุรุษพยาบาลที่ดูแลเขา แต่ทว่าเพราะเสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ใบหน้าหวานระบายยิ้มกว้างและหันลำคอไปทางต้นเสียง

“พี่ป๋อหรัน” คนตัวเล็กพูดชื่อคนรักด้วยความดีใจพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ไม่นึกว่าอีกคนจะมาเยี่ยมเขาในวันนี้ ป๋อหรันสาวเท้าตรงเข้ามาหาลู่หานและโอเซฮุน

“ลู่ดีใจจังที่วันนี้พี่มาเยี่ยมลู่”

“พี่คิดถึงเราตลอดเวลาแหละครับ แต่เพราะช่วงนี้งานยุ่ง พี่ขอโทษนะ” ชายหนุ่มถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของโอบเอวร่างเล็กมาแนบชิดกายจนเซฮุนต้องหันหน้าหนีไปทิศทางอื่น

“พวกผมขอเวลาส่วนตัวตามประสาคนรักหน่อยนะครับ คุณบุรุษพยาบาล” ป๋อหรันจงใจให้ร่างสูงอีกคนเจ็บปวด

“เอ่อ...คุณคนใบ้ฮะ คุณไปรอลู่ที่ห้องพักก่อนก็ได้นะฮะ พี่ป๋อหรันเขาอยากอยู่คุยกับลู่ตามลำพังน่ะ” โอเซฮุนส่งยิ้มทว่านัยน์ตาเศร้าให้ลู่หาน ก่อนจะคว้ามืออีกฝ่ายมาเขียนบางอย่างด้วยปลายนิ้วของเขาลงไป

-ผมจะไปรอคุณที่ห้อง-

แม้จะบอกลู่หานไปเช่นนั้น แต่เซฮุนก็ไม่ได้กลับไปรออีกฝ่ายที่ห้อง เขาแอบดูคนทั้งสองอยู่บริเวณใกล้ๆ โดยอาศัยต้นไม้ใหญ่ในการปิดบังตัวตน

“พี่ไม่ชอบไอ้หมอนั่นเลย อยู่ห่างๆ มันไว้นะลู่” เอ่ยพลางกอบกุมมือเรียวไว้ หลังจากจัดการกับคิมซอลฮยอนเสร็จแล้ว เขาก็ตั้งใจจะแวะไปเยี่ยมลู่หานที่ห้องพัก แต่ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านสวนสาธารณะของโรงพยาบาล ทำให้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มจึงไม่ลังเลใจเลยที่จะพุ่งเข้ามาหาลู่หาน ก่อนที่ฝ่ามือสวยจะแตะสัมผัสใบหน้าของไอ้เซฮุน

“ทำไมละฮะ คุณคนใบ้เขาก็เป็นคนดีคนนึงนะ พี่ป๋อหรันอย่าคิดมากสิฮะ”

“พี่ไม่ชอบสายตามันเวลาที่มันมองแฟนของพี่ พี่หวงเรามากรู้ไหม” เพียงประโยคสั้นๆ จากปากคนรัก ทว่ากลับทำให้ลู่หานมีความสุขอย่างล้นเหลือ พวงแก้มขาวค่อยๆ ขึ้นสีระเรือ

“....มีอย่างนึงที่ลู่อยากถามพี่ฮะ” ลู่หานชั่งใจเอ่ยถาม ก็เขาอยากรู้จริงๆ นี่นา บางทีถ้าป๋อหรันเดินเข้ามาทักทายช้ากว่านี้สักสองสามนาที เขาอาจจะได้สัมผัสใบหน้าของคุณคนใบ้ และอะไรๆ ที่ค้างคาใจของเขาอยู่มันอาจจะหายไปก็ได้

“ว่ามาสิ...”

