[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 27 : chapter : 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    12 ส.ค. 62




เมื่อเช้านี้จีมินโทรมาบอกเขาว่าขอลาหยุดไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัด ส่วนคยองซูก็โทรมาบอกว่าจะเข้ามาที่ร้านช้ากว่าวันอื่นนิดหน่อย เนื่องจากต้องพาน้องแทโอไปฉีดวัคซีนที่โรงพยาบาล ลู่หานจึงต้องรับหน้าที่จัดโต๊ะและเตรียมของแต่เพียงผู้เดียว คนตัวเล็กง่วนอยู่ในห้องครัวเพื่อจัดการอบขนม โดยมีเจ้าตัวเล็กเดินจับชายเสื้อของเขาไม่ห่างกาย ลู่หานยิ้มสดใสให้เด็กน้อย

“หิวรึยังเซจุน” เซจุนส่ายหน้ากลับมาเป็นคำตอบ

“นี่มันจะแปดโมงแล้ว หนูต้องทานนะครับ เดี๋ยวม๊าจัดการให้ไปนั่งรอที่โต๊ะเลย” เซจุนพยักหน้า ก่อนจะปีนขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ ลู่หานเดินไปตักข้าวต้มที่เริ่มจะคลายความร้อนใส่ถ้วยแล้วนำมาวางบนโต๊ะด้านหน้าเซจุน

“กินให้หมดเซจุน” จับด้ามช้อนด้วยการกำนิ้วมือทั้งห้าของแก ลู่หานมองเด็กน้อยตักข้าวต้มทานอย่างเอร็ดอร่อย ลู่หานตื่นมาทำอาหารให้เด็กน้อยตั้งแต่ตอนหกโมงเช้า วันนี้เป็นวันหยุดลูกเลยไม่ได้ไปโรงเรียน

“หนูนั่งทานอยู่ตรงนี้ก่อน ม๊าขอเอาขนมไปจัดใส่ตู้ที่เคาน์เตอร์แป๊บนะครับ” ยกถาดขนมเค้กเดินออกมาจากห้องครัว ลู่หานจัดแจงนำขนมเค้กจัดใส่ตู้โชว์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะเดินตรวจตราเช็คความเรียบร้อยโดยรอบร้าน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาก็เดินมาที่ประตูหน้าร้านมือเรียวสวยพลิกป้าย closed เป็น open คนสวยสาวเท้าเข้ามาเกือบจะถึงห้องครัวอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ติดว่าเขาได้ยินเสียงสัญญาณเปิดประตูเข้ามาภายใน ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นลูกค้ารายแรกของวันนี้

กริ๊ง... กริ๊ง

“ขอโทษนะครับ ผมอยากได้กาแฟสักถ้วย” น้ำเสียงนี้? ลู่หานหัวใจเต้นโครมคราม มือเรียวเริ่มสั่นสะท้าน ก่อนจะค่อยๆ หันหลังกลับไปมอง ผู้ที่เปิดประตูเข้ามาใหม่

“คุณ...คุณครับ ได้ยินที่ผมพูดรึเปล่า” เซฮุนเดินเข้ามาประชิดตัวพนักงานมากขึ้น คนที่ร้านนี้เวลาเห็นเขาทีไรทำไมถึงมีอาการแปลกๆ ทุกครั้ง และนี่คงเป็นพนักงานอีกคนที่จีมินเคยเล่าให้ฟัง ใบหน้าขาวเนียนน่ารักราวตุ๊กตากระเบื้อง ดวงตากลมโตราวกับดวงตาของเจ้ากวางป่า นัยน์ตามีประกายบางอย่างสะท้อนอยู่ภายในนั้น รูปร่างเล็กบอบบางละม้ายคล้ายหญิงสาว ร่างสูงละสายตาจากดวงหน้าสวย เพราะรู้สึกว่าตัวเองจะมองบุคคลตรงหน้าเขานานเกินไปแล้ว

“....เซฮุน นาย.....” ไม่จริงน่า.... โอเซฮุน ยืนอยู่ตรงหน้าเรา เขาพูดกับเรา หึ...นี่คือความฝันลู่หาน มันไม่ใช่เรื่องจริง ทว่าในความฝันเขาจะรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณดวงตาเช่นนี้ได้เหรอ คนตัวเล็กเพ่งพินิจใบหน้าของคนที่เขาคิดถึงมาตลอดสี่ปีเต็ม ใช่... นี่คือโอเซฮุน เขาคือโอเซฮุนพ่อของเซจุนและเป็นคนที่เขารัก ตาโตสั่นคลอนไม่นานนักคนตัวเล็กก็หลั่งน้ำตา

“คุณ...รู้จักชื่อผมได้ยังไงครับ?” ชายหนุ่มถามด้วยความไม่รู้ เขาพยายามนึกว่าเคยรู้จักชายร่างเล็กตรงหน้ามาก่อนรึเปล่า แต่ผลลัพธ์คือไม่ เขาจำไม่ได้ เซฮุนรู้สึกอึดอัดเวลามองหน้าพนักงานคนนี้ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีนัก เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร หรือว่าเขาอาจจะเคยรู้จักกับชายร่างเล็กก่อนจะประสบอุบัติเหตุ แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจ เมื่อคนที่เพิ่งเอ่ยชื่อเขาเมื่อครู่โถมตัวกอดเขา สัมผัสแปลกประหลาดกลิ่นหอมจากตัวร่างเล็กส่งผลให้เขามีอาการปวดหัว ชายหนุ่มไม่เคยให้ใครกอดนอกจากมