[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 42 : Final Season chapter : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 ส.ค. 62




สถานการณ์ตอนนี้มันทั้งอึดอัดและอึมครึมในเมื่อผมไล่โอเซฮุนไปเท่าไหร่ แต่เขากลับหน้าด้านหน้าทน ไม่ว่าผมจะเดินไปที่ไหนเขาก็เดินตามผมตลอด จะหยิบจะจับอะไรเขาก็อาสาทำแทนหมด และยิ่งไปกว่านั้นคือคุณคยองซูกับจีมินบอกผมไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าจะไม่เข้าร้าน ทำให้ผมต้องทำหน้าที่ดูแลร้านเพียงคนเดียว ผมส่งสายตาดุๆ ไปยังคนที่กำลังเท้าคางกับเค้าน์เตอร์และมองจ้องหน้าผมอยู่ วันนี้แทบจะไม่มีสมาธิทำงานเลยจริงๆ ถ้าเที่ยงเมื่อไหร่พี่ป๋อหรันจะแวะมาหาผมที่นี่เหมือนเช่นทุกวัน สารภาพเลยว่าวันนี้เป็นวันที่ผมใจจดใจจ่อรอคอยแฟนของผมมากกว่าทุกวัน

ผมหวังว่าพี่ป๋อหรันจะทำให้โอเซฮุนยอมเดินออกไปจากร้านนี้ได้ ผมไม่อยากเห็นหน้าของเขา แม้แต่วินาทีเดียว เพราะยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บปวด ตอนนี้โอเซฮุนไม่ใช่สามีของผมแล้ว ที่สำคัญเรื่องราวระหว่างเรามันก็จบไม่สวยเลยสักนิด ผมและเขาไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้หรอก เขาควรจะเอาเวลาไปดูแลลูกเมียของเขา มากกว่าจะมาตามรังควานผมอยู่แบบนี้ จะมาอ้อนวอนขอโทษผมในทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นงั้นเหรอ ตอนนี้มันสายไปแล้วล่ะ... มันจบลงตั้งแต่วันที่ผมลืมตาขึ้นมาแล้วรับรู้ถึงการจากไปของลูก ผมไม่มีสิทธิ์แม้จะได้เห็นใบหน้าของแกตอนที่หมดลมหายใจไปแล้วด้วยซ้ำ

มือเรียวจัดการวางปากกาในมือลง ก่อนจะปิดสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของร้าน

“เมื่อไหร่จะกลับไปสักที นายอยู่ที่นี่ฉันไม่มีสมาธิทำงานนะ!”

“ก็บอกไปแล้วหลายครั้งไงว่าไม่” เซฮุนยักคิ้วพร้อมตอบ ร่างสูงเดินอ้อมเค้าน์เตอร์มายืนช้อนหลังร่างเล็ก ใบหน้าหล่อจัดมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ แต่ลู่หานก็ไหวตัวทัน ลู่หานหันมาเผชิญหน้ากับเซฮุน ใบหน้าหวานบูดบึ้งไร้ความเป็นมิตร เขาไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้เข้าใกล้เขาเกินสองไม้บรรทัดแน่นอน ลู่หานภาวนาในใจให้ป๋อหรันรีบๆ เปิดประตูร้านเข้ามาสักที

“กลับไปดูแลลูกกับเมียนานเถอะนายไม่เป็นห่วงเมียของนายบ้างรึไง ยิ่งท้องอ่อนๆ อยู่นี่” ประโยคนี้ทำให้เซฮุนต้องเลิกคิ้ว ลู่หานรู้ได้ยังไงว่าคิมซอลฮยอนตั้งครรภ์ สีหน้าของเซฮุนเปลี่ยนไปเป็นเชิงสงสัยและเงียบขรึม จนลู่หานต้องแสยะยิ้มออกมา

“เธอรู้ได้ไงว่าซอลฮยอนท้อง”

“เรื่องคาวๆ ชั่วๆ แบบนี้ มันเป็นความลับไม่นานหรอก...นายควรทำดีกับเด็กนั่นให้มากๆ นะ เพราะเธอกำลังอุ้มท้องลูกของนายอยู่” แววตาของลู่หานไหววูบ เปลือกตาสีไข่มุกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เนื่องด้วยอาการร้อนผ่าว ลู่หานพยายามเก็บอาการตัวเองให้มากที่สุด และเขาก็พยายามที่จะไม่ประสานสายตากับโอเซฮุนตอนนี้

“ฉันมีเหตุผลของฉันที่รับเด็กในท้องซอลฮยอนเป็นลูก” ลู่หานรู้สึกโมโหจนหน้ามืด เหตุผลงั้นเหรอ เหตุผลของนายมันก็เพราะว่านายทำเด็กคนนั้นท้องยังไงล่ะ! นายเป็นพ่อของลูกเธอ วันนั้นที่คอนโดเขาเห็นกับตาว่าโอเซฮุนกับเด็กซอลฮยอนมีอะไรกัน!

