[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 35 : Final Season chapter : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 ส.ค. 62






ลู่หานดวงตาเป็นประกายขณะคลี่ยิ้มผ่านกระจกใสภายในห้องรับแขก ให้กับภาพสองพ่อลูกที่กำลังเล่นรถบังคับคันโตกันอยู่ที่สวนหลังบ้าน เซฮุนเข็นรถส่วนเซจุนก็นั่งบังคับพวงมาลัยอยู่บนรถ ที่เพิ่งจะได้รับเป็นของขวัญวันเกิดจากคนเป็นพ่อ

“ลู่...ฉันกับยัยจีมินขอตัวกลับก่อนนะ” คนตัวเล็กหันมายิ้มรับ คยองซูพยักหน้าส่งให้จีมินไปเก็บกระเป๋าสะพายของหล่อนที่วางอยู่บนโซฟา เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน นี่มันก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว เกรงว่าถ้าอยู่กันนานกว่านี้จะเป็นการรบกวนเจ้าของบ้านเปล่าๆ

“ขอบคุณนะฮะเจ้านาย จีมินด้วยที่มางานวันเกิดของเซจุน”

“วันเกิดหลานทั้งทีฉันกับจีมินต้องมาอวยพรอยู่แล้ว” คยองซูส่งยิ้มให้ลู่หาน ก่อนจะมองไปยังด้านหลังร่างเล็กที่เป็นกระจกโปร่งใสสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอก เจ้าของร้านกาแฟถึงกับเบ้ปากเมื่อเผลอสบตากับโอเซฮุนเข้า ร่างสูงขมวดคิ้วกับท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรของภรรยาเพื่อนสนิท ชายหนุ่มไหวไหล่อย่างทำอะไรไม่ได้ เมื่อจู่ๆ คยองซูก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนอยู่ในงานวันเกิดเซจุนแล้ว นี่เขาไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจรึเปล่า?

“กลับกันเถอะจีมิน ลู่หานจะได้พักผ่อน ว่างๆ ฉันจะพาแทโอมาหาเซจุนที่นี่นะ ขอโทษจริงๆ ที่วันนี้แทโอเขามางานวันเกิดเซจุนไม่ได้” ก็ก่อนหน้างานวันเกิดของเซจุนประมาณสามวัน จงอินสามีของเขานั้นหอบหิ้วแทโอไปเที่ยวต่างประเทศด้วย เพราะอีกฝ่ายมีธุระต้องไปคุยงานที่นั่นพอดี ตัวเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะมั่นใจว่าสามีสามารถดูแลแทโอได้อยู่แล้ว

“ฮะเจ้านาย ขับรถดีๆ นะฮะ แล้วลู่จะแอบแวะไปหาที่ร้าน”

“ไม่ต้องเลยนะเรา เดี๋ยวเซฮุนเขาก็มาแหกอกฉันพอดี วันนั้นที่หมอนั่นจับได้ว่านายแอบมาช่วยงานที่ร้านกาแฟน่ะนะ หมอนั่นโทรไปบ่นกับจงอินสารพัดเชียวล่ะ”

“พี่ลู่พักผ่อนอยู่ที่บ้านน่ะดีแล้วค่ะ ใกล้คลอดแล้วด้วย มันอันตรายนะคะ” จีมินกล่าวเสริม ทุกคนรอบตัวลู่หานต่างเป็นห่วงคนตัวเล็กกันทั้งนั้น เพราะทุกคนรู้ว่าลู่หานไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ยิ่งท้องอีกเลยยิ่งเป็นห่วงกันเข้าไปใหญ่

“พี่คิดถึงเรากับเจ้านายนี่นา” คนสวยคว่ำปากงอนๆ อยู่บ้านทั้งวันมันก็น่าเบื่อ ก็รู้แหละว่าทุกคนเป็นห่วง นี่เขาก็ตั้งใจจะแอบแวะไปหาเจ้านายกับจีมินนานๆ ครั้งแล้วเหมือนกัน เพราะใกล้คลอดเต็มที ไหนเซฮุนจะเป็นห่วง ไหนจะช่วงนี้เขาเดินเหินลำบากขึ้นเพราะท้องที่ขยายนูนกลมโต

“เอาเป็นว่าฉันจะชวนเจ้านายมาเยี่ยมพี่บ่อยๆ นะคะ”

“น่ารักที่สุดเลยจีมิน ลู่เดินไปส่งนะ”

“ไม่ต้องเลย รีบเข้านอนได้แล้วมันดึกแล้วนะ แถมตัวเองก็เดินไม่สะดวกเหมือนเมื่อก่อนด้วย” คยองซูเอ็ดลู่หาน จนคนตัวเล็กหน้าหงอยลง

“ป้าฮันผมฝากให้เมทจัดการห้องนี้ด้วยนะครับ อย่าให้ลู่หานเขาทำความสะอาดเองเด็ดขาด” คยองซูกำลังพูดถึงห้องรับแขกหรือที่ที่พวกเขาทั้งหมดยืนอยู่ ซึ่งถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานวันเกิด ที่ตอนนี้นั้นถูกตกแต่งและประดับประดาไปด้วยสายรุ้งและลูกโปงหลากสี

“ได้เลยค่ะ ถึงคุณคยองซูไม่สั่งป้า ยังไงซะป้าก็ไม่ให้คุณลู่หานเธอทำความสะอาดเองแน่นอน”

.

.

.

.

คนตัวเล็กขยับเปลือกตาขึ้นลงช้าๆ ก่อนจะลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติจากคนข้างๆ ลู่หานเงียบและตั้งใจฟังสิ่งที่เซฮุนเอ่ยตอบกลับปลายสาย โดยที่เซฮุนไม่รู้ว่าเขาตื่นแล้ว เนื่องจากชายหนุ่มนอนตะแคงหันหน้าไปอีกฝั่งนึง

(พี่เซฮุน! ฉัน...ฉันกลัว ช่วยด้วยพี่) เสียงของผู้หญิงไม่ผิดแน่?

