[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 30 : chapter : 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    16 ส.ค. 62




ร่างเล็กขยับเปลือกตาหนักอึ้ง ลู่หานเริ่มรู้สึกตัวในตอนเช้าตรู่ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น

เรื่องเมื่อคืนเขากับโอเซฮุน...เป็นของกันและกัน

ลู่หานพอจะเข้าใจว่าชายหนุ่มคงเมาแล้วเข้าห้องผิด คนที่โอเซฮุนควรนอนหลับอยู่เคียงข้างไม่สมควรเป็นเขาแต่ควรเป็นพยอนแบคฮยอน คนตัวเล็กจัดการอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะล้มตัวนั่งลงบนเตียง ดวงตากวางจดจ้องใบหน้าโอเซฮุนยามหลับ ลู่หานวาดยิ้ม จมูกแท่งเล็กโน้มลงมาหอมแก้มร่างสูงจากนั้นจึงรีบผละออก

“รู้อะไรไหมเซฮุน...เราไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่เราจำเป็นต้องทำ...” โอเซฮุนกำลังจะแต่งงานมีครอบครัวกับอดีตเพื่อนรักอย่างแบคฮยอน ถึงลู่หานจะโกรธเคืองแบคฮยอนทว่าเขาก็เข้าใจอีกคน อย่าลืมสิ...แบคฮยอนดูแลเซฮุนมาตั้งสี่ปี ความรักความผูกพันย่อมมีมากกว่าเขาอยู่แล้วที่ได้รู้จักกันเพียงไม่กี่เดือน และร่างสูงยังความจำเสื่อมจำเรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับชายหนุ่มไม่ได้

“คุณเซฮุนฮะ...คุณเซฮุน” ลู่หานจับท่อนแขนอีกคนก่อนจะออกแรงเขย่าเล็กน้อยพลางเปล่งเสียงเรียก

“เช้าแล้วนะ...ตื่นเถอะฮะ” เซฮุนลืมตาตื่นหลังจากเขาเริ่มรู้สึกตัว เขากะพริบตาไล่ความพร่ามัวออกจากดวงตา จนกระทั่งได้เห็นใบหน้าของลู่หานกระจ่างชัดเจน

“ลู่หาน...” สิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อคืนนี้ มันไม่ได้เกิดจากความเมา แต่มันเกิดจากความโหยหาร่างกายของคนตรงหน้า ชายหนุ่มจ้องมองใบร่างเล็กที่มีสีหน้าเศร้าเซฮุนขยับกายลุกขึ้นนั่ง

“แต่งตัวเถอะฮะ...ลู่หานจะลงไปข้างล่าง” เอ่ยเสียงเครือ คนตัวเล็กถูกร่างสูงดึงมากอดแนบอก ลู่หานพยายามขัดขืนทั้งยังตกใจ

“เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษ” เขาชอบทุกอย่างที่เป็นลู่หาน เขาหลงใหลทุกครั้งที่ได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากพนักงานร้านกาแฟคนนี้ ชายหนุ่มกดจมูกลงบนเส้นไหมสีน้ำตาล เซฮุนรู้ว่าสิ่งที่เขาทำลงไปมันผิดมหันต์ทั้งกับลู่หานและแบคฮยอนคู่หมั้นของเขา

“ฮะ....ลู่หานเข้าใจว่าคุณคงไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ที่คุณทำลงไปเพราะคุณเมา คุณควรแต่งตัวแล้วกลับไปห้องของคุณซะ” คนตัวเล็กหยุดการขัดขืน ลู่หานซบหน้าลงบนแผงอกร่างสูง ที่ตอนนี้นั้นกำลังนั่งพิงพนักเตียงและชายหนุ่มยังโอบกอดร่างของเขาเอาไว้

“มันคือสิ่งที่คุณอยากให้ผมทำจริงๆ รึเปล่า” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ อัตราการเต้นของหัวใจชายหนุ่มนั้นเชื่องช้าลงทุกวินาที เขายังไม่อยากจากลู่หานไปเลยแต่อีกใจก็เป็นห่วงแบคฮยอน

“ฮะ....แล้วคุณก็ช่วย....” เงยหน้าขึ้นสบตาดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้น เจ้ากวางน้อยหลุบตาต่ำเมื่อทำเป็นเข้มแข็งต่อไปอีกไม่ไหว

“คุณต้องการให้ผมทำอะไรลู่หาน” เซฮุนเพิ่มแรงกอดจนพวกเขาไร้ช่องว่าง เซฮุนรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังจะโดนพรากของรักไป คนที่ควรกลับไปหาควรจะเป็นแบคฮยอนสิ เมื่อคืนแบคฮยอนไม่ค่อยสบายด้วย ทำไมเขาถึงยังไม่รีบกลับไปดูแลคู่หมั้นสักที

หึ...แกอย่าบอกนะว่าตอนนี้คนที่แกรักไม่ใช่แบคฮยอน แต่เป็นคนที่แกกำลังกอดอยู่เวลานี้

ชายหนุ่มกำลังสับสนอย่างบอกไม่ถูก พร้อมทั้งเริ่มมีอาการปวดหัว

“ช่วยลืมเรื่องเมื่อคืน...ระหว่างเรา” คนตัวเล็กเม้มปากอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคนั้นออกมา เซฮุนประคองใบหน้าคนสวย เขาอยากสบตาลู่หานนานๆ ก่อนที่เขาจะไม่มีโอกาสได้ทำเช่นนี้อีก

“อยากให้ผมลืมจริงๆ เหรอ”

“ฮะ ลู่หานอยากให้คุณลืมมันซะ เราเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกันก็พอแล้วล่ะ กลับไปหาแบคฮยอนเถอะฮะ ป่านนี้เขาอาจจะยังไม่ตื่นคุณควรจะรีบกลับไป” ถ้าคุณยังไม่คิดที่จะแต่งงานกับแบคฮยอน บางทีลู่หานอาจจะรั้งคุณไว้ก็ได้..... ชายหนุ่มโคลงศีรษะ ใบหน้าหล่อจัดมีสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะปล่อยลู่หานให้เป็นอิสระ เซฮุนหยิบเสื้อผ้าขึ้นสวมแล้วเดินออกมาจากห้อง จะอธิบายความรู้ตัวเองยังไงดีล่ะ มันจุกอยู่ในอกอธิบายไม่ถูก เขาร้องไห้ไม่ออกแต่มันทรมานกว่าการที่ได้ร้องไห้ออกมาเสียอีก ที่อย่างน้อยก็ได้ระบายความเสียใจออกมาบ้าง

ลู่หานนั่งชันเข่าบนเตียงคนตัวเล็กกอดเข่าตัวเองพลางหลับตาแล้วฟุบหน้าลงไป กลิ่นน้ำหอมที่เซฮุนชอบใช้ยังอบอวลอยู่ที่นี่อยู่เลย.... ทำไมถึงไม่รั้งเขาไว้น่ะเหรอ เพราะว่าลู่หานไม่ใช่คนที่เซฮุนรักไงล่ะ เซฮุนรักแบคฮยอน ถึงชายหนุ่มจะเคยบอกว่าชอบเขาแต่คำว่าชอบกับคำว่ารักมันต่างกันมากเลยนะ เขาไม่อยากทำลายงานแต่งงานที่เกิดจากความรักของสองคนนั้น ต้นรักที่เซฮุนและแบคฮยอนบรรจงปลูกถึงสี่ปี เขาไม่อยากเหยียบย่ำมันและอีกอย่างลู่หานไม่อยากผิดคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับแบคฮยอนด้วย

.

.

.

.

หลังจากทริปเที่ยวทะเลสิ้นสุด โอเซฮุนก็ไม่เคยกลับมาที่ร้านกาแฟที่คนตัวเล็กทำงานอีกเลย ลู่หานนั่งคอยชายหนุ่มทุกคืน บางครั้งเขานั่งรอจนเกือบเที่ยงคืนทว่ากลับไร้วี่แววการมาเยือนของชายหนุ่ม ลู่หานไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องนั่งคอยอีกคนด้วย ตอนที่อยู่ทะเลหลังจากวันนั้น เซฮุนก็ไม่คุยกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว มีบ้างที่พวกเขาเผลอมองหน้าและสบตากัน แต่ทุกๆ ครั้งเซฮุนจะถอนสายตาไปก่อนอยู่ร่ำไป วันนั้นเขาควรจะรั้งชายหนุ่มเอาไว้ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกไปจากห้องรึเปล่า ถ้ารู้ว่านั่นคือวันสุดท้ายที่เราสองคนจะได้พูดคุยกัน

“...ฮึก”

คิดถึง..... ลู่หานกำลังคิดถึงผู้ชายคนนั้น จนอยากจะบ้าตาย

คนตัวเล็กฟุบหน้าร้องไห้บนโต๊ะที่เขาและร่างสูงมักใช้เป็นที่พูดคุยกันประจำ

“มอคค่าแก้วนึงครับ ผมมาทันก่อนคุณจะปิดร้านใช่ไหมครับ” สี่วันสำหรับการหายหน้าหายตาไปเพื่อทบทวนบางสิ่ง และในที่สุดเขาก็ได้คำตอบ

“..ฮื่อ... ฮึก... ถึงคุณจะมาเลทกว่านี้ลู่หานก็จะรอคุณ....” คนตัวเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ช้าๆ พวกเขาสบตากัน ลู่หานได้เห็นรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของเขากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง หลังจากที่มันห่อเหี่ยวมาหลายวัน

“คุณหายไปไหนมา...หรือว่าเรื่องวันนั้นลู่หานทำให้คุณไม่พอใจ.... อื้อ!!!” โดนอีกฝ่ายประคองใบหน้าก่อนที่ชายหนุ่มจะมอบจุมพิตให้ ลู่หานหลับตาลงพร้อมกับน้ำตามากมายไหลริน..... เซฮุนจูบเปลือกตาบางของคนตัวเล็กแผ่วเบาและสุดแสนจะอ่อนโยน เขาเกลี่ยหยาดน้ำอุ่นร้อนบนใบหน้าลู่หานก่อนที่เขาจะโถมตัวกอดร่างเล็กอย่างเต็มรัก เซฮุนจูบต้นคอระหงสูดดมกลิ่นกายที่เขาโหยหาตลอดหลายวัน

ร่างสูงไม่ได้ไปไหน เขายังอยู่ที่เดิม เขาแอบมองสองแม่ลูกอยู่ด้านนอกร้านภายในรถของเขา เซฮุนแค่ต้องการความแน่ใจอะไรบางอย่างว่าสิ่งที่เขาตัดสินใจ เขาไม่ได้ตัดสินใจผิดพลาด แต่แล้วสุดท้ายเขาก็ทนความคิดถึงไม่ไหว....

ลู่หานรอคอยเขาทุกคืนเช่นเดียวกับที่เขาแอบมองคนตัวเล็ก จนกระทั่งไฟในร้านทุกดวงดับลงเมื่อลู่หานแน่ใจแล้วว่าการรอคอยในคืนนี้ล้มเหลว

“เปล่าครับ...ผมเข้าใจคุณ” คุณขอให้ผมลืมเรื่องระหว่างเราสองคนในคืนนั้น แต่จากที่ผมสังเกตจากสายตาของคุณ คุณไม่ได้ต้องการแบบที่คุณพูดเลยลู่หาน สายตาของคุณน่ะกำลังต้องการผมอยู่ตลอดเวลา แต่เพราะข้างกายของผมมีแบคฮยอนคุณถึงได้ยอมเป็นฝ่ายเสียใจ ผมเลวที่นอกใจแบคฮยอนและเลวที่ทำเหมือนให้ความหวังคุณ ผมอยากบอกคุณว่าผมไม่ได้ตั้งใจลู่หาน สิ่งที่ผมทำกับคุณมันเกิดจากความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณจริงๆ

“คุณเซฮุน...นั่งรอก่อนนะเดี๋ยวลู่จะไปทำมอคค่ามาให้” คนตัวเล็กหน้าขึ้นสี ขณะผละตัวจากอ้อมกอดชายหนุ่ม ก่อนที่ลู่หานจะขยับปลายเท้าเดินไปทางเคาน์เตอร์เพื่อจะทำเครื่องดื่มที่อีกคนสั่งพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

“เดี๋ยวก่อนครับ! ผมมีบางอย่างอยากจะขอร้องคุณ” หันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง เซฮุนก้มหน้ามองพื้นก่อนที่ใบหน้าหล่อจัดจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเจ้ากวางน้อย ลู่หานกำลังกลัวสิ่งที่ชายหนุ่มร้องขอเพราะเซฮุนมีสีหน้าตึงเครียดผิดไปจากนาทีที่แล้ว