“หน้าตาของคุณคนใบ้...เขาเป็นยังไงเหรอฮะ ลู่อยากรู้” คำถามของร่างเล็กทำให้เขาหัวเสียขึ้นมาทันควัน ลู่หานคงจะเริ่มเอะใจบ้างแล้วสินะ ป๋อหรันจ้องเขม็งไปที่โอเซฮุน ถึงมันจะแอบซ่อนตัวอยู่ แต่มันก็ไม่อาจจะรอดพ้นสายตาของเขาอยู่ดี

“อยากรู้ไปทำไม” น้ำเสียงที่ป๋อหรันเอ่ยออกมาทั้งห้วนและแสดงถึงความไม่พอใจ คนตัวเล็กขมวดคิ้ว ก่อนจะประสานนิ้วมือทั้งห้าของตนเข้ากับนิ้วมือของป๋อหรัน ร่างเล็กระบายยิ้ม หวังให้อีกฝ่ายใจเย็นและฟังเขาอธิบาย

“ถ้าเขาคือโอเซฮุน...อย่างที่ลู่สงสัยอยู่จริงๆ ลู่จะไล่เขาไปให้พ้น จะไม่ยอมให้เขามาเข้าใกล้ลู่อีกแล้ว”

“หมอนั่นไม่ใช่โอเซฮุนหรอก เราสบายใจได้ เอาไว้เปิดตาพรุ่งนี้...ยังไงซะลู่ก็ได้เห็นหน้าบุรุษพยาบาลคนนั้นแน่นอน” เขาโกหกไป เพราะความจริงแล้วในวันพรุ่งนี้...ไอ้บุรุษพยาบาลบ้าบอที่โอเซฮุนมันอุปโลกน์ขึ้นจะต้องหายออกไปจากชีวิตของลู่หานตลอดกาล ตามสัญญาที่มันตกลงไว้กับเขา

“พี่ป๋อหรันฮะ...พรุ่งนี้ อยู่ข้างๆ ลู่นะ”

“ครับ พี่สัญญา พี่จะเป็นคนแรกที่ลู่ได้เห็นหน้า” มือเรียวถูกป๋อหรันจุมพิตอย่างอ่อนโยนหลังจบประโยคนั้น

“ลู่ก็อยากเห็นหน้าของพี่และเซจุนเป็นคนแรกฮะ” ร่างเล็กถูกป๋อหรันดึงเข้ามากอดไว้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งสายตาเยาะเย้ยไปที่โอเซฮุนซึ่งกำลังกำหมัดแน่นและดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

ถึงขนาดนี้แล้วก็ร้องไห้ออกมาซะเลยสิวะไอ้เซฮุน มึงมันหมาหัวเน่าชัดๆ หึ...

.

.

.

.

“เจ็บมากไหมที่นายกำลังทำอยู่น่ะ....เซฮุน” ร่างสูงหมุนตัวไปด้านหลังช้าๆ

“แบคฮยอน...”

“ขอฉันคุยด้วยหน่อยสิ” เซฮุนยอมเดินตามร่างบางไป พวกเขานั่งพูดคุยกันที่ร้านกาแฟภายในโรงพยาบาล

“สิ่งที่นายทำอยู่...มันยิ่งจะทำให้ตัวเองเจ็บนะ” แบคฮยอนสบตาชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“ฉันแค่อยากทำให้ลู่หานเขามีความสุข ถึงแม้ว่าตัวฉันจะเจ็บปวดแค่ไหน มันก็ไม่สำคัญอะไรหรอก” ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาทำให้ลู่หานอีกฝ่ายจะไม่รับรู้เลยก็ตาม

“ฉันทนไม่ได้ว่ะ...จะพูดยังไงดี ฉันไม่ชอบที่มันเป็นแบบนี้ ฉันอยากให้นายกับลู่คืนดีกัน”

“ขอบใจนะแบคฮยอน แต่ว่าฉับกับลู่น่ะ เราสองคนไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว” แม้จะพยายามหลอกตัวเองแค่ไหนว่าเขาและลู่หานอาจจะมีโอกาสได้กลับมาปรับความเข้าใจกัน และรักกันเหมือนครั้งก่อน เพราะมีลูกเป็นคนเชื่อมประสาน ทว่าท้ายที่สุดแล้วเขาก็ต้องยอมรับความจริง เขาและลู่หานในเวลานี้ เปรียบดั่งเส้นขนานที่ไม่สามารถกลับมาบรรจบกันได้อีกต่อไป

“ถ้าลู่หานเขารู้เรื่องที่นายทำ บางที...บาทีลู่เขาอาจจะอภัย...”