“เกิดอะไรขึ้น!” ลู่หานตกใจกับท่าทางร้อนรนของสามี

(ฮึกๆ ....ฉันกลัวพี่...พี่เซฮุน พี่มาหาฉันตอนนี้ได้ไหม...ฮึก...)

“ซอลฮยอนตั้งสติดีๆ!” เผลอตะคอกปลายสายเพื่อเรียกสติ จนลืมไปว่าเสียงของเขาอาจจะไปรบกวนการนอนหลับของภรรยา

(...ฮึก...ฮะ กรี๊ดดดดดด!!!! อ๊ะ....โอ๊ย!!!)

“ซอลฮยอน! ตอบสิ ซอลฮยอน!!” แค่คืนแรกที่เขาให้เธอไปนอนที่คอนโด ก็เกิดเรื่องขึ้นซะแล้ว เซฮุนยิ่งร้อนใจเมื่อจู่ๆ ปลายสายก็ตัดไปดื้อๆ ที่สำคัญเขากดโทรหาเธอ ทว่ามันกลับติดต่อไม่ได้อีกเลย ตอนนี้เขาต้องรีบขับรถไปหาหญิงสาวโดยเร็วที่สุด ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าซอลฮยอนเป็นอะไร และเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่น้ำเสียงสั่นๆ ปนสะอื้นจากปลายสาย มันก็ทำให้หัวใจเขาหล่นล่วงไปอยู่ที่ปลายเท้าได้ไม่ยากเลย เขาเป็นห่วงเธอมากจริงๆ มากจนพลั้งเผลอลืมไปว่าไม่ควรปล่อยภรรยาที่ท้องใกล้คลอดให้อยู่ตามลำพังเช่นกัน

“ดึกขนาดนี้แล้วยังจะออกไปข้างนอกอีกเหรอ...” ลู่หานมองคนตัวสูงที่หุนหันลุกจากเตียง ก่อนจะเดินไปเปิดไฟภายในห้องจนสว่างจ้า แถมยังเดินไปรื้อๆ ค้นๆ หาแจ็คเก๊ตหนังในตู้เสื้อผ้า เหมือนกับกำลังเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกในยามวิกาล เสียงที่แว่วออกมาจากโทรศัพท์ของสามีเมื่อครู่นี้...มันคือเสียงของผู้หญิง เขามั่นใจ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่โทรมาหาสามีเขา ในช่วงเวลาตีสองกว่าๆ คือใคร แล้วทำไมสามีเขาถึงได้มีท่าทีลุกลี้ลุกลนขนาดนี้ด้วย

“เอ่อ...คือ” เซฮุนเริ่มเหงื่อตก เขาไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอะไรออกไปให้ลู่หานฟัง และคนตัวเล็กจะเข้าใจเขาไหม ยิ่งลู่หานท้องอารมณ์ยิ่งขึ้นๆ ลงๆ เรื่องระหว่างเขากับซอลฮยอน หากลู่หานรู้เข้าคนตัวเล็กอาจจะไม่พอใจ

“รีบไปเถอะ...ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้น เธอคงจะกำลังเดือดร้อนอยู่ เมื่อกี้เราได้ยินเสียงกรี๊ดแว่วมาจากปลายสาย” เซฮุนสบตาร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง ดวงตาสวยเป็นฝ่ายถอนสายตาไปก่อน ลู่หานเลือกที่จะหลับตาลงอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ตัวเขามีแต่ความสับสนเต็มไปหมด และปล่อยให้เซฮุนจากไป ก่อนจะได้ยินฝ่ายนั้นเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา

ผู้หญิงคนนั้นเธอเป็นใคร แล้วเธอเป็นอะไรกับสามีของเขา ทำไมต้องให้เซฮุนออกไปหาดึกๆ ดื่นๆ ถ้าเธอไม่ได้มีความสำคัญอะไร เซฮุนคงไม่มีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้หรอก ผู้หญิงคนนั้นต้องมีสำคัญกับเซฮุนแน่ๆ

“ไว้จะกลับมาอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง”

ลู่หานรู้สึกกลัว...กลัวไปหมดทุกอย่าง ความน้อยใจบวกกับอารมณ์หึงหวง ทำให้ลู่หานคิดเป็นตุเป็นตะไปต่างๆ นานา

ถ้าเซฮุนมีใครอีกคน ตอนเขาท้อง... เขาจะทำยังไงดี ใช่สินะเพราะเขาท้องโต เซฮุนก็เลยต้องไปหาความสุขกับคนอื่น! นายนอกใจเราใช่ไหมเซฮุน!!

คืนนั้นลู่หานนอนหลับไป ขณะที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้มขาวเนียน

.

.

.

.

เซฮุนใช้เวลาขับรถไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ เขาก็สามารถมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าห้องพัก ร่างสูงผ่อนลมหายใจเข้าออกด้วยอาการหอบหนักๆ เนื่องจากรีบวิ่งเข้ามาในคอนโด ก่อนจะรีบใช้คีการ์ดเปิดประตูห้อง สิ่งแรกที่ดวงตาคู่คมเห็นคือความมืดมิด เซฮุนจัดการปิดประตูห้อง แล้วใช้แสงไฟจากโทรศัพท์ นำทางเพื่อไปเปิดสวิตซ์ไฟที่อยู่ถัดจากกรอบประตูห้องไม่ไกลนัก แต่ปรากฏว่ามันใช้งานไม่ได้

“ซอลฮยอน! เธอได้ยินพี่ไหม!”

