[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 38 : Final Season chapter : 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 ส.ค. 62





ลู่หานใช้หลังมือเช็ดเหงื่อพลางร่อนแป้งบนโต๊ะต่อก่อนจะก้มลงมองสูตรทำขนมในหนังสือเล็กน้อย เมื่อวานนี้จิ่งป๋อหรันมอบหนังสือเล่มนี้ให้กับเขาระหว่างที่นั่งทานข้าวด้วยกัน เขาตกใจมากตอนที่อีกฝ่ายยื่นหนังสือมาตรงหน้าเขาแล้วบอกให้เขารับไป เขาพยายามปฏิเสธและบอกอีกฝ่ายไปว่าจะขอซื้อแทนทว่าป๋อหรันกลับไม่ยอม สุดท้ายเขาก็ต้องรับหนังสือเล่มนี้มา วันนี้ก็เลยตั้งใจทำคุกกี้ช็อคชิพตามสูตรในหนังสือ เพื่อตอบแทนน้ำใจของชายหนุ่ม ช่วงเวลาห้าโมงเย็น เป็นเวลาที่ป๋อหรันเลิกงาน ฝ่ายนั้นสัญญาเอาไว้ว่าจะแวะมาชิมฝีมือของเขาที่ร้านแห่งนี้

คนตัวเล็กระบายยิ้มเมื่อนำคุกกี้เข้าเตาอบ ลู่หานเหลียวไปมองบุคคลที่กำลังเดินกอดอกเข้ามาในครัว ชินจีมินทำจมูกฟุดฟิด หญิงสาวอมยิ้มเมื่อได้กลิ่นหอมของขนม วันนี้เธอจะได้กินของอร่อยอีกแล้ว

“เมื่อไหร่จะได้กินคะเนี่ย ฉันหิวจะแย่แล้ว”

“อีกสิบห้านาทีก็เสร็จแล้วล่ะ พี่กะว่าจะแบ่งใส่ขวดโหลฝากป้าฮันไปให้เซจุนด้วย” เมื่อคืนก็โทรไปหาป้าฮันชวนแกคุยเรื่องเซจุนซะดึกดื่น ทำไงได้ล่ะในเมื่อโอเซฮุนสั่งคนงานทุกคน ไม่ให้เขาได้คุยโทรศัพท์กับลูก ถ้าเขาโทรไปแล้วขอสายเซจุนเมื่อไหร่ คนงานบ้านนั้นก็จะตัดสายเขาทิ้งทันที และเมื่อได้ทราบว่าเซจุนเข้ากันได้ดีมากกับคิมซอลฮยอน เขาก็ยิ่งปวดใจ เขาไม่ชอบใจเลย ที่เซฮุนพาเด็กคนนั้นมาคลุกคลีกับเซจุน ถ้าวันนึงลูกลืมเขาและรักคิมซอลฮยอน คนที่เป็นชู้รักของโอเซฮุนมากกว่าเขาล่ะ เขาทำใจไม่ได้หรอก ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว

เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องรีบหาทางพาเซจุนกลับมาอยู่ด้วยกันที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป เซจุนเป็นลูกของเขานะ ลูกที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่แกคลอด ถึงแกจะผิดปกติมีพัฒนาการทางสมองช้ากว่าเด็กคนอื่น แต่เขาก็ไม่เคยนึกรังเกียจสายเลือดตัวเองเลย แล้วจู่ๆ วันนึงโอเซฮุนต้องการจะมาพรากแกไปจากเขางั้นเหรอ...ไอ้คนไร้หัวใจ! เขาไม่ยอมให้เรื่องมันลงเอยแบบนี้หรอก ยังไงซะเซจุนจะต้องกลับมาอยู่กับเขา! ถ้าเขาไม่มีลูกอยู่เคียงข้าง เขาก็ไม่อยากมีชีวิตต่อไปอีกแล้ว ทำไมโอเซฮุนถึงไม่เห็นใจเขาบ้าง ถ้าอีกฝ่ายอยากจะยกย่องเชิดชูเด็กคนนั้น ให้ขึ้นมาเป็นนายคนใหม่ของบ้านแทนที่เขาก็ทำไปสิ แต่เขาขอแค่ลูก...ขอแค่ให้เซจุนกลับมาอยู่ในอ้อมอกของเขา

