[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 39 : Final Season chapter : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 ส.ค. 62





ลู่หานมองตึกสูงระฟ้าเบื้องหน้าด้วยความโกรธแค้น ใจจริงเขาไม่อยากจะมาเหยียบที่นี่อีก หากไม่มีเรื่องต้องเจรจากับโอเซฮุนเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง เมื่อเช้าเขาไปหาเซจุนที่โรงเรียน แต่ทางโรงเรียนกลับไม่อนุญาตให้เขาได้เจอกับลูก โดยอ้างว่าเป็นคำสั่งของโอเซฮุน ผู้ปกครองเพียงคนเดียวของโอเซจุน ทั้งๆ ที่เขาเป็นมารดาของเด็ก นี่โอเซฮุนจะกีดกันเขาไม่ให้เจอไม่ให้พูดคุยกับลูกไปถึงเมื่อไหร่ เขาเก็บความร้อนใจไว้ไม่ไหว จนต้องเรียกแท็กซี่ให้มาส่งที่หน้าบริษัทของชายหนุ่ม ยามหน้าบริษัททักทายเขาเป็นปกติเหมือนทุกครั้งที่เขามาที่นี่ ลู่หานทำได้เพียงระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะขึ้นลิฟท์มายังชั้นที่โอเซฮุนทำงานอยู่ คนตัวเล็กไม่สนใจเสียงห้ามปรามของเลขาสาวว่าเจ้าของบริษัทกำลังคุยธุระสำคัญอยู่แม้แต่น้อย มือเรียวจัดการผลักประตูให้เปิดออกกว้าง ก่อนจะเดินเข้าไปภายในอย่างไม่ลังเล

“ลู่หาน!” เซฮุนขมวดคิ้ว ละสายตาจากคู่สนทนาไปมองยังบานประตูที่เปิดออก คนตัวเล็กที่เขาสุดแสนจะคิดถึงในวันนี้กลับมายืนปรากฏกายอยู่เบื้องหน้า

“ใครเหรอครับ คุณเซฮุน” จางอี้ชิงเองหมุนเกาอี้ไปมองร่างเล็ก ก่อนจะหันหน้ากลับมาเอ่ยถามว่าที่เจ้านายคนใหม่

“ภรรยาผมเองครับคุณจาง” ร่างโปร่งพยักหน้ารับทราบ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วโค้งลาโอเซฮุนรวมถึงลู่หาน เขาคิดว่าเขาควรให้ทั้งสองคนได้มีเวลาพูดคุยกัน

“งั้นผมขอตัวลาก่อนนะครับ”

“แล้วผมจะรีบติดต่อกลับไปนะ ขอบคุณมากครับสำหรับวันนี้” โอเซฮุนส่งยิ้มบางให้ว่าที่เลขาคนสนิท ตอนนี้จางอี้ชิงผ่านการสัมภาษณ์งานจากเขาแล้ว และเขาก็อยากให้อีกฝ่ายมาเป็นเลขาคนสนิทของเขา ไม่ใช่แค่ดูแลเพียงเรื่องงาน แต่รวมถึงเรื่องของคนในครอบครัวของเขาด้วย เมื่อจางอี้ชิงเดินออกไปแล้ว ลู่หานก็สาวเท้าเข้ามาที่โต๊ะทำงานของโอเซฮุนทันที

“ฉันอยากเจอลูก!” คนตัวเล็กรีบพูดเจตนารมณ์ของตนเองที่มาในวันนี้ทันที

“...ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์ เซจุนอยู่ในความดูแลของฉันคนเดียว” เซฮุนยกขาขึ้นไขว้ห้างด้วยท่าทางสบาย ร่างสูงคลี่ยิ้มมุมปาก และวางมาดระคนเหนือกว่า นึกไว้แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง วันที่ลู่หานต้องเป็นฝ่ายมาหาเขาเอง ถึงจะผิดที่คิดใช้ลูกเป็นเครื่องมือต่อรองให้ลู่หานกลับมา แต่ณเวลานี้เขาไม่มีทางเลือกใดใดอีกแล้ว

