[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 45 : Final Season chapter : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    16 ส.ค. 62





เซฮุนรีบวิ่งเข้ามาภายในโรงพยาบาล เขาตรงดิ่งไปที่ห้องไอซียูซึ่งมีร่างของลู่หานนอนหลับไหลอยู่และมีสายอุปกรณ์เยอะแยะมากมายซึ่งกำลังทำงานระโยงระยางอยู่รอบๆ คนตัวเล็ก ร่างสูงมองคนตัวเล็กผ่านหน้าต่างกระจก คิมจงอินและคยองซูสาวเท้ามาใกล้เซฮุน

“มึงพูดจริงเหรอวะ...ที่ว่าลู่หานอาจจะตาบอด” เซฮุนพูดทั้งที่สายตายังวางอยู่ที่ร่างเล็ก ลู่หานหายใจด้วยเครื่องช่วย เบ้าตาทั้งสองข้างถูกพันด้วยผ้าก๊อซ

“ต้องรอดูผลว่ะ วันที่หมอเปิดตาให้ลู่ แต่โอกาสที่เขาจะตาบอดมันมากถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์”

“....ลู่หานเขาโชคร้าย มีผัว ผัวก็เลว นี่ยังต้องพบเจอเหตุการณ์ร้ายๆ อีก สวรรค์ทำไมถึงไม่เข้าข้างคนดีบ้างเลยนะ” คยองซูมองเซฮุนเหยียดๆ เขายังโกรธชายหนุ่มเรื่องที่อีกฝ่ายมีส่วนทำให้ลู่หานต้องแท้งลูก ไหนจะซุกเมียน้อยไว้ที่บ้านอีก จงอินต้องลูบไหล่ภรรยาเพื่อให้อีกฝ่ายใจเย็น

“ขอโทษแทนคยองซูด้วยนะเว้ย” จงอินเอ่ยขอโทษแทนภรรยา

“เอ๊ะ จงอิน!” ทำให้คยองซูมองค้อนคนรักด้วยความไม่พอใจ แม้จะรู้ว่าโอเซฮุนช่วยซ่อมแซมร้านให้กับลู่หาน แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความเลวที่อีกฝ่ายได้ทำไว้ เขาไม่ให้อภัยอีกฝ่ายง่ายๆ หรอก

“ไม่เป็นไรหรอกจงอินในเมื่อคยองซูเขาพูดถูกทุกอย่าง กูจะเฝ้าลู่หานเอง พวกมึงกลับไปพักผ่อนเถอะ ถ้าเขาฟื้นหรือมีอะไรเกิดขึ้นเดี๋ยวกูจะโทรไปบอก”

“งั้นพวกกูฝากด้วยนะเว้ย”

“อืม” เซฮุนละสายตาจากคู่รักที่เดินโอบไหล่ผ่านหน้าเขาไป กลับมามองคนป่วยบนเตียงอีกครั้ง ร่างสูงทรุดกายลงบนเก้าอี้หน้าห้อง ร่างสูงนั่งเฝ้าร่างเล็กตลอดทั้งคืน โดยไม่ลืมโทรไปบอกกับมารดาว่าเขาจะไม่กลับบ้าน เมื่อโอเซฮยองรู้ข่าวเธอก็บอกกับลูกชายว่าจะนำเสื้อผ้ามาให้พร้อมกับอาหารในตอนรุ่งเช้า เธอเองก็เป็นห่วงอดีตลูกสะใภ้ไม่น้อยเช่นกัน

“ฉันหวังว่าเธอจะไม่เป็นอะไรนะลู่ เธอต้องปลอดภัย” เพราะเขาคงจะทนเห็นลู่หานตาบอดไม่ได้หรอก ลู่หานต้องเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจมามากพอแล้ว คนตัวเล็กไม่สมควรต้องมาโชคร้ายอีก ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะรับความโชคร้ายนั่นเสียเอง

.

.

.

.

ตลอดทั้งสัปดาห์เซฮุนแทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาลเลย เมื่อสามวันก่อนลู่หานถูกย้ายจากห้องไอซียูมาพักที่ห้องพักผู้ป่วย นับว่ายังโชคดีที่อาการของคนตัวเล็กเริ่มดีขึ้น และไม่มีท่าทีว่าจะทรุดลง ทว่าถึงจะอย่างนั้นแต่ลู่หานก็ยังไม่ฟื้นอยู่ดี คยองซูและจงอินรวมทั้งอู๋อี้ฟานและแบคฮยอน แวะมาเยี่ยมเขาและลู่หานทุกวัน และเมื่อวานเขาก็ได้ทราบข่าวจากจงอินว่าป๋อหรันมันออกจากโรงพยาบาลแล้ว มันเข้ามาเยี่ยมลู่หานก็เมื่อสองวันก่อน มันแค่เข้ามายืนมองลู่หานเฉยๆ ไม่พูดไม่จาอะไร ส่วนเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดกับมันเช่นกัน ไม่ถึงสิบนาทีมันก็สาวเท้าออกไปจากห้อง นั่นคือครั้งแรกและครั้งเดียวที่มันมาเยี่ยมลู่หาน

“...อะ อือ น้ำ หิวน้ำ” เซฮุนสะบัดศีรษะไร้ความง่วง เหมือนเขาจะได้ยินเสียงบางอย่าง ร่างสูงลืมตาขึ้น และลุกจากโซฟามาหาร่างเล็ก