“ผมอยากให้คุณมางานแต่งงานของผมกับแบคฮยอน....” มันคือสิ่งที่เขาคิดทบทวนมาตลอดหลายวัน ในที่สุดก็สามารถพูดออกมาได้สักที เขาหวังว่าลู่หานจะมางานแต่งงานของเขากับแบคฮยอนในฐานะเพื่อนเจ้าสาว วันที่เขาเป็นฝั่งเป็นฝากับคนดีๆ อย่างแบคฮยอน คนที่ดูแลเขามาตลอดสี่ปีในขณะที่เขาป่วย คอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างเขาเสมอมา เขาผิดเองที่ปันใจให้ลู่หาน.... เขาคิดทบทวนดีแล้ว

เขาจะแต่งงานกับแบคฮยอน ถึงแม้ว่าเขาในตอนนี้กำลังตกหลุมรักลู่หาน เขากำลังพยายามตัดใจจากคนตัวเล็ก ถึงมันจะทำได้ยากเหลือเกิน แต่มันคงไม่ดีแน่หากแบคฮยอนรู้เข้า...ว่าเขากำลังรักคนอื่น และที่เขาขอร้องลู่หานให้มาร่วมงานในฐานะเพื่อนเจ้าสาวก็เพราะเขาต้องการเห็นหน้าลู่หานเป็นครั้งสุดท้ายในระยะใกล้ให้ได้นานที่สุด

เพราะหลังจากวันนี้เขาคงไม่ได้มานั่งดื่มกาแฟที่ร้านแห่งนี้อีก

“....” โอเซฮุนกำลังร้องขอในสิ่งที่ลู่หานไม่อยากทำมันเลย

“ผมอยากให้คุณเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้แบคฮยอนจะได้ไหมครับ”

“....ฮะ ลู่หานจะเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้แบคฮยอน” ถ้ามันคือสิ่งที่โอเซฮุนต้องการเขาก็จะทำแม้หัวใจของเขานั้นจะแหลกละเอียดสักเพียงใดในยามนี้ คนตัวเล็กเดินตัวแข็งทื่อมาที่เคาน์เตอร์เพื่อจัดการชงมอคค่าให้ชายหนุ่มดื่ม เขาไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว

เซฮุน...เราไม่เข้าใจว่านายคิดกับเรายังไงกันแน่ นายกอด นายจูบ แล้วนายก็ทำเราเสียใจ นายมันใจร้าย!

ในเมื่อนายอยากเล่นตลกกับหัวใจเรานักล่ะก็.....เราก็จะยอมเป็นตัวตลกของนาย......จนกว่านายจะเบื่อของเล่นชิ้นนี้....โอเซฮุน

.

.

.

.

“ชุดนี้ฉันว่ามันไม่เหมาะกับนายอะ...” เซฮุนถูกบังคับให้ลองชุดเจ้าบ่าวเป็นสิบกว่าครั้งได้มั้ง แต่สุดท้ายก็ลงอีหรอบเดิมนั่นคือแบคฮยอนยังไม่พึงพอใจคนร่างบางจัดการทุกอย่าง ทั้งของชำร่วย ชุดแต่งงาน สถานที่จัดงาน รวมทั้งลิสต์รายชื่อแขก เซฮุนเพียงแค่เออออตามแบคฮยอน อีกฝ่ายว่าไงเขาก็ว่าตามเพราะไม่อยากขัดใจอีกฝ่าย เขาอยากให้แบคฮยอนมีความสุขและพอใจที่สุดในวันสำคัญของชีวิต

“แบค...ผมว่าชุดนี้มันก็ดูโอเคนะครับ ผมว่าผมชอบชุดนี้...” เขาว่าชุดทักซิโด้สีครีมตัวนี้ที่เขาใส่อยู่มันก็โอเคแล้วนะสำหรับเขา

“แต่ฉันไม่ชอบนิ ไหนนายบอกจะตามใจฉันทุกอย่างไง!” เซฮุนถอนหายใจให้กับความดื้อรั้นของว่าที่เจ้าสาว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มส่งมาให้แบคฮยอนหวังว่าอีกฝ่ายจะใจเย็นลง ผลปรากฏว่าไม่ แบคฮยอนเดินหน้าบึ้งตึงเตรียมเดินออกมาจากร้านเวดดิ้งชายหนุ่มรีบวิ่งไปคว้าเรียวแขนเล็กไว้ได้ทันท่วงที ก่อนร่างบางจะเดินไปถึงประตู ชายหนุ่มออกแรงดึงอีกคนเข้ามากอด

“แบคฮยอนผมขอโทษ เอาเป็นว่าผมจะตามใจคุณทุกอย่างจะให้ผมลองชุดอื่น จนกว่าจะถูกใจคุณก็ได้นะไม่เป็นไร”

“ไม่จำเป็น... บางทีฉันก็คิดนะว่าฉันเรื่องมากเกินไป สองสามวันมานี้ฉันแทบจะบังคับนายทุกอย่าง ฉันขอโทษนะเซฮุน ไม่โกรธฉันนะ ฉันเองที่เรื่องมาก...” เพราะเรื่องของอู๋อี้ฟานจึงทำให้เขาเห็นอะไรก็ไม่พอใจไปเสียหมด เขาหวาดกลัวผู้ชายคนนั้น คลิปวีดีโอนั่นเขาจะหาทางทำลายมันโดยเร็วที่สุด แบคฮยอนคลี่ยิ้มน่ารักกลบกลื่นความคิดตัวเองทั้งๆ ที่เขาแทบจะยิ้มไม่ออก แบคฮยอนอยากจัดงานแต่งงานให้เสร็จโดยเร็ว อยากใช้ชีวิตคู่กับคนที่เขารัก เขาหวาดกลัวลู่หานและละอายกับสิ่งที่ทำลงไป แต่ทั้งหมดเกิดจากความรักล้วนๆ ถึงได้ยอมโดนตราหน้าว่าเป็นคนเลว

“แบค...ผมมีความสุขเวลาที่เห็นคุณยิ้ม ผมจะไม่ทำให้คุณเสียน้ำตาเพราะผมเด็ดขาด” แบคฮยอนฉงนคิด

โอเซฮุนจู่ๆ ก็พูดอะไรออกมา?

“นายคือความสุขของฉันโอเซฮุน...” เขย่งปลายเท้าขึ้น ก่อนจะจรดปากอิ่มลงบนริมฝีปากของร่างสูง แบคฮยอนซบหน้าแนบอกแกร่งโดยมีมือสากทำหน้าที่ลูบหัวเจ้าลูกหมาขี้อ้อนตัวนี้เบาๆ ในขณะที่ความคิดของชายหนุ่มลอยเตลิดไปหาคนที่กำลังทำงานอยู่ภายในร้านกาแฟร้านประจำของเขา เซฮุนคิดว่าเขาควรเลิกดื่มกาแฟ.... ความคิดถึงของเขาที่มีต่อพนักงานที่ชื่อลู่หานอาจจะลดน้อยถอยลงไปได้บ้างไม่มากก็น้อย

ตกเย็นเซฮุนขับรถพาแบคฮยอนมาทานดินเนอร์ด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศแสนโรแมนติก ภายในภัตตาคารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู ก่อนที่ชายหนุ่มจะขับรถพาแบคฮยอนกลับมาส่งที่บ้านอีกฝ่ายในเวลาเกือบสามทุ่ม กระแสสายลมเอื่อยเฉื่อยทว่ามันกลับหนาวจับใจเนื่องจากฤดูหนาวที่ใกล้จะกลับมาเยือนอีกครั้ง สรรพสิ่งหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปตามวัฏจักร เขาอดไม่ได้ที่จะจอดรถซุ่มมองลู่หานและเซจุนเหมือนที่เคยชอบทำ เด็กน้อยกำลังวิ่งไล่จับคุณแม่แต่ก็มีบุคคลที่สามเข้ามาร่วมฉากด้วยนั่นคืออู๋อี้ฟาน เซฮุนกัดฟันกรอดเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่เขาไม่ค่อยชอบขี้หน้าบังอาจแตะเนื้อต้องตัวคนตัวเล็กถึงจะแค่จับมือก็เถอะ แม้การสัมผัสมันก็ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจแต่มันเป็นเพียงอุบัติเหตุ เขาก็ไม่ชอบใจอยู่ดี คิ้วเข้มขมวดกันเป็นปม หงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นชายหนุ่มคนนั้นใกล้ชิดคนตัวเล็ก เซฮุนอยากเดินเข้าไปอุ้มลู่หานออกมาจากร้าน

ลมหายใจร้อนผ่าวถูกระบายออกมาด้วยจังหวะหนักหน่วง เขาควรกลับบ้านและนอนหลับพักผ่อนซะจะได้เลิกฟุ้งซ่าน หากแต่เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้อยู่ดี เพราะเขายังไม่อยากขับรถจากสองแม่ลูกคู่นั้นมา หากยังไม่เห็นว่าลู่หานและเซจุนขึ้นไปพักผ่อนชั้นบนและไฟในร้านดับลงจนหมด เซฮุนนั่งรออยู่ภายในรถจนกระทั่งเข็มสั้นของนาฬิกาข้อมือเดินมาหยุดที่เลขสิบส่วนเข็มยาวหยุดที่เลขหก อู๋อี้ฟานย่ำเท้าเดินออกมาจากร้านโดยมีลู่หานเดินตามมาส่งชายหนุ่ม ไม่เข้าใจทำไมลู่หานต้องยิ้มหวานให้หมอนั่นขนาดนั้นด้วย! เซฮุนมองเขม็งไปที่คนตัวเล็กและอู๋อี้ฟาน เขาไม่อยากยอมรับเลยว่าเขากำลังหึง แต่มันคือความจริง เขาต้องทนดูการร่ำลาที่นานเกินเหตุ มองดูสองคนนั้นส่งยิ้มให้กันอยู่นานสองนาน เซฮุนเบือนหน้าจากภาพบาดตานั่นเป็นระยะจนในที่สุดอู๋อี้ฟานก็ขับรถกลับ ชั่ววินาทีนึงที่สายตาของลู่หานมองมายังรถมาเซราติซึ่งจอดแอบอยู่ตรงหัวมุม จากนั้นคนตัวเล็กก็เดินกลับเข้าไปในร้าน จัดการล็อกกุญแจประตู ไม่นานนักไฟทุกดวงของชั้นล่างก็ถูกดับลง

“ฝันดี....ลู่หาน....เซจุน” เอนหลังพิงเบาะรถที่ถูกปรับเอนอย่างพอดีเพื่อคลายความปวดเมื่อย เซฮุนมองตรงขึ้นไปยังชั้นสองของตัวอาคารด้านบนไฟดวงสุดท้ายกำลังถูกปิดลงหลงเหลือเพียงความมืดมิด

.

.

.

.

ลู่หานนำผ้าม่านกลับเข้าที่ของมัน คนตัวเล็กเองก็สังเกตมาสักพักแล้วล่ะ เพียงแต่ไม่แนใจว่านั่นใช่รถของโอเซฮุนรึไม่ จนเมื่อชั่วโมงก่อนอู๋อี้ฟานเป็นคนบอกเขาว่านั่นคือรถของโอเซฮุนจริงๆ เพราะอู๋อี้ฟานจำป้ายทะเบียนรถของอีกคนได้แม่นยำ เขาทำเป็นไม่สนใจรถคันนั้น ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในร้านและพาเซจุนขึ้นมานอนพักผ่อนด้านบนตามวิสัยปกติ ลู่หานแกล้งปิดไฟห้องนอน ไม่กี่นาทีรถมาเซราติคันดังกล่าวก็ขับล่าถอยออกไป คนตัวเล็กล้มตัวนอนค่อยๆ หลับตาลงในขณะที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกง่วงสักนิดเดียว ลู่หานสัมผัสได้ว่าเปลือกตาตัวเองมันเริ่มร้อนขึ้น เขาไม่อยากเสียน้ำตาเพราะผู้ชายคนนั้นเลย

หากแต่มันคือคำขอร้อง..... ที่ไม่สมหวัง

ลู่หานปาดซับน้ำตาของตัวเองทิ้ง อีกไม่กี่วันแล้วสินะที่โอเซฮุนจะเข้าพิธีแต่งงานภายในโบสถ์กับแบคฮยอน คนตัวเล็กหันหน้าตะแคงตัวนอนกอดเซจุน ตลอดหลายคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ และค่ำคืนแสนยาวนานนี้ก็เป็นอีกคืนนึงที่คนสวยข่มตาหลับไม่ลงถึงจะพยายามสักแค่ไหนก็ตาม เมื่อหลับตาลงโอเซฮุนก็เข้ามาอยู่ในห้วงความคิดของเขาแทบจะทันที ทั้งในยามตื่นหรือในยามที่เขาหลับตา จนสุดท้ายลู่หานก็ทำได้แค่นอนฟังเสียงลมหายใจเข้าออกของเจ้าตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจอย่างเงียบๆ ส่วนอีกคนป่านนี้คงจะนอนหลับฝันหวานไปแล้วละมั้ง

เซฮุนนายจะมาแอบมองเรากับลูกเพื่ออะไร.... ถ้านายคิดถึงเรากับลูก ทำไมถึงไม่เข้ามาในร้านล่ะ? หรือที่นายทำไปทั้งหมดเป็นเพียงแผนการของนายที่อยากหลอกปั่นหัวเราเล่น ถ้าสิ่งที่เราคิดมันเป็นเรื่องจริง เราอยากบอกนายว่า... นายทำมันสำเร็จโอเซฮุน นายกำลังทำให้เราเกือบเป็นบ้าเพราะนายอีกครั้ง

.