“พี่ลู่พี่เหม่ออีกแล้วนะ...ฉันรู้ค่ะว่าพี่กำลังเสียใจ แต่ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ เพื่อไม่ให้คนอื่นเป็นห่วง เป็นฉัน...ฉันก็คงจะทำใจเรื่องพวกนี้ได้ยากเหมือนกัน สู้ๆ นะพี่ ขอให้พี่ลู่ไว้ว่าพี่ยังมีฉันและเจ้านายอยู่เคียงข้างพี่เสมอ”

“ขอบใจเรามากจีมิน...เราช่วยพี่เสียตั้งหลายเรื่องเลย พี่คิดว่าอีกไม่นานแล้วล่ะ ที่ตัวเองจะกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง เพราะพี่จะไม่มีวันยอมแพ้โอเซฮุน พี่จะสู้เพื่อเซจุน พี่อยากได้ลูกคืน” ดวงตากวางแข็งกร้าวขึ้นเมื่อลู่หานเผลอนึกถึงใบหน้าของเซฮุน ก่อนที่ดวงตากวางจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เนื่องจากจีมินคว้ามือของเขาไปกุม

“ฉันจะช่วยพี่ค่ะ เซจุนก็เป็นหลานคนนึงของฉันเหมือนกัน”

กริ๊งงงง กริ๊งงงงง

“สงสัยลูกค้าเข้าร้าน ขอตัวไปต้อนรับก่อนนะคะ”

“จ้ะ...รีบออกไปเถอะ อย่าปล่อยให้ลูกค้าคอยเรานาน เดี๋ยวเขาอาจจะหนีไปอุดหนุนร้านอื่นซะก่อน” ชินจีมินยกมือขึ้นทำท่าโอเค หญิงสาวส่งยิ้มยิงฟันให้ลู่หาน ส่วนลู่หานก็อมยิ้มนิดๆ ให้เธอ กลิ่นหอมของคุกกี้ช็อคชิพในเตาอบ เรียกความสนใจจากเขาให้กลับมาสนใจมันอีกครั้ง ลู่หานใส่ถุงมือที่ทำมาจากผ้าหนาๆ ก่อนจะเปิดเตาอบแล้วนำฉาดสีเงินที่ด้านบนปกคลุมด้วยคุกกี้หลากหลายชิ้นออกมาวางบนโต๊ะ ลู่หานจัดการนำขนมน่าตาน่าทานจัดวางใส่จาก และส่วนหนึ่งก็เรียงใส่ขวดโหล

“สงสัยว่าคงจะต้องมาฝากท้องที่นี่ทุกวันเสียแล้ว” คนสวยดวงตาเบิกกว้าง ลู่หานแย้มยิ้มส่งให้ชายหนุ่ม ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวอยู่เล็กน้อย แต่จิ่งป๋อหรันก็ดูออกว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ ลู่หานไม่ได้ยิ้มให้เขาจากข้างในจริงๆ คนตัวเล็กคงจะมีเรื่องกลุ้มใจอยู่ ดวงตากลมโตถึงได้ดูเศร้าๆ และเหมือนกำลังซ่อนเร้นเรื่องบางอย่างเอาไว้

“ขนมเสร็จพอดีเลยฮะ ออกไปรอลู่ข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวจะยกไปเสิร์ฟ”

“ครับผม”

“ทีแรกฉันก็คิดว่าพี่เป็นลูกค้าซะอีก ที่ไหนได้...” ชินจีมินแกล้งแซว พลางวางแก้วน้ำส้มและถ้วยชาร้อนลงบนโต๊ะ บริเวณด้านหน้าชายหนุ่มร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลา ลู่หานเล่าให้เขาฟังว่าพี่ชายคนนี้เป็นรุ่นพี่ของตนเอง ที่บังเอิญเจอที่ร้านหนังสือภายในห้างเมื่อวานนี้ และอีกฝ่ายนั้นทำงานเป็นผู้จัดการร้านหนังสือ ก็เลยให้ตำราทำขนมกับพี่ชายของเธอมา วันนี้เขาก็เลยแวะมาชิมขนมฝีมือของพี่ชายเธอที่นี่ เธอคิดว่านะพี่ชายคนนี้คงจะมาจีบพี่ลู่หานของเธอชัวร์ๆ สังเกตจากสายตาหวานๆ ปานน้ำเชื่อม ที่ส่งมาให้พี่ชายของเธอนั่นแล้วชินจีมินคอนเฟิร์มเลย