“...น้ำ” หัวใจชายหนุ่มเต้นไม่เป็นส่ำ ในที่สุดคนตัวเล็กก็ฟื้น เซฮุนจัดแจงหาน้ำเปล่าให้ร่างเล็กดื่ม ก่อนจะกดกริ่งเรียกหมอและพยาบาลให้เข้ามาเช็กอาการ ระหว่างที่คุณหมอกำลังตรวจร่างกายส่วนต่างๆ ของลู่หานอย่างระเอียด เขาก็เดินออกมาจากห้องเพื่อโทรหาจงอินและมารดา เมื่อพูดคุยเสร็จชายหนุ่มก็จัดการวางสาย ก่อนจะหมุนตัวกลับมาที่บานประตู เขาไม่กล้าเปิดประตูเข้าไปภายใน ในจังหวะที่เขากำลังลังเล คุณหมอและนางพยาบาลก็เปิดประตูออกมาพอดี

“อาการของเขาเป็นยังไงบ้างครับหมอ...”

“คนไข้อาการดีขึ้นตาลำดับครับ ณ ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แผลฟกช้ำบริเวณต่างๆ ก็ทุเลาลงมาก และหมอได้ถอดเข็มให้น้ำเกลือของคนไข้ออกแล้วนะครับ ส่วนดวงตาของคนไข้ หมอจะเปิดเพื่อเช็กอาการในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า” คุณหมอวัยกลางคนกล่าวเสียงเรียบ

“เขาจะตาบอดไหมครับ” เซฮุนมองไปที่บานประตูด้วยสายตาไหววูบ เขาสงสารลู่หาน

“หมอยังตอบคุณตอนนี้ไม่ได้ครับ เมื่อกี้หมอได้บอกคนไข้ให้เขาทำใจไว้เรื่องดวงตาของเขา” ร่างสูงพยักหน้ารับคำตอบเหล่านั้น

“ขอบคุณมากครับหมอ...”

เซฮุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ถึงจะได้มีสิทธิ์ดูแลร่างเล็กอย่างใกล้ชิด โดยที่อีกฝ่ายไม่เอ่ยปากขับไล่ไสส่ง และจู่ๆ ก็มีแผนการบางอย่างปรากฏขึ้นภายในหัว หากว่าเขาไม่พูด คนตัวเล็กก็อาจจะไม่รู้ว่าเป็นเขา ถึงมันจะเสี่ยงมากก็เถอะ แต่ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว

เพล้ง!!!!!!

ไม่ทันได้เตรียมตัวอะไรมากมาย เมื่อได้ยินเสียงวัตถุภายในห้องตกแตก เขาก็รีบผลักประตูเข้าไปภายในทันที ด้วยความเป็นห่วงลู่หาน

สิ่งแรกที่เขาเข้าเห็นคือเศษซากของแจกันดอกไม้ และร่างเล็กก็กำลังจะก้าวเท้าเปล่าเปลือยไปเหยียบเศษกระเบื้องที่แตกกระจาย เซฮุนรีบดึงตัวร่างเล็กเข้ามากอด ชายหนุ่มจัดการอุ้มลู่หานมาวางบนเตียง

“คุณเป็นใครเหรอฮะ...ตอบผมหน่อยได้ไหม ผมชักจะเริ่มกลัวแล้วนะ ถ้าคุณยังไม่ยอมตอบผม ผมจะกดกริ่งเรียกพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ” ไม่ใช่แค่พูด แต่ลู่หานกำลังกำที่กดกริ่งข้างเตียง เขารู้สึกระแวงคนๆ นี้ ตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำ แต่เพราะไม่มีใครอยู่ในห้อง เขาก็เลยต้องคลำทางเอง ทั้งๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องน้ำนั้นอยู่ทิศทางใด และเขาคงเผลอไปปัดแจกันดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เตียงเข้า คนๆ นี้ถึงรีบผลักประตูเข้ามา

“....คุณ...คุณกำลังเก็บเศษกระเบื้องลงถังขยะใช่ไหม ตอบหน่อยสิฮะ คุณเป็นใครกันแน่” เขาได้ยินคนๆ นั้นเหมือนจะกำลังเก็บเศษกระเบื้องที่พื้นใส่ลงถังขยะ ลู่หานพยายามเอ่ยถาม ก็ไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะตอบอะไรเขากลับมา

“....”

“เฮ้!! นี่มาจับมือผมทำไม ปล่อยนะ!” ร่างเล็กพยายามดึงมือหนี เมื่อฝ่ายนั้นไม่ยอมพูด แต่พอผ่านไปสักพักก็มาจับมือของเขา

-ผมเป็นบุรุษพยาบาลครับ ญาติของคุณจ้างผมให้มาดูแลคุณ- โอเซฮุนใช้ปลายนิ้วเขียนตัวอักษรลงบนฝ่ามือเรียว ลู่หานนิ่งไปครู่นึง จนสมองพอจะประมวลบางอย่างเข้าใจแล้ว

“คุณ...เป็นใบ้เหรอฮะ” เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ไม่นานปลายนิ้วของอีกฝ่ายก็ตวัดตัวอักษรลงบนฝ่ามือเขาอีกครั้ง แต่ทำไม...ทำไมสัมผัสของคนนี้ ถึงได้คล้ายกับใครบางคนนักนะ ลู่หานพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

-....ใช่ครับ-

หลังจากจัดการพาลู่หานไปที่ห้องน้ำ เขาก็ประคองร่างเล็กให้มากึ่งนอนกึ่งนั่งบนเตียง เซฮุนล้มตัวนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เตียงผู้ป่วย ร่างสูงกวาดตามองทุกองค์ประกอบบนใบหน้าสวย ในตอนนี้เขาอยากดึงลู่หานมากอดปลอบที่สุด แต่เขาก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ ถ้าลู่หานรู้ว่ามีโอเซฮุนอยู่ภายในห้องนี้ด้วยละก็ ลู่หานคงจะเสียใจมาก คนตัวเล็กคงอยากจะเปลี่ยนจากเขาเป็นไอ่ป๋อหรันมากกว่า

“คุณชื่ออะไรเหรอฮะ” นั่นสิ...เขาเองก็ไม่ได้คิดชื่อเอาไว้เสียด้วยสิ เซฮุนอ้ำอึ้ง จนลู่หานต้องเอ่ยถามซ้ำ

“....”