“แต่เขาเป็นลูกของฉัน! นายยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า” ลู่หานจ้องหน้าร่างสูงด้วยความโมโห เขาเกลียดท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะไม่ทุกข์ร้อนใดใดเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่จิตใจของเขามันกำลังร้อนรุ่มราวกับไฟ เขาเป็นแม่เขาย่อมมีสิทธิ์ได้เจอกับลูกสิ ไม่ใช่มากีดกันกันแบบนี้!

“ฉันจะอนุญาตให้เซจุน นอนค้างกับเธอสักคืนนึงก็ได้นะ” เหมือนไฟร้อนในกายค่อยๆ ถูกน้ำเย็นรินรด

“...”

“แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” แต่เพียงไม่นานเปลวไฟที่ใกล้จะมอดดับก็ร้อนระอุขึ้น เมื่อโอเซฮุนเอ่ยประโยคที่สองออกมา ข้อแลกเปลี่ยนงั้นเหรอ? หึ...คนอย่างโอเซฮุน นึกแล้วว่าต้องมาไม้นี้ ผู้ชายคนนี้ยังคงเลวเสมอ เขาไม่มีทางใจดีได้หรอก!

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไรของนาย!” ลู่หานนึกรังเกียจสายตากรุ้มกริ่ม ที่ส่งมาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างของเขาชะมัด มันต้องเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่เขาต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบโอเซฮุนแน่นอน

ไม่! เขาจะไม่หลงกลโอเซฮุนเด็ดขาด!!!

“เธอต้องมานอนที่บ้านของฉัน และห้ามพูดถึงเรื่องที่เธออยากเลิกกับฉันให้ลูกได้ยิน”

“....ไม่มีทาง ฉันจะไม่มีวันกลับไปเหยียบที่บ้านหลังนั้นอีก ยิ่งตอนนี้มีชู้ของนายอยู่ที่นั่นด้วย ฉันยิ่งไม่อยากไปที่นั่น” ลู่หานโต้กลับเสียงแข็ง ให้กลับไปที่นั่น...มันไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายเลยสักนิด บ้านหลังนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความทรงจำดีๆ ระหว่างเขากับโอเซฮุน เขาเลือกเดินออกมาเพื่อทำใจให้ลืม คนที่ครั้งนึงเคยพูดได้อย่างเต็มปากว่ารักมากกว่าชีวิตของตัวเอง ถ้าให้กลับไปที่นั่นอีกครั้ง แล้วที่ผ่านมาที่เขาพยายามทำใจล่ะ มันไม่เท่ากับสูญเปล่าหรอกเหรอ... แล้วที่สำคัญบ้านหลังนั้นตอนนี้ก็มีคิมซอลฮยอนอาศัยอยู่ด้วย เด็กสาวคนนี้มีส่วนทำให้ครอบครัวของเขาต้องพังพินาศ เขาจะทนมองหน้าเธอโดยไม่คิดถึงลูกที่เพิ่งจากไปได้ยังไงกัน...

“ตัดสินใจดีๆ นะลู่หาน... เธอไม่คิดถึงเซจุนเขาเลยเหรอ”

“นายมัน...สารเลว!”

.

.

.

.

คยองซูอาสาขับรถมาส่งเขาที่บ้านของโอเซฮุน ตลอดระยะทางจากที่ร้านกาแฟมาที่นี่ มันมีแต่ความสับสน ความคิดของเขากำลังตีกันวุ่นวาย สมองส่วนนึงบอกให้เขาอ้อนวอนคยองซูให้หยุดรถ แต่สองมองอีกส่วนก็บอกให้เขาห้ามยอมแพ้ เพื่อลูก เขาต้องข่มอารมณ์ตัวเองให้ได้ตลอดระยะเวลาที่ย่างกรายอยู่ในบ้านหลังนั้น มันก็แค่ 24 ชั่วโมง ที่เขาต้องเก็บงำทุกๆ ความรู้สึกเอาไว้ เขาต้องกดมันให้ลึกสุดใจ แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม เพื่อไม่ให้เซจุนเกิดความสงสัย