“ลู่หานจะไม่มีทางได้รู้เรื่องพวกนั้นเด็ดขาด ขอร้องแบคฮยอนนายห้ามบอกลู่หาน” ให้ตายสิเขารู้สึกเกลียดโอเซฮุนจริงๆ คิดว่าตัวเองเป็นพ่อพระรึไง ถ้านายเลวเหมือนเมื่อก่อน...ไม่มีทางเลยที่ป๋อหรันจะเข้ามาแทรกกลางพวกนายได้ ความเลวของนายมันหายไปไหนหมดนะเซฮุน

“ฉันอยากจะบ้าตาย คันปากจะตายอยู่แล้วเนี่ย” แบคฮยอนยกแขนขึ้นมากอดอกพลางถอนหายใจ ก่อนจะหันหน้าหนีเซฮุนไปทางอื่นด้วยอารมณ์หงุดหงิด

.

.

.

.

“คุณคนใบ้ คุณหายไปไหนมาฮะ...” เมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง ลู่หานก็สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นบุรุษพยาบาลที่ดูแลเขา เซฮุนสาวเท้ามาที่เตียงคนไข้ซึ่งมีร่างเล็กกำลังกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่

-เพื่อนผมแวะมาหาน่ะครับ ขอโทษนะครับที่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว-

“ไม่เป็นไรฮะ พี่ป๋อหรันเพิ่งกลับไป เมื่อไม่กี่นาทีก่อนคุณเข้ามา เขาอยู่เป็นเพื่อนลู่” เซฮุนปล่อยมือเรียวลงบนเบาะนอน จากนั้นจึงล้มตัวนั่งที่โซฟา ดวงตาคมจ้องใบหน้าของลู่หานแทบจะไม่ละสายตา พรุ่งนี้จะไม่มีคุณคนใบ้ของลู่หานอีกแล้ว คนที่จะดูแลลู่หานต่อจากเขา คือจิ่งป๋อหรันคนรักของอีกฝ่าย ต้องห่างกันแล้วจริงๆ สินะ

“ลู่มีบางอย่างจะสารภาพด้วยฮะ” เซฮุนตั้งใจฟังว่าลู่หานจะพูดอะไรต่อ

“มันตลกมากเลยที่ลู่คิดว่าคุณคือ...โอเซฮุน ถึงแม้ว่าพี่ป๋อหรันจะบอกว่าไม่ใช่ก็เถอะ คุณ...ช่วยยืนยันกับลู่ได้ไหมว่าไม่ใช่เขา ผู้ชายสารเลวคนนั้นไม่ใช่คนที่กำลังดูแลลู่อยู่ในตอนนี้ สัมผัสของคุณ..ฮรึก แม้แต่กลิ่นน้ำหอม ลู่จำได้...ช่วยยืนยันได้ไหม..ฮึกๆ ว่าไม่ใช่เขา” ร่างสูงเดินมาหาร่างเล็ก เขาจับมือของลู่หานแนบแน่น ลู่หานคงจะเสียใจและผิดหวังมาก หากว่าคุณคนใบ้คือโอเซฮุน คนที่ตัวเองเกลียดเข้ากระดูกดำ

-คุณคนใบ้ของคุณไม่มีทางเป็นเขาแน่นอน อย่าร้องไห้เลยนะครับ- ลู่หานกระงักไปเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ว่าก้านนิ้วยาวกำลังซับน้ำตาให้แก่เขา

“ลู่คงคิดมากไปเอง ขอโทษนะฮะที่ทำให้คุณลำบากใจแบบนี้” ลู่หานพูดเสียงค่อย หัวใจของเขาเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บจุกบริเวณหน้าอกด้านซ้าย และที่เขาเป็นเช่นนี้ก็เพราะสัมผัสแผ่วเบาของคุณคนใบ้ที่เพิ่งผ่านพ้นไป

-อย่าคิดมากอีกนะครับ พรุ่งนี้คุณก็จะได้กลับมามองเห็นเมื่อเดิมแล้วนะ-

“นั่นสิเนอะ...” ทำไมนะ...ยิ่งเป็นแบบนี้ เขากลับยิ่งสงสัยมากขึ้น

-ฝันดีนะครับ คุณลู่หาน- และลาก่อน...ตลอดไป เซฮุนอยากดึงลู่หานมากอดแน่นๆ สักครั้ง ก่อนที่เขาจะจากอีกคนไป หากแต่เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้...