“ว่าไงฮะ...ลู่จะได้เรียกคุณถูก”

-....เรียกผมว่าใบ้ก็ได้ครับ- เขียนเสร็จเขาก็เกาท้ายทอยแก้เก้อ ลู่หานขมวดคิ้วหลังจับใจความข้อความเหล่านั้นได้

“ใบ้เหรอ ลู่ไม่ยักกะรู้ว่ามีคนชื่อนี้บนโลก” คนๆ นี้จงใจปิดบังชื่อของอีกฝ่ายกับเขาชัดๆ

-ชื่อจริงๆ ของผมมันเขียนยาก แถมยังออกเสียงยาก อีกอย่างคนที่นี่ก็เรียกผมกันว่าใบ้ทั้งนั้น- เซฮุนตัดสินใจโกหกคำโต

“งั้นลู่จะเรียกคุณ...ว่าคุณคนใบ้นะ”

-ครับ-

“คุณคนใบ้...ลู่คิดถึงลูก ลูกของลู่แกชื่อเซจุน” น้ำเสียงเศร้าๆ ถูกเปล่งออกมา ลู่หานกระชับฝ่ามือของร่างสูงหวังหาที่พึ่งพิง ตลอดระยะเวลาที่เขาหลับ เขามักจะฝันถึงเซจุน เขากลัว...กลัวว่าทุกอย่างจะเป็นเหมือนกับความฝันของเขา เมื่อฟื้นคนแรกที่เขาอยากเจอมากที่สุดก็คือลูกชาย และคนที่สองคือคนรักของเขาจิ่งป๋อหรัน ในตอนที่เขาหลับ เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นบางอย่างที่อยู่รอบๆ ตัวของเขา คงจะเป็นคนรัก ที่คอยมาดูแลและอยู่เคียงข้าง แต่แล้วเมื่อเขาได้สติ เขากลับไม่พบจิ่งป๋อหรัน หรือว่าที่ผ่านมาเขาคิดไปเอง

“....”

“ลู่กลัวฮะคุณคนใบ้ กลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกแล้ว” ลู่หานก้มหน้าพลางเอ่ยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

-คุณต้องได้เห็นหน้าแก เชื่อผมสิครับ อย่าเพิ่งกังวลไปเลย- ร่างเล็กพยักหน้า ก่อนจะพยายามล้มตัวนอนเอง จนเซฮุนต้องรีบลุกจากเก้าอี้ช่วยประคองอีกฝ่าย ร่างสูงห่มผ้าให้ร่างเล็ก

“ขอบคุณนะฮะ คุณคนใบ้”

-ฝันดีนะครับ- เซฮุนระบายยิ้ม ทว่าไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข เพราะชายหนุ่มกำลังคิดไม่ตกกับคำพูดของคนตัวเล็ก หลังจากเฝ้ารอจนร่างเล็กผล็อยหลับสนิท เซฮุนก็เดินออกมาจากห้อง ชายหนุ่มต่อสายไปยังจางอี้ชิง เขาบอกเลขาส่วนตัวในสิ่งที่ต้องการ และอีกฝ่ายก็รับปากเขาว่าจะจัดการให้ตามที่เขาต้องการ ร่างสูงกลับเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มจ้องหน้าลู่หานเนิ่นนาน

“ฉันรักเธอนะลู่หาน รักไม่เคยเปลี่ยน”

.

.

.

.

“คิดจะทำตัวเป็นพระเอกเหรอโอเซฮุน” คยองซูพูดค่อนขอดเซฮุน จงอินรีบส่งสายตาปรามคนรัก หลังจากพวกเขามาเยี่ยมลู่หาน แต่ปรากฏว่าคนตัวเล็กนั้นกำลังนอนหลับ แถมมีโอเซฮุนคอยเฝ้าไม่ห่าง ทั้งๆ ที่เขาทราบข่าวว่าลู่หานฟื้นแล้ว และหน้าที่ดูแลผู้ป่วยควรตกเป็นของเหล่านางพยาบาลสิ เพราะคนตัวเล็กคงไม่ยอมให้เซฮุนดูแลอีกฝ่ายแน่นอน ด้วยความสงสัยพวกเขาจึงลากมันออกมาคุยนอกห้อง

“คยองซูไม่เอาน่า” จงอินส่ายหน้าให้คนรักเบาๆ

“กูอยากดูแลเขาด้วยตัวเอง ก็เลยโกหกเขาว่าเป็นบุรุษพยาบาล” เซฮุนอธิบาย แบคฮยอนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

“ลู่หานน่าจะจำเสียงนายได้นะ หรือนายดัดเสียงตัวเอง นี่ไม่ใช่ละครนะ”

“...ฉันใช้วิธีเขียนตัวอักษรบนฝ่ามือเขาแทนการพูดน่ะ ฉันโกหกเขาว่าฉันเป็นใบ้” พวกเขาทั้งสามพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมโอเซฮุนถึงเข้าใกล้ลู่หานได้