“เหอะ! ...นายนี่น่าสมเพชชะมัด เด็กในท้องซอลฮยอนเป็นลูกของนายแท้ๆ แต่นายกลับพยายามปฏิเสธ ความรู้จักผิดชอบชั่วดีแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว นายไม่มีบ้างเลยรึไง!” ดวงตากลมโตเจือไปด้วยน้ำตา ทั้งๆ ที่พยายามหักห้ามความรู้สึกตัวเองแล้วแท้ๆ แต่มันก็พังทลายลงทุกที เวลาที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ กะอีแค่ยอมรับความผิดว่าตัวเองพลาดจนทำผู้หญิงคนนึงท้อง นายยังทำไม่ได้เลย จะให้เชื่อว่าโอเซฮุนไม่ได้เป็นพ่อของเด็กในท้องซอลฮยอนเหรอ เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ตอนนี้เขาเชื่อสิ่งที่ตาตัวเองเห็นมากกว่า

“....”

“ลืมไปว่านายมันไม่ใช่คน แต่เป็นแค่เศษสวะ!”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะลู่หาน!” มือสากคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียว ก่อนจะออกแรงบีบ จนร่างเล็กนิ่วหน้า จะให้เขาบอกลู่หานไปว่าซอลฮยอนถูกพ่อเลี้ยงข่มขืนจนท้อง เขาทำไม่ได้หรอก อีกอย่างเขาสัญญากับเธอไว้แล้วว่าความลับนี้จะเป็นความลับตลอดไป เขาจะไม่ปริปากบอกใครๆ เด็ดขาด เพื่อเธอและลูกบุญธรรมของเขาที่อยู่ในท้องของเธอ เด็กคนนั้นจะต้องไม่มีทางได้รู้ความลับนี้ว่าตัวเองเกิดมาได้ยังไง

“น้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่นายทำ! ..โอ้ย!!!” เมื่อได้ยินเสียงร้องของลู่หาน มันก็เหมือนเป็นการดึงสติเขากลับมา เซฮุนก้มลงมือข้อมือเรียวที่ขึ้นเป็นรอยแดงจากการกระทำบ้าๆ ของเขา ดวงตาสีเข้มเบิกขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย ชายหนุ่มคลายการจับกุมแต่ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ เขาทำให้ลู่หานเจ็บตัวอีกแล้ว และไม่ทันที่เขาจะได้ปล่อยข้อมือร่างเล็ก

ผลั๊ว!!!!!

“ปล่อยมือแฟนกูได้แล้ว ไอ้เชี่ย!” ถูกซัดหมัดเข้าใส่ใบหน้าจนหน้าหัน เซฮุนตวัดสายตามองไอ้ป๋อหรันด้วยสายตาคุกรุ่น ร่างสูงกลืนเลือดในโพรงปากลงคอ ก่อนจะมองไปยังด้านหลังของมันที่มีลู่หานยืนอยู่ เซฮุนกำหมัดระงับอารมณ์กับคำว่าแฟนที่ไอ้เชี่ยนี่เอ่ยขึ้น

“แฟนมึง...แต่เป็นเมียกูเว้ย! ลู่หานมานี่!!” ตั้งใจจะเข้าไปดึงร่างเล็กออกมา แต่พอเห็นมือเรียวที่กำชายเสื้อเชิ้ตของไอ้ป๋อหรันด้วยความกลัว เขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเขาเลยสักอย่าง

“ไม่ต้องกลัวนะครับ พี่จะปกป้องเราเอง ถ้ามันจะทำอะไรแฟนพี่ มันต้องข้ามศพพี่ไปก่อน” ป๋อหรันเอ่ยบอกคนด้านหลังที่กำลังตัวสั่นเหมือนลูกแมวโดนน้ำ คงจะกลัวไอ้เซฮุนนั่นแหละ ป๋อหรันต่อยหมัดลงบนแก้มสากซ้ำอีกครั้ง เมื่อมันไม่ยอมถอยแต่กลับสาวเท้าเข้ามาใกล้พวกเขา

ผลั๊ว!!!!!

“มึง!!!” ตวาดเสียงดังลั่น เซฮุนถ่มน้ำลายผสมเลือดลงบนพื้น ร่างสูงจ้องประสานสายตากับจิ่งป๋อหรันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ ก่อนจะเป็นฝ่ายเข้าปะทะด้วยการดึงคอเสื้อของมัน แล้วจัดการเหวี่ยงให้มันลงไปนอนกับพื้น เซฮุนขึ้นคร่อมร่างที่สูงพอๆ กับเขา ก่อนจะปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของมันครั้งแล้วครั้งเล่าระคนขาดสติ เขาจะไม่ยอมให้มันใช้ทีเผลอทำร้ายเขาได้อีก เพราะฉะนั้นเขาจะซ้อมจนกว่ามันจะสลบ

“มึงกล้าดียังไงมาเรียกเมียกูว่าแฟน ไอ้เชี่ย!!!”

“อั่กแฮ่กๆ ...โอ๊ยยยย อั่ก!!!” ป๋อหรันได้แต่ยกยิ้มในใจแล้วแสร้งร้องครวญครางราวกับจะขาดใจ ไอ้เจ็บก็เจ็บอยู่หรอก แต่เขาอยากได้คะแนนสงสารจากลู่หานมากกว่า ถึงได้ทนโดนมันต่อยและไม่ตอบโต้เช่นนี้

“หยุดเดี๋ยวนี้ เซฮุน! หยุด!” ลู่หานพยายามดึงรั้งท่อนแขนของร่างสูงที่กำลังจะอัดใส่ใบหน้าของจิ่งป๋อหรัน ทว่าเรี่ยวแรงของเขาสู้อะไรโอเซฮุนไม่ได้เลย ครั้งแล้วครั้งเล่าที่อีกฝ่ายเมินเฉยต่อคำขอร้องของเขา และง้างหมัดใส่ใบหน้าคนรักของเขาจนอีกฝ่ายมีสภาพสะบักสะบอมไปหมด

“พี่ป๋อหรัน...ฮึก โอเซฮุน ไอ้บ้า!!! หยุดสักที นายจะฆ่าเขาให้ตายรึไง พอได้แล้ว!!”

ผลั๊ว!!!!! ผลั๊ว!!!!! ผลั๊ว!!!!!

ขืนปล่อยไว้แบบนี้ โอเซฮุนได้ฆ่าป๋อหรันตายคาร้านนี้แน่ ลู่หานกวาดตามองหาสิ่งของบางอย่าง เพื่อหวังหยุดยั้งโอเซฮุนให้หยุดการกระทำต่ำช้าลง และเพื่อปกป้องชายหนุ่มที่ดูแลเขามาตลอด

ผั๊วะ!!!!!!!! เพล้ง!!!!!

แจกันใบใหญ่แตกละเอียด พร้อมๆ กับคราบเลือดที่ไหลลงอาบพื้นกระเบื้อง.... มือหนาแสนสั่นเทาค่อยๆ คลำหาบาดแผลบนศีรษะของเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เขามองดูผลงานของลู่หานที่ปรากฏอยู่บนฝ่ามือของเขา เลือดสีแดงฉานกลิ่นคาวคละคลุ้ง เป็นตัวยืนยันได้ดีว่าลู่หานทำอะไรกับร่างกายของเขา พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้มันสั่นมากไปกว่านี้ อย่าให้ต้องดูน่าสมเพชมากไปกว่านี้อีกเลย

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นสบตาร่างเล็กที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหวานไม่ได้แสดงอาการเป็นห่วงใดใดต่อเขาแม้แต่น้อย ลู่หานเลือกที่จะช่วยพยุงจิ่งป๋อหรันไปนั่งพักที่เก้าอี้กลางร้าน โอเซฮุนลุกขึ้นยืมจนเต็มความสูง สมองของเขาตอนนี้มันแสนจะหนักอึ้ง บาดแผลกลางศีรษะยังคงสร้างความเจ็บแสบอยู่เป็นนิตย์ เสื้อผ้าเนื้อดีบนร่างกายเขาบัดนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เซฮุนดวงตาพร่าเลือนขึ้นทุกขณะ แต่เขาก็ยังพยายามเดินไปหาร่างเล็ก

“...ลู่หาน...ช่วยด้วย” เนื้อเสียงของเขาเบาบางลงทุกที ไม่รู้ว่าลู่หานจะได้ยินมันไหม

ผมทราบความจริงจากพยาบาลที่เข้ามาดูแลผม ว่ามีคนเรียกรถพยาบาลให้เข้าไปรับผมที่ร้านKJ Coffee ความฝันผมพังทลายลงเมื่อตื่นมาแล้วข้างกายไร้คนที่ชื่อว่าลู่หาน ผมคงหวังมากเกินไปที่คิดว่าเขาจะใจดีพาผมมาส่งโรงพยาบาลและเฝ้าไข้ พยาบาลเล่าว่าผมหมดสติไปหนึ่งวันเต็มๆ นั่นเท่ากับว่าเวลาของผมในหนึ่งวันที่ผ่านมานั้นหมดไปอย่างไร้ค่า ผมยังมีเวลาเหลืออีกแค่ห้าวันเท่านั้น ศีรษะของผมถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาว ตรงด้านในข้อมือถูกเข็มฉีดยาเจาะไว้ให้เชื่อมกับสายน้ำเกลือ ผมนอนผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะหลับตาลงเพราะฤทธิ์ของยาที่เพิ่งกินเข้าไป

หรือว่าความพยายามของเขามันยิ่งทำให้เรื่องแย่ลงมากกว่าเดิม เรายิ่งห่างไกลกันเข้าไปทุกทีแล้วนะ...ลู่หาน

.

.

.

.

ร่างเล็กพลิกตัวไปมาอย่างคนนอนไม่หลับ เขาพยายามข่มตาแล้วหลายต่อหลายครั้ง การวางมาดเป็นคนใจร้ายนี่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน เมื่อช่วงเย็นเขาโทรไปถามอาการของโอเซฮุนจากพยาบาลที่เฝ้าไข้ชายหนุ่ม จนได้ทราบว่าอาการของเซฮุนนั้นดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้เช้าก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว ถึงจะเขาใจลงแต่ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเขากับเซฮุนทำเวรทำกรรมอะไรร่วมกันไว้ ชาตินี้ถึงได้ตัดกันไม่ขาดสักที ลู่หานทอดถอนหายใจ ดวงตาสวยกระพริบขึ้นลงมองฝ้าเพดานระคนเลื่อนลอย เขาอยากไปเยี่ยมเซฮุน...แต่เพราะอะไรหลายๆ อย่าง ทำให้เขาเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ในที่ของตัวเอง ถ้าไปแล้วเจอคิมซอลฮยอนก็อยู่ในห้องนั้นกับโอเซฮุนล่ะ เขาจะทนได้ไหม...คำตอบคือไม่!

ที่สำคัญเขาควรจะห่วงความรู้สึกของป๋อหรันให้มากกว่านี้ เพราะชายหนุ่มคือคนรักคนปัจจุบันของเขา ไม่ใช่ผู้ชายที่ชื่อว่าโอเซฮุนอีกต่อไป สิ่งที่เขาทำไม่รู้ว่ามันรุนแรงมากเกินไปไหม เพื่อระงับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้โอเซฮุนต้องฆ่าคนรักของเขาแน่ หมอนั่นต่างหากที่ผิด! ทำไมถึงต่างคนต่างอยู่กันไม่ได้นะ อยากรนมาหาเรื่องเองทำไมล่ะ.... ถ้าหมอนั่นไม่มายุ่งวุ่นวายกับเขา ก็คงจะไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้หรอก

แล้วทำไมถึงยังคิดถึงแต่หมอนั่นด้วยก็ไม่รู้....เขาจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด

ต่อให้ต้องเห็นเลือดของหมอนั่นมากกว่าวันก่อน

.

.

.

.

“คิดว่ามึงจะตายไปซะแล้ว เป็นไงล่ะรสชาติความเจ็บปวดที่เมียเก่ามึงมอบให้ เจ็บปวดถึงใจมึงไหมวะ”

“...ใครใช้ให้มึงเสนอหน้ามาที่นี่!” เซฮุนหยัดกายพิงพนักเตียง จ้องหน้าจิ่งป๋อหรันที่กำลังเดินอาดๆ เข้ามาหาเขาที่เตียง ด้วยดวงตาวาวโรจน์ที่พร้อมจะฆ่ามันทุกเมื่อหากมีโอกาส

“ใจเย็นๆ สิวะ กูแค่อยากมาเห็นสภาพแย่ๆ ของมึง ด้วยตาตัวเองก็เท่านั้นแหละ มึงเห็นแล้วใช่ไหมเซฮุน ลู่หานเขาเป็นของกู ไม่ใช่ของ...ของมึงอีกต่อไปแล้ว!” ภายในห้องพักผู้ป่วย ในช่วงเวลาตีหนึ่งกว่าๆ มีเพียงเขากับมันเท่านั้น ส่วนพยาบาลที่เฝ้าไข้เขาเธอหายไปตั้งแต่ตอนไหนเขาก็ไม่รู้ คราแรกคิดว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาจะเป็นลู่หาน เพราะเขาหวังอยู่ตลอดว่าร่างเล็กจะมีน้ำใจมาเยี่ยมเขาบ้าง แต่สุดท้ายก็กลายเป็นไอ้เชี่ยตรงหน้านี้แทน เซฮุนกัดฟันกรอดด้วยความโมโห เมื่อเห็นมันแสยะยิ้มเยาะเย้ยเขา

“เกมนี้มันยังไม่จบ...มึงอย่าพึ่งดีใจไป” เซฮุนพูดดักทาง แม้จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบอีกฝ่ายอยู่มาก แต่ยังไงซะเขาก็จะพยายามให้ถึงที่สุด