“พี่ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำเราเข้าใจผิด”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันก็แค่แกล้งแซวไปงั้นเองแหละ พวกพี่คุยกันตามสบายเลยนะคะ ฉันไม่กวนแล้ว” จีมินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อชายหนุ่มส่งยิ้มละลายใจมาให้เธอ ทำไมสวรรค์ถึงไม่ส่งผู้ชายหล่อๆ เท่ๆ แบบนี้มาจีบเธอบ้างนะ คิดแล้วก็อดอิจฉาลู่หานไม่ได้

“อ๋อ ขนมของจีมินน่ะพี่แบ่งใส่จานไว้แล้วนะอยู่ในครัว”

“พี่ลู่ใจดีที่สุดเลย ขอบคุณนะคะ ฉันจะเข้าไปกินให้หมดเกลี้ยงเลยค่ะ” หญิงสาวส่งมือมาหยิกแก้มขาวๆ ของลู่หานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามป๋อหรันเบาๆ จีมินยิ้มร่าเริ่งอย่างอารมณ์ดี

“เราก็เข้าไปทานขนมในครัวเถอะ เดี๋ยวถ้าลูกค้าเข้าร้านพี่จะดูแลเอง”

“พี่จะลองชิมดูละนะ” ป๋อหรันเอ่ยขึ้นเมื่อจีมินเดินจากพวกเขาสองคนหายลับเข้าไปในครัวแล้ว ลู่หานพยักหน้าพลางอมยิ้มขณะรอลุ้นผลรสชาติขนมที่เขาทำจากรุ่นพี่

“มันโอเครึเปล่าฮะ? ทำไมสีหน้าพี่ถึงดูเหมือนไม่อร่อยเลยล่ะ ถ้ามันไม่อร่อยขนาดนั้นพี่จะคายทิ้งก็ได้นะ ลู่ไม่ว่าอะไรหรอก” ลู่หานเริ่มมีสีหน้าเป็นกังวล

“ฮ่าๆ ...ดูทำหน้าเข้าดิ โอ๋ๆ ...พี่แค่ล้อเราเล่นครับ ไม่เชื่อก็ลองกินดูสิมันอร่อยมาก” แอบตกใจไม่น้อยในจังหวะที่จิ่งป๋อหรันเอื้อมมือมาลูบหัวเขา ร่างสูงหยิบคุกกี้สีน้ำตาลในจานขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของเขา แถมอีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มขี้เล่นมาให้อีกด้วย

“...ลู่ทานเองดีกว่าฮะ” ร่างเล็กหลบตาชายหนุ่ม เขาแอบเห็นแววตาของป๋อหรันที่ดูจะผิดหวังไม่น้อยกับคำตอบของเขา คนตัวเล็กหยิบขนมในมือชายหนุ่มมาทานเอง และเขาก็พบว่ารสชาติคุกกี้ช็อคชิพที่ลงมือทำเองนั้น อร่อยกำลังดีไม่หวานหรือขมเกินไปตามที่ป๋อหรันบอก

“เป็นไงเชื่อพี่รึยัง เราเปิดร้านขนมได้เลยนะเนี่ย”

“นั่นมันความใฝ่ฝันของลู่เลยฮะ ลู่อยากมีร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเอง แต่มันคงไม่มีทางเป็นจริงไปได้หรอกเพราะตัวลู่เองก็ไม่มีเงินมากพอแถมที่ทางสมัยนี้ก็แพงหูฉี่ ไหนจะเงินลงทุน เงินตกแต่งร้านอีกล่ะ ชาตินี้ทั้งชาติก็คงได้แค่ฝัน”

“เรื่องทำเลเปิดร้านเนี่ยพี่ช่วยเราได้นะ ถ้าลู่สนใจอยากจะทำจริงๆ พอดีเพื่อนพี่มันกำลังจะเซ้งร้าน เพราะต้องย้ายครอบครัวไปอยู่จีนถาวร ที่ตรงนั้นอยู่ในย่านใจกลางเมืองด้วยนะ ถ้าลู่สนใจอยากเปิดร้านเบเกอรี่ พี่จะต่อลองราคาให้เอง” ในขณะที่ลู่หานกำลังอยู่ในภวังค์เรื่องเปิดร้านเบเกอรี่ ฝ่ามือหนาก็เคลื่อนมาทาบทับที่ฝ่ามือของเขา โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวใดใด เปลือกตาสีไข่มุกขยายกว้างขึ้น คนตัวเล็กรีบชักมือกลับ จนเผลอไปปัดโดนแก้วน้ำส้ม ไม่นานวัตถุนั้นก็ตกลงแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเกลื่อนพื้น คนตัวเล็กลุกจากเก้าอี้และรีบทรุดตัวลงเตรียมจะก้มเก็บเศษแก้ว แต่ยังไม่ทันที่มือเรียวจะสัมผัสกับเศษวัตถุสีใสๆ จิ่งป๋อหรันก็รีบมาคว้ามือของเขาไว้เสียก่อน

“มันอันตรายนะครับ อย่าทำเลยครับ” ลู่หานสบตากับชายหนุ่ม คนตัวเล็กถอยร่นใบหน้าหนีปลายจมูกโด่ง ที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขา

.