“ฉันเอาใจช่วยนายนะเซฮุน ฉันอยากให้นายคืนดีกับลู่” แบคฮยอนตบบ่าร่างสูง

“ทำชั่วขนาดนั้น ลู่หานคงไม่ให้อภัยง่ายๆ หรอกนะแบคฮยอน ไหนจะเรื่องเมียน้อยนั่นอีกล่ะ หึ..” คยองซูเอ่ยวาจาถากถางชายหนุ่ม

“ซอลฮยอนไม่ใช่เมียน้อยฉัน” เซฮุนทอดถอนหายใจหลังพูดจบ มีแต่คนเข้าใจผิดเขาทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งลู่หาน

“...แต่ฉันเห็นนายกับเด็กนั่นกอดกันบนเตียง ไหนจะพากันมาอยู่ที่บ้านของนายอีก”

“นายเข้าใจผิดคยองซูทั้งนายและลู่หาน ฉันแค่กอดปลอบซอลฮยอน ไม่ได้ล่วงเกินอะไรเด็กคนนั้น แล้วที่พาซอลฮยอนมาอยู่ที่บ้านก็เพราะว่าฉันสงสารเขา ชีวิตซอลฮยอนเขาน่าสงสาร ฉันอยากช่วยเขา และเขาอยู่บ้านของฉันในฐานะน้องสาวเท่านั้น”

“แต่เด็กนั่นท้อง นายจะแก้ตัวยังไง” คยองซูกอดอก รอฟังคำตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย หากสิ่งที่เซฮุนเอ่ยมาทั้งหมดคือความจริง แสดงว่าที่ผ่านมาเขาและลู่หานเข้าใจอีกฝ่ายผิดมาตลอด

“ซอลฮยอนไม่ได้ท้องกับฉัน แต่ฉัน...ฉันตัดสินใจรับเด็กในท้องของแกเป็นลูกอีกคน ถ้าจะถามว่าใครเป็นพ่อของเด็กที่แท้จริง ฉันคงตอบทุกคนไม่ได้หรอก ฉันสงสารซอลฮยอน...”

.

.

.

.

“คุณคยองซู แบคฮยอน จงอิน” โชคดีที่ลู่หานตื่นก่อนที่พวกเขาจะเดินทางกลับกัน เพราะพวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลกันมามากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว

“เราซื้อผลไม้มาฝากลู่ด้วยนะ เดี๋ยวจะเอาไปปลอกใส่จานมาให้กินนะ”

“ขอบใจนะแบคฮยอน” ร่างบางเดินไปจัดแจงปลอกผลไม้ที่ซื้อมาบริเวณโซนห้องครัว

“อาการเป็นยังไงบ้างลู่ แล้วดวงตาหมอเขาจะเปิดให้เมื่อไหร่” คยองซูล้มตัวนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย พลางเอ่ยถามคนป่วยด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“อีกสองอาทิตย์ฮะเจ้านาย ลู่อาการดีขึ้นแล้วฮะ แต่ยังมีเจ็บๆ แผลที่รอยช้ำตามร่างกายอยู่บ้าง”

“พักผ่อนเยอะๆ นะ แผลจะได้หายเร็วๆ ฉันและคนอื่นๆ จะมาเยี่ยมนายให้ได้ทุกวัน”

“อย่าลำบากเลยฮะเจ้านาย รบกวนเปล่าๆ” ร่างเล็กรีบเอ่ยปฏิเสธความหวังดี

“พวกฉันไม่ได้ลำบากสักหน่อย เกรงใจไปได้” ลู่หานคลี่ยิ้ม พร้อมค้อมศีรษะเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ

“ว่าแต่...ทุกคนได้ข่าวพี่ป๋อหรันเขาบ้างรึเปล่าฮะ....ลู่เป็นห่วงเขา คุณหมอบอกว่าพี่ป๋อหรันเขาแขนหัก แต่ตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว” ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

“วันก่อนฉันเจอมันที่ร้านหนังสือน่ะนะ...ก็เห็นมันสบายดี แต่แขนยังเข้าเฝือกอยู่ ถ้ามันเป็นห่วงลู่จริงๆ มันคงมาเยี่ยมลู่เองแหละ” คราวนี้เป็นคยองซูบ้างที่ส่งสายตาปรามคนรัก

“...ลู่คิดถึงพี่ป๋อหรันฮะ”

โอเซฮุนเข้าใจดี ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ลู่หานรักป๋อหรัน ไม่ใช่เขาอีกต่อไป.... ชายหนุ่มสาวเท้าออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบๆ และการกระทำของเขาก็ตกอยู่ในสายตาของทุกคนยกเว้นลู่หาน

.

.

.

.