“....แต่กูมั่นใจว่าลู่หานจะไม่มีทางกลับไปหามึงแน่” ป๋อหรันพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ เขามีวิธีของเขาที่จะทำให้ลู่หานยอมสยบอยู่แทบเท้าและไม่มีวันได้หนีกลับมาหาโอเซฮุน

“มันก็ไม่เสมอไปหรอกนะ...เพราะยังไงซะกูก็เป็นพ่อของลูกเขา เราสองคนไม่มีวันตัดกันขาดหรอก” ร่างสูงโปรงระบายยิ้มพลางหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลก นั่นยิ่งเพิ่มเชื้อไฟในกายของโอเซฮุนให้มอดไหม้ ถ้าหากเขามีปืนอยู่ในมือตอนนี้ละก็ มันไม่มีทางได้มายืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่แบบนี้แน่!

“หึ...แล้วถ้ากูทำให้ลู่หานท้องกับกูบ้างล่ะ มึงจะว่าไง!” คล้ายกับฟางเส้นเล็กได้ขาดผึงลง เซฮุนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เขาดึงเข็มฉีดยาออกทำให้เลือดไหลทะลักออกมาจากผิวเนื้อบริเวณข้อมือที่ถูกเจาะ ก่อนจะง้างหมัดหนักๆ เท่าที่เรี่ยวแรงของเขาจะมีใส่ใบหน้าของป๋อหรัน จนมันเสียท่าล้มลงไปกองกับพื้น แต่มันดันรั้งร่างเขาให้ลงไปด้วย อีกทั้งยังปล่อยหมัดใส่เขาไม่ยั้งเช่นกัน

“กรี๊ดดดดดด คุณเซฮุน ว้าย บุรุษพยาบาลข้างนอกช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะมีคนทะเลาะกัน!!!!” หลังจากออกจากโรงพยาบาลเขาก็ให้อี้ชิงขับรถมาส่งเขาที่ร้านกาแฟของคยองซูทันที จีมินอ้ำอึ้งอยู่พักนึงกว่าจะยอมบอกว่าลู่หานไม่ได้อยู่ที่นี่ ทว่าคนตัวเล็กกลับไปช่วยไอ้ป๋อหรันซ่อมแซมร้านที่ร่วมหุ้นกับมันอีกย่านนึง เขารีบให้อี้ชิงขับรถพาเขาไปที่นั่น และเมื่อไปถึงก็พบว่าลู่หานกำลังช่วยมันทาสีอยู่ด้านในตัวร้าน เซฮุนสั่งให้อี้ชิงรอเขาอยู่ด้านนอก

.

.

.

.

แก้มขาวเนียนเปื้อนสีนิดหน่อย หลังมือสวยถูกยกขึ้นมาเช็ดเหงื่อรอบๆ ดวงหน้า เพียงไม่นานป๋อหรันก็นำผ้าเย็นมาเช็ดเหงื่อให้ร่างเล็กเสียเอง ชายหนุ่มเชยคางร่างเล็กขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะบรรจงเช็ดทั้งคราบเหงื่อและสีทาผนังบนใบหน้าลู่หานอย่างอ่อนโยน

“ใกล้เสร็จแล้วลู่ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวที่เหลือพี่ทำเอง” เซฮุนส่ายหน้าให้กับฉากรักชวนอ้วก เขาเดินเข้ามาภายในอย่างเงียบๆ

“ไม่เป็นไรฮะ เราต้องช่วยๆ กันสิ นี่ก็ร้านของเราสองคนนะ” คนตัวเล็กยิ้มหวานส่งให้ป๋อหรัน ก่อนจะขยับใบหน้าหนีด้วยความตกใจ แต่เพราะอีกฝ่ายเชยคางของเขาไว้ทำให้หนีไม่พ้นอยู่ดี เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายโน้มตัวลงจูบเขา แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ต้องลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ตกกระแทกพื้นเสียงดังลั่น

พลั่ก!!!!! ปัง!!!!!!!!!

“เซฮุน...”

“ขอบใจที่ยังจำชื่อผัวตัวเองได้นะลู่หาน...” ลู่หานก้มหน้าลงหลีกหนีสายตาคาดโทษของอดีตคนรัก ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกผิดมากขนาดนี้ทำไมกัน ในเมื่อระหว่างเขากับเซฮุนมันจบลงแล้ว เขาจะจูบกับใครทำไมต้องแคร์โอเซฮุนด้วย

“มึงมาทางไหนก็กลับไปทางนั้น! หรืออยากให้กูโทรแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก” ป๋อหรันจับมือลู่หานไว้อย่างแนบแน่น โอเซฮุนมองภาพนั้นด้วยความเดือดดาล