.

.

.

หลังจากเตรียมงานเกือบสามอาทิตย์ พิธีสำคัญก็เริ่มต้นขึ้นในช่วงเช้าก่อนเวลาเก้าโมง เซฮยองและทางครอบครัวของแบคฮยอนได้เชิญแขกเหรื่อมาร่วมงานพิธีสมรสอย่างเนืองแน่น งานแต่งงานระหว่างโอเซฮุนและพยอนแบคฮยอนถูกจัดขึ้นภายในโบสถ์ซึ่งเป็นโบสถ์ที่มีความวิจิตรสวยงามสไตล์สถาปัตยกรรมตะวันตก ที่สำคัญสถานที่แห่งนี้ยังตั้งอยู่ใจกลางเมืองสะดวกต่อผู้มาร่วมงานคิมจงอินพร้อมด้วยภรรยาตัวเล็กโค้งเคารพเซฮยองอย่างสุภาพ เธอพยักหน้าให้พวกเขาทั้งสองคน

“ยินดีด้วยครับคุณเซฮยองที่จับคนรวยๆ ให้ลูกชายคุณได้” คำพูดของร่างสูงโปร่งผิวแทนทำให้เธอหน้าตึงพร้อมถลึงตาใส่ชายหนุ่มรุ่นราวคราวลูกแทบจะทันที เดือดร้อนคยองซูต้องขอโทษขอโพยแทนผู้เป็นสามี

“นี่นายพูดบ้าอะไรเนี่ย! ขอโทษแทนจงอินด้วยครับ เขาพูดเล่นน่ะครับอย่าถือสาเขาเลย”

“ทีหลังหัดสั่งสอนสามีหนูให้มากกว่านี้หน่อยนะ” เธอไม่อยากเชิญเพื่อนของลูกชายคนนี้มาหรอก ถ้าไม่ติดว่าคิมจงอินเป็นหุ้นส่วนบริษัทของลูกชายเธอ

“ครับ...มานี่เลยจงอิน!” เดินลากพ่อสามีตัวดีมาอีกทางเพื่อสั่งสอน ถึงแม้ว่าตนจะคิดแบบเดียวกันกับที่จงอินพูด แต่มันก็ไม่เหมาะสมหากพูดแบบนั้นกับผู้ใหญ่

“นายน่ะ ทีหลังอย่าปากหมาแบบนี้อีกนะ! แม่ของเซฮุนเขาเป็นผู้ใหญ่ นายพูดแบบนั้นกับผู้ใหญ่ไม่ได้นะเข้าใจไหม”

“คร้าบคุณเมีย มันอดไม่ได้นิเห็นแล้วคันปาก นี่ถ้าเดี๋ยวผมต้องเห็นไอ้เซฮุนมันสวมแหวนให้แบคฮยอนละก็ หึ...ผมคงเบื่อและเซ็งยิ่งกว่าตอนนี้มาก”

“เฮ้อ...แล้วจะทำไงได้เล่า” ร่างเล็กถอนหายใจทิ้งด้วยความเหนื่อยหน่าย

“ว่าแต่ลู่หานล่ะ...ได้ข่าวว่าถูกเชิญให้เป็นเพื่อนเจ้าสาว ผมโคตรไม่เข้าใจไอ้เซฮุน มันทำแบบนี้ทำไมวะ? อยากเอาค้อนไปทุบหัวมันแรงๆ จะได้จำเมียจำลูกตัวเองได้สักที” จงอินทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ซึ่งถูกประดับตกแต่งอย่างสวยงาม ด้วยผ้าสีขาวสลับสีทองที่ถูกผูกกันเป็นกันโบว์ตรงพนักพิง

“ฉันก็ไม่รู้....เห็นพี่คริสบอกว่าจะขับรถมาส่งลู่หาน ไหงยังไม่มาถึงอีกก็ไม่รู้? แต่ฉันว่าจะมาเร็วหรือช้ามันไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ จงอินนายก็รู้นิ....เซฮุนแต่งงานวันนี้” คนตัวเล็กนั่งลงเคียงข้างสามี พร้อมบรรดาแขกเหรื่อทั้งหลายเมื่อเจ้าบ่าวปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าแท่นประกอบพิธีในชุดทักสิโด้สีครีมยามถึงฤกษ์

“ขอเชิญทุกท่านในที่ประชุมยืนขึ้นต้อนรับขบวนเจ้าสาว” เสียงบาทหลวงประกาศ ทุกคนที่มาร่วมพิธีต่างยืนขึ้นเพื่อต้อนรับเจ้าสาวของงานวันนี้ แบคฮยอนมีใบหน้าเปื้อนยิ้มในมือถือช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ ร่างบางอยู่ในชุดทักสิโด้สีครีมเดินเคียงข้างมาพร้อมกับบิดาที่อยู่ในชุดสูทสีดำ ด้านหลังมีเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงคอยโปรยกลีบดอกไม้ในตะกร้าเดินตามเจ้าสาว เรียกรอยยิ้มจากกบรรดาแขกในงาน แบคฮยอนเดินมาหยุดด้านหน้าลานพิธี เซฮุนยิ้มอบอุ่นให้เจ้าสาวของเขา อีกใจนึงก็นึกภวังค์ถึงใครอีกคนที่ป่านนี้ยังไม่เห็นหน้า หรือว่าอีกคนจะไม่มา...

“ใครเป็นผู้มอบเจ้าสาว” บาทหลวงอ่านคัมภีร์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเซฮุนสลับกับแบคฮยอน

“ข้าพเจ้านายพยอนแบคโฮ ในฐานะบิดาเจ้าสาวเป็นผู้มอบ” เซฮุนเห็นบาทหลวงพยักหน้าให้บิดาของแบคฮยอน เขากำลังรอคอยใครบางคนด้วยใจจดจ่อ

ลู่หาน...ฉันอยากเห็นหน้าเธอตอนนี้

ก่อนที่เขาจะตัดใจจากลู่หานอย่างเด็ดขาดเสียที ต่อไปเขาคงไม่ได้คอยแอบมองอีกคนภายในรถอีกแล้ว รวมถึงรสชาติกาแฟนุ่มละมุนลิ้นฝีมือของลู่หานเขาก็คงจะไม่ได้ดื่มมันอีก เสียงที่ทุกคนเปล่งออกมานั้นล้วนสร้างความอึดอัดให้แก่เขา จนในที่สุดชายหนุ่มก็มีอาการเวียนศีรษะ ร่างสูงนิ่วหน้าแต่เขาต้องฝืนยิ้มอบอุ่นให้เจ้าสาวเพื่อให้ร่างบางรู้สึกใจชื้นเพราะอีกฝ่ายมีสีหน้ากังวลเมื่อเห็นว่าร่างสูงผิดปกติไปเหมือนไม่ค่อยสบาย

“ขอเชิญนั่งลง” เซฮุนเดินมารับแบคฮยอน ร่างบางควงแขนร่างสูงจากนั้นพวกเขาก็เดินมาหยุดบริเวณด้านหน้าแท่นพิธีและบาทหลวง

“ท่านสุภาพชนทั้งหลายพวกเราได้มาชุมนุมกันที่พระวิหารนี้ ต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อเป็นสักขีพยาน แด่พวกเขาทั้งสองในพิธีมงคลสมรสอันบริสุทธิ์พระเจ้าทรงตั้งการสมรสให้เป็นสิ่งบริสุทธิ์เพื่อสวัสดิภาพและความสุขสำราญแห่งมนุษยชาติ...” บาทหลวงยังคงอ่านคัมภีร์ไปเรื่อยๆ พีธีกำลังดำเนินต่อไปตามที่ใครหลายๆ คนคาดการณ์ไว้อย่างที่สมควรจะเป็น

“พระผู้เป็นเจ้าทรงประกาศว่าเหตุฉะนั้น ผู้ชายจึงละบิดามารดาของตนไปผูกพันอยู่กับภรรยาและเขาทั้งสองจะเป็นเนื้ออันเดียวกัน พระองค์ทรงสอนคู่สมรสให้ทะนุถนอมกันด้วยความรัก ให้ยกย่องนับถือกันอย่างสมควรช่วยแบ่งเบาภาระของกันและกันในความมั่นคง และความอ่อนแอของชีวิตหนุนจิตชูใจกันในคราวเจ็บป่วย ทุกข์ยากและเศร้าโศก อยู่กินด้วยกันด้วยความสัตย์ซื่อขยันหมั่นเพียรในการทำมาหาเลี้ยงชีพในทางที่ชอบ เพื่อจะได้มาซึ่งสิ่งต่างๆ อันจำเป็นแก่การครองชีวิตสำหรับครอบครัวของตน ทั้งจะอธิษฐานและส่งเสริมซึ่งกันและกัน ฝ่ายจิตวิญญาณเพื่อชีวิตจะได้ครบบริบูรณ์ด้วยพระคุณของพระองค์” ร่างสูงหันหลังกลับไปกวาดสายตามองรอบๆ ผลปรากฏว่ายังคงไร้เงาของลู่หาน ด้านหลังของชายหนุ่มเต็มไปด้วยบรรดาแขกที่เขาไม่รู้จัก และมีบ้างที่ร่างสูงคุ้นหน้าคุ้นตานั่งเรียงแถวกันเต็มทุกเก้าอี้ แขกในงานจับกลุ่มซุบซิบเมื่อเห็นว่าเจ้าบ่าวเริ่มมีท่าทีวอกแวก รวมถึงแบคฮยอนเช่นกันที่กำลังกังวลใจอยู่ลึกๆ ร่างบางมีลางสังหรณ์บางอย่างซึ่งมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“ข้าแด่พระเจ้าพระบิดาของมนุษยชาติพระองค์ทรงตั้งการสมรสอันศักดิ์สิทธิ์ และมีระเบียบไว้สำหรับมนุษย์โมทนาขอบพระคุณพระองค์ ที่ทรงโปรดให้ข้าพระองค์ทั้งหลายมีชีวิตอยู่มาจนถึงบัดนี้ และได้มีโอกาสเข้ามาร่วมแสดงความความชื่นชมยินดีกับชายทั้งสองคนนี้ในพิธีสมรสของพวกเขา ข้าแต่พระเจ้าขอพระองค์ทรงโปรดนำคู่สมรสที่เขาได้ให้คำมั่นสัญญา และปฏิญาณต่อกันและกันด้วยความจริงใจถ่อมใจ และเคารพยำเกรงพระองค์ ผู้ทรงเป็นเจ้าของชีวิตของเขา” แบคฮยอนสะกิดร่างสูงให้หันกลับมาสนใจพิธี เซฮุนเหงื่อแตกซก ชายหนุ่มใบหน้าซีดเซียว เขากำลังอึดอัด ไม่คิดว่าการเข้าพิธีแต่งงานกับแบคฮยอนเขาจะรู้สึกลำบากใจเพียงนี้

เขาอยากตอบแทนสิ่งที่แบคฮยอนทำให้เขาตลอดสี่ปีที่ผ่านมา....