“ไม่เปลี่ยนใจใช่ไหมลู่หาน” ชะลอจอดรถหน้าประตูรั้วของคฤหาสน์หลังงาม ที่ตนและคนข้างๆ คุ้นเคยดี คยองซูมองลู่หานด้วยความเป็นห่วง โอเซฮุนกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ ไม่รู้รึไงว่ายิ่งทำแบบนี้ ลู่หานก็ยิ่งเกลียดอีกฝ่ายมากขึ้น คิดจะใช้เซจุนเป็นตัวประกัน เพื่อให้เมียกลับมาหาตัวเองงั้นเหรอ เหอะ...มันน่าทุเรศสิ้นดี!

“ไม่ฮะเจ้านาย...ลู่อยากเจอลูกจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเซจุน ลู่คงไม่มีทางกลับมาที่นี่อีก ขอบคุณมากนะฮะที่มาส่ง”

“พรุ่งนี้ตอนห้าโมงเย็น ฉันจะขับรถมารอรับนาย เข้มแข็งไว้นะ”

“ฮะ...ลู่จะพยายาม” คนตัวเล็กพยักหน้า ดวงตากวางคลอน้ำตาเม็ดใส คนตัวเล็กรีบใช้หลังมือเช็ดมันทันที

“ถ้านายทนไม่ไหวจริงๆ หรือโอเซฮุนมันทำอะไรบ้าๆ อีก ก็รีบโทรหาฉันนะลู่หาน ฉันกับจงอินจะรีบขับรถมารับนาย” ลู่หานสบตาคยองซูเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อขอกำลังใจ ก่อนจะเปิดประตูพร้อมสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก ก้าวเท้าออกไปนอกตัวรถ

ลู่หานกดกริ่งหน้าประตูรั้ว รอไม่นานสาวใช้ก็วิ่งกรูมาเปิดประตูให้เขาได้เข้าไปภายใน สงสัยโอเซฮุนคงจะแจ้งพวกเธอเอาไว้แล้ว เมื่อสาวเท้าเข้ามาภายในห้องโถง เขาก็เจอกับโอเซฮยองมารดาของเซฮุน เธอเดินเข้ามาโอบกอดคนตัวเล็ก และระบายยิ้มอย่างคนใจดี “แม่ดีใจเหลือเกินลูกที่หนูกลับมา เซจุนแกคิดถึงหนูมากนะ แกร้องไห้งอแงทุกวันเลยถามหาแต่หนู แม่เองก็จนปัญญาจะปลอบแกแล้วเหมือนกัน ตาเซฮุนหมู่นี้ก็กลับไปติดเหล้าติดบุหรี่อีกแล้ว คงเพราะเขาคิดถึงหนูนั่นแหละ เลยหาทางระบายในทางผิดๆ”

“ที่ลู่มาที่นี่ก็เพราะเซจุน ลู่เองก็คิดถึงลูกมากฮะ...ส่วนระหว่างลู่กับเซฮุน มันคงจบลงแค่นี้” ผละกายออกมาเพื่อสบตาเซฮยอง ลู่หานก้มหน้าลง เมื่อเห็นประกายตาของหญิงกลางคนที่เริ่มหม่นเศร้า

“เอาเถอะลูก ในเมื่อหนูตัดสินใจแล้ว แม่ก็จะเคารพการตัดสินใจของหนู แต่ขอให้หนูรู้ไว้นะว่าแม่รักหนู และมองหนูเหมือนลูกสะใภ้ไม่เปลี่ยนแปลง”