“มึงคิดว่ากูจะกลัวเหรอวะ วันนี้ไม่มึงก็กูที่จะต้องตายกันไปข้าง กูจะฆ่ามึง!!!!! ” วันนี้เขาไม่ได้มามือเปล่าเพราะเขาพกปืนติดตัวมาด้วย ก่อนอี้ชิงจะขับรถมารับเขาที่โรงพยาบาล เขาได้ไหว้วานให้อีกฝ่ายแวะเอาของชิ้นสำคัญชิ้นนี้ที่บ้านของเขา ร่างสูง ป๋อหรันรีบดึงร่างของลู่หานให้มายืนหลบด้านหลังของเขา เมื่อเห็นโอเซฮุนยกปืนขึ้นขู่

“ห้ามทำอะไรบ้าๆ เด็ดขาด ถ้านายยิงพี่ป๋อหรันนายก็ต้องติดคุกนะ แล้วเซจุนล่ะ นายไม่ห่วงลูกบ้างรึไง” แม้จะหวาดกลัวไม่น้อยแต่เขาควรพูดเตือนสติโอเซฮุนบ้าง เผื่อว่าชายหนุ่มจะคิดได้

“ห่วงสิ กูถึงได้มาตามแม่ของลูกให้กลับบ้านไปด้วยกันอยู่นี่! แต่ก็มีไอ้เชี่ยนี่คอยขัดขวางอยู่ตลอดเวลา!!!” ลู่หานเกลียดที่สุดเวลาโอเซฮุนขึ้นกูมึงกับเขา ร่างเล็กเม้มปาก เบือนหน้าหนีดวงตาดุดันและปลายกระบอกปืน

“ถ้ามึงรักลู่หานจริง...มึงก็ต้องปล่อยลู่หานไป ลู่หานอยู่กับมึงแล้วไม่มีความสุข มึงจะยื้อไว้เพื่ออะไรวะ ต่อให้มึงใช้กำลังบังคับเพื่อให้ลู่หานยอมกลับไปได้สำเร็จ มึงก็ได้เขาไปแค่ร่างกายเท่านั้นแหละ แต่หัวใจมึงไม่มีทางได้ไปอีกครั้งแน่”

“พอได้แล้ว...ได้โปรดเถอะ ปล่อยเราไปสักทีเถอะนะ ขอร้องล่ะเซฮุน ถือว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะขอร้องนาย...” วัตถุในมือหนาล่วงลงสู่พื้น เมื่อฝ่ามือของเขามันไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดใดอีกต่อไป ลู่หานกำลังร้องไห้และเขาเองก็ไม่ต่างจากคนตัวเล็กเลย

เขากำลังพ่ายแพ้อย่างราบคาบ...จนมุมจนไม่รู้ว่าจะหาทางออกอย่างไรดี

....................................................


เปิดรอบReprint ภาคfinal วันนี้ - 15 กันยายน 62

**ฟิคแท้งภาคแรกมีเล่มเส้นคั่นบทจาง ไม่กระทบเนื้อหา ขอดูตัวอย่างได้ ส่วนอื่นไม่มีปัญหาอะไร (ลดราคาพิเศษ)

ด้านในมีตอนจบและพิเศษไม่ลงเว็บ 4 ตอน จำนวนหน้า 390+ หน้า

ติดต่อ/สอบถาม แฟนเพจ (BABILON-fanpage​) ทวิตเตอร์ (@babilon_K)