ทำไมมันถึงได้ทรมานขนาดนี้กับการแต่งงานกับคนที่เรา

ไม่ได้รัก

พอลู่หานเข้ามาเขาก็....ผิดแปลกไปจากเดิม หัวใจของเขาถูกแบ่งเป็นสองจนกระทั่งหัวใจของเขามีเพียงลู่หานคนเดียว ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่อยากทำให้แบคฮยอนเสียใจ

“เจ้าบ่าวเจ้าสาวท่านทั้งสองตั้งใจที่จะร่วมชีวิตเป็นสามีภรรยากัน ตามพระประสงค์ของพระเจ้าจงให้คำมั่นสัญญาและปฏิญาณต่อกันจำเพาะพระพักตร์พระเจ้า และต่อหน้าสุภาพชนในที่นี้ ว่าท่านทั้งสองจะเอาใจใส่เลี้ยงดูกัน จะร่วมทุกข์ร่วมสุขกันด้วยความอดทน และจะรักษาบัญญัติแห่งชีวิตรมรสที่พระเจ้าทรงตั้งไว้ด้วยความเพียรพยายาม ถ้าท่านมีความตั้งใจเช่นนั้นจงให้คำสัญญาและปฏิญาณต่อกันด้วยความจริงใจ” เซฮุนหันกลับมาที่แท่นพิธีตามความต้องการของว่าที่เจ้าสาว ร่างบางบีบแขนร่างสูงเพื่อเรียกสติอีกคน พวกเขาหันมาสบตากันเป็นเวลาสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองบาทหลวง

“ข้าพเจ้านายโอเซฮุน ขอสัญญาและปฏิญาณต่อพระผู้เป็นเจ้าและต่อสุภาพชนในที่นี้ว่าข้าพเจ้ายินดีและเต็มใจรับนายพยอนแบคฮยอนเป็นภรรยาของข้าพเจ้า ไม่ว่าจะมั่งมีหรือยากจน ไม่ว่าทุกข์หรือสุข เจ็บป่วยหรือสุขสบายข้าพเจ้าจะเป็นสามีที่รักใคร่และสัตย์ซื่อต่อผู้เป็นภรรยาตลอดไป”

“ข้าพเจ้านายแบคฮยอนขอสัญญาและปฏิญาณต่อพระผู้เป็นเจ้า และต่อสุภาพชนในที่นี้ว่าข้าพเจ้ายินดีและเต็มใจรับนายโอเซฮุนเป็นสามีของข้าพเจ้า ไม่ว่าจะมั่งมีหรือยากจน ไม่ว่าทุกข์หรือสุข เจ็บป่วยหรือสุขสบายข้าพเจ้าจะเป็นภรรยาที่รักใคร่และสัตย์ซื่อต่อผู้เป็นสามีตลอดไป” แบคฮยอนวาดยิ้ม มือเรียวถูกส่งมาให้ชายหนุ่ม เซฮุนหยิบแหวนทองคำขาวออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยใบหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มมองแหวนในมือสลับกับมือเรียวของเจ้าสาวเกือบนาที

“เซฮุนนายสวมให้ฉันสักทีสิ!” ร่างสูงคว้ามือแบคฮยอนมาจับ ร่างสูงกำลังต่อต้านกับบางอย่างในใจ ระหว่างความรักกับความถูกต้องเขาควรเลือกสิ่งไหน ถ้าเขาสวมแหวนวงนี้ให้อีกคนนั่นก็ถือว่าเขากับแบคฮยอนเป็นสามีภรรยากัน ความคิดเหล่านั้นจบลง เมื่อชายหนุ่มตัดสินใจจะสวมแหวนบนนิ้วนางของแบคฮยอนเสียงแขกเหรื่อดังระงม เมื่อจู่ๆ ก็มีเด็กผู้ชายหน้าหวานละหม้ายหญิงสาวเดินเข้ามาภายในโบสถ์ เซฮุนหันไปมองที่ประตูทางเข้าโบสถ์ ชายหนุ่มเบิกตาโพลงพร้อมเสียงหัวใจที่เต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

ลู่หาน!!!!

เคร้ง!!!

แหวนทองคำขาวในมือหล่นลงตกกระทบพื้นปูน

คนตัวเล็กปรับสีหน้าไม่ถูกเมื่อเขาโดนทุกคนจับจ้อง บางคนก็เอ่ยนินทา ลู่หานมาสายเกินไปรึเปล่า ทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าเดินเข้างานหลังจากอู๋อี้ฟานขับรถมาส่งที่นี่ คนตัวเล็กดวงตาไหววูบยามสบตาดวงตาคมทรงเสน่ห์ ลู่หานสอดส่ายสายตามองหาที่นั่งทว่าทุกเก้าอี้ภายในงานถูกจับจองหมดแล้ว คนตัวเล็กเริ่มไปไม่เป็นไม่รู้ว่าควรปรับสีหน้าอย่างไร ต้องวางตัวแบบไหน ดวงตากวางหม่นแสงลง ลู่หานค่อยๆ เดินมาที่แท่นพิธี คนตัวเล็กตัดสินใจย่อตัวลงก้มเก็บแหวนส่งให้ชายหนุ่ม ท่ามกลางความตกใจของทุกคนในงาน

“แหวนของคุณ...คุณสวมมันให้แบคฮยอนสิฮะ” น้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งๆ ที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างที่สุดแล้ว เซฮุนแบมือรับวัตถุสีเงินขณะจ้องมองใบหน้าคนตัวเล็กอย่างไม่คลาดสายตาด้วยความคิดถึงจับขั้วหัวใจ

“ต่อไป....กรุณาอย่าเล่นตลกกับหัวใจคนอื่นอีกเลยนะฮะ...ฮึก....ดูแลภรรยาของคุณให้ดีๆ ทำให้เขามีความสุข...ฮื่อ....ลู่..อยากจะบอกคุณว่า...ลู่และเซจุนรักคุณนะ” คนตัวเล็กฝืนกายวิ่งออกมาจากที่นั่น เขาไม่รู้ว่าควรจะอยู่ตรงนั้นต่อไปเพื่ออะไร เขาไม่อยากเห็นเซฮุนแต่งงานกับคนอื่น ทีแรกคิดว่าตัวเองจะทำใจได้ แต่ผลปรากฏว่าเขาทำใจไม่ได้อยู่ดี แค่ฝืนตัวเองมาร่วมงานก็ทรมานแทบจะขาดใจ เขาคงทนอยู่ร่วมงานจนพิธีเสร็จสิ้นไม่ไหวหรอก

“ลู่หานเดี๋ยวก่อน!!!” เซฮุนถูกแบคฮยอนรั้งแขนไว้ ความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าสวย

ลู่หานใครเชิญนายไม่ทราบ!

“ทำพีธีต่อสิเซฮุน!” มือเรียวยื่นมาด้านหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง แบคฮยอนจิกสายตาใส่เซฮุนให้ทำในสิ่งที่ตนต้องการ

“ฉันทำไม่ได้....ขอโทษนะ” ถูกทิ้งให้ยืนเคว้งอยู่ด้านหน้าลานพิธี โอเซฮุนปล่อยเขาไว้ตรงนี้ตามลำพัง ร่างบางทิ้งช่อดอกไม้ในมือระคนหมดเรี่ยวแรง แบคฮยอนล้มทั้งยืนเขาร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่ตรงนั้น โดยมีเสียงนินทาจากแขกที่มาร่วมงานไม่ขาดสาย แบคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองเหมือนโดนตบหน้า ไม่สิ... เพราะมันเจ็บยิ่งกว่านั้นหลายร้อยเท่า

เพราะลู่หานคนเดียว! ทำไมต้องเสนอหน้ามาตอนนี้ด้วยนะ หึ...นี่คงเป็นแผนของแก!!!

“เซฮุน!! กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!”

“หนูแบคลูกใจเย็นๆ นะคะ” เซฮยองรีบเข้าไปช่วยประคองร่างบาง แต่กลับโดนร่างบางผลักพร้อมสาดวาจาหักหาญน้ำใจ ดีนะที่จงอินกับคยองซูเข้าไปประคองเธอไว้ได้ทัน

“ไม่ต้องมายุ่ง! เพราะลูกชายคุณนั่นแหละที่ทำให้ทุกอย่างมันพัง!!!”

“แบคฮยอนเธอไม่ควรพูดกับคุณเซฮยองแบบนี้นะ!” คยองซูเป็นคนพูดตอกกลับ คนตัวเล็กส่งสายตาเอือมระอามองเจ้าสาวที่ถูกทิ้งกลางงานแต่ง ร่างบางพยุงตัวลุกขึ้นทั้งใบหน้าเปื้อนน้ำตา แบคฮยอนแสยะยิ้มให้พวกเขาก่อนจะเดินกระแทกไหล่เล็กไปหาครอบครัวของตนเอง จนทำให้คยองซูเซผงะเล็กน้อย

“ปล่อยเขาไปเถอะ” เธอเองก็รู้สึกปลงตก อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดเถอะ เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่อาจจะฝืนชะตากรรมได้ เซฮุนคงเกิดมาคู่กับลู่หาน ไม่ว่าเธอจะจับทั้งคู่แยกกันอย่างไร สุดท้ายทั้งคู่ก็โคจรกลับมาเจอกันและรักกันอยู่ดี

“ขอบใจลูกทั้งสองมากนะ”

“ครับ...” คยองซูยิ้มบางๆ ส่งให้ หลังเอ่ยรับคำขอบคุณจากเธอ

“ป้าฮัน เรากลับกันเถอะ” หญิงชราพยักหน้ารับคำเจ้านาย เธอประคองเซฮยองมาที่รถซึ่งจอดอยู่บริเวณด้านหน้าโบสถ์เนื่องจากงานแต่งงานล่มไม่เป็นท่าจะอยู่ต่อไปก็รังแต่จะสร้างความอับอาย

.

.

.

.

ลู่หานกะพริบตาไล่หยาดน้ำอุ่นร้อนที่ไหลบ่าจากดวงตาคู่โศก เขาวิ่งออกมาจากโบสถ์แห่งนั้นไกลพอสมควร คนตัวเล็กดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทาง สะอื้นร้องไห้ตัวโยนพลางหอบหายใจ ก่อนที่ตาโตจะผันหน้ามาเห็นรถยนต์คันนึงขับเคลื่อนมาด้วยความเร็วสูง จริงสิตอนนี้ เรา... เมื่อมองดูไปรอบๆ ก็พบว่าเขากำลังยืนอยู่บนถนน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและเกินจะตั้งตัวได้ทัน แสงไฟสว่างวาบจนทำให้เขารู้สึกแสบตา ลู่หานหรี่ตาลงพร้อมรับความเจ็บปวดที่ร่างกายกำลังจะได้เผชิญ

พลั่ก!!!!

เอี๊อดดดดดด!!!!

รถยนต์คันดังกล่าวเบรกกะทันหันล้อยางเสียดสีไปกับพื้นถนนเสียงดังสนั่นทั่วบริเวณ ส่งผลให้พื้นถนนคอนกรีตเกิดเป็นรอยลากยาว คนขับรีบโทรแจ้งตำรวจและรถพยาบาลมายังที่เกิดเหตุ ดีนะที่เขาไม่ได้ชนเด็กหน้าหวาน โชคดีที่มีผู้ชายอีกคนมาช่วยไว้ทันและดูจากอาการชายหนุ่มคนนั้นคงจะสาหัสอยู่ไม่ใช่เล่น

“เซฮุน....”

เซฮุน..เซฮุนมาช่วยเรา เลือด!!!

ลู่หานสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย คนตัวเล็กพอจะจำได้ลางๆ ว่าชายหนุ่มดึงเขาไปกอด ร่างสูงโดนรถเฉี่ยวแทนเขา จากนั้นพวกเขาก็กลิ้งกระเด็นมาที่ฟุตบาท ศีรษะของร่างสูงกระแทกเข้ากับขอบพื้นต่างระดับอย่างรุนแรง กระนั้นสองแขนแกร่งยังคงกอดรัดร่างของเขาไว้อย่างแน่นหนา

“....เซฮุน! ฟื้นสิ เซฮุน!! ฮื้อ” ไร้เสียงใดๆ จากริมฝีปากแห้งผาก ชายหนุ่มสลบเหมือดไปทันทีหลังศีรษะกระแทกของแข็ง “นายอย่าเป็นอะไรไปนะเซฮุน! ทำแบบนี้ทำไมกัน... ใครใช้ให้นายมาเจ็บตัวแทนเรา” ประคองศีรษะร่างสูงให้นอนบนตักตนเอง ยิ่งเห็นเลือดจำนวนมากไหลออกมาจากบาดแผลบริเวณหน้าผากของชายหนุ่ม เขาก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี รถพยาบาลนำตัวคนเจ็บส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ลู่หานนั่งกุมมือเซฮุนมาตลอดทาง เขาพยายามเรียกชายหนุ่ม พยายามปลุกอีกคนให้ฟื้นแต่ก็ไร้ผล


.

.

.

.