“อย่าทำให้พี่เป็นห่วงสิซอลฮยอน รีบส่งเสียงตอบพี่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ร่างสูงตะโกนเรียกเด็กสาว แต่ก็ไร้เสียงตอบรับใดใด ร่างสูงเดินสำรวจไปรอบๆ ห้อง จนกระทั่งเขาเปิดเข้าไปภายในห้องน้ำ เด็กสาวร่างกายเปลือยเปล่ากำลังนอนหมดสติอยู่ใกล้ๆ อ่างอาบน้ำ นาทีนั้นลมหายใจของเขาแทบจะหยุดลง หัวใจเขาทั้งเต้นแรงและสั่นระรัว ร่างสูงลอบกลืนน้ำลาย เซฮุนพยายามเรียกสติตัวเองกลับมา ก่อนจะเหลือบไปเห็นผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่พาดอยู่บนราวตาผ้า ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากอ่างอาบน้ำมากนัก เซฮุนจัดการใช้มันห่มตัวซอลฮยอน จากนั้นเขาก็อุ้มเธอในท่าเจ้าสาว และสาวเท้าพาเธอมาวางบนเตียงภายในห้องนอน

“ซอลฮยอน...” ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็ก จุ่มลงไปในกะละมังที่ภายในบรรจุน้ำอุ่น ก่อนจะบิดพอหมาดๆ แล้วนำมาซับบนใบหน้าของเด็กสาววัยสิบแปด และก่อนที่เขาจะออกไปเอาอุปกรณ์เช็ดตัวมานั้น เขาก็ได้จุดเทียนวางไว้รอบๆ ห้องนอน พรุ่งนี้คงต้องเรียกช่างให้เข้ามาซ่อม เซฮุนเรียกเธอขณะไล้ผ้าขนหนูไปที่แก้มของเด็กสาว ตั้งแต่พาเธอมานอนบนเตียง เขาก็รีบใช้ผ้าห่มคลุมปิดบังร่างกายของเธอไว้ เซฮุนก้มหน้าลงมององค์ประกอบต่างๆ บนใบหน้าของหญิงสาวใกล้ๆ ซอลฮยอนเป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยมาก ผิวของเธอเป็นผิวสีน้ำผึ้ง หน้ารูปไข่ และแอบมีแก้มเล็กน้อยให้คนมองอยากบีบเล่น ริมฝีปากอวบอิ่มระเรื่อชมพู ดวงตากลมโตไม่แพ้ลู่หาน เขาคงห่างหายจากเรื่องอย่างว่าไปนาน นานจน...เขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่ไหว ปลายจมูกของเขา ค่อยๆ แตะลงบนปลายจมูกของเด็กสาว ขณะที่เธอยังคงหลับตาอยู่ ร่างสูงผละจมูกออกและส่ายหน้าเบาๆ

อย่าทำอะไรโง่ๆ ลงไปเด็ดขาด... เซฮุน อย่าปล่อยให้ความต้องการ อยู่เหนือความผิดชอบชั่วดีอีกครั้ง

แต่แล้วท่อนแขนเรียวบางของเด็กสาววัยสิบแปดก็เคลื่อนมาคล้องคอเขาเอาไว้ ซอลฮยอนลืมตาขึ้นช้าๆ เด็กสาวส่งสายตายั่วยวนร่างสูง ก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างดึงผ้าห่มที่ซ่อนร่างกายเปลือยเปล่าสะโอดสะองของเธอ

บอกแล้วไงว่าถ้าจะมีผัวสักคน คนๆ นั้นต้องเป็นโอเซฮุน.... พี่สุดหล่อเสร็จฉันแน่ เมียท้องแก่ใกล้คลอดขนาดนั้น คงให้ความสุขพี่ไม่ได้เท่าฉันหรอก!

“ทำอะไรของเธอเนี่ยซอลฮยอน!”

“....ถ้าพี่ต้องการ ทำไมต้องฝืนตัวเองด้วย หนูเต็มใจเป็นของพี่นะ” เด็กสาวพูดออกไปตามที่ใจเธอคิด เธอไม่ได้สนใจหากว่าต้องอยู่ในตำแหน่งเมียน้อยของเซฮุน แค่ได้อยู่ข้างๆ ผู้ชายที่เธอหลงรัก มันก็ดีที่สุดแล้วสำหรับเธอ เธอไม่แคร์หรอกนะหากคนอื่นจะมองเธอเป็นคนไม่ดี

“เธอหลอกพี่ให้มาที่นี่ใช่ไหม!” เซฮุนพยายามแกะมือที่คล้องคอเขา แต่เธอก็ดื้อเหลือเกิน และเขาก็พยายามข่มใจตัวเองโดยการไม่มองลงต่ำไปมากกว่าใบหน้าและลำคอของหญิงสาว เซฮุนเริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียว เพราะเขาคิดว่าตัวเองนั้นโดนเด็กสาววัยสิบแปดหลอกเข้าให้แล้ว มันใช่เรื่องไหมที่ถูกแกล้ง ให้ขับรถมาหาเธอถึงที่นี่ ในเวลาตีสาม

“เปล่า....หนูไม่ได้แกล้งพี่...ตอนไฟดับหนูกลัวมาก กลัวจนหมดสติไป รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พี่เอาจมูกมาแตะกับจมูกของหนู” เด็กสาวหรุบตาต่ำ ก่อนจะยอมเลิกทำมือปลาหมึกใส่ร่างสูง จากนั้นเธอก็ค่อยๆ พยุงตัวนั่ง เด็กสาวคว้ามือของเซฮุนมาแนบแก้มของหล่อน เธอเห็นเซฮุนถอนหายใจสีหน้าบึ้งตึง

“...รีบใส่เสื้อผ้าซะ พี่จะกลับบ้านแล้ว”

“อยู่กับหนูได้ไหมคะ...คืนนี้”

“ซอลฮยอน...พี่มีครอบครัว...” เด็กสาวประคองใบหน้าของร่างสูงไว้ ก่อนจะส่งริมฝีปากของเธอกดจูบย้ำๆ ที่ริมฝีปากหยัก เธอไม่ต้องการได้ยินในสิ่งที่เซฮุนจะพูดออกมาใส่หน้าเธอ ไม่ต้องย้ำเตือนกันสักนาทีได้ไหม....ว่าสิ่งหนูต้องการมันผิด เด็กสาวพยายามแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากชายหนุ่ม พลางบดเบียดร่างกายไร้อาภรณ์เข้าหาความอบอุ่นจากเซฮุน ยามที่หน้าอกเต่งตึงของเด็กสาวสัมผัสกับร่างกายท่อนบนของเขา นั่นยิ่งเพิ่มความต้องการให้กับเขามากเป็นทวีคูณ เซฮุนแทบจะอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะไม่รีรอที่จะย่ำยีเด็กผู้หญิงคนนี้เลย เขามั่วแต่คิดมากจน...เผลอให้เด็กสาวสอดลิ้นเข้ามาเกี่ยวพันกับลิ้นร้อนของเขาสำเร็จ