และอีเมล (kwankwan555@gmail.com​)**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9254 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 01:19
    สิ่งที่เซฮุนทำกับลู่มันไม่น่าให้อภัยจริงๆอ่ะ เซฮุนบอกรัก แต่การกระทำส่วนทาง คำว่ารักของเซฮุนมันไม่ใช่อ่ะ ถ้ารักคงไม่ทำแบบนี้
    #9254
    0
  2. #8998 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 12:49
    ตอนฮุนโดนตีหัวแล้วยังอ้อนบอกลู่ช่วยด้วยนั่นแบบร้องหนักมาก ใจลู่แข็งเดินไปมะ เราจากที่โกรธฮุนแทนลู่มากก็ยังไม่ไหวอ่ะ ร้องหมดตัวแล้ว
    #8998
    0
  3. #8997 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 12:48
    ตอนแรกๆ อยากด่าฮุนมาก ว่าเรื่องของซอลฮยอนทำไมต้องเก็บเป็นความลับจนตายไม่อธิบายกับลู่ไป ทั้งที่จะอยากง้อเมียวะ ถ้าเมียเข้าใจมันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ แต่พอฮุนโดนลู่ตีหัวมาจนตอนนี้ น้ำตาหยดตลอดเลย ฮุนเอ๊ย ก็พยายามง้อแล้ว แต่ลู่เชื่อแต่ป๋อหรันอย่างเดียว
    #8997
    0
  4. #8696 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 20:09
    ฮืออออออ ลู่หานนนน ฟังเซฮุนก่อนได้มั้ยอ่ะ สักครั้งนะ ขอร้องงงง นี่ลุ้นจะเปนบ้าแล้ว อยากแหกๆฟิคเข้าไปตะโกนบอกความจริงใส่หน้าลู่หานดังๆเลยว้อยย แค่พูดความจริงมันยากมากรึงัยว้อย จะหัวร้อนละนะ เนี่ยร้องไห้จนเหนื่อยละอ่ะ ฮืออออ
    #8696
    0
  5. #8140 bxxeam (@so88) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 00:51
    มันจะจบยังไงละเนี่ย ดูแย่มากเลย
    #8140
    0
  6. #8058 Butterfly pea. (@serenity3) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 17:39
    คือเข้าใจลูลู่อะ คนมันเชี่ยมาก่อน ต่อให้เราเชื่อใจสุดท้ายมันก็ไม่สามารถเชื่อได้สนิทใจอะ แถมตามที่ไรท์บรรยายมาแล้วมันบ่งบอกเลยว่าเซยังไม่สามารถเลิกนิสัยเก่าได้จริงๆ ถ้าเรื่องนี้จบแบบ Badend เราโอเคนะเว้ย
    #8058
    0
  7. #8049 ป๋ายเซียน (@minkksm) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:35
    ละก็ไม่พูดความจริงให้ฟังกันสักทีน่าหงุดหงิดทั้งคู่เลย!!!
    #8049
    0
  8. #8040 #...นายน้อย...# (@cassiopeia-niine) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 16:34
    หน่วงมาก เรื่องราวมันยืดเยื้อมากๆเลย ไม่จบไม่สิ้น เหนื่อยแทนทั้งสองคน อยากให้กลับมาอยู่ด้วยกัน แต่หนทางก็ริบหรี่เหลือเกิน
    #8040
    0
  9. #8036 nnlhw (@nnlhw) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 01:32
    หน่วงอ่ะ ฮรืออออ เกลียดเซฮุนอะ ทำไมเวลาพูดถึงอีนั่นแล้วอารมณ์เสียใส่ลู่ด้วย นี่แกคิดว่าลู่เป็นเมียหรือแค่ที่ระบายอารมณ์อะ ถ้ายังทำได้แค่นี้ไม่ต้องมาง้อลูกเรา
    #8036
    0
  10. #8026 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 17:47
    ลู่หานน่าจะเอาแจกันทุ่มหัวเซฮุนให้ตายๆไปเลยเนอะ อยู่ไปก็ทำร้ายและตามราวีลู่หานไม่เลิก ถ้าคนเขาสำนึกและอยากจะง้อขอคืนดีจริงๆคงไม่ต้องทำกันแบบนี้หรอก นี่ถึงขั้นพกปืนขึ้นมาขู่ บอกเลยว่ายิ่งทำแบบนี้ลู่หานยิ่งอยากไม่เห็นหน้าแก กลับไปดูแลเมียกับลูกแกเถอะต่างคนต่างอยู่เหอะว่ะ 
    #8026
    0
  11. #8021 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 16:10
    เริ่มรำคาญฮุนแล้ววะ สงสัยอยากเลิกกับลู่มากใช่ไหมแค่บอกลุู่มันหนักหนามากใช่ไหม คนที่ควรไว้ใจมากที่สุดควรเป็นลู่สิ แต่อิพี่ป๋อนี่ร้ายมากอะแกไม่สงคนติดตามพี่ป๋อ แกก็ไม่มีทางได้ลู่กลับมาหรอกเพราะลู่เลิกเชื่อใจแกไปแล้วฮุน ถ้าอยากจะได้ลู่กลับมามันทำให้เขาเชื่อใจไม่ใช่ทำเขาเสียใจแบบนี้ 
    #8021
    0
  12. วันที่ 12 เมษายน 2560 / 15:10
    เห้อ เมือไหร่เค้าจะอยู่ด้วยกันดีๆน่ะ ทำไมมีแต้เรื่อง เรื่อง เรื่อง แล้วก็เรื่องอย่างนี้ ให้เค้าได้กันเถอะน่ะค่ะ ไรต์ ฮือ
    #8014
    1
  13. #8007 Treeshadow (@Treeshadow) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 14:28