“....” คนตัวเล็กระบายยิ้มบางๆ ไม่นานลู่หานก็ถูกเซฮยองเชื้อเชิญให้ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอนเดิม ตามคำสั่งของโอเซฮุน ห้องที่มีแต่ความทรงจำระหว่างเขาและอดีตคนรัก คนตัวเล็กทิ้งตัวนั่งบนเตียงขนาดใหญ่ ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องที่แสนคุ้นเคยด้วยสายตาเลื่อนลอย ทุกอย่างยังไงเหมือนเดิม ไม่แตกต่างจากวันนั้น วันที่เขาเดินออกไปจากห้องแห่งนี้ เพื่อเดินทางไปยังคอนโดของโอเซฮุน ลู่หานวางสายตาที่รูปถ่ายวันแต่งงานที่ตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้เตียง ในภาพนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มของสามคนพ่อแม่ลูก วันนั้นมันเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดในชีวิต ลู่หานคลี่ยิ้มอย่างลืมตัว เมื่อหวนนึกถึงภาพวันวานที่เคยมีความสุขร่วมกับโอเซฮุน แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าสวยก็ค่อยๆ เลื่อนหายไป เมื่อภาพในวันที่เขาตื่นขึ้นมา แล้วต้องรับรู้ถึงการจากไปของเด็กน้อยในครรภ์ จากปากของคุณหมอปรากฏขึ้นในความคิด

“ฮรึก...” ลู่หานเกลียดน้ำตาตัวเอง เกลียดความอ่อนแอที่เขาต้องแบกรับ

.

.

.

.

ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปนานแค่ไหน แต่เพราะกลิ่นหอมของอาหารทำให้เปลือกตาบางขยับขึ้นลงช้าๆ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นในเวลาสองทุ่ม คนตัวเล็กพยุงตัวนั่งพิงพนักเตียง ก่อนจะพยายามปรับโฟกัสไปที่บุคคลซึ่งกำลังวางถาดอาหารลงบนโต๊ะใกล้เตียง ลู่หานคิ้วชิดชนกันทันที เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่นำสำรับอาหารมาให้ชัดเจนมากขึ้น

“เธอ!”

“คุณเซฮยองให้หนูนำอาหารมาให้คุณค่ะ” เธอตอบด้วยท่าทางนอบน้อม ลู่หานจ้องหน้าเด็กสาวด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะปัดสำรับทิ้งอย่างหงุดหงิด เด็กสาวอุทานเสียงหลง เพราะน้ำซุปบางส่วนมันกระเซ็นมาโดนท่อนแขนของเธอ ก่อนจะหกกระจายไปทั่วพื้น

“คุณ ว้าย!!!!”

“สมน้ำหน้า! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วไม่ต้องสะเออะเข้ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” ใบหน้าที่แสดงความเจ็บปวดของเด็กสาว ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสารแม้แต่น้อย

“หนูขอโทษนะคะ...หนูขอโทษ หนูรู้ค่ะว่าหนูมีส่วนทำให้คุณต้องสูญเสียลูกไป แต่เรื่องวันนั้น คุณเข้าใจผิดนะคะ หนูกับพี่เซฮุนเราไม่ได้...”

เพียะ!!!!!

“บอกให้ออกไปไง! โอเซฮุนจ้างเธอมากี่วอนล่ะ ถึงได้มาพูดเรื่องโกหกให้ฉันฟัง ฉันเชื่อสิ่งที่ตาตัวเองเห็น คำพูดของเธอมันฟังไม่ขึ้นหรอกนะ ออกไปซะ!!!” คนตัวเล็กขึ้นเสียงตลาด เด็กสาวตกใจหวาดกลัวมากขึ้น ใบหน้าของเธอเริ่มซีดเป็นกระดาษ เธอพยายามจะอธิบายความจริงแล้ว แต่ก็ดูเหมือนลู่หานจะไม่อยากรับฟังสิ่งที่เธอพยายามอธิบายเลย เด็กสาวกุมแก้มซีกที่โดนมือเรียวตบด้วยความเจ็บปวด น้ำตาของเด็กสาวค่อยๆ หลั่งรินอาบแก้มช้าๆ