คนตัวเล็กนั่งรอโอเซฮุนอยู่ด้านนอกห้องฉุกเฉิน ลู่หานได้โทรศัพท์ตอนที่อยู่บนรถพยาบาลขณะนำตัวร่างสูงเข้ารับการรักษา เขาโทรบอกจงอินและคยองซู รวมทั้งอู๋อี้ฟาน เรื่องที่เขาประสบอุบัติเหตุจนเกือบโดนรถเฉี่ยวชน แต่เซฮุนกลับมาช่วยเขาไว้ได้ทันจนอีกฝ่ายต้องมารับบาดเจ็บแทน หมอและพยาบาลเข้าไปด้านในห้องฉุกเฉินนานเกือบชั่วโมง ลู่หานเห็นบุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้ที่มีสายน้ำเกลือระโยงระยางออกมาด้านนอก คนตัวเล็กรีบตามเข้าไปดูอาการร่างสูง เซฮุนยังคงนอนสลบบริเวณหน้าผากของชายหนุ่มมีผ้าก๊อซสีขาวพันปิดทับบาดแผล เซฮุนถูกเข็นมาที่ห้องพักผู้ป่วยเพื่อทำการพักฟื้น

“ลู่หานเซฮุนมันเป็นไงบ้าง” คิมจงอินและคยองซูเปิดประตูเข้ามาไม่ทันไร ร่างสูงโปร่งผิวแทนก็เริ่มต้นยิงคำถาม ชายหนุ่มมองเพื่อนหน้าหวานสลับกับคนป่วยบนเตียงอย่างห่วงใยลู่หานคงจะเสียใจมากกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ แต่ก็ดีแล้วที่เซฮุนไปช่วยไว้ทัน ถึงมันจะต้องรับเคราะห์แทนลู่หานก็เถอะ นี่คงเป็นบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด ถึงแม้ว่ามันจะความจำเสื่อม.... แต่สุดท้ายคนที่มันเลือกก็คือลู่หาน

“เมื่อกี้หมอเพิ่งออกไปนะ หมอบอกเราว่าเซฮุนปลอดภัยดีแล้วรอแค่ให้เขาฟื้น” ก่อนหน้าที่คิมจงอินพร้อมด้วยเจ้านายของเขาจะเข้ามาในห้อง คุณหมอเจ้าของไข้ เพิ่งเดินออกไปจากห้อง หลังจากเข้ามาบอกอาการของเซฮุนให้เขาฟัง

“ดีแล้วล่ะที่มันไม่เป็นไรมากไม่อย่างนั้นเธอต้องเสียใจมากแน่ ดูดิร้องไห้จนตาแดงไปหมดแล้ว” คนตัวเล็กส่งค้อนให้ร่างสูง ลู่หานหันกลับมาจ้องมองใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาดของคนป่วยบนเตียง

“ลู่หานโทรบอกคุณเซฮยองรึยัง” คยองซูเป็นฝ่ายซักถาม

“ยังเลยฮะ...ลู่ไม่มีเบอร์โทรของที่บ้านเซฮุน โทรศัพท์ของเซฮุนก็เสียหลังเกิดอุบัติเหตุ” ตอบน้ำเสียงเศร้าๆ กลับมา เมื่อทราบจากปากลู่หานแล้ว คยองซูจึงกดค้นหาเบอร์โทรของที่บ้านเซฮุนภายในสมาร์ทโฟน เขาเคยสอบถามเบอร์โทรศัพท์ของชายหนุ่มไว้ด้วย คยองซูจำได้ว่าเขาเมมไว้ในเครื่องตอนที่ไปเที่ยวทะเลด้วยกันครั้งก่อน

“เดี๋ยวฉันจัดการให้....ขอตัวออกไปคุยข้างนอกนะ” คนตัวเล็กพยักหน้า ลู่หานหน้าหงอยลง ถ้าแม่ของเซฮุนรู้เรื่องนี้เข้า ท่านคงไม่ชอบขี้หน้าเขายิ่งกว่านี้อย่างแน่นอน

“อย่าคิดมากดิ ฉันว่าท่านก็ใจอ่อนลงมาก ยิ่งถ้าได้รู้ว่าเซจุนเป็นหลานแท้ๆ บางทีท่านอาจจะยอมรับลู่กับลูกก็ได้ใครจะไปรู้ ส่วนเรื่องไอ้เซฮุนมันเป็นอุบัติเหตุคุณเซฮยองน่าจะเข้าใจ” คล้อยหลังภรรยาจงอินพูดปลอบใจลู่หาน ร่างสูงโปร่งล้มตัวนั่งลงบนโซฟา

“เราไม่ต้องการให้ใครมายอมรับเรากับเซจุนหรอก เรากลัวว่าท่านจะโกรธเราที่ทำให้ลูกชายเขาเจ็บตัวมากกว่า” กุมมือสากของคนป่วยด้วยมือทั้งสองข้าง มือของเซฮุนเย็นเชียบเลย ตาโตเพ่งพินิจองค์ประกอบทุกสัดส่วนบนใบหน้าชายหนุ่มที่มีสะเก็ดบาดแผลประปรายด้วยความเป็นห่วง

“ป๊า!!!!” เซจุนเปิดประตูเข้ามาพร้อมอู๋อี้ฟานและคยองซู เด็กน้อยวิ่งหน้าตาตื่นตรงเข้ามากอดมารดาที่กำลังนั่งเฝ้าไข้ผู้ที่ตนเรียกว่าป๊าชิดขอบเตียง ลู่หานฝืนยิ้มทักทายอู๋อี้ฟาน ฝ่ายนั้นคลี่ยิ้มส่งกลับมาให้คนสวยเช่นกัน

“ป๊าไม่สบายนะ.....เดี๋ยวป๊าก็ฟื้นมาเล่นกับเซจุนได้เหมือนเดิม” ลู่หานอุ้มแกมานั่งบนตัก คนตัวเล็กพยายามอธิบายให้เด็กน้อยฟังเพื่อให้แกคลายความกังวล ดูจากสีหน้าแล้วเซจุนคงเป็นห่วงป๊าของแกมาก เซจุนเอียงตัวโน้มใบหน้าลงจนใบหูเล็กๆ ของแกแนบกับหน้าอกของร่างสูง ก่อนที่เด็กน้อยจะระบายยิ้มสดใส

“ป๊ารีบๆ ฟื้นมาเล่นกับเซจุนน้า” ทุกคนในห้องหลุดยิ้มกับสิ่งที่เด็กชายตัวเล็กคนนี้ทำ อู๋อี้ฟานเข้าใจแล้วว่า...เขาไม่ควรยุ่งกับลู่หานอีก ครอบครัวนี้สมควรที่จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที ตอนแรกเขาคิดว่าจะพิชิตใจลู่หานได้ ทว่ามันกลับผิดคาด งานแต่งงานระหว่างแบคฮยอนและเซฮุนสุดท้ายก็ถูกยกเลิกไป ที่สำคัญเซฮุนยังเข้าไปช่วยลู่หานขณะมีภัย

อู๋อี้ฟานคงต้องตัดใจจากลู่หาน....มันคือสิ่งที่ถูกต้องและเขาสมควรทำมัน

“คุณคริส...ลู่หานขอบคุณนะฮะที่ช่วยไปรับเซจุนจากโรงเรียน แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำให้ลู่มาตลอด”

“ผมเต็มใจทำเพื่อคุณ....เพราะคุณก็เป็นเหมือนน้องชายของผมอีกคน” ทั้งห้องตกอยู่ในสถานการณ์เงียบงัน คิมจงอินส่งซิกทางสายตากับภรรยาตัวจ้อย อู๋อี้ฟานคงตัดใจจากลู่หานแล้วถึงได้พูดเช่นนี้ออกมา ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนชายหนุ่มพยายามรุกจีบเพื่อนของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย อย่างว่าแหละไม่ได้เกิดมาคู่กัน จะยื้อจะรั้งอย่างไรก็ไร้ผล

“ฮะ...คุณคริส” ลู่หานน้ำตารื้น เขาไม่อยากทำให้ใครเสียใจหรือต้องเจ็บปวดเพราะเขาเลย ขอบคุณที่อีกคนเข้าใจความรู้สึกของเขาเพราะเขาเองก็ลำบากใจเช่นกัน ดีแล้วที่อู๋อี้ฟานตัดใจจากเขาได้เสียที เพราะถึงยังไงซะต่อให้ชายหนุ่มจะทำดีต่อเขาเช่นไร หรือแม้แต่ไม่มีโอเซฮุนอยู่ณเวลานี้ หัวใจของเขาก็ยังคงเป็นของโอเซฮุนแต่เพียงผู้เดียว

“ลู่หานทีหลังน่ะ...เรียกพี่ว่าพี่นะ ตอนนี้เราเป็นพี่น้องกันแล้ว”

“พี่คริส...” ร่างสูงสง่าส่งมอบรอยยิ้มอบอุ่นแก่น้องชายคนใหม่ จงอินคยองซูและอู๋อี้ฟานได้ขอตัวกลับไปทำงานในเวลาต่อมา เหลือเพียงลู่หานกับเซจุนภายในห้องพักผู้ป่วย แต่เห็นว่าเพื่อนผิวคล้ำจะเข้าไปเอาเสื้อผ้าที่ร้านของเขาและเซจุนมาให้ในตอนเย็น ลู่หานจัดท่านอนให้เด็กน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟา

.

.

.

.

“เซฮุนลูกแม่!!!” เซฮยองพร้อมคุณป้าแม่บ้านเปิดประตูห้องเข้ามา เธอเดินพุ่งตรงมาที่เตียงคนไข้ เซฮยองเมื่อเห็นบาดแผลตามร่างกายของลูกชายเธอ หญิงวัยกลางคนก็ตวัดสายตามองตัวต้นเหตุทันทีทันใด

“ลู่หาน!! ...เธอทำให้ลูกฉันต้องเจ็บตัว!” ร่างเล็กก้มหน้ารับความผิด เซฮยองมองร่างเล็กด้วยความไม่พอใจ หญิงวัยกลางคนจ้องหน้าตัวต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายเธอเจ็บตัว ก่อนดวงตาของเธอจะเหลือบไปเห็นเด็กชายตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา เด็กคนนี้คงจะเป็นเด็กที่ลูกชายของเธอเคยเล่าให้ฟัง

“ลู่หานจะขอรับผิดชอบค่าใช้จ่าย...”

“ไม่ต้อง! กะอีแค่เงินค่ารักษาลูกชายฉันฉันไม่เอาเงินจากเด็กอย่างเธอหรอก นี่...แล้วเด็กคนนี้ใช่รึเปล่าที่ชื่อเซจุนน่ะ” คนสวยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตามารดาของร่างสูง ทว่าคนตัวเล็กก็ยังแอบเกรงกลัวท่านอยู่บ้าง

“ฮะ...แกชื่อเซจุน”

“เด็กคนนี้น่ะ คนเดียวกับที่เธออุ้มท้องมาหาฉันใช่ไหม” เซฮยองเดินเข้ามาใกล้เซจุนมากขึ้น เธอพิจารณาใบหน้าของเด็กตรงหน้าเธอ

หน้าเหมือนลู่หานไม่มีผิด

เด็กน้อยขยับตัวไปมา ปากแดงจัดอ้าออกอย่างน่ารักน่าชังขณะนอนหลับ

“เซจุนคือเด็กคนนั้นฮะ แกเป็นลูกของลู่กับเซฮุนไม่ว่าคุณจะเชื่อรึไม่ก็ตาม” ริมฝีปากที่ถูกฉาบด้วยลิปสติกสีแดงยกยิ้ม เธอลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ ป้าฮันที่ติดตามเจ้านายสาวมาก็แอบยิ้มให้กับความน่ารักน่าชังของเซจุนด้วยเช่นกัน

“เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม ถ้าฉันจะขอให้เธอชดใช้ความผิดที่ทำให้ลูกชายของฉันต้องเจ็บตัว ด้วยการขอเส้นผมเด็กคนนี้ไปตววจดีเอ็นเอ”

“สุดแล้วแต่คุณเถอะฮะ ลู่หานยังไงก็ได้” ถ้านี่คือสิ่งที่มารดาของชายหนุ่มต้องการ เขาก็ยินดี

“ป้าฮันช่วยถอนเส้นผมของเด็กคนนี้ให้ฉันหน่อย” เธอคิดเรื่องอยากขอตรวจดีเอ็นเอเด็กที่ชื่อเซจุนมาตลอดทางระหว่างนั่งรถ เพราะเชื่อว่าวันนี้ต้องได้เห็นหน้าเด็กที่ชื่อเซจุน ครั้งแรกที่เห็นก็ชักจะหลงรักเด็กคนนี้เสียแล้วสิ ป้าฮันแอบถอนเส้นไหมสีดำของเด็กน้อยอย่างเบามือ ก่อนจะนำมาใส่ในซองจดหมายสีขาว ส่วนนายหญิงของเธอนั้นก็กำลังถอนเส้นผมของคนป่วยที่กำลังนอนสลบอยู่บนเตียงนำมาใส่ซองจดหมายอีกซอง สักพักเซฮยองก็เดินออกไปจัดการเรื่องตรวจดีเอ็นเอกับทางโรงพยาบาล

“นี่จ้ะ คุณผู้หญิงเขาให้ป้าทำมาให้หนูและลูกทานรองท้อง” ปิ่นโตใบใหญ่ถูกยื่นมาให้ลู่หาน คนตัวเล็กเบิกตากว้าง เขาไม่คิดว่าเซฮยองจะเริ่มใจดีกับเขาแล้ว ลู่หานรับของมาด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกคลายความกังวลขึ้นมาก ตกเย็นจงอินได้ขับรถนำกระเป๋าเสื้อผ้าและผ้าห่มมาให้เขาที่โรงพยาบาล ลู่หานจัดการอาบน้ำให้เจ้าลูกชาย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายของตัวเองบ้างหลังจากเขาต้องวุ่นวายกับเด็กที่ไม่ยอมใส่เสื้อผ้าอยู่นาน ผลตรวจดีเอ็นเอของเซจุนจะทราบในวันพรุ่งนี้ เซฮยองบอกเขาไว้ก่อนที่เธอจะเดินทางกลับ ลู่หานไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นสักนิดเพราะเขารู้อยู่แก่ใจว่าเซจุนเป็นลูกของเซฮุน

ก็เขาน่ะ....เขาไม่เคยมีอะไรกับใครนี่นา ยกเว้นเซฮุน

.