“ป๊า!!!” เซจุนวิ่งถลาเข้ามาสวมกอดเขา โดยมีจางอี้ชิงเดินตามหลังเด็กน้อยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาเป็นคนโทรไปบอกให้เลขาส่วนตัวพาลูกชายมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้เองแหละ ก็ในเมื่อลู่หานเขาอยากเจอลูก แต่ก่อนจะเข้าไปหาม้าของแกได้ เขากับเซจุนจะต้องทำข้อตกลงกันก่อน

“เซจุนฟังป๊าก่อนนะลูก” ร่างสูงย่อตัวลงอุ้มเด็กน้อย ก่อนจะกดจมูกหอมแก้มของลูกรักเต็มฟอดด้วยความคิดถึง จากนั้นร่างสูงจึงเริ่มที่จะเอ่ยบางอย่าง

“ฮับป๊า...คุณอาอี้ชิงบอกเซจุนว่าม้าอยู่ที่นี่ด้วย เซจุนอยากเจอม้า เซจุนคิดถึงม้า ป๊าพาเซจุนไปหาม้านะ”

“ก่อนจะเจอม้า เราสองคนต้องทำข้อตกลงกันก่อนนะเซจุน แล้วถ้าเซจุนทำได้ ป๊าจะให้คุณอาอี้ชิงเขาพาเรามาเยี่ยมม้าที่นี่บ่อยๆ ตกลงไหมครับ” เด็กน้อยรีบพยักหน้าขึ้นลง จ้องหน้ารอฟังคนเป็นบิดาตาใสแป๋ว เซฮุนระบายยิ้มอบอุ่น ก่อนจะค่อยๆ วางเด็กน้อยลงช้าๆ เขาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับลูกชาย

“...ตอนที่เซจุนอยู่กับม้า เซจุนต้องเรียกป๊าว่าคุณคนใบ้ โอเคไหมครับคนเก่ง”

“ถ้าเซจุนทำได้ ป๊าจะให้เซจุนมาเจอม้าบ่อยๆ ใช่ไหม”

“...ครับป๊ารับปาก” ชายหนุ่มดึงเด็กน้อยเข้ามากอดอีกครั้ง เขาหวังว่าเซจุนจะไม่ทำให้แผนการที่เขาสร้างขึ้นต้องแตกเสียก่อน ถึงจะยังเป็นห่วงว่าลูกชายจะเผลอหลุดปากต่อหน้าลู่หาน แต่ยังไงซะเขาคงจะต้องยอมรับความเสี่ยงนี้ และภาวนาว่าเซจุนแกจะทำได้ ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปภายในห้องอีกครั้ง

.

.

.

.

หลังจากคยองซู จงอิน และแบคฮยอน เดินทางกลับกันไปเรียบร้อยแล้ว เซฮุนจึงเปิดประตูเข้าไปภายในห้องพักของลู่หานอีกครั้ง ไม่นานนักจางอี้ชิงซึ่งกำลังอุ้มเซจุนอยู่ด้วยก็เปิดประตูตามเขาเข้ามาภายใน

“ม้า...ม้า เซจุนคิดถึงม้าที่สุดในโลกเลย” เมื่ออี้ชิงวางเด็กน้อยจนเท้าแตะพื้น เซจุนก็รีบวิ่งไปกระโดดขึ้นเตียงแทบจะทันที

“เซจุน...เซจุนมาได้ยังไงลูก ม้าก็คิดถึงลูก ม้าคิดถึงเซจุนตลอดเวลาเลยนะ” ลู่หานพยายามปัดป่ายมือไปทั่วอากาศเพื่อหาเด็กน้อย จนเซจุนต้องเอื้อมมือไปคว้ามือของมารดามากุมไว้ ก่อนจะนำมาแนบที่แก้มของแก ทั้งเซฮุนและอี้ชิงต่างก็มองภาพนั้นด้วยความสลดหดหู่ เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่ควรพรากลูกให้ห่างจากอกแม่ หากรู้ว่ามันจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น เขาจะไม่ตัดสินใจทำเรื่องบ้าๆ เช่นนั้นเด็ดขาด ต่อให้เขาชดใช้ลู่หานด้วยชีวิต มันก็คงไม่เพียงพอหรอก... เพราะความเลวทรามที่เขาทำไว้ต่ออีกฝ่ายมันมีมากมายเหลือเกิน

“คุณอาอี้ชิงพาเซจุนมาที่นี่ฮับ ม้า....ม้าอย่าทิ้งเซจุนไปไหนอีกนะ กลับบ้านของเรานะม้า เซจุนอยากนอนกอดม้า” ลู่หานโอบกอดเซจุนไว้ด้วยความหวงแหน เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบลูกออกไปเช่นไรดี ในเมื่อเขากับป๊าของแกเลิกรากันแล้ว

“สวัสดีครับ คุณลู่หานผมเป็นเลขาส่วนตัวของคุณเซฮุน คุณเซฮุนเขาให้ผมเป็นธุระพาน้องเซจุนมาเยี่ยมคุณ” หวังว่าคนๆ นั้นจะไม่มาด้วยหรอกนะ

“เขาไม่ได้มาด้วยใช่ไหมฮะ” ขณะเอ่ยถามลู่หานก็กระชับกอดเซจุนให้แนบแน่นยิ่งขึ้น เขากลัว กลัวว่าโอเซฮุนจะพรากเซจุนไปจากเขาอีกครั้ง

“ครับ...คุณเซฮุนเขาไม่ได้มา” พอได้ยินดังนั้นลู่หานก็คลายกังวลลง ทว่าอีกใจนึงเขากลับรู้สึกผิดหวังอย่างประหลาด ลู่หานพยายามเก็บงำความรู้สึกเหล่านั้นไว้ในใจ ร่างเล็กก้มลงจูบหน้าผากเด็กน้อย จากสัมผัสลู่หานก็พอจะรู้ว่าเซจุนยังอยู่ในชุดนักเรียน

“เอ่อ คุณอี้ชิงไปรับเซจุนที่โรงเรียน แล้วขับรถมาที่นี่เลยรึเปล่าฮะ”

“ใช่ครับ” บุคคลที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ เจ้านายเอ่ยตอบเสียงสุภาพ

“งั้นแสดงว่าเซจุนยังไม่ได้ทานข้าว...”

“ครับ...ขอโทษด้วยนะครับ ผมเองก็ลืมนึกไป ถ้างั้นผมจะลงไปซื้ออาหารมาให้เซจุน” จางอี้ชิงกล่าวขอโทษ เขาก็ลืมไปว่านี่มันก็เย็นมากแล้ว แต่ลูกชายของเจ้านายยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ก่อนออกมาจากโรงเรียนเขาน่าจะแวะร้านอาหารเพื่อให้แกได้ทานข้าวเสียก่อน ไม่น่าจะรีบร้อนขับรถตรงมายังโรงพยาบาล

“ไม่ต้องหรอกฮะ...ที่ครัวน่าจะมีอาหารอยู่ พอดีคุณคยองซูเขาซื้อมาฝาก รบกวนคุณคนใบ้หน่อยได้ไหม” เซฮุนเพียงแค่เดินมาลูบหลังลู่หานเป็นสัญญาณว่าเขาจะจัดการให้อีกฝ่าย

“ปะ...ไม่ใช่สิ คุณคนใบ้...เซจุน เซจุน...ขอขนมด้วยน้า” เกือบไปแล้วไหมล่ะเจ้าลูกชายตัวแสบ สองพ่อลูกส่งยิ้มให้กัน

แม้เซจุนจะอ้อนขอลู่หานว่าอยากนอนด้วยมากแค่ไหนแต่ร่างเล็กก็ไม่อนุญาตอยู่ดีเพราะเด็กน้อยต้องไปโรงเรียนตั้งแต่เช้า แถมเซจุนก็ไม่มีเสื้อผ้าที่จะใช้ผลัดเปลี่ยน อีกอย่างเขาไม่กล้าเอ่ยขอร้องให้จางอี้ชิง ซึ่งเป็นคนของโอเซฮุนขับรถไปเอาเสื้อผ้าของเซจุนมาให้เขาที่นี่ด้วยให้แกกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านน่ะดีแล้ว

“พรุ่งนี้...ลู่กับลูกจะได้เจอกันอีกไหมฮะ” อี้ชิงมองไปยังเซฮุนที่พยักหน้ากลับมาให้เขา

“แน่นอนครับ...ผมจะพาเซจุนมาเยี่ยมคุณ”

“ขอบคุณนะฮะ...ถ้าไม่รบกวนเกินไปคุณช่วยขอร้องโอเซฮุน ให้ลูกนอนค้างกับลู่ที่นี่ได้รึเปล่าฮะ” มือเรียวยังคงลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูและรักใคร่

“ได้สิครับ ผมจะลองพูดกับเจ้านายดู งั้นวันนี้ผมคงต้องขอตัวกลับแล้วนะครับ ไปกันเถอะเซจุนมาหาอาเร็ว” เซจุนคว่ำปาก เมื่ออี้ชิงสาวเท้ามาใกล้เตียงเพื่อที่จะอุ้มเขา

“ม้า...พรุ่งนี้เซจุนจะมาหาม้าอีกนะ เซจุนรักม้า” ดันตัวขึ้นหอมแก้มนุ่มๆ ของมารดา ลู่หานใช้ฝ่ามือค่อยๆ คลำไปทั่วใบหน้าเด็กน้อย ก่อนจะกดจมูกหอมแก้มอีกฝ่าย

“ม้ารักเซจุนนะลูก”

.

.

.

.

"พี่อย่าทิ้งลู่นะ อย่าได้โปรด...อย่าไปนะ ลู่รักพี่!” เซฮุนสะดุ้งตื่นในตอนดึกเหมือนเช่นวันก่อนๆ คืนนี้เป็นคืนที่สามแล้วที่เขานอนเฝ้าลู่หานหลังจากที่อีกฝ่ายฟื้น ชายหนุ่มยังคงสวมบทบุรุษพยาบาลผู้ซึ่งเป็นใบ้ได้อย่างแนบเนียน ลู่หานคงละเมอเหมือนเช่นเคยสินะ ถึงได้ปัดป่ายมือกลางอากาศ แถมยังส่ายหน้าไปมา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มสะบัดกระจายไปทั่วหมอน และหน้าผากเล็กก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขามองภาพนั้นด้วยความสงสาร ร่างสูงจัดการรวบข้อมือของอีกคนมาแนบที่อกเขา

“พี่สัญญาพี่จะไม่ทิ้งลู่นะครับ” เขาก้มลงกระซิบข้างหูร่างเล็ก ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากเพื่อปลอบประโลมอีกฝ่าย ไม่นานคนตัวเล็กก็เริ่มสงบลง ลู่หานคงจะคิดถึงคนรักของตนเองมาก เพราะฝ่ายนั้นไม่เคยมาเยี่ยมลู่หานเลยนับตั้งแต่ลู่หานฟื้น หลังจากคนตัวเล็กนอนหลับสนิทแล้ว เซฮุนก็กลับมาล้มตัวนอนที่โซฟาใกล้เตียงอีกครั้ง ชายหนุ่มยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากอย่างคนมีเรื่องให้คิดหนัก

.

.

.

.