..........................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9003 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 14:17
    ป๋อหรันมันจะเอาทุกคนรอบตัวฮุนเลยไง๊ ทั้งแม่ทั้งซอลฮยอนท้้งลู่ อยากรุว่าจะมายุ่งกับลู่ทำไม ลู่ไม่ได้รวยให้เกาะซะหน่อย ทำเพราะสะใจเหรอ
    #9003
    0
  2. #8516 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 23:07
    ไม่มีอะไรดีขึ้นจากเดิมเลยอะ เป็นฟิคหน่วงจริงจังมาก เจ็บ ฮือออ แบบ ทุกตัวละครมีจุดแย่ๆเต็มไปหมดถึงลู่จะมีน้อยแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่เรื่องนี้มันผิดมาตั้งแต่เป็นผัวเมียกันจะทำอะไรไม่นึกถึงใจกันแล้ว นี่ถึงกับลูกแท้ง แบบ ลูกตัวเองดูแลไม่ได้แต่ดันไปห่วงลูกคนอื่น มันใช่หรอ เป็นความรักแบบไหน งงไปหมด ความดีบังตาบังใจชะ จะทำดีจำเป็นต้องเป็นเรื่องนี้หรอ แกมีปากมีสมองแต่ไม่รู้จักใช้เลยอะฮุน เห้อ จะจบยังไงอะ งง 5555
    #8516
    0
  3. #8490 ssS' (@zoryoe) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 11:52
    สงสารฮุนมากอ่ะ ลู่ก็มัวแต่คิดว่าพี่ป๋อนิสัยดีตลอดเวลา เมื่อไหร่จะตาสว่างซักที ฮุนก็เป็นคนดีเกินไปในบางครั้ง ยิ่งมาบวกกับคำพูดของลู่แล้วก็ยิ่งพาให้คิดน้อยใจไปเองอีก แต่เซจุนน่ารักมาก ว่านินสอนง่าย และรักพ่อสุดๆเอ็นดู
    #8490
    0
  4. #8461 Parn sirinthip (@0987536495) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 16:51
    แง้ๆๆๆ สงสารฮุนอ่าาา
    มาต่ออีกนะค่ะไรท์ขาาา
    #8461
    0
  5. #8460 WAY_ELF_XIII (@wayleehyukjae) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 06:52
    มันหน่วงไปไหม คือพยายามทำดีแค่ไหน
    ลู่ก็ยังคิดว่าฮุนเลวมาก สงสารฮุนแล้วนะ
    #8460
    0
  6. #8459 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 01:03
    ฮืออออ หน่วงมากๆเลย สงสารเซฮุนแล้วตอนนี้ อยากให้ลู่หานรู้ความจริง ไอสารเลวที่แท้จริงคือป๋อหรันที่คิดว่าเป็นคนดีต่างหาก อยากให้รู้เห็นใจเซฮุนไม่ก็นึกถึงลูกบ้าง เวลาลูกถามหาเซฮุน ใครก็ได้บอกลู่หานที บางทีก็อยากให้ลู่หานยังมองไม่เห็น ป๋อหรันจะได้ออกไปจากชีวิตสักที
    #8459
    0
  7. #8458 M2Hsmile (@meawsejin041712) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 22:47
    เราสงสารเซฮุนมากตอนนี้ เราต้องทำยังไง ทำไมไรท์ใจแข็งแต่ดราม่าได้ขนาดนี้ รอที่ท่าน้ำเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือทิชชู ปาดน้ามตา
    #8458
    0
  8. #8457 kykuku (@kykuku) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 21:55
    อยากให้เปิดตาแล้ววว ฮืออออ
    #8457
    0
  9. #8456 แป้งหอม (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 21:50
    มาต่อเร็วๆน่ะไรต์ รออ่านอยู่ตลอดสู้น่ะค่ะ หน่วงเหลือเกินถ้าลู่รู้ความจริงต้องใจอ่อนบ้างสิเนอะ สู้ๆน่ะฮุน
    #8456
    0
  10. #8455 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 21:12
    รอลู่หานเปิดตาอย่างเดียวเลยตอนนี้555
    #8455
    0
  11. #8454 orrawannanbes (@orrawannanbes) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 20:37
    เป็นนิยายเรื่องแรกเลยน่ะที่เกลียดนายเอก
    #8454
    0
  12. #8453 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 14:10