“...ฮึกๆ พี่เซฮุนเขารักคุณมากนะคะ หนูขอโทษ....ที่ทำให้คุณสูญเสียลูกไป” พูดจบเธอก็คุกเข่าลงตรงหน้าลู่หาน คนตัวเล็กเบิกตากว้าง ใบหน้าหวานส่ายไปมาช้าๆ มองการกระทำของเด็กสาวอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง แล้วก็ยิ่งตกใจไปกว่านั้นเมื่อเด็กสาวแนบหน้าผากลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษอาหาร ลู่หานรีบลุกจากเตียง เดินไปกระชากแขนให้เธอลุกขึ้นยืน

“ทำบ้าอะไรของเธอ!”

“หนูอยากขอโทษคุณนี่ค่ะ... ฮึก” ลู่หานปล่อยมือจากท่อนแขนของเด็กสาวแล้วสบตากับเธอ การกระทำของคิมซอลฮยอนทำให้เขาตกใจไม่น้อย แต่เขาไม่มีวันยกโทษให้เธอเด็ดขาด เขาไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเธอแค่แกล้งทำหรือว่าอยากขอโทษเขาจากใจจริง เขาจะไว้ใจคนที่แย่งสามีตัวเองได้ยังไงกัน

“ออกไป...ฉันอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว ส่วนบนพื้นนั่นฉันจะทำความสะอาดเอง” ก้มลงมองพื้นที่สกปรก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กสาวอีกครั้ง

“แต่ว่า...คุณควรทานอาหารนะคะถ้าพี่เซฮุนกลับมาแล้วรู้ว่าคุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย ฉันเกรงว่าคนใช้ในบ้านจะโดนว่าเอา” เด็กสาวเอ่ยเสียงค่อยด้วยความกลัว

“งั้นไปบอกให้ป้าฮันเอานมร้อนมาให้ฉันบนนี้ ส่วนเธอน่ะออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ”

“ค่ะ...” ลู่หานวางสะโพกลงบนเตียง เบนสายตาไปทิศทางอื่น หลีกหนีสายตาที่แสดงถึงความหวาดกลัวเขาจากซอลฮยอน ก่อนจะหันไปมองที่ประตูห้อง เมื่อเด็กสาวเดินออกไปแล้ว ลู่หานทอดถอนหายใจแผ่วเบา

.

.

.

.

“ม๊า...ม๊าอยู่ที่นี่เหมือนเดิมไม่ได้เหรอฮับ” เด็กชายตัวน้อยจิ้มหน้าอกคนเป็นแม่เบาๆ ขณะที่ลู่หานกำลังอาบน้ำให้แก ภายในห้องน้ำ คนตัวเล็กทำได้เพียงยิ้มบางๆ ก่อนจะถูเนื้อครีมขาวลงบนหัวไหล่ของเซจุน ก่อนหน้านั้นเขาบอกเซจุนไปว่าเขาสามารถนอนค้างที่นี่กับแกได้แค่เพียงคืนเดียว

“...เซจุน หนูอยากไปอยู่กับม๊าไหมลูก หรือว่าหนูอยากจะอยู่ที่นี่กับป๊าเขา” คนตัวเล็กเอ่ยถามเสียงเศร้า จ้องมองทุกอิริยาบทของเด็กชาย

“เซจุนเลือกไม่ได้ เซจุนอยากอยู่กับม๊านะ...แต่เซจุนก็อยากอยู่กับป๊าเหมือนกัน หมู่นี้ป๊าชอบกินเหล้า เซจุนเหม็น ป๊าจะกอด...เซจุนก็ไม่ให้กอดหรอก” เด็กน้อยเชิดปากกอดอก จนลู่หานหลุดขำออกมา