“ถ้าลู่ตาบอด...พี่ป๋อหรันจะยังอยากแต่งงานกับลู่อยู่รึเปล่าฮะ” ร่างเล็กเอ่ยถาม ขณะที่ร่างสูงโอบกอดจากทางด้านหลัง ท่อนแขนหนาสอดรัดรอบเอวคอดและวางคางบนไหล่ของเขา

“....พี่จะแต่งงานกับลู่ครับ ต่อให้ลู่จะพิการหรือร่างกายปกติดี พี่ก็จะไม่ล้มเลิกความตั้งใจหรอก พี่อยากดูแลลู่” ป๋อหรันพูดอย่างต้องการเอาใจ ไม่วายหาเศษหาเลยจากคนป่วยด้วยการหอมแก้มร่างเล็ก ก็จะรู้สึกได้ว่าร่างกายของลู่หานนั้นกำลังสั่นคลอน

“...ฮึกๆ”

“เราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป พี่สัญญาครับว่าจะไม่มีวันทิ้งลู่เด็ดขาด” ป๋อหรันตัดสินใจเดินอ้อมมาหยุดยืนเบื้องหน้าลู่หาน

“....”

“ถ้าลู่ตาบอดพี่นี่แหละจะดูแลเมียของพี่เอง จำคำพี่ไว้นะครับ” ป๋อหรันแสยะยิ้มเยาะเย้ยส่งให้บุคคลที่ยืนดูพวกเขาอยู่ที่มุมห้อง ก่อนจะประคองใบหน้าของลู่หาน แล้วแนบริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากของร่างเล็ก เขาอยากให้มันเจ็บ เจ็บเหมือนตอนที่มันแย่งลู่หานไปจากเขาในสมัยมัธยม ถ้าไม่มีมันความรักของเขาที่มีให้กับลู่หานมันคงจะไม่ไร้ค่า และลู่หานคงไม่มีทางปฏิเสธเขาแล้วไปคบกับมันหรอก

.

.

.

.

“ไหนละค่าจ้างของกู นี่กูอุตส่าห์ลางานตั้งครึ่งค่อนวัน” เซฮุนยื่นเช็คเงินสดไปให้ป๋อหรัน ตอนที่เขาโทรไปตามตัวมันเพื่อให้มันมาเยี่ยมลู่หานบ้างแต่มันกลับปฏิเสธโดยอ้างเรื่องงาน แต่พอเขาลองเสนอเงินจำนวนนึงไป มันกลับตอบตกลงทันที ลู่หานไม่ควรจะฝากชีวิตไว้กับคนแบบนี้

“...หึ มึงมันโง่” ป๋อหรันมองเช็คเงินสดในมือด้วยความพึงพอใจ

“มึงไม่ได้รักลู่หานเลย...สิ่งที่มึงทำมันน่าขยะแขยง” เขาเองไม่ได้อยากใช้วิธีนี้ แต่เพราะเขาทนสงสารลู่หานไม่ได้อีกต่อไป เขาถึงได้ตัดสินใจทำแบบนี้

“แล้วไงวะ มึงก็ไปบอกลู่หานซะสิ” ป๋อหรันยังคงพูดจายัวยุอารมณ์ร่างสูง ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันราวกับจะกินเลือดเนื้อ

“กูไม่มีทางยอมให้มึงได้แต่งงานกับลู่หาน!”

“...แล้วมึงคิดเหรอว่ากูจะลดตัวไปแต่งงานกับคนพิการ” เมื่อได้ยินดังนั้นยิ่งทำให้เขาเลือดขึ้นหน้า เซฮุนไม่ลังเลเลยที่จะต่อยหน้าอีกฝ่ายเต็มๆ แรง

พลั้วะ!!!!!!

"มึง....มึงมันไม่คู่ควรกับลู่หานเลยสักนิด ไอ่เชี่ย!!”

“ถุ้ย!!! ถ้าลู่หานตาบอด มึงยังอยากได้มันเป็นเมียอยู่อีกเหรอวะ ลู่หานน่าจะยังใช้งานบนเตียงได้ แต่ถ้าจะต้องให้กูมาคอยดูแลไปตลอดชีวิต กูไม่เอาหรอกเว้ย! ตัวภาระชัดๆ” ถ่มน้ำลายผสมเลือดทิ้ง ใครๆ ก็คิดแบบเขาทั้งนั้น ไม่มีใครอยากได้คู่ชีวิตเป็นคนพิการหรอก แต่ถ้าหากลู่หานตาไม่บอด เขาจะพิจารณาเรื่องแต่งงานกับอีกฝ่ายใหม่อีกครั้ง

“ไสหัวเน่าๆ ของมึงไปไกลๆ ก่อนที่กูจะเอาลูกตะกั่วฝังกะโหลกมึง”

...........................


เปิดรอบReprint ภาคfinal วันนี้ - 15 กันยายน 62

**ฟิคแท้งภาคแรกมีเล่มเส้นคั่นบทจาง ไม่กระทบเนื้อหา ขอดูตัวอย่างได้ ส่วนอื่นไม่มีปัญหาอะไร (ลดราคาพิเศษ)

ด้านในมีตอนจบและพิเศษไม่ลงเว็บ 4 ตอน จำนวนหน้า 390+ หน้า

ติดต่อ/สอบถาม แฟนเพจ (BABILON-fanpage​) ทวิตเตอร์ (@babilon_K)