“อ่ะ..อื้มมม”

ปล้ำจูบกันท่ามกลางแสงเทียนอยู่นาน ก่อนจะผลักเด็กสาวให้นอนระนาบไปกับเตียงสีขาวสะอาดอีกครั้ง ส่วนตัวเองก็กำลังคร่อมร่างของเธอไว้ใต้อาณัติ ดวงตาคมเอ่อล้นไปด้วยความต้องการ

“ไอ้นั่นของพี่...มันกำลังต้องการหนูนะ” ฝ่ามือเรียวไล้วนไปรอบๆ เป้ากางเกงของร่างสูง เธอหัวเราะคิกคัก เมื่อเห็นชายหนุ่มหรี่ตาดุส่งมาให้

“ไม่เสียใจใช่ไหม ถ้าพี่จะทำ...บอกไว้ก่อนนะ เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากพี่” ทั้งสองสบตากันและกัน ไม่นานเด็กสาวก็ส่งแขนมาคล้องคอเขาเอาไว้ และบังคับให้เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าเธอมากขึ้น

“ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรทั้งนั้นค่ะ...ฉันรักพี่นะคะ”

.

.

.

.

“พี่หวังว่าเธอจะลืมเรื่องเมื่อคืนซะ พี่เองก็จะลืมมันเหมือนกัน” เด็กสาวในชุดนอนสายเดี่ยวรีบเข้ามากอดเอวเซฮุนจากด้านหลัง ขณะที่ร่างสูงกำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้า หลังเขาอาบน้ำเสร็จในเวลาหกโมงเช้า ซอลฮยอนวางแก้มแนบแผ่นหลังแกร่งด้วยใบหน้าเง้างอน

“มันลืมได้ง่ายๆ ซะที่ไหนล่ะพี่...”

“พี่ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน” เซฮุนบอกเธอเสียงเรียบ เด็กสาวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะคล้ายวงแขน ปล่อยชายหนุ่มที่เธอหลงรักให้เป็นอิสระ

“...อยู่ทานข้าวเช้ากันก่อนสิ หนูอยากทำอาหารเช้าให้พี่กิน” เธอเลือกที่จะเบี่ยงเบนประเด็นสนทนา เซฮุนหมุนตัวกลับมาสบตากับเด็กสาวตรงๆ

“พี่ต้องกลับแล้ว...ไว้วันหลังล่ะกัน ถ้ามีโอกาส ตั้งใจเรียนล่ะ” ลูบหัวเด็กสาวเล่นเบาๆ ก่อนจะหยิบแจ็คเก๊ตที่พาดอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาสวมทับ

“ขับรถดีๆ ล่ะพี่ เดี๋ยวถ้ารถชนแล้วความจำเสื่อมอีกไม่รู้ด้วยนะ” เธอหยิบเอาเรื่องในอดีตที่เซฮุนเคยเล่าให้เธอฟังขึ้นมาล้อ และเธอก็ได้รับสายตาวาวโรจน์จ้องมองกลับมา เด็กสาวเบะปาก

“เด็กปากเสีย”

“คิกคิก...พี่หนูขอโทษนะ” เธอหยุดหัวเราะ และเอ่ยสิ่งที่ติดค้างอยู่ภายในใจ เซฮุนพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะเดินผ่านเด็กสาวออกไปจากห้องนอนที่เกือบจะกลายเป็นสนามรักของคนทั้งคู่....

โอเซฮุนเกือบจะสอดใส่แกนกายเข้ามาในตัวเธออยู่แล้วเชียว... อีกแค่นิดเดียวเธอก็จะได้เป็นเมียของชายหนุ่ม แต่ก็ไม่รู้อะไรดลใจ จู่ๆ ชายหนุ่มก็วิ่งหายออกไปจากเตียง และขังตัวเองอยู่ภายในห้องน้ำหลายชั่วโมง ซอลฮยอนทั้งเคาะทั้งเรียกให้ชายหนุ่มเปิดประตู แต่เซฮุนก็ไม่สนใจฟังเธอเลยสักนิด เด็กสาวได้ยินเสียงน้ำไหล...พร้อมทั้งเสียงครางวาบหวิว เสียงครางที่ไม่มีแม้แต่ชื่อของเธอ เพราะเซฮุนเอาแต่เรียกหาแค่ลู่หาน

เธอรู้สึกพ่ายแพ้อย่างไม่เป็นท่า... เด็กสาวทำได้เพียงเดินกลับเข้ามาภายในห้องนอน เธอทรุดตัวนั่งบนเตียงระคนหมดเรี่ยวแรงพลางร้องไห้ออกมา

.

.

.

.

“ลู่หานล่ะครับแม่” เซฮุนในชุดสูทพร้อมออกไปทำงาน สาวเท้าเข้ามาหาคนเป็นแม่ภายในห้องรับแขก ตั้งแต่กลับเข้ามาที่บ้านเขาก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของภรรยา หญิงกลางจิบชาร้อนที่แม่บ้านคนสนิทนำมาให้ด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยตอบลูกชาย

“อยู่ในห้องครัวน่ะลูก เห็นว่าวันนี้อยากโชว์ฝีมือทำอาหาร รีบไปทำงานรึเปล่าลูก ไงก็อยู่ทานข้าวฝีมือน้องหน่อยนะ”

“ผมรีบครับแม่ เดี๋ยวมีประชุม ฝากขอโทษลู่หานเขาด้วยนะครับ” ก้มมองนาฬิกาข้อมือพลางเอ่ยปฏิเสธ เนื่องจากวันนี้เขามีประชุมตั้งแต่เช้าเลย