“ดีแล้วอย่าไปกอดเลยคนแบบนั้นน่ะ” เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จให้ลูกเสร็จ ลู่หานก็กลับเข้ามาอาบน้ำให้ตัวเองต่อ ร่างเล็กหวีผมให้เด็กน้อยที่กำลังนั่งเล่นอยู่บริเวณด้านหน้าโต๊ะกระจก ก่อนจะปะแป้งเด็กหอมๆ บนแก้มของเซจุน

สองแม่ลูกพากันมานอนบนเตียง ลู่หานเล่านิทานให้เซจุนฟังจนแกผล็อยหลับไป มือเรียวลูบหัวทุยๆ ของเด็กน้อยที่กำลังนอนตะแคง ซุกใบหน้าเข้าหาไออุ่นจากอ้อมอกเขา จวนจะผล็อยหลับตามลูกไปอยู่แล้วเชียว หากไม่ติดว่ามีใครบางคนเปิดประตูเข้ามาในห้องเสียก่อน

“โอเซฮุน” ลู่หานผุดตัวนั่งด้วยความระมัดระวังเพราะเกรงว่าเซจุนจะตื่น

“ไม่เห็นจะต้องตกใจขนาดนั้นเลยนิ นี่มันห้องของฉันนะ” พูดพลางก็โยนเสื้อสูทสีดำลงบนโซฟา ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ตนเองสวมใส่อยู่อย่างช้าๆ ดวงตาคมจดจ้องไปที่ร่างเล็กบนเตียงด้วยสายตาโลมเลีย เซฮุนแสยะยิ้มร้าย ลู่หานขมวดคิ้ว เซฮุนต้องดื่มเหล้าก่อนกลับเข้ามาแน่ กลิ่นแอลกอฮอล์ถึงได้หึ่งขนาดนี้ ไม่ทันได้คิดอะไรมากมาย เซฮุนก็เข้ามาประชิดตัวเขาแล้ว ดวงตาสวยเบิกค้าง เมื่อจู่ๆ ก็ถูกกระชากท่อนแขนให้ลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายไปที่ห้องน้ำ

“อย่าเข้ามานะ! แค่นี้ฉันก็เกลียดตัวเองจะแย่อยู่แล้วที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้” ลู่หานถูกผลักจนแผ่นหลังบางกระแทกผนังเย็นเฉียบ คนตัวเล็กรนรานพยายามหาหนทางหนี เขารู้ว่าเซฮุนกำลังคิดที่จะทำอะไร ซึ่งเขายอมตายเสียดีกว่า ที่จะปล่อยให้มันเกิดขึ้น

“อย่าลืมสิว่าในใบหย่าน่ะมันยังไม่มีลายเซ็นของฉัน เงียบซะ! ถ้าไม่อยากให้ลูกตื่น” เซฮุนกักขังเขาไว้ด้วยท่อนแขนของอีกฝ่าย ใบหน้าร่างสูงขยับเข้ามาแนบชิดลำคอระหง ลมหายใจร้อนๆ รินรดไปทั่วซอกคอขาวและดวงหน้าสวยจนลู่หานใจสั่น เขาไม่ได้หวั่นไหว แต่เขากำลังหวาดกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

“ถ้านายยังไม่หยุดทำอะไรทุเรศๆ ฉันจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายตรงนี้แหละ” ฝ่ามือเรียวขาวออกแรงผลักหน้าอกแกร่งของเซฮุน ทว่ากลับเปล่าประโยชน์ เรี่ยวแรงเขาหรือจะไปสู้เรี่ยวแรงของคนเมาได้

“งั้นก็เชิญเลยลู่หานเพราะฉันจะไม่หยุดมันแค่นี้แน่นอน หึ...” ลู่หานเบี่ยงใบหน้าหลบหนีริมฝีปากร้อนผ่าวของร่างสูงพัลวัน เซฮุนไม่คิดจะปราณีลูกกวางตัวนี้เลยสักนิด ชายหนุ่มใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดตักตวง และเอาเปรียบลูกกวางแสนอาภัพ ลำคอขาวแปดเปื้อนไปด้วยรอบขบเม้ม ริมฝีปากกระจับถูกขโมยจุมพิตจนบวมเจ่อ