    ถ้าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ลู่ดูมีความสุขดีเซฮุนก็ต้องออกไปจากชีวิตลู่แล้วล่ะ คำพูดจากปากลู่พูดว่าเกลียดเซฮุนมากขนาดนี้มันก็เป็นสิ่งยืนยันแล้วว่าลู่คงจะเกลียดเซตลอดไป ถ้าพรุ่งนี้ลู่กลับมามองเห็นเหมือนเดิิมแล้วมั่นใจว่าจะใช้ชีวิตกับป๋อหรันไปตลอด ก็คงจะไปบังคับอะไรลู่ไม่ได้ ถ้าอยู่กับป๋อหรันไปนานๆแล้วรู้สันดานเลวๆของมันว่ามันเคยทำอะไรไว้บ้างอย่ามาร้องไห้เรียกหาเซฮุนทีหลังก็แล้วกันนะลู่ จำเอาไว้ว่าลู่เป็นคนเลือกเดินทางนี้เอง พอกันที ไม่เคยรู้สึกสงสารเซฮุนเท่าตอนนี้ มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดแทนอ่ะ T^T
    #8453
    0
  13. #8452 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 12:04
    555555555 มันตลกตรงทำไมไม่เลวเหมือนเมื่อก่อน แก้ไม่ได้ก็ชีวิตใครชีวิตมันไง กรรม อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดงับบ
    #8452
    0
  14. #8451 SAYDAI (@diana-smile) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 09:44
    เซฮุนไปเถอะ เขาไม่รักแล้วฮือออออออออ
    #8451
    0
  15. #8450 TheLittleLucifer (@loki08) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 09:27
    ไรท์มาต่อไวๆนะคร้า
    #8450
    0
  16. #8449 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 05:38
    หน่วงสุดๆ ฮือออออ
    #8449
    0
  17. #8448 Hunhan Selu (@Hunan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 05:00
    รู้สึกเบื่อทุกคนมากขึ้นเรื้อยๆ
    #8448
    0
  18. #8447 kongying (@ssaiippann) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 04:54
    หน่วงจังเลยฮืออออออออออออ
    #8447
    0
  19. #8446 winmonkey (@god-nok) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 01:27
    ฮืออออออ เซฮุนที่รัก มาม่ะเราจะซับน้ำตาให้เอง ฮืออออออ อ่านไปหน่วงไป
    #8446
    0
  20. #8445 kedmanee_poo (@kedmanee_poo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 00:57
    อ่านรอบไหนหน่วงรอบนั้นถึงแม้ไรท์จะห่างจากการอัพฟิคเรื่องนี้นานขนาดไหนแต่อารมมันจุดติดง่ายมากกชอบฟิคเรื่องนี้มากไรท์มาอัพบ่อยๆนะค่ะ
    #8445
    0
  21. #8444 nnlhw (@nnlhw) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:57
    หน่วงมากกกก รอไรท์มาเฉลยพรุ่งนี้น๊าาาา ฮรึกกกก อยากให้ทุกอย่างจบด้วยดี ป๋อหรันตาย ซอลฮยอนออกจากชีวิต 2 คนนี้คือดี โอ้ยยยย เส้า!!!!
    #8444
    1
    • #8444-1 ้ohhuhan (@mook_manee) (จากตอนที่ 46)
      3 กรกฎาคม 2560 / 00:59
      ฮื่อๆๆๆๆ ร้องไห้กับประโยคสุดท้ายมากอ่ะ หน่วงมาก สงสารเซฮุนไม่ไหวแล้วฮื่อTT มาๆคนดีกอดๆ??
      #8444-1
  22. #8443 cakejeaiww (@cakejeaiww) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:27
    หัวใจเราทำงานหนักมากฮือออออสงสารฮุน
    #8443
    0
  23. #8442 jj_jarussri (@jj_jarussri) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:25
    โครตสงสารเซฮุนเลยอะจะร้องงงงง
    #8442
    0
  24. #8441 katehun2 (@katehun2) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:17
    ตอนเลวก็เกลียด ตอนนี้ก็น่าสงสาร เห้ออออ
    #8441
    0
  25. #8440 Aoo*o*ooM (@mariehae) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 23:13
    มาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่นะ อ่านแล้วเจ็บปวดหัวใจจัง ครอบครัวคงกลับมามีความสุขเน็วๆนะ
    #8440
    0