    เจ็บไหมละ
    #8007
    0
  14. #8001 ชะ'เอิง (@kewalin25aerng) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 13:51
    จะง้อเขาเเบบดีๆไม่ได้ใช่มั้ยห้ะ เฮ้ออารมณ์ร้อนจริงๆ
    #8001
    0
  15. #8000 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 13:44
    สงสารทุกคนหมดเลย แต่เซฮุนควรคิดนะว่าสาเหตุที่ทำให้ลู่หานเป็นงี้เพราะอะไร แล้วคนง้อบ้าอะไรถือปืนมาเนี่ย หวยย อ่านไปหน่วงไป ซอลฮยอนนางก็ควรรู้นะว่าต้องทำอะไรเพื่อเซฮุนกับลู่หานบ้าง ไม่ใช่อยู่เฉยๆ
    #8000
    0
  16. #7999 T'oey Tong (@exoppa12) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 13:14
    เฮ้อออออ ได้แต่เฮ้ออ โว๊ยยยยย!! อิตาเซฮุนนนน! ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะแกเอาซอลฮยอนมาอยู่ในบ้านว๊อยยยยย! สติค่ะสติ! ตื่นค่ะ!!
    #7999
    0
  17. #7998 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:49
    เฮ้ออออ~ ถอนหายใจรอบที่เท่าไหรแล้วก้อไม่รู้
    #7998
    0
  18. #7997 Ohsehun_1994 (@Ohsehun_1994) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:00
    สงสารเซฮุนนะ แต่ก็เกลียด สงสารพี่ลู่ด้วยเมื่อไหร่จะมีความสุขสักที
    #7997
    0
  19. #7996 เบ ค่อน (@first8801) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:52
    หน่วงจังเลยยย น่าเบื่อเซฮุน เมื่อไหร่จะตายๆไปสักที คนอื่นเค้าจะได้มีความสุข(ขอโตดดด อินไปอีกกกก)
    #7996
    0
  20. #7995 Dust_04 (@Dust_04) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:32
    มาต่ออีกนะไรท์ สู้ๆ
    #7995
    0
  21. #7994 CharismaLarva (@nxxixx) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:16
    โอ้ย เก็บไปเถอะความลับอะไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าใครสำคัญกว่าใครควรรักษาไว้ที่สุด เก็บความลับไว้คนเจ็บที่สุดก็คือลู่ แกจะเลือกเก็บทั้งสองในสถานการณ์คลุมเครือแบบนี้ไม่ได้นะเซฮุน //ไรท์แต่งดีมากนี้อินน้ำตาไหลเลย
    #7994
    0
  22. #7993 realloveHH (@nono2468) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 09:46
    ความลับโง่ๆที่กลับมาทำร้ายตัวเองงงคุณควรมีค.ลับกับคนที่รักหรือไงโอเซฮุน อินไปหน่อย 555
    #7993
    0
  23. #7992 xialuuu (@kwa_tank) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 09:31
    เซฮุนทำไมแกไม่เล่าความจิงให้ลู่ฟังล่ะ อย่างน้อยจะได้ไม่มีอะไรคาใจถึงจะรับปากซอลฮยอนก้เถอะแต่จะมาง้อเค้าแล้วไม่อธิบายให้เค้าฟังแกก้กลับไปซะเถอะ!! ไปเลยยยย
    เราจะไม่เชียร์แกแล้วถึงจะแอบสงสารก้เถอะ555
    #7992
    0
  24. #7991 Fufee-n129 (@junelol129) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 09:13
    เซฮุน สมควรโดนละ อมอยู่นั้นแหละ กับคนอื่นนี่เป็นคนดีจริงจริ๊ง ทีกับเมียเนี่ยนะทำร้ายสารพัด กลับบ้านไปเลี้ยงลูกของคนอื่นไป๊
    ลู่หานก็ไม่ยอมฟังอะไรเล๊ยยยย
    เอาแต่คิดว่าตัวเองโดนทำร้ายโดนทำให้เจ็บปวด ไม่คิดจะหาความจริง ไม่ฟังอะไรเลยถ้าคนรักกันจริงต้องมั่นคงและเชื่อใจเปิดใจยอมรับกันมากกว่านี้มั้ยอะ แต่คนที่ผิดก้คืออีผู้หญิงคนนั้นถ้าไม่สะเออะเข้ามาอยากได้เขาออเซาะเขา ครอบครัวเขาก้ไม่แตกแยกอย่างนี้หรอก พี่อินไปมั้ย
    #7991
    0
  25. #7990 eunhae_NCH (@eunhae_NCH) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 08:54
    ฮืออออออออ ไรท์ไม่เอาแบบนี้!!!
    #7990
    0
  26. #7982 ssaasikarn (@ssaasikarn) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 06:36
    เซฮุนควรถอย. เเล้วให้ลู่หานกลับไปเอง555555
    #ทีมเซฮุนนนนน
    #7982
    1
    • #7982-1 BLSK.BDACS (@Laksika_GOT7mb) (จากตอนที่ 42)
      12 เมษายน 2560 / 14:04
      เยส มีคนทีมเดียวกัน นี่เป็นความคิดแบบเราเลยอ่ะ
      #7982-1