“ฮรึก...ฮึกๆ” เซฮุนหยุดการกระทำทั้งหมด เมื่อเห็นน้ำตาบนใบหน้าของคนที่เขารัก ชายหนุ่มตั้งใจจะเกลี่ยน้ำตาให้อีกฝ่าย แต่เขาก็ถูกลู่หานปัดมือทิ้ง ก่อนจะสาดถ้อยคำยั่วโทสะเขา และนั่นยิ่งเป็นการเพิ่มเชื้อไฟในกายได้เป็นอย่างดี

“นายรู้อะไรไหมเซฮุน....ระหว่างที่เราห่างกัน ฉันน่ะเป็นของพี่ป๋อหรันแล้ว”

..............................................

เปิดรอบReprint ภาคfinal วันนี้ - 15 กันยายน 62

**ฟิคแท้งภาคแรกมีเล่มเส้นคั่นบทจาง ไม่กระทบเนื้อหา ขอดูตัวอย่างได้ ส่วนอื่นไม่มีปัญหาอะไร (ลดราคาพิเศษ)

ด้านในมีตอนจบและพิเศษไม่ลงเว็บ 4 ตอน จำนวนหน้า 390+ หน้า

ติดต่อ/สอบถาม แฟนเพจ (BABILON-fanpage​) ทวิตเตอร์ (@babilon_K)