“เราก็เป็นแบบนี้ตลอด แม่เข้าใจว่าลูกห่วงงาน แต่ครอบครัวของลูกก็สำคัญนะ ถ้าเกิดหนูลู่เขาน้อยใจมากๆ เข้า...แล้วเขาหนีเราไปล่ะ อย่างนี้แม่ไม่รู้ด้วยนะ” เซฮยองเอ่ยเตือนลูกชาย หมู่นี้ลู่หานก็ไม่ค่อยสดใสเหมือนเมื่อก่อน คงเป็นเพราะเซฮุนนั่นล่ะ เธอเองก็พยายามปลอบใจลูกสะใภ้ ว่าบริษัทของเซฮุนกำลังอยู่ในขั้นเติบโต งานก็เลยยุ่งเป็นธรรมดา แต่ถ้าหากบริษัทมีความมั่นคงแล้ว เซฮุนคงจะมีเวลาว่างมากขึ้น

“ลู่หาน...เขาต้องเข้าใจผมสิครับ ผมทำงานหนักทุกวันแบบนี้ก็เพื่อครอบครัวของเรานะ”

.

.

.

.

เซฮุนกำลังไล่สายตาอ่านหนังสือสัญญาว่าจ้างบริษัทของเขา ให้เป็นผู้ออกแบบตกแต่งภายในคอนโดหรูที่กำลังจะสร้างเสร็จแห่งหนึ่ง ซึ่งคอนโดแห่งนี้นั้นเป็นของพี่ชายอันฮียอน ร่างสูงคลี่ยิ้มส่งให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตอนนี้พวกเขากำลังคุยงานกันอยู่ภายในร้านอาหาร หลังจากเสร็จสิ้นงานของบริษัทคุณพ่อเธอ ที่ว่าจ้างให้เขาเป็นผู้ออกแบบตกแต่งภายในแล้ว เธอก็มีงานชิ้นใหม่หยิบยื่นมาให้เขาทำต่อทันที หลังจากที่ได้คุยรายละเอียดกันคร่าวๆ เมื่อหลายวันก่อน วันนี้เขาก็ได้รับหนังสือสัญญาว่าจ้างจากเธอ

“จริงๆ แล้วพี่ชายฉันจะจ้างอีกบริษัทนึง แต่ฉันค้านเอาไว้ซะก่อน เพราะฉัน...อยากร่วมงานกับคุณมากกว่า”

“ขอบคุณที่ไว้ใจบริษัทของผมนะครับ ผมจะทำงานให้ดีที่สุด” เซฮุนสบตาหญิงสาวด้วยแววตาที่มุ่งมั่น ก่อนจะหรุบตามองที่มือของเขา ซึ่งมีมือเรียวของอันฮียอนเคลื่อนมาลูบไล้แผ่วเบา

“ไม่มีอะไรตอบแทนฉันมากไปกว่าคำมั่นสัญญาเหรอคะ...คืนนี้ฉันอยากดินเนอร์กับคุณนะคะเซฮุน” ชายหนุ่มวางหนังสือสัญญาแนบพื้นโต๊ะดังเดิม ก่อนจะชักมือทั้งสองข้างกลับมาวางไว้บนหน้าขา หญิงสาวมองท่าทีห่างเหินนั้นด้วยความสงสัย

“เห็นทีว่าคงจะไม่ได้...ขอโทษนะครับ พอดีว่า...เย็นนี้ผมสัญญาไว้กับลู่หานว่าจะพาเขากับเซจุน ออกไปทานข้าวนอกบ้านด้วยกัน” เซฮุนตัดสินใจพูดปลด ทั้งเรื่องของซอลฮยอนและวันที่เขาไปผับกับอันฮียอน เขาก็รู้สึกผิดต่อลู่หานมากพออยู่แล้ว ถ้าขืนตกปากรับคำหญิงสาวอีก เขาเกรงว่า...ตัวเองจะทำผิดต่อลูกและภรรยามากยิ่งขึ้น เพราะหญิงสาวคงไม่ใช่แค่อยากไปทานข้าวกับเขาอย่างเดียวหรอก

“งั้นเปลี่ยนเป็นวันหลังก็ได้ค่ะ” เธอพูดตัดบท หญิงสาวหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม พยายามข่มความสึกน้อยใจเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมาทางสีหน้ามากนัก

“คุณไม่โกรธผมนะ” เซฮุนขมวดคิ้วถาม พลางมองใบหน้าอันฮียอนนิ่งๆ

“ไม่หรอกค่ะ ฉันเข้าใจคุณ...ถ้าคุณอ่านสัญญาแล้วไม่ขัดข้องอะไรก็เซ็นเลยค่ะ ฉันจะได้เอาเอกสารไปให้พี่ชายฉัน ส่วนวันเริ่มงานฉันจะติดต่อคุณไปอีกที” หญิงสาวใช้มือข้างนึงเท้าคาง ขณะมองชายหนุ่มจรดปลายปากกาลงบนหนังสือสัญญา ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเลือดนกเผยรอยยิ้มออกมา หลังร่างสูงส่งเอกสารให้เธอรับมาเก็บไว้ ส่วนเขาก็เก็บไว้เองอีกหนึ่งฉบับ

“ผมยินที่เราจะได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ คุณอันฮียอน” เซฮุนยื่นมือออกไปเพื่อเช็กแฮนด์กับหญิงสาว ทว่าอันฮียอนกลับลุกจากเก้าอี้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกับเขาเพียงคืบเดียว หญิงสาวแนบริมฝีปากบนแก้มของเซฮุน โดยไม่แคร์สายตานับสิบคู่ภายในร้านอาหารที่กำลังให้ความสนใจต่อการกระทำของเธอ จากนั้นอันอียอนก็เอ่ยกระซิบข้างหูชายหนุ่ม

“เช่นกันค่ะ...”

.

.

.

.