และอีเมล (kwankwan555@gmail.com​)**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9002 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 13:59
    ฮุนทำไมไม่ยิงมันทิ้งอ่ะ จะได้จบๆ
    #9002
    0
  2. #8700 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 21:43
    ลู่หาน!! เลิกโง่สักที! มันเกินไปแล้วนะ ถ้าจะหลับหูหลับตาไม่ฟังความคนอยู่แบบนี้ ก็แต่งงานกับป๋อหรันไปเถอะ สงสารเซฮุนสุดขั้วหัวใจเลยตอนนี้ โถ่ที่รัก แบดเอนดิ้งไปเรยค่าาา เอาให้สุดแล้วหยุดที่ร้องห้าย
    #8700
    0
  3. #8391 ssS' (@zoryoe) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 02:49
    ลู่ทำไมจะต้องไปหลงแค่คำพูดของป๋อหรันด้วย อยากให้ตาสว่างซะที
    #8391
    0
  4. #8379 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 19:02
    ตาสว่างซะทีลู่หาน ป๋อหรันมันไม่รักลู่หรอ
    #8379
    0
  5. #8357 M2Hsmile (@meawsejin041712) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:51
    เมื่อไหร่ลู่จะตาสว่างสักที แล้วเซฮุนแก้ปัญหาผอดวิธีอีกแล้วอ่ะ คิดไกลๆกว่านี้ไม่ได้หรอ คิดตื้นมาก โอ้ยยเซฮุนขัดใจมาก
    #8357
    0
  6. #8353 eunhae_NCH (@eunhae_NCH) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 21:37
    เกลียดอีพี่ป๋อออออ เลวววววว
    #8353
    0
  7. #8345 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 21:45
    เซฮุนนายชนะขาด สู้ๆนะ
    #8345
    0
  8. #8343 tonkhao_0609 (@exoshidae_0609) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 21:23
    เห็นด้วย กับทุกคอมเมนต์ที่ผ่านมา 555+
    #8343
    0
  9. #8337 Theaimmy12 (@Theaimmy12) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 19:26
    อยากให้ลู่หานได้ยินจริงๆ พี่ฮุนสู้ๆนะ
    #8337
    0
  10. #8336 cakejeaiww (@cakejeaiww) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:29
    อยากให้ลู่ได้ยินจังเลยจะได้รู้ว่าใครสารเลวมากกว่า
    #8336
    0
  11. #8334 EARNCY (@EARNCY) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:17
    อยากให้ลู่หานได้ยินจัง
    #8334
    0
  12. #8330 yuenyi93 (@yuenyi93) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:42
    สมควรแล้วอ่ะลู่หาน. สักวันขอให้โอเซฮุนก็ไม่เอาเธอ คนอะไร ๆม่เปิดใจเลย ไหนว่ายังไม่ลืมเซฮุน ทำเป็นแหม
    #8330
    0
  13. #8326 Paprika12 (@Paprika12) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:29
    ฮุนก็ไม่บอกความจริงอะไรเลยอ่ะ
    #8326
    0
  14. #8325 Paprika12 (@Paprika12) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:29
    ลู่น่าจะได้ยินนะ นี่อยากให้หูตาสว่างสะที
    #8325
    0
  15. #8324 Paprika12 (@Paprika12) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:28
    เลวมากกกกกก
    #8324
    0
  16. #8320 Lewphiangor (@lewphiangor) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:45
    ขอให้ลู่ได้ยินเถอุ สาธุๆๆๆๆๆ
    #8320
    0
  17. #8319 kainuber9 (@kainuber9) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:39
    สุขสันต์วันเกิดจ้าไรท์
    อยากให้ลู่ได้ยินที่ป๋อหรันคนเลวมันพูดและรู้ความจริงสักที
    #8319
    0
  18. #8318 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:18
    มีใครอัดเสียงไว้มะ ฝากเอาไปให้ลู่ฟังที อยากให้ลู่มาได้ยิน จะได้ตัดใจได้ โมโหโว้ยย คนบ้าไรน้ำใจก็ไม่มี ยังมาพูดจาหมาๆอีก ไม่ต้องมาให้ลู่เห็นหน้าเลยนะ ไอสารเลว
    #8318
    0
  19. #8317 $.FABL 0F GIRL.$ (@lovelast) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:10
    เลวแบบเลวสัสรัสเซียเลยอ่ะ = =..
    #8317
    0
  20. #8316 พีเจจอย (@poppy-rawinnipa) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:09
    อยากให้ลู่มาได้ยินจริงๆเล๊ยยย!!! แต่ใช่ว่าจะยอมให้เซฮุนนะ ชิ
    #8316
    0
  21. #8315 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:06
    ขอให้ลู่ได้ยินด้วยเถอะนะ พี่ป๋อชั่วร้ายมากๆเลย
    #8315
    0
  22. #8314 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:32
    หูยยยยยย เป็นไปอย่างที่คาดคิด55555554555
    #8314
    0
  23. #8313 nnlhw (@nnlhw) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:32
    สงสารลู่มากๆอะตอนนี้ แต่ลู่รักป๋อหรันไปแล้วจริงๆหรอ?? เกลียดป๋อหรัน ฮรืออออ เมื่อไหร่ลู่จะรู้ความจริง ตาสว่างได้แล้วลู่ ถึงจะโกรธเซฮุนแต่ลู่ต้องรักตัวเองนะ อย่าไปยอมอีป๋อ เลิกเชื่อมันได้แล้ว!!!
    #8313
    0
  24. #8312 KimManat (@KimManat) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:24
    พ่อเทพบุตรฮุน เอาโล่ทองสาขาคน-กลับชาติมาเกิด อวตารตัวเองเป็นคนสำนึกผิด เลวแค่ไหนก็รักแต่ฮุนนะแจ๊ะ นึกภาพถ้าตาบอดแล้วลู่โดนป๋อทิ้งจริงๆ อัศวินฮุนขี่วีวี่มาคอยดูแลลู่อยู่ห่างๆแน่ๆ
    #8312
    0
  25. #8311 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 15:12
    อยากให้ลู่มาได้ยินที่ป๋อหรันพูกมากๆเลย เลวจริงๆๆเลยอะ
    #8311
    0