และอีเมล (kwankwan555@gmail.com​)**



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9225 GaFiww9490_ (@fiw_kewalin) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 21:59
    เนี่ย รำคาญลู่หานละ เริ่มเยอะ รำคาญมาก
    #9225
    0
  2. #8992 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 11:17
    ลู่ก็ชอบยั่วโมโหเนาะ
    #8992
    0
  3. #8693 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 19:46
    คือตอนนี้ สับสนมึนงง จะโมโหใครก่อนดี ว้อยนนนนนยยยย
    #8693
    0
  4. #7686 Ohsehun_1994 (@Ohsehun_1994) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 13:17
    เสี่ยวลู่เอ้ยยย ไม่รู้จะสงสารหรือจะโกรธใครดี แงงง สับสน
    #7686
    0
  5. #7655 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:18
    โถ่เสี่ยวลู่
    #7655
    0
  6. #7645 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:35
    ถถถถถ ลู่หานอ่ะยิ่งไปพูดแบบนั้นมันยิ่งทำให้เซฮุนโมโหหนักนะ หาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆเลยอ่ะ ฮืออออออออออ T__T
    #7645
    0
  7. #7641 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:05
    จริงๆเซฮุนควรง้อลู่หานดีๆอ่ะ แบบอ่อนโยน แล้วทำไมลู่หานต้องพูดแบบนั้นด้วย ฮืออออ
    #7641
    0
  8. #7633 M2Hsmile (@meawsejin041712) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:42
    เราใจอ่อนเราสงสารเซฮุน ฮืออออ ลู่อย่าทำแบบนั้น ปวกใจมากโคตรหน่วง เหมือนเราอกหักอ่ะ เช็ดน้ำตา แล้วชอลฮยอลนี่ท้องกับเซฮุนอีกหรอ จะบ้าตาย ขอทิชชู3โหล
    #7633
    0
  9. #7629 xialuuu (@kwa_tank) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:00
    สงสารทุกคนเลยอ่ะ
    #7629
    0
  10. #7628 WAY_ELF_XIII (@wayleehyukjae) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:58
    ทำไมไม่ทำตัวดีๆ นะฮุน แล้วอย่างนี้จะดีกันได้ไง
    #7628
    0
  11. #7627 cakejeaiww (@cakejeaiww) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:35
    ทำไมพูดแบบนี้ ลู่หานแล้วจะดีกันตอนไหนเนี้ยย
    #7627
    0
  12. #7625 ชะ'เอิง (@kewalin25aerng) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:29
    เมียกลับมาบ้านทั้งทีควรที่จะง้อหรือทำอะไรก็ได้ที่มันทำให้ดีขึ้น ไม่ไหวจริงๆเลยเซฮุน
    #7625
    0
  13. #7624 เบ ค่อน (@first8801) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:12
    อมกกกกกก
    #7624
    0
  14. #7623 bj_wao (@Laksika_GOT7mb) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:07
    ไหนnc ฮือออ ตายแร้วตาย ทำไมลู่ต้องโกหกเซด้วย สงสารเซ สงสารเซจุน สงสารทู๊กคนเลย รอๆ สู้ๆน้าไรท์
    #7623
    0
  15. #7622 Paprika12 (@Paprika12) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:58
    สงสารอ้ะ จะจบยังไง
    #7622
    0
  16. #7621 leesungpan (@leesungpan) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:07
    โอ้ยยย เอาให้มันตายเลยโว้ยย ดูดิ้ เมียไปกับคนอื่นแล้วนี่จะทำอะไรบ้าง เอาให้มันช้ำให้มันตายไปเลย เบื่ออ
    #7621
    0
  17. #7620 HluluH (@ntnben) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:37
    โอ๊ยหงุดหงิดเซฮุน เปิดห้องมาเจอเมียแทนที่จะง้อจะพูดดีๆ มาถึงจับลากเข้าห้องน้ำเฉย
    ผู้ญตัวต้นเหตุก็ลอยหน้าลอยตาในบ้านอี๊ก
    ลู่สู้เค้า อย่าไปยอม นิสัยเสียแบบนี้ไม่ต้องไปทน
    #7620
    0
  18. #7619 kongying (@ssaiippann) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:41
    โอยมันแบบบยังไงดีโมโหมากเลยย ทำไมเซฮุนเป็นแบบนี้อ่ะจะดีก็เหมือนไม่ดี คือโอ๊ยยยยยยยยยย แกเป็นอะไรของแกกันแน่ห๊ะะะะะะะะ
    #7619
    0
  19. #7618 MyMuch (@aungunha) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:23
    อ่านล่ะจะบ้าตายยยย อยากจะจับมัดรวมกันเลยแม่ง อีกคนก็โง่เกิน แสนดีเกิน อีกคนก็ไม่รู้จักฟัง ดักตบแม่ง..
    #7618
    0
  20. #7616 Bodies_chanY (@Bodies_chanY) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:02
    ร้ายกว่านี้อีกคะคุณแม่ อย่ายอมเขาฮรึกกสงสารจนไม่รู้ว่าจะหาอะไรมาด่าเซฮุนแล้ว เจ็บปวดแทนคุณแม่เซจุนเหลือเกิน อย่ายอมเขานะให้เซฮุนได้โดนบ้างเถอะ
    #7616
    0
  21. #7615 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:27
    ร้องไห้ หน่วงมาก
    #7615
    0
  22. #7614 กีต้าร์ ฮอตเทส (@guitar-143) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:25
    โหหหหหห เซฮุนเลวเกินคำบรรยายจริง ส่วนอิเด็กซอฮยอลนี่มึงยังกล้ามาพูดขอโทษอีกอิเด็กเวร
    #7614
    0
  23. #7613 teyrakhyuk (@teyrakhyuk) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:24
    อยากให้เซฮุนรู้ความผิดตัวเองมั้ง เอาเเต่รังเเกลู่อะ ไรท์จ้ารีบมาต่อไวๆ นะ ค้างงง 55
    #7613
    0
  24. #7612 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:56
    ทำไมมันหน่วงแบบนี้นะ
    #7612
    0
  25. #7609 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:10
    ฮุนนนน ทำไมไม่อธิบายตอนที่มีโอกาสคะ บับละเอาอิตัวต้นเรื่องไว้ที่บ้าน ป๊าดดดดด555
    #7609
    0