“หึ...ทานข้าวกับครอบครัวงั้นเหรอ คนโกหก!” ระหว่างที่เธอขับรถอยู่ เธอก็เห็นรถยนต์ป้ายทะเบียนเดียวกันกับของโอเซฮุนเลี้ยวเข้ามาที่คอนโดแห่งนึง หญิงสาวนึกเฉลียวใจจึงขับรถตามเข้ามา เพราะชายหนุ่มบอกว่าตอนเย็นเขาจะไปทานข้าวกับครอบครัว แต่ทำไมถึงเลี้ยวรถเข้ามาที่นี่ได้ เธอเห็นเซฮุนหยุดรถหน้าประตูทางเข้าคอนโด ก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนมัธยมขึ้นรถไปกับเขา แต่ก่อนจะขึ้นรถเธอเห็นชายหนุ่มทั้งโอบกอดทั้งลูบหัวนังเด็กคนนั้นด้วย อันฮียอนลดกระจกลง

จากนั้นเธอก็นำโทรศัพท์มาถ่ายรูปเก็บไว้ด้วยความคับแค้นใจ เท่าที่สืบทราบมาโอเซฮุนไม่มีน้องสาวหรือลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้หญิงเลย แถมญาติที่เหลืออยู่ก็มีแค่แม่แก่ๆ คนเดียว เด็กผู้หญิงมัธยมคนนั้นเธอเดาว่า คงจะป็นชู้รักของชายหนุ่ม แต่เธอก็ยังไม่ปักใจเชื่อซะทีเดียว อันฮียอนตัดสินใจขับรถตามโอเซฮุนไปอีกครั้ง กระทั่งชายหนุ่มขับรถมาจอดที่ด้านหน้าสวนสาธารณะใกล้ๆ คอนโด หญิงสาวรอจนชายหนุ่มและนังเด็กนั่นเดินเข้าไปภายในสวนสาธารณะ เธอรีบนำหมวกขึ้นมาสวม แล้วเปิดประตูรถเดินตามสองคนนั่นเข้าไปภายใน

“คุณทิ้งฉันเพื่อมาหากับนังเด็กมัธยมนั่นเนี่ยนะ...คุณมันใฝ่ต่ำชะมัดโอเซฮุน” หญิงสาวสบถ ฮียอนเริ่มมั่นใจมากขึ้นว่าเซฮุนกับเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นชู้รักกัน เมื่อเธอเห็นชายหนุ่มดึงเด็กสาวเข้ามากอดอย่างเต็มรัก ขณะที่เด็กคนนั้นร่ำไห้สะอึกสะอื้น ส่วนเรื่องอะไรที่ทำให้เด็กคนนั้นร้องไห้ เธอไม่ได้ยินหรอก เพราะจุดที่เธอแอบซุ้มมอง ค่อนข้างห่างจากจุดที่เซฮุนและเด็กคนนั้นยืนอยู่พอสมควร หญิงสาวกระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะกดถ่ายรูปชอตต่อชอต และไม่ลืมที่จะส่งภาพนับสิบรูปไปให้คนสำคัญของโอเซฮุน

เลิกโง่สักทีลู่หาน...ผัวแกกำลังมีชู้ ดูซะ!!!

จาก ผู้หวังดี...

“หวังว่าถ้าเห็นรูปพวกนี้แล้ว จะไม่ช็อกจนแท้งลูกตายไปซะก่อนน่ะนะ หึ...”

.

.

.

.

“หนูจะทำยังไงดีพี่เซฮุน...ฮื้อ...ฮึก หนูโดนไอ้ระยำนั่นข่มขืน ฮึกๆ” หลังได้รับข้อความที่แม่ส่งมาตอนพักเที่ยง เธอก็รีบนั่งรถเมล์กลับไปที่บ้าน แม่บอกเธอว่ามีเรื่องอยากคุยด้วย แต่พอเข้าไปภายในบ้าน เธอกลับพบว่าพ่อเลี้ยงกำลังดื่มเหล้าอยู่ และข้างๆ ตัวมันมีโทรศัพท์ของแม่วางอยู่ใกล้ๆ นาทีนั้นเธอรู้แล้วว่าตัวเองโดนหลอก...แต่มันก็สายเกินไป และไม่ใช่แค่มันที่ข่มขืนเธอ ไอ้ชั่วนั่นยังโทรเรียกเพื่อนของมันให้มารุมโทรมเธอด้วย เด็กสาวร่ำไห้ขณะอยู่ในอ้อมกอดร่างสูง

“อยากแจ้งตำรวจไหมซอลฮยอน พี่คงทำได้แค่ปลอบใจเธอ และหวังให้เธอลืมเหตุการณ์ร้ายๆ นั่นเร็วๆ” เด็กสาวโทรมาหาเขา เธอบอกว่าเธออยากเจอเขามาก และมีเรื่องอยากจะปรึกษา ทีแรกเขาก็จะเอ่ยปฏิเสธซอลฮยอน แต่ก็อดสงสารไม่ได้อยู่ดี ไหนจะเสียงร้องไห้ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากปลายสายอีกล่ะ พอขับรถมาหาเธอที่คอนโด เขาก็เห็นว่าสีหน้าของเธอดูไม่ดีเอาเสียเลย แถมดวงตาก็บอบช้ำเหมือนร้องไห้มาทั้งวัน ที่สำคัญเขายังสังเกตเห็นใบหน้าของเธอมีรอยแดงคล้ายรอยตบ แต่เขาก็ไม่ได้เอยถามออกไป รอให้เธอเป็นคนเล่าเองจะดีกว่า จากนั้นเขาก็ขับรถพาเธอมาที่สวนสาธารณะใกล้ๆ คอนโด หลังได้ยินเรื่องที่เธอเล่าแล้ว เขาก็รีบดึงเธอเข้ามากอดปลอบทันที ทำไมเด็กคนนึงต้องมาเจอกับเหตุการณ์ร้ายแรงขนาดนี้ด้วยวะ และเขาก็เผลอนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เขาพาลู่หานไปทำแท้ง มันร้ายแรงพอกัน... เขาไม่ตอนนั้นก็เลวไม่ต่างกับพ่อเลี้ยงของซอลฮยอนในตอนนี้

“ไม่...หนูอาย หนูไม่กล้า ไหนจะแม่อีกล่ะ แม่รักมันมาก...ฮึกๆ หนูไม่อยากให้แม่เสียใจ หนูสัญญาค่ะ ว่าหนูจะรีบๆ ลืมเรื่องวันนี้ให้ได้เร็วๆ ฮึกๆ” เด็กสาวผละตัวออกเล็กน้อยเพื่อสบตาร่างสูง ชายหนุ่มใช้ก้านนิ้วเรียวเช็ดคราบน้ำให้กับเธอด้วยความอ่อนโยน

ร่างกายของเธอตอนนี้มันแปดเปื้อนไปหมดแล้ว....