.

.

.

ลู่หานบังคับเซจุนให้ดื่มนมในกล่องจนหมด ก่อนจะกล่อมเด็กน้อยเข้านอนโดยอาศัยโซฟาเป็นเตียงชั่วคราว จมูกแท่งเล็กกดลงบนหน้าผากเด็กน้อย คนสวยจัดการห่มผ้าให้ลูกรัก

“ลูกหลับแล้วนะเซฮุน...เมื่อไหร่นายจะฟื้น เราเป็นห่วงนายมากรู้ไหม รีบฟื้นนะเซฮุน เรารักนายมากนะ...."

จุ๊บ

รีบผละริมฝีปากตัวเองออกจากริมฝีปากร่างสูงด้วยความเขินอาย คนตัวเล็กฟุบหน้าหลับ ขณะที่มือเรียวยังคงกุมมือชายหนุ่มไว้ตลอดเวลา

เวลาแปดโมงของวันรุ่งขึ้น ลู่หานตื่นมาจัดการธุระส่วนตัวเสร็จร่างเล็กก็จัดการปลุกเซจุนอาบน้ำ วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์เซจุนเลยไม่ต้องไปเรียน ลู่หานเมื่อจัดการใส่เสื้อผ้าให้เจ้าเด็กแสนซนเสร็จก็มาเช็ดตัวให้ร่างสูงต่อ คนตัวเล็กหลับตาปี๋เพราะไม่กล้ามองส่วนล่างของชายหนุ่มขณะเช็ดตัวให้อีกฝ่าย คนตัวเล็กผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทางโรงพยาบาลเตรียมไว้ให้คนป่วย

“หนูลู่หาน...” ป้าฮันเดินเข้ามาในห้องเพียงคนเดียว เพราะเซฮยองกำลังพูดคุยกับคุณหมอเรื่องผลตรวจ เธอยิ้มเอ็นดูคนตัวเล็กในมือเหี่ยวย่นมีปิ่นโตใบใหญ่ถือมาด้วย

“ป้าฮัน...สวัสดีฮะ เซจุนมาสวัสดีคุณยายเร็ว” ลู่หานโค้งทักทายผู้ใหญ่อย่างอ่อนน้อม จากนั้นคนตัวเล็กจึงกวักมือเรียกเด็กน้อยให้มาสวัสดีคุณป้าแม่บ้าน

“ซาหวัดดีฮับ” เซจุนทำตามคำสั่งมารดาเด็กน้อยโค้งสวัสดีจนสุดตัว หญิงชรายิ้มเอ็นดู

“อ้าวคุณผู้หญิง คุยกับคุณหมอเสร็จแล้วเหรอคะ” เซฮยองเปิดเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าราบเรียบ เธอสบตาลู่หานไม่กี่วินาทีก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่หลานรักของเธอแทน เด็กคนนี้คือหลานของเธอจริงๆ นี่เธอทำอะไรลงไปเนี่ย ตลอดเวลาที่ผ่านมาลู่หานต้องเลี้ยงเซจุนเพียงคนเดียว แถมเธอยังเคยไล่ให้ลู่หานไปทำแท้งอีกเพราะความเข้าใจผิดคิดว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเซฮุน เซฮยองทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าลู่หาน

“คุณ...คุณเซฮยองลุกขึ้นเถอะ คุณอย่าทำแบบนี้เลยฮะ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นฮะ” ลู่หานรีบเข้ามาประคองให้เธอลุกขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ตาโตไหววูบ คิ้วเรียวเล็กขมวดชิดกัน

“ฉันขอโทษนะลู่หาน ยกโทษให้ฉันนะ....ฉันมันเป็นย่าที่แย่มาก ฉันขอโทษที่เคยไล่เธอกับเซจุน ฉันขอโทษที่ทำให้เธอและลูกต้องลำบาก ฉัน....”

“ลู่ยกโทษให้คุณฮะ...พอแล้วนะฮะ ไม่ต้องขอโทษลู่แล้ว” เซฮยองหลังทราบความจริงเธอก็รู้สึกผิดมหันต์กับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ไม่น่าเลย... เธอไม่น่าทำกับลู่หานแบบนั้นเลย เธอรวมหัวกับแบคฮยอนสร้างเรื่องโกหก เธอทำให้ลู่หานและหลานของเธอต้องพลัดพรากจากเซฮุน ยิ่งเมื่อลู่หานให้อภัยเธอ... เธอก็ยิ่งรู้สึกผิด

“ไหนเซจุน....มาหาย่าสิลูก” เซจุนวิ่งมาหาเธอ เด็กน้อยมองเธอตาแป๋ว ดวงตากลมโตที่ถอดแบบฉบับลู่หานมานั้น ยิ่งได้มองยิ่งหลงรักเด็กคนนี้

“ย่า~”

“ใช่แล้วลูก ฉันเป็นย่าของหนู....เซจุนมาให้ย่ากอดหน่อยเร็ว” เธอย่อตัวลง ก่อนจะอ้าแขนออกกว้างรับร่างเด็กน้อยเข้ามากอดเต็มรัก เซฮยองคลี่ยิ้ม น้ำตาแห่งความปิติหลั่งไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

“....แม่...แม่ครับ” ลู่หานที่กำลังรู้สึกตื้นตันใจอยู่นั้น รีบผันหน้าไปมองร่างสูงบนเตียงด้วยความตกใจและดีใจผสมปนเปกัน

“เซฮุน!” คนตัวเล็กและทุกๆ คนภายในห้องกรูเข้ามาดูอาการร่างสูง ลู่หานหัวใจเต้นแรงยามเมื่อเห็นเปลือกตาชายหนุ่มขยับเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ

“คุณแม่...” เซฮุนเอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง คนตัวเล็กเดินไปหยิบน้ำมาให้ร่างสูงพร้อมหลอดดื่ม เซฮุนดื่มมันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะมองสำรวจบุคคลภายในห้องทีละคน ร่างสูงประคองตัวพิงพนักเตียงโดยมีป้าฮันคอยช่วยจัดหมอนรองแผ่นหลังให้ชายหนุ่ม

“เซฮุนลูกมีอาการเจ็บหรือปวดหัวรึเปล่าลูก?”

“ผมดีขึ้นแล้วครับคุณแม่...” ชายหนุ่มจ้องหน้าเด็กที่แม่ของเขากำลังอุ้มด้วยสี หน้างุ่นงง ก่อนจะหันสบตาคนตัวเล็กหน้าหวานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ป้าแม่บ้าน

“พวกเขาเป็นใครเหรอครับคุณแม่?” ลู่หานเหมือนโดนสาปให้ตัวแข็งทื่อ ทำไมล่ะ... ทำไมถึงจำเขาและเซจุนไม่ได้... คนตัวเล็กหุบรอยยิ้มลงฉับพลัน ลู่หานมีสีเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาโศกหลุบตาต่ำหลบซ่อนน้ำตาจากดวงตาคมที่กำลังลอบมองเขาอยู่ระคนคนไม่เคยรู้จัก

“ลูกจำพวกเขาไม่ได้เหรอเซฮุน” เซฮุน...อย่าบอกนะว่าความทรงจำหายไปอีกน่ะ นี่มันเรื่องใหญ่มากถ้าเป็นไปตามที่เธอสันนิฐาน เซฮยองแอบเห็นลูกชายสุดที่รักอมยิ้มขณะแอบมองลูกสะใภ้หมาดๆ ของเธอ ระหว่างที่ลู่หานกำลังก้มหน้าหลบซ่อนใบหน้าหม่นหมอง เธอพยายามอ่านสายตาของคนป่วยบนเตียงที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ก่อนจะระบายยิ้ม

แผนสูงจริงๆ พ่อลูกชาย

“เสี่ยวลู่...เซจุน” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้น ลู่หานสบตาชายหนุ่ม ดวงตาคู่นี้กำลังมองเขาอย่างเจ้าเล่ห์คล้ายกับโอเซฮุนคนก่อน หรือว่า....ความทรงจำของนายจะกลับคืนมาแล้ว แววตาแบบนี้....โอเซฮุนคนที่จำเขากับลูกไม่ได้จะไม่ใช้สายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้มองเขา

“อย่าทำหน้าเศร้าแบบนี้อีก...ฉันไม่ชอบ” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อจัด เขาคว้ามือคนสวยมากุมไว้ เซฮุนเอื้อมมือขึ้นเกลี่ยแก้มขาวนวล เขาน่ะจำเรื่องทุกอย่างได้ตั้งแต่ตอนที่เขาเห็นว่าลู่หานกำลังจะโดนรถชน เพราะเหตุการณ์นั้นทำให้เหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนได้ลอยเข้ามาในหัวของเขา ภาพทุกภาพ เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์ประดังประเดเข้ามาราวกับระลอกคลื่น ร่างกายของเขาสั่งการให้เข้าไปช่วยลู่หานโดยไม่หวาดกลัวต่อความเจ็บปวด ลู่หานคือคนที่เขาต้องการขับรถไปหาด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ก่อนที่รถที่เขาขับมานั้นจะเกิดอุบัติเหตุพลิกคว่ำ หลังจากนั้นพอเขาฟื้นขึ้นมาความทรงจำของเขาก็หายไป.... เมื่อกี้ที่เขาทำเป็นจำคนสวยและลูกไม่ได้ ชายหนุ่มแค่อยากแกล้งลู่หานให้ตกใจเล่น เขาไม่คิดว่ามันจะได้ผลเกินคาด

“เซฮุน...นายจำเราได้....แล้วเหรอ?” ลู่หานตัวสั่นคลอน ทั้งร่างกายและน้ำเสียง

“อืม.... ฉันขอโทษ....ที่ปล่อยให้เธอเลี้ยงลูกคนเดียวตั้งสี่ปี” เซฮุนหันมาส่งยิ้มให้เซจุน ก่อนจะวางสายตาที่ใบหน้าคนตัวเล็กอีกครั้ง ชายหนุ่มดึงรั้งมือเรียวสวยจนร่างของลู่หานถลาปะทะอกแกร่ง ชายหนุ่มโอบกอดคนตัวเล็กด้วยความรักและความคิดถึง สัมผัสคุ้นเคย อ้อมกอดแสนอบอุ่น น้ำเสียงหวานๆ สีหน้าเวลาที่ลู่หานปประชดเขา เขาคิดถึงมันจับใจ.... และต่อไปนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ลู่หานกับลูกต้องโดดเดี่ยวอีกแล้ว

“ฮึก...ฮื้อ เซฮุน...เราคิดถึง..ฮื่อ..เราคิดถึงนาย” เซฮุนคิดว่าต่อไปเขาจะไม่ทำให้ลู่หานร้องไห้เพราะเขาเช่นนี้อีก แต่วันนี้เขาจะให้อภัยตัวเองวันนึง เพราะลู่หานร้องไห้ด้วยความดีใจที่ในที่สุดความทรงจำของเขานั้นกลับคืนมา

“ฉัน..เอง ก็...โคตรคิดถึงเมียเลย” ร่างสูงพูดเสียงห้าว กอดกระชับคนตัวเล็กให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น คนที่อยู่ภายในห้องอดที่จะยิ้มให้เซฮุนและลู่หานไม่ได้ เมื่อทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี เลือดฝาดสีชมพูปลั่งทาบทับบนใบหน้าหวาน คนตัวเล็กผละตัวมองหน้าชายหนุ่ม ทว่าใบหน้าของพวกเขาก็ใกล้กันมากอยู่ดีห่างกันเพียงไม่กี่คืบ รอยยิ้มน่ารักค่อยๆ คลี่ออกกว้าง ก่อนที่ตาโตจะเห็นเซฮุนยิ้มตาหยีมือสากทั้งสองข้างกอบกุมมือของเขาแน่นหนาเสมือนบ่วงเถาวัลย์