.

.

.

โอเซฮุนคิดว่าภาพที่เขาเห็น...มันเกินขีดจำกัดที่ตัวเขาจะทนต่อไปไหว วันนี้เป็นวันแรกที่เขาเปิดประตูออกมาสังเกตการณ์ด้านนอกตัวรถ ไอ้เชี่ยนั่นเป็นใครวะ กล้าดียังไงถึงได้ฉวยโอกาสจับมือลู่หาน แถมตอนนี้มันยังจะ...จูบเมียเขาอีก โอเซฮุนกำหมัดแน่นจนเห็นชัดว่ามีเส้นเลือดปูดโปนออกมา เขากัดฟันกรอดพยายามระงับอารมณ์ บอกเลยว่าถ้าเขาต้องทนเห็นไอ้บ้านั่นจูบเมียตัวเองต่อหน้าต่อตาละก็ สู้เอาปืนมายิงกันให้ตายเสียเดี๋ยวนี้จะดีกว่า

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบเปิดประตูร้านเข้าไปภายในทันที และตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อจิ่งป๋อหรัน ก่อนจะปล่อยหมัดใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มๆ แรงด้วยความโมโห

ผลั๊วะ!!!!!! ผลั๊วะ!!!!!!

“มึงกล้าดียังไงถึงจับมือเมียกู แถมยังจะจูบเมียกูอีก ไอ้เชี่ย!!!” แน่นอนว่าไม่ได้จบเพียงหมัดเดียว ป๋อหรันใบหน้าสะบักสะบอม และตรงมุมปากมีรอยฟกช้ำเห็นได้ชัดเจน แต่เขาก็ไม่ได้โต้ตอบใดใดอดีตคนรักของลู่หาน ปล่อยให้ฝ่ายนั้นเป็นฝ่ายกระทำเพียงฝ่ายเดียว เขาจะไม่ยอมเสียคะแนนเป็นอันขาด เจ็บใจไม่น้อยที่จู่ๆ ไอ้หมอนี่ก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาตอนที่อะไรๆ กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม แต่ทว่าเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

“หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้!!!” ลู่หานผลักโอเซฮุนให้เซถอยออกไปจากป๋อหรัน ก่อนจะประคองใบหน้าของคนเจ็บ เพื่อสำรวจอาการเบื้องต้น เมื่อเห็นเลือดตรงมุมปาก และรอยช้ำบริเวณต่างๆ บนใบหน้าหล่อเหลาของรุ่นพี่หนุ่ม คนตัวเล็กก็ตวัดสายตามองตรงมาที่โอเซฮุนด้วยความโกรธปะปนกับความผิดหวัง

“เหอะ ห่างจากผัวไม่กี่วันก็...ร่านอยากมีชู้ซะแล้ว!” เขาไม่ชอบเลยที่ลู่หานมีท่าทางห่วงใยไอ้บ้านั่นมากมายขนาดนี้ เขาคงมาขัดจังหวะสินะ เมื่อกี้ลู่หานก็ดูจะเต็มใจให้ไอ้บ้านั้นจูบ เซฮุนจ้องหน้าร่างเล็กด้วยสายตาวาวโรจน์ กลบเกลื่อนความน้อยใจเสียใจที่กำลังแผดเผาหัวใจตัวเอง

เพี๊ยะ!!!!

“ออกไปซะ! คนเลวๆ อย่างนายจะไปตายที่ไหนก็เชิญ ออกไป...ออกไปเดี๋ยวนี้โอเซฮุน!!” เซฮุนก้มหน้าดุนลิ้น ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงเลือดในโพรงปากของตนเอง ก่อนจะต้องเบิกตาด้วยความอึ้ง เมื่อลู่หานหยิบถ้วยชาจากโต๊ะข้างๆ มาสาดใส่ตัวเขา โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว เซฮุนรู้สึกแสบร้อนไปทั่วบริเวณหน้าอกรวมถึงท่อนแขน

ซ่า!!!!!!...