เด็กสาวรู้สึกไร้ค่า

“อย่ากลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก เข้าใจไหม ถ้าอยากเจอแม่...ก็ให้นัดเจอกันข้างนอก”

“ค่ะฉันจะเชื่อฟังพี่ พี่เซฮุน...พี่ฮึก....รังเกียจหนูไหมคะ” เซฮุนกุมมือของซอลฮยอนเอาไว้ เขาสบตาเธอ ก่อนจะเอยตอบไป

“เธอเป็นน้องสาวพี่นะซอลฮยอน...พี่ไม่รังเกียจเธอหรอก” น้องสาว...สำหรับเธอ เซฮุนคงให้เป็นได้แค่เพียงสถานะนี้เท่านั้น เด็กสาวละสายตาจากดวงตาทรงเสน่ห์ของร่างสูง เธอก้มหน้าลงต่ำ

ไม่ว่ายังไงเธอก็จะรักเซฮุนต่อไป...แม้ว่าชายหนุ่มจะเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวก็ตาม

“หนูรู้สึกไร้ค่า...ฮึก...หนูเกลียดมัน เกลียดจนอยากจะฆ่ามันให้ตาย ให้สมกับสิ่งที่มันทำกับชีวิตหนู” เด็กสาวล้มตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าสีเขียว พลางเอ่ยตัดพ้อน้ำเสียงปนสะอื้น

“สักวันมันต้องได้รับผลกรรมที่มันก่อซอลฮยอน...” เซฮุนล้มตัวลงนั่งข้างๆ เด็กสาว ชายหนุ่มลูบหัวเธอเบาๆ เมื่อผ่านไปสักพักซอลฮยอนก็วางศีรษะพักพิงบนไหล่กว้าง ขณะที่พวกเขาต่างทอดสายตามองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า

...............................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9255 naruto1010 (@naruto1010) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 10:28

    อ่านไปอ่านมามา รู้สึกสงสาร ลู่หาน ตั้งต้นเรื่องจนถึงตอนนี้เลย ลู่หานโดนกระทำเยอะมาก จากเซฮุน สงสารลู่จัง