ตัวลู่หานเองก็ไม่คิดอยากจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้หรือคิดที่จะแกะเชือกหนาเส้นนี้ออก เขาเต็มใจติดอยู่ในบ่วงรักของเซฮุนจนกว่าลมหายใจจะมลายสิ้น ลู่หานหลับตาลง เมื่อเห็นว่าใบหน้าหล่อจัดเคลื่อนเข้ามาใกล้เขามากว่าเดิม ไม่ช้าปลายจมูกของคนทั้งสองก็แตะกันบางเบา ร่างสูงค่อยๆ ไล้วนปลายจมูกไปทั่วพวงแก้ม เป่ารดลมร้อนระอุจากจมูกโด่งรวยรดผิวขาวละเอียดพรางสูดดมกลิ่นหอมต้องมนต์ ร่างเล็กหน้าร้อนแก้มแดงลามไปถึงใบหู จังหวะหัวใจลนลานดั่งกองเพล ลู่หานไม่ได้หน้าหนาเหมือนชายหนุ่มหรอก เขาอับอายคนในห้องที่กำลังมองพวกเขาทั้งสองอยู่จนอยากหายตัวไปจากตรงนี้ซะ กระนั้นเขาก็ไม่อาจที่จะผลักไสสัมผัสที่ตัวเองถวิลหามาตลอดสี่ปีของคนรักได้

“อะ...แอ่ม....” เซฮยองแกล้งกะแอมขัดจังหวะลูกชาย ลู่หานฝืนตัวผละใบหน้าจากปลายจมูกโด่ง แต่มือของพวกเขายังคงประสานกันอยู่ ดวงหน้าเห่อร้อนก้มหน้างุดหลบซ่อนอาการเขินอาย

“โธ่ แม่อะ!” เซฮุนได้ยินเสียงหัวเราะจากมารดา เธออุ้มหลานเดินโยกไปมาทำเป็นเฉไฉไปตามเรื่องราว

“เซจุนมาหาป๊าซิ” มารดาของเขายอมส่งเด็กตัวน้อยให้ตามคำขอของลูกชาย ร่างสูงใช้มือข้างขวาประคองร่างเด็กน้อยให้ขึ้นมานั่งที่ตัก ส่วนอีกข้างนั้นจับมือของลู่หานไว้ไม่คิดจะปล่อย

“ป๊า~” ร่างสูงพิจารณาใบหน้าเด็กน้อย ก่อนจะมองมาทางลู่หาน

หน้าเหมือนเมียเขาไม่มีผิด

ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบเส้นไหมสีดำสนิทบนศีรษะเซจุนอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหอมแก้มแกด้วยความคิดถึง

“ต่อไปป๊าจะไม่ทิ้งเซจุนกับม๊าไปไหน.... ป๊าสัญญาเราสามคนจะไม่พรากจากกันอีก” เซจุนขยับตัวกอดปะป๊าของแก สองมือเล็กกอดเอวสอบได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ เด็กน้อยเงยหน้าจ้องมองร่างสูงตาปริบๆ ดวงตากลมโตมีใบหน้าของชายหนุ่มฉายปรากฏอยู่ภายในนั้น เซฮุนรู้แล้วว่าลูกคือสิ่งที่มีค่า...สำคัญกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกใบนี้ รวมทั้งคนที่เขากำลังกุมมืออยู่ด้วยเช่นกัน ร่างสูงละสายตาจากเซจุนเปลี่ยนมามองหน้าลู่หาน พวกเขาส่งยิ้มบางๆ ให้กัน มันเป็นรอยยิ้มแห่งความดีใจ ความปลื้มปิติ เซฮุนหวังว่าเคราะห์โศกต่างๆ จะผ่านพ้นนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขากำลังอธิษฐานต่อพระเจ้า และเขาเชื่อว่าลู่หานเองก็กำลังอธิษฐานสิ่งเดียวกันกับเขาอยู่เช่นกัน

“เซจุนร้ากป๊า ร้ากม้า....ร้ากย่า”

.

.

.

.

แบคฮยอนนั่งถอนหายใจภายในสวนหลังบ้าน ร่างบางจัดการปิดหนังสือหลังจากอ่านแก้เซ็งได้ไม่กี่บรรทัด เขาไม่ได้ไปเยี่ยมโอเซฮุนเลยตั้งแต่วันที่รู้ข่าวว่าอีกฝ่ายเข้าโรงพยาบาลเพราะชายหนุ่มนั้นเข้าไปช่วยลู่หานจนตนเองได้รับบาดเจ็บแทน และเขาเองก็ไม่กล้าพอจะไปเจอหน้าร่างสูงตอนนี้ เห็นว่าอดีตคู่หมั้นความทรงจำกลับคืนมาแล้ว

โอเซฮุนป่านนี้นายคงจะมีความสุขกับเมียเก่าไปแล้วสินะ

นับตั้งแต่ร่างสูงวิ่งออกไปจากงานแต่งงาน วันนั้นเขาก็พยายามตัดใจจากชายหนุ่ม แบคฮยอนคิดทบทวนสิ่งที่เขาได้กระทำลงไปทั้งจากการตั้งใจและจากการไม่ได้ตั้งใจ

เขาควรปล่อยโอเซฮุนไปเสียที ที่สำคัญตอนนี้ชายหนุ่มจำเรื่องราวได้ทุกอย่างแล้ว คงรู้แล้วสินะว่าตัวเองนั้นจริงๆ แล้วรักใคร คนๆ นั้นไม่ใช่เขาแต่เป็นลู่หาน อีกทั้งสองคนนั้นยังมีลูกด้วยกันอีก เขาพอแล้วกับบาปกรรมที่ตัวเองได้ทำลงไป

“คุณหนูคะ...มีผู้ชายคนนึง เขาบอกว่าเขาต้องการพบคุณหนูคะ”

“ใครกัน?”

“ผมเอง....อู๋อี้ฟาน สามีคุณไงครับคนสวย” ร่างบางนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ เมื่อเห็นว่าใครสาวเท้าตรงเข้ามาหาเขา หลังจากสาวรับใช้ล่าถอยจากเขาไปไม่กี่วินาที ดวงตาพระจันทร์เสี้ยวสลดเศร้าลง เมื่อโดนชายหนุ่มร่างสูงสง่าจ้องมองด้วยสายตากรุ้มกริ่มพร้อมทั้งเปล่งวาจายียวนน้ำเสียงทะเล้น วันนี้จะมาแกล้งอะไรเขาอีกล่ะ? เมื่อไหร่จะเลิกราวีเขาสักทีนะ...ก็บอกแล้วไงว่าเขาจะไม่ไปยุ่งกับลู่หานและเซฮุนอีก แล้วทำไมอีกคนยังไม่เลิกตามรังควานเขาเสียที

“นายจะมาที่นี่ทำไมอีก!” ด่าประชดร่างสูงสง่า เมื่อเห็นอู๋อี้ฟานล้มตัวลงนั่งเก้าอี้เคียงข้างเขา

“ก็ผมคิดถึงเมียไงครับ” ชายหนุ่มตอบไปตามสัตย์จริง เขาคิดถึงแบคฮยอน คนร้ายกาจแบบนี้ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาแพ้ใจตัวเอง เขาคงจะชอบแบคฮยอนเข้าเสียแล้ว

“ประสาท! นายจะมาคิดถึงฉันทำไม ฉันไม่ใช่ลู่หานคนที่นายหลงรักซะหน่อย” เขาไม่คิดว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพูดนั้นจะเป็นความจริง อู๋

อี้ฟานเนี่ยนะ...จะมาชอบเราไม่มีทาง

ฝ่ายนั้นมาหาเขาที่บ้านหลายครั้งพร้อมสาดวาจาร้ายกาจ แถมอีกฝ่ายยังเอาคลิปบ้าๆ นั่นมาขู่เขาถ้าเขาไม่ยอมออกไปเที่ยวกับชายหนุ่มด้วย

น่าหงุดหงิด!

แต่ทว่าถ้อยคำที่อีกคนใช้สั่งสอนเขากลับทำให้เขาหวนคิดได้จนร่างบางไม่อยากไปตามตอแยโอเซฮุนอีก

“ไปกับผม” ดึงแขนเรียวบางขึ้น แบคฮยอนสะบัดหน้าหนี วันนี้เขาไม่มีอารมณ์อยากออกไปเที่ยวไหน

“อย่าดื้อสิ หรือว่าอยากให้ผมเอาคลิป…” ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มองเรือนร่างคนสวย คนตัวบางเม้มปาก พลางตวัดสายตาโมโหส่งมาให้คนตัวโต

“เลิกเอาคลิปนั่นมาขู่ฉัน! วันนี้ฉันจะไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น แล้วนายก็เลิกตามตอแยฉันสักทีเหอะ!” ใช้แรงที่ตัวเองมีพยายามดึงแขนของเขาที่ร่างสูงพันธนาการไว้ ทว่ามันไม่สำเร็จ

“ปล่อยฉันสิ!!”

“คุณต้องไปกับผม!” อู๋อี้ฟานรวบร่างคนสวยขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะสาวเท้าเดินออกมาจากสวนหลังบ้านของอีกคน และจัดการยัดร่างพยศใส่รถของเขาเหมือนกับทุกๆ วัน เวลาที่เขาอยากพาแบคฮยอนไปเที่ยวแต่อีกคนไม่เต็มใจ เขาก็ต้องใช้วิธีนี้แหละเป็นการบังคับ

“ฉันไม่ไป เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!!” ร่างบางทุบประตูรถหลายๆ ครั้ง แบคฮยอนหายใจแรงด้วยความโมโห นี่มันก็เย็นแล้วยังจะพาเขาไปไหนอีกละ

“คุณต้องไป... เชื่อเถอะว่าถ้าคุณเห็นคุณต้องชอบ” วันนี้เขาไม่อยากชวนอีกฝ่ายทะเลาะ เขาอยากสารภาพความในใจของเขาให้แบคฮยอนรับรู้ มันอาจจะรวดเร็วไป แต่เขามั่นใจว่าเขาชอบอีกคนจริงๆ และเขาก็อยากรับผิดชอบสิ่งที่เขาทำลงไปกับแบคฮยอนเพราะแรงโมโห อู๋อี้ฟานอยากดูแลหัวใจที่กำลังบอบช้ำของแบคฮยอน

“นายเห็นฉันเป็นตุ๊กตาเหรอ คิดอยากจะพาฉันไปไหนก็ได้ อยากจะทำอะไรฉันก็ได้ ในเมื่อนายอยากจะพาฉันไปนักล่ะก็.... ก็ได้ฉันจะไป แต่ต่อจากวันนี้ช่วยเลิกตามรังควานฉันสักที... ฉันขอร้อง” แบคฮยอนเสหน้ามองวิวนอกหน้าต่าง เมื่อเห็นว่าอีกคนทำการสตาร์ทเครื่องยนต์ ร่างสูงลอบมองร่างบางเป็นระยะตลอดเส้นทาง ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมานอกจากปล่อยให้ความเงียบทำงาน เขาควรปล่อยแบคฮยอนให้อยู่กับความคิดของตัวเองไปสักพัก

“ลงมาสิถึงแล้ว...” ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์ เสียงห้าวทุ้มเอ่ยบอกร่างบางจากนั้นชายหนุ่มจึงเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะเดินนำหน้าอีกคนไปที่จุดชมวิวแม่น้ำฮัน ดวงตาพระจันทร์เสี้ยวสั่นระริกค่อยๆ เบิกกว้างอย่างสดใส แบคฮยอนรีบเปิดประตูลงจากและสาวเท้าเดินตามชายหนุ่ม ทันทีที่แบคฮยอนก้าวเดินไปข้างหน้า ภาพแม่น้ำใจกลางเมืองแห่งนี้เริ่มปรากฏขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แสงสีส้มจากเสาไฟบริเวณโดยรอบ เมื่อกระทบผิวน้ำยิ่งทำให้บรรยากาศที่แห่งนี้สวยงาม แบคฮยอนสูดลมหายใจรับอากาศบริสุทธิ์ในช่วงหนึ่งทุ่มเศษ

“ไม่คิดว่านายจะพาฉันมาที่นี่” เอียงหน้ามองอู๋อี้ฟานเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสนใจภาพเบื้องหน้าของตัวเองต่อ

“เวลาไม่สบายใจผมมักจะมาที่นี่แหละ” อู่อี้ฟานหันมามองร่างบาง ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมา แบคฮยอนเวลานี้ดวงตาใสซื่อไม่มีความร้ายกาจอีกแล้ว ใบหน้าไร้ความทุกข์ คนๆ นี้สวยงามราวภาพวาด

“เหรอ... ฉันไม่ได้มาที่นี่นานแล้วล่ะ” ไม่รู้อะไรดลใจให้หันมาส่งยิ้มน่ารักให้อีกคน แบคฮยอนหัวใจเต้นรัวยามประสานสายตากับอู๋อี้ฟาน

“คุณ...คุณเชื่อในโชคชะตาไหม?”