“ว้ายยย พี่ลู่ คุณเซฮุน!!! โอ้ยตายแล้ว นั่นมันน้ำร้อนนะคะ!” ชินจีมินสาวเท้าเร็วๆ เข้ามาห้ามทัพ ก่อนที่เรื่องจะปานปลายไปมากกว่านี้ เธอจำได้ว่าถ้วยชาในมือของลู่หานมันคือถ้วยชาร้อนที่เธอเพิ่งจะนำมาเสิร์ฟ ให้พี่ชายของเธอกับคุณป๋อหรัน และเมื่อได้เห็นรอยฟกช้ำบนใบหน้าของจิ่งป๋อหรัน เธอก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

“นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ...สำหรับสิ่งที่นายทำ! ออกไปสักทีสิ ฉันเกลียดนายโอเซฮุน ออกไป!!!” สำหรับเขาในตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างมันมากเกินกว่าคำว่าเสียใจเสียอีก เซฮุนอยากจะเข้าไปกระชากตัวไอ้บ้านั่นออกมาจากลู่หาน แล้วจัดการสั่งสอนมันให้มันรู้จักสำนึกว่าไม่ควรมายุ่งกับคนของเขาอีก แต่เขาก็ทำไม่ได้ เขาไม่อยากให้ลู่หานโกรธเกลียดไปมากกว่านี้ เซฮุนจำต้องข่มความเจ็บปวดไว้ในอก เขาทำได้แค่ยืนมองไอ้บ้านั่นดึงลู่หานไปกอดปลอบขวัญ แววตาแข็งกร้าวจ้องมองไปที่คนสองคนซึ่งกำลังโอบกอดกัน เจ็บจนชินชาไปหมดแล้ว เขาผิดเองที่ดูแลคนรักได้ไม่ดีพอ...ผิดเองทุกอย่าง ที่ทำให้ความรักระหว่างเขาและลู่หาน พังทลายลงด้วยน้ำมือของตัวเอง....

“ผมว่าคุณรีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่านะครับ ไม่อย่างนั้นผมจะโทรไปแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกกับทำร้ายร่างกาย” มองคนรักที่กำลังซุกตัวร่ำไห้อยู่ภายในอ้อมกอดของชายอื่นด้วยความเจ็บปวด ลู่หานผละใบหน้าจากหน้าอกของป๋อหรันสบตาเซฮุนเล็กน้อย ก็จะเบนหนีไปทิศทางอื่น ขณะที่ดวงตากวางยังคงมีน้ำตาหลั่งริน

“กูจะบอกอะไรมึงไว้อย่างนึงนะ ลู่หานเป็นเมียกู และมึงก็ไม่มีทางแย่งเขาไปได้!” เซฮุนเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายกาจ ปิดซ่อนความอ่อนแอภายในหัวใจ ลู่หานตวัดสายตามาที่โอเซฮุนด้วยความเกลียดชัง คนตัวเล็กหลับตาลง แนบใบหน้าเปื้อนน้ำตาซบอกจิ่งป๋อหรันหวังหลีกหนีจากโอเซฮุน

.

.

.

.

“ไปทำอีท่าไหนคะเนี่ย น้ำร้อนถึงได้หกใส่หน้าอกและแขนของพี่แบบนี้” ซอลฮยอนลากเซฮุนให้มาล้มตัวนั่งที่โซฟากลางห้องรับแขก โดยในมือของเธอนั้นมียาทาแก้อาการพุพอง ตอนเซฮุนเปิดประตูลงจากรถมา เธอก็เห็นว่าเสื้อผ้าของชายหนุ่มนั้นเปียก แถมมีรอยแดงเป็นแผลพุพองที่ท่อนแขน เหนือแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นอย่างลวกๆ เธอจึงลากชายหนุ่มมาที่ห้องรับแขกเพื่อจะทายาให้อีกฝ่าย

“ลู่หานเขาสาดใส่พี่...” เด็กสาวหยุดมือที่กำลังปลดกระดุมเซฮุน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม

“พี่เซฮุน...ฉันขอโทษนะคะ เพราะฉันพี่กับเขาถึงได้ลงเอยแบบนี้ ฉันขอโทษค่ะพี่ ฉันขอโทษ” เด็กสาวพร่ำเอ่ยขอโทษ หลังจากเกิดเรื่องเธอก็นึกโทษตัวเองมาตลอด ยอมรับว่าเธอน่ะอยากได้โอเซฮุน แต่ก็ไม่ได้อยากให้ลู่หานแท้งลูก เธอเสียใจและรู้สึกผิดมากที่เธอเองก็มีส่วนทำให้ลู่หานและเซฮุนต้องเสียลูกไป ชายหนุ่มส่ายหน้า ก่อนจะวางฝ่ามือบนศีรษะเด็กสาวแล้วโยกเบาๆ

“เลิกโทษตัวเองเถอะ พี่ต่างหากที่ผิด พี่ควรจะอธิบายเรื่องของเธอให้ลู่หานเขาฟังเร็วกว่านี้ พูดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะเขาไม่เชื่อพี่อยู่แล้ว แถมตอนนี้เขาก็มีผู้ชายคนใหม่มาดามใจแล้วด้วย”

“จริงเหรอคะ แล้วพี่จะทำยังไงต่อไป”

“พี่ไม่ยอมให้ลู่หานสมหวังกับไอ้บ้านั่นแน่ ดูก็รู้ว่ามันจ้องแต่จะฉวยโอกาสลู่หาน” ถึงแม้ว่าภายในใจจะเจ็บแค่ไหน แต่ซอลฮยอนก็พยายามแสร้งปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะน้องสาวของเซฮุน และทำงานเป็นพี่เลี้ยงให้กับเซจุน ยิ่งนานวันความหวังที่จะได้เป็นคนรักของชายหนุ่มก็แทบจะไม่มีเลย อยู่ใกล้ๆ กันแท้ๆ แต่ทว่าเซฮุนก็พูดแต่เรื่องของลู่หาน เธอรู้ดีแก่ใจว่าเธอไม่สามารถแทนที่ลู่หานได้ หัวใจของเซฮุนคงมีไว้สำหรับลู่หานเพียงคนเดียว แต่ซอลฮยอนก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่าสักวันเซฮุนจะเปิดใจให้เธอ และเลิกมองเธอเป็นเพียงแค่น้องสาวบ้าง

“ไปเอาเหล้าให้พี่หน่อยซอลฮยอน” เด็กสาวถอนหายใจ ก่อนจะพยายามปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอีกฝ่าย เพื่อที่เธอจะทายาให้อีกฝ่ายถนัด นับตั้งแต่วันที่ลู่หานแท้งลูก เซฮุนก็กลับมาติดเหล้าและบุหรี่อีกครั้ง บางวันก็นั่งดื่มริมสระว่ายน้ำคนเดียว บางวันชายหนุ่มก็ไปนั่งดื่มที่ร้านเหล้ากับพวกเพื่อนๆ

“ไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ พี่ต้องทายาก่อนนะ...เถ้าพี่อยากให้เมียพี่กลับมา สิ่งแรกที่พี่ควรทำ คือเลิกดื่มเหล้านะ” เด็กสาวเอ่ยขึ้นลอยๆ ด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนตั้งอกตั้งใจจัดการทายาให้ชายหนุ่ม

“ฉันไปเอาเหล้ามาให้นะ” เมื่อทายาเสร็จเรียบร้อย เด็กสาวก็ลุกขึ้นเตรียมจะไปหยิบเหล้าในครัวมาให้เซฮุนดื่มเหมือนทุกครั้ง

“เดี๋ยว!” เธอชะงักปลายเท้าด้วยความแปลกใจ

“คะ??” เด็กสาวหมุนตัวกลับมาสบตาร่างสูงที่กำลังนั่งนิ่ง ซอลฮยอนเลิกคิ้ว

“ไม่ต้องแล้วล่ะ เรารีบเข้านอนเถอะ พี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเอกสารที่ต้องอ่านก่อนเข้าประชุมพรุ่งนี้” พูดจบเซฮุนก็สาวเท้าเดินผ่านเธอไป เด็กสาวระบายยิ้ม อย่างน้อยวันนี้เซฮุนก็ไม่พึ่งแอลกอฮอล์เพื่อให้ตัวเองนอนหลับ...

..................................................