    #9255
    0
  2. #8989 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 10:04
    หญิงแต่ละคนร้ายกว่าเสืออีก นิสัยแย่อ่ะ
    #8989
    0
  3. #8829 AoM_PimtongG (@Aom_Pimtong) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 16:22
    อื้ออหืมมมมม ทำไมทำงี้อ่ะ ตอนอ่านนี่น้ำตาไหลเลยอ่า
    #8829
    0
  4. #8688 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 18:23
    รู้สึกว่าเซฮุนเป็นคนดีมากๆนะ ดีกับทุกคน ยกเว้นลูกเมีย.. แบบเห้ย จะบ้าหรอเซฮุน เหมือนว่าเวลาจะทำสิ่งนี้คิดมาดีแล้วนะว่าจะทำหรือไม่ทำ แต่ก็เหมือนไม่ได้คิดอยู่ดี อิบร้าาา คิดสิ คิดเยอะๆ คิดมากๆ ตอนนี้แบบเซดูโง่มากเลย ตามผู้หญิงไม่ทันสักคน ถ้านี่เป็นลู่หานก็เครียดอ่ะ ใจคิดอีกอย่างนึงแต่การกระทำดูส่อไปอีกแบบนึงก็ไม่โอเคทากๆๆๆนะ อ่านละอินมากเว่อ บ่ไหวเด้อ ใจนุTT
    #8688
    0
  5. #7385 Real_pcy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 20:16
    ถึงจะไม่เสียบก็เกลียดว่ะแม่งไม่เลิกนิสัย
    #7385
    0
  6. #7364 View fifi (@viewmavin) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:25
    อ้าว กรรมตกที่ลู่หานซะงั้น
    #7364
    0
  7. #7358 BaekkHun (@kikbaekhun1997) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 22:29
    คือถ้าคืนนั้นจบที่ซอลโดนเสียบนี่เราจะเกลียดเซฮุนจริงๆด้วย! จะยุให้ลู่หานหนีไปไกลๆ หนีไปมีผัวใหม่เลยคอยดู แต่ขนาดไม่โดนเสียบเรายังไม่พอใจเซฮุนอยุ่ดีอ่า ถามว่าเห็นใจซอลมั้ยที่เจอเหตุการณ์แบบนั้นคือสงสารมากๆเลยนะ แต่บางทีก็ควรใส่ใจเมียบ้างไง นั่นเมียนะเว้ย! // โอ้ย คืออินมากเลยค่ะ อินมาตั้งแต่ซีซั่นแรก จนซีซั่นนี้ อินจนรู้สึกว่าเปลี่ยนพระเอกทีเถอะ5555 อ่านไปหน่วงไป อยากจะกรีดร้องดังๆแต่ดันอ่านตอนกลางคืนกลัวข้างบ้านตกใจ5555 สู้ๆค่ะไรท์ หน่วงยังไงก็จะอ่าน จะคอยเชียร์ให้ลู่หานมีผัวใหม่อยู่แบบนี้แหล่ะค่ะ555 ล้อเล่นๆ><!!
    #7358
    0
  8. #7352 Pastaporn Boonprasroet (@pankaewfanpage) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 15:23
    คือแบบพออ่านแล้วตัดมาที่เซฮุนพูดว่า พี่ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน คือเห้ย เซฮุนแม่งเลวว่ะ พออ่านไปซักพัก อ่อ...ก็ยังดีที่ไม่ได้มีอะไรกัน แต่ดูแลลู่หานบ้างก็ดีนะฮุน ใส่ใจเมียบ้าง ไม่ใช่ไปอยู่กับยัยซอล -..-
    #7352
    0
  9. #7350 Thisisyaniji (@Thisisyaniji) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 14:42
    ลู่หานทิ้งมันเลยชั่วแบบนี้อ่ะ
    #7350
    0
  10. #7347 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:29
    อยากจะด่าเซฮุนแบบแรงๆนะแต่ก็ไม่อยากด่าเปลืองน้ำลายนี่อ่านไปเอามือทุบโต๊ะไป โมโหโคตรๆอ่ะโคตรเกลียดผู้ชายแบบนี้เลยเซฮุนมันเคยเป็นคนเลวมาก่อนคงยากอ่ะที่คนอย่างมันจะเป็นพ่อและสามีที่ดีของลู่หานกับลูกได้ ดูแค่สันดานก็รู้ว่าสันดานมันเป็นยังไงยิ่งมีอันฮียอนเข้ามาอีกคนนึงชีวิตของเซฮุนไม่สงบสุขหรอก เหอะๆ
    #7347
    0
  11. #7346 19901994 (@19901994) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:02
    ลูกเมียไม่มีเวลาให้ เหอะ ถึงเซฮุนไม่ได้สอดไส่ซอลก็เถอะ ขัดใจกับเซฮุนเรื่องนี้มาก
    #7346
    0
  12. #7344 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:17
    งานหนักแล้วพ่อคุณ ทีกับลูกกับเมียไม่มีเวลาให้ เหอะ
    #7344
    0
  13. #7343 cakejeaiww (@cakejeaiww) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:01
    มาม่าอีดมั้ยเนี่ย
    #7343
    0
  14. #7340 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:52
    จบกันเลยทีนี้
    #7340
    0
  15. #7338 fom'fann (@shalitafomfan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:24
    ตายแล้วๆๆๆๆๆ เซฮุนตายแน่ๆ
    #7338
    0
  16. #7337 babosa (@teddychanyeolly) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:35
    ตายแน่อิฮุนนนนนนนนน เลิกยุ่งกับเด็กนี่สักทีเถอะะะะ
    #7337
    0
  17. #7334 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:19
    งานงอกแล้วค่ะพี่ กับลูกเมียไม่มีเวลาให้ มีเรื่องอะไรไม่อธิบายไม่คุยกัน รอจ้ะ
    #7334
    0
  18. #7333 reedoiz (@reedoiz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:15
    เซฮุนตายแน่ๆ..
    #7333
    0
  19. #7331 Phornpitcha Setthawong (@cha_chacha) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 08:56
    แอบดีใจทีฮุนห้ามใจตัวเองได้ แต่เสียใจที่ฮุนตัดขาดเด็กคนนั้นไม่ได้! ความใจดีของฮุนจะกลับมาทำร้ายตัวเอง แทนที่จะเล่าให้ลู่ฟังตั้งแต่ที่แรก
    #7331
    0
  20. #7328 nooklo (@nuck-z) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 07:21
    โล่งใจที่เซฮุนไม่ได้มีอะไรกัน แต่ก็เสียใจที่เซฮุนดูแลดีเกินไปขนาดนั้นเกือบจะพลาดมีอะไรกันอีก สงสารลู่หาน เกลียดซอลฮยอนรักเขาหรอเขาไม่รักกลับหรอกนังแรดดรักผัวคนอื่นน่าไม่อาย
    #7328
    0
  21. #7322 PrinceMillan (@smirnoff-24) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:40
    ดีแล้ว ฮุนฉลาดขึ้นเยอะ มันต้องทันผู้หญิงดิ เป็นคนเจ้าชู้มาก่อนอะ ถ้าทำจริงแล้วลู่หนี ให้โอกาส แล้วทำอีก สลับไปเรื่อยๆนี่แย่มากนะ ขอให้ฮุนมั่นคงทีเถอะ แทนที่จะรักลูกเมียให้มาก แต่ทำไมรู้สึกว่าฮุนรักลูกเมียน้อยลง
    #7322
    0
  22. #7320 KrayfanXing (@kraypyxing) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:20
    หนีเลยอาลู่
    #7320
    0
  23. #7317 หญิงปาร์ค (@Ying_Yaoi) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:37
    มาแบบผิดคาดตล๊อดดด คือดี ลุ้นอะ คนอ่านคือคนกลางที่รับรู้ความรู้สึกทุกฝ่ายแต่บอกไม่ได้ ฮืออออึดอัดว้อยยยยย
    #7317
    0
  24. วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:33
    โอ้ยยยย หัวใจจะวายอ่านไปลุ้นไป น้องสาวอะไรต้องไปดูแลขนาดนั้นย่ะ มีเกือบได้กันอีก บ้าไปแล้ว เมียท้องแก่ผัวไปคอยดูแลเด็กที่ไหนก็ไม่รู้! ทำไมเจ้าชู้แต่ไม่ทันคนเลยห่ะตะงุน
    ปล.ไรท์แต่งดีมากค่ะ เวลาเห็นแจ้งเตือนต้องทำใจก่อนกดเข้ามาอ่าน (ทำใจไม่ตบพระเอกฟิค) พ่อพระเหลือเกินค่ะคุ๊ณ
    #7316
    0
  25. #7315 zeyu (@zeyu) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:06
    เป็นฟิคที่แบบต้องทำใจก่อนอ่านเวลาอ่านต้องเอามือกำผ้าห่มไว้ใจเต้นทุกตัวอีกษรทีี่อ่าน ลุ้นทุกครั้งที่เลื่อนอ่านต่อเรื่อยๆไรต์แต่งได้เก่งและโหดมาก. ใจสั่นทุกตอนแจ้งเตื่อนขึ้นนี่ใจหวิวๆเลย. แต่ยังไงก็ต้องอ่านไงมันติดฟิคเรื่องนี้ไปแล้วฮืออออ.
    #7315
    0