“ฉันเชื่อ...อย่างเช่นลู่หานกับเซฮุนไง” ละสายตาจากร่างสูง ก่อนจะหันกลับมาสนใจภาพแม่น้ำ อู๋อี้ฟานสังเกตได้ว่าใบหน้าสวยเศร้าหมอง เมื่อพูดถึงชื่อของโอเซฮุนและลู่หาน

“แล้วคุณกับผมล่ะ... คุณว่ามันคือโชคชะตารึเปล่า” ถือวิสาสะจับมือแบคฮยอนอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้ขัดขืน อาจจะเป็นเพราะคนร่างบางไว้วางใจชายหนุ่มมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนและที่สำคัญหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงเสียด้วยยามสบตาอู๋อี้ฟาน เวลานี้แบคฮยอนกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังหวั่นไหวต่อผู้ชายคนนี้เหลือเกิน

“นายจะบ้าเหรอ....เราสองคนไม่ได้รักกันเสียหน่อย” แบคฮยอนเอ่ยตอบน้ำเสียงแผ่วเบา ร่างบางหลบตาชายหนุ่ม มือเรียวสั่นน้อยๆ ยามเมื่ออู๋อี้ฟานนำมาทาบกับอกด้านซ้ายของชายหนุ่ม รับรู้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รุนแรงและหนักหน่วง จนใจของเขาเริ่มสั่นสะท้าน ขนลุกชัน เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะละลายไปกับสิ่งที่อีกคนกำลังทำอยู่ รอยยิ้มที่อู๋อี้ฟานส่งมาให้เขา มันทำให้เขาแน่ใจว่าเขาเองก็ไม่ได้รังเกียจชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากำลังหวั่นไหวมากขึ้นทุกวันๆ เพราะชายหนุ่มผู้นี้

“ถ้าอย่างนั้นเราสองคนลองมาคบกันดูไหม โชคชะตาน่ะจะเหวี่ยงคนที่ไม่ใช่ออกไปจากชีวิตเรา... และนำพาคนที่ใช่มาหาเราแทน” จะทำให้เขาเขินจนต้องระเบิดตัวเองตายเลยหรือไง ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำราวลูกตำลึงสุก

“นายจะไม่ทิ้งฉันใช่ไหม? ฉันน่ะเอาแต่ใจที่หนึ่งเลยนะ กินก็จุ ฉันทำกับข้าวไม่เป็น ทำงานบ้านก็ไม่เป็น ขึ้หึงอีกต่างหาก และฉันน่ะ...ไม่ได้แสนดีเหมือนลู่หาน นายรับฉันได้ไหมล่ะ”

“....” อู๋อี้ฟานส่ายหน้า นั่นทำให้ใบหน้าคนสวยเง้างอ แบคฮยอนพยายามดึงมือของตัวเองออกหน้าอกร่างสูงที่มีมือสากทาบทับมือของเขาไว้อีกชั้น

“ปล่อยเลยนะ!! นายรับไม่ได้ไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ได้บอกสักหน่อยว่ารับไม่ได้” คนสวยหยุดพยศ แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตาอู๋อี้ฟานอย่างลึกซึ้ง

“ต่อให้คุณมีข้อเสียเป็นร้อยๆ ข้อ ผมก็รับได้ครับ...ถ้าใจของผมมันบอกว่าคุณคือคนที่จะทำให้ผมมีความสุขได้อีกครั้ง และตัวผมเองก็อยากเป็นคนที่ทำให้คุณมีความสุข” ชายหนุ่มเกี่ยวเอวคอดด้วยมือทั้งสองข้างให้ร่างบางเข้ามาหาเขา อู๋อี้ฟานกำลังกอดแบคฮยอนชนิดแนบแน่น ชายหนุ่มถ่ายเทความอบอุ่นให้อีกคน แบคฮยอนผละตัวออกเล็กน้อยแหงนหน้าส่งยิ้มละมุนให้ชายหนุ่ม ก่อนจะหลับตาพริ้มรอรับจุมพิตจากเจ้าชาย

ฉันหวังว่านายจะเป็นคนที่โชคชะตาลิขิตมาให้ฉันนะอู๋อี้ฟาน

“ดูแลฉันดีๆ อย่าทำให้ฉันเสียใจเหมือนที่แล้วมา... จำไว้!” ผละริมฝีปากจากกันและเปลี่ยนมาจ้องหน้ากันแทน

“รับทราบครับ...ที่รัก” แบคฮยอนโถมตัวเข้ากอดร่างสูง สอดแขนโอบรอบเอวชายหนุ่ม แนบหน้าซบอกอุ่นฟังเสียงหัวใจอีกคนที่ตอนนี้นั้นกำลังเต้นเป็นท่วงทำนองเดียวกันกับเขา

......................................

เปิดรอบReprint ภาคfinal วันนี้ - 15 กันยายน 62

**ฟิคแท้งภาคแรกมีเล่มเส้นคั่นบทจาง ไม่กระทบเนื้อหา ขอดูตัวอย่างได้ ส่วนอื่นไม่มีปัญหาอะไร (ลดราคาพิเศษ)

ด้านในมีตอนจบและพิเศษไม่ลงเว็บ 4 ตอน จำนวนหน้า 390+ หน้า

ติดต่อ/สอบถาม แฟนเพจ (BABILON-fanpage​) ทวิตเตอร์ (@babilon_K)

และอีเมล (kwankwan555@gmail.com​)**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #8641 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 23:37
    โอ๊ย~ทำใจยกโทษให้มนุษย์ป้าไม่ได้จริงๆค่ะ ลอยตัวหน้ามึนนี่หลานรักของฉัน เฮลโหล~ป้าบวชยังล้างบาปไม่ได้ด้วยซ้ำ ดันมีความสุขเฉ้ย
    #8641
    0
  2. #7078 oohchannick (@oohchannick) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:05
    จบสักที่สมหวังแร้ว
    #7078
    0
  3. #6990 givegue (@phachareeporn_de) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:30
    เอื่มมมมมมม จ้าๆๆๆๆๆ น่ารักกกกกมากกกกกก คริสคิดถึงเมีย พะนะ
    #6990
    0
  4. #6897 fairy (@game_) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 17:06
    หวังว่าคริสแบคจะสมหวังถ้าไม่ใช่อีกนี่คงเป็นคริสเลย์ แฮปปี้เอนดิ้งจบดีมากกค่ะไรต์
    #6897
    0
  5. #6782 kamrung (@kamrung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 18:29
    เรื่องนี่มีหลายคริสมีตั้งแต่คริสโด้ คริสลู่ คริสแบคแล้วถ้าพี่แกอกหักจากแบคอีกต่อไปคงเป็น คริสเลย์ เรื่องนี้เลย์ไม่มีบทอ่า ใสเจีย
    #6782
    0
  6. #6668 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 17:08
    พี่คริสใจง่ายว่ะ นี่หลงรักมากี่คนแล้ว สงสารแก.ชอบใครก้อ ผิดหวังตลอด
    #6668
    0
  7. #6635 แอลบี (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 08:54
    ง้อวววว งานคริสแบคก็มานะฮะ
    #6635
    0
  8. #6575 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 00:44
    อร๊อยยยแฮปปี้ เอนดิ้ง สวีทวี๊ดวิ้ว ดราม่าหนักหน่วง ครบรส เป็นฟิคที่จะจดจำไปอีกหนึ่งเรื่องเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะไรท์สำหรับฟิคดีๆแบบนี้
    #6575
    1
    • #6575-1 BABILON (@kwan074498625) (จากตอนที่ 30)
      28 พฤษภาคม 2558 / 18:50
      ขอบคุณครับ อ่านแล้วชื่นใจจัง
      #6575-1
  9. #6546 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 00:12
    โง้ยยยยยเขินนนนนน
    #6546
    0
  10. #6507 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 04:11
    อี้ฟานนี่โลกเหวี่ยงชีวิตนางเยอะสุดละ อกหักเพียงสองครั้ง ถึงได้แบคฮยอนมา 5555555555
    #6507
    0
  11. #6464 MainKaiDO (@3o-3oz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 19:37
    เฮ้ยยยยยยยยยยยย ลืมเม้นตอนจบ ได้ไง ตามมาตั้งนาน

    กว่าจะผ่านมาได้เนอะ ระบมมาก เน่ก็น่าซัดมาก เอ่ย!! ถูกแล้ว อยากซัด 555
    ขอบคุณสำหรับงานเขียนดีที่แต่จนจบนะครับบบบ อ่านๆมาก็หลากอารมณ์เลย สนุก 555 ภาคต่อนิ เราคิดหนักนะ ยังไม่จบ !! โอ้ เราต้องเตรียมผ้าเช็ดหน้า หรือ ไม้หน้าสามดี 555

    สู้ๆค่ะไรท์
    #6464
    0
  12. #6435 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 04:05
    ในที่สุดครอบครัวก็สมบูรณ์สักทีนะ กลับมามีพ่อแม่ลูก ป๊าฮุนม๊าลู่และลูกชายเซจุน :) ตื่นมาตอนแรกตกใจเลยเซฮุนคนเจ้าเล่ห์กลับมาอีกแล้วรึเนี่ย 5555 พี่คริสกับแบคในที่สุดก็เจอคนที่พอดีและใช่กับตัวเองสักทีนะ
    #6435
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #6353 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 00:15
    ดีใจกับคริสแบคนะได้เจอคนที่ใช่ซัก แบคฮยอนกับคริสก็เจ็บมาไม่น้อยอ่ะ งานแต่งล่มทั้ง2คน คริสแบคเเย่งซีนอ่ะ5555555 ในที่สุดก็ลงเอยได้ดี ลู่หานจะได้มีความสุขกับเค้าบ้างแล้วใช่มั้ย ตอนนี้เป็นตอนที่ยิ้มได้สุดๆจริงๆแล้ว หลังจากดราม่ามานาน แอบน้ำตาไหลด้วย ปริ่มมอ่ะ 55555555
    #6353
    0
  15. #6318 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 17:05
    คริสแบคเป็นคนง่ายๆ5555555
    #6318
    0
  16. #6236 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 01:00
    อะไรกันเนี้ยยยยพี่คริสสาระภาพรักกับแบคแล้วแบคก็รับพี่คริสเป็นแฟนนนน รักกันจริงๆๆใช่ม่ะ
    #6236
    0
  17. #6232 NqHH (@jane_nuchsara) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 23:58
    งื้ออออออออพี่คริสสน่่ารักกกดีแล้วแบคจะได้ลงเอยกับคนที่ปราบพยศได้55555555555555555
    #6232
    0
  18. #6192 KAMSNW (@kamsnw) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 23:05
    คริสแยคนี่จะหวานไปไหนคะ เกินหน้าเกินตาฮุนฮานอ่ะ555555555
    #6192
    0
  19. #6183 Akanishi Bluecat (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 23:25
    นึกว่าฟื้นมาแล้ว จะจำอะไรไม่ได้  ดีนะ ที่ความจำทุกอย่างกลับมาทั้งหมดน่ะ 
    ต่อไปนี้ ก่ดูแล เสี่ยวลู่ ให้ดีๆนะ รัก เสี่ยวลู่กับเซจุนให้มากๆๆล่ะ 
    แล้วแกจะมีความสุขตลออดนะ เน่ ** ชั้นเอง ก่โคตร คิดถึงเมียเลย *** อ๊ายยย เขิน 
     
    ตกลง คริสกับแบค คือ พรหมลิขิต เคมี เข้ากันได้ 
    สงสัย แบคจะกลัวถูกทิ้งอีกรอบ รีบถามไปก่อยเลยว่า  นายจะไม่ทิ้งชั้นใช่มั้ย 555+


    #6183
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #6108 Min_Min (@minion-min) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 19:17
    สนุกมากกกกกกก เพลงที่ไรท์เปิดเพลงอะไรหรอค่ะ
    #6108
    0
  22. #6078 Tukta Wufan (@tuktalovekris) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 16:55
    คริสแบคๆๆๆๆๆๆ จงเจริญญญญญญญญ อร้ายยยย ฟินง่าาาาา
    #6078
    0
  23. #6058 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 20:16
    เขินคริสแบคกรีี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #6058
    0
  24. #6046 โอ เซฮุน. (@gibbp) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 15:58
    คริสแบคฟินตัวจะพัง55
    #6046
    0
  25. #6042 N0ii2d (@chayaniid) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 12:50
    ยังไงคนเราก็ต้องมีคู่สินะ แฮปปี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555
    #6042
    0