เปิดรอบReprint ภาคfinal วันนี้ - 15 กันยายน 62

ติดต่อ/สอบถาม ทวิตเตอร์ @babilon_k / อีเมล kwankwan555@com

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #8991 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 11:07
    เกลียดป๋อหรันจัง แต่สงสารเด็กิหัวร้อนสุดเรื่องลูก โอ๊ยดูแลลูกกันยังไง ทำตายไปสองอีกคนพิการ คือสองคนนี้ควรจะมีบทเรียนเรื่องใจร้อนวู่วามตั้งแต่คนแรกแล้วนะิควรปรับตัวไม๊อ่ะ
    #8991
    0
  2. #8692 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 19:32
    คือแบบไรท์แต่งดีมากๆๆๆๆๆ ดีจนแบบอ่านละเหมือนจะตายเลยอ่าาา เจ่บปวดดดดด อ่าน1แชปของไรท์ อารมณ์นี่อินจนแบบจะตายให้ได้เลยว้อยยยย อย่าทำร้ายกันอีกเรยยยยยย
    #8692
    0
  3. #8138 bxxeam (@so88) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 00:33
    เกลียดดดดด โอ้นนยนนยนนน
    #8138
    0
  4. #7789 huuy (@huuytty) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 14:12
    ซอลฮยอลกับเซฮุนจะได้กันมั้ยอะอย่าเลยนะสงสารลู่ชิบหายเลยเรื่องมันเศร้าา
    #7789
    0
  5. #7617 MyMuch (@aungunha) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:18
    ควาย.. เกลียดดดดดดด หงุดหงิด
    #7617
    0
  6. #7594 Whitepine (@Whitepine) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:10
    ไรท์อน่าท้อน้าาา เราเป็รกำลังใจให้
    #7594
    0
  7. #7585 Theaimmy12 (@Theaimmy12) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:47
    เบื่อเซฮุนนน สู้ๆค่ะไรท์
    #7585
    0
  8. #7570 nooklo (@nuck-z) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:11
    ลู่ทำยังน้อยกว่าที่ตัวเองทำอีกเซฮุน อย่างน้อยลู่ก็ไม่ถึงขั้นเกือบจะมีอะไรกับคนอื่นนอนเตียงเดียวกันขนาดนั้นอีก
    #7570
    0
  9. #7562 khunfhun (@khunfhun0625) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:53
    ก็ขนาดเห็นลู่กับคนอื่นตัวเองยังโกรธขนาดนั้น แล้วคนเห็นเซนอนบนเตียงเดียวกันกับผู้หญิงจะขนาดไหน ลูกก็ไม่ให้เจออีก
    #7562
    0
  10. #7561 WAY_ELF_XIII (@wayleehyukjae) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:40
    เลิกเลยก็ดี ทำตัวไม่ชัดเจนแต่แรกทำไมไม่ยอมพูด หรืออธิบายให้เขารู้
    จนได้มาเห็นจากคนอื่นและมาเจอกับตาตัวเองแบบนี้ แถมยังพาเข้าบ้านอีกคิดได้ไง ส่งยัยเด็กนั้นกลับบ้านไปเลย
    #7561
    0
  11. #7560 Spongiiz (@cnnsoft) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:47
    เมื่อไหร่จะเลิกมาม่าสักที เมื่อไหร่จะดีดีกัน แล้วจบๆสักที เฮ้อออออ หน่วงงงงงง
    #7560
    0
  12. #7559 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:55
    แกเพิ่งรู้ตัวหรอว่าตัวเองผิดอ่ะ ห้ะเซฮุน!!!! ลู่หานทำแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำมันไม่เจ็บปวดเท่ากับตอนที่ลู่หานแท้งลูกหรอกจะไปคลุกคลีกับอีซอลฮยอนที่ไหนก็ไปปะเพราะทำตัวแบบนี้ไงอีเด็กผีนั่นถึงคิดเกินเลยกับตัวเองแต่ก็ช่างเหอะจะทำอะไรกันก็ทำไปเพราะตอนนี้อยากให้ลู่หานเซ็นใบหย่าให้เซฮุนเร็วๆ
    #7559
    0
  13. #7558 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:12
    ถ้าอยากคืนดีมากกว่านี้ก้อต้องใจเย็นๆหน่อยนะ แล้วก้อขยันง้อ ไม่ใช่สร้างแต่เรื่อง
    #7558
    0
  14. #7557 Bodies_chanY (@Bodies_chanY) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:01
    จริงๆไม่รู้สึกสงสารเซฮุนเลยอะคือมันเลวร้ายเกินไปตอนนี้ก็ยังก้าวร้าวพูดจาไม่ค่อยเข้าหูเลยควรจะเอาเด็กผู้หญิงออกไปจากชีวิตได้แล้วยิ่งอ่านยิ่งโกรธฮุนเหมือนความเจ้าชู้มันจะก่อตัวตลอดเวลาเลิกไปเลยเถอะจริงๆสงสารลู่ห่านอะคือเจ็บมาเยอะอย่าทนเลยฮุนจะพนายามดีแค่ไหนแต่สำหรับเรามันดูไม่เข้าท่าเลยแบบเลวเกินไปอยู่คนเดียวเถอะอยากให้พี่ลู่นางเด็ดขาดอะเลิกไปเลย
    #7557
    0
  15. #7556 Puipeepo (@puimimoma) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:14
    อยากให้เลิกๆ. กันไปซะที. ยิ่งอ่านยิ่งเกลียดเซฮุน
    #7556
    0
  16. #7555 M2Hsmile (@meawsejin041712) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:44
    ตอนนี้สงสารเซฮุนอ่ะ มันเป็นเวรกรรมของนายตั้งแต่ซีซั่นที่แล้ว ก็นะทำเลวไว้เยอะแต่ก็อดสงสารไม่ได้ นางซอลฮยอลนี่ควรจะมีผู้สักคนลากนางไปนะ เพื่อนของลู่หานไรงี้แก้แค้นให้เพื่อน5555 มโนไป
    #7555
    0
  17. #7554 Hunhan Selu (@Hunan) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:59
    พูดตามตรงคือเกลียดเซฮุนที่แสนดีล้านดีเกินไป แล้วเกลียดซอลฮยองที่ไม่ทำอะไรเลยเพื่อที่จะให้ครอบคัรวเขากลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ทั้งๆที่เขาควรจะพูดรือทำอะไรสักอย่างให้ลู่หานรู้ แล้วยังไม่ชอบที่ป๋อหรันคิดที่จะฉวยโอกาสที่จะครอบครองลู่หาน แต่ก็เข้าใจว่าความรักทำให้เราเป็นอะไรก็ได้ แม้กระทั่งเป็นคนเห็นแก่ตัว
    #7554
    0
  18. #7553 SL04HH (@koblovepft) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:11
    สมน้ำหน้า แต่แบบนี้ควรปล่อยให้ลู่อยู่สักพักอะ อ่านแล้วยิ่งเนือยอะ เซฮุนเมื่อไหร่จะรู้ตัว นายเอาผู้หญิงคนนั้นมานะ สักวันลู่คงหนีจากนายแน่ๆ
    #7553
    1
    • #7553-1 nnlhw (@nnlhw) (จากตอนที่ 38)
      9 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:28
      เอาพระเอกเรื่องนี้ออกไปเลยได้ไหมคะ โอ้ยยยย สงสารยัยหนู ทำตัวดีๆบ้างได้ไหม
      #7553-1
  19. #7552 qxwnii (@qxwnii) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:37
    โอ๊ย เกลียดเซฮุนนนนน สมน้ำหน้า
    #7552
    0
  20. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:30
    ยิ่งอ่านยิ่งหงุดหงิด ถ้าฮุนยังไม่รู้ว่าลู่ไม่กลับมาคืนดีเพราะอะไรซักทีก็ควรหยุดตามตื้อได้ละ ปัญหาคือนังเด็กที่อยู่ในบ้านแกเว้ย ไม่ใช่ใครเลย
    #7551
    0
  21. #7550 กีต้าร์ ฮอตเทส (@guitar-143) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:34
    เกลียดซอยอลอ้ะ แม่ง เพราะนางนั่นแหละเซฮุนก้อีกคนใจดีเกินไป ลองคิดดูว่าถ้าเป็นลู่หานไปใจดีกับคนอื่นแบบนี้บ้าง จะรู้สึกไง เลิกโง่สักที เลือกมาสักอย่างดิ
    #7550
    0
  22. #7549 nam1001 (@nam1001) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:44
    สมน้ำหน้าพี่ฮุน
    #7549
    0
  23. #7548 lulu_baby (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:26
    แกเสียใจหรอเซฮุนก็เอาอิเด็กนี่ทำเมียซะสิ
    #7548
    0
  24. #7547 นุ้งพยาธิ (@thipyaoi) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:56
    คุณโอค่ะ...ยอมใจเลยค่ะ-_-เฮ้อ...เหนื่อยแทนลู่อ่ะ
    #7547
    0
  25. #7546 HMKY_ELF (@muk2727) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:29
    โว้ยย กากมาก ทำแบบนี้เขาไม่มาคืนดีด้วยหรอก โง่วววว
    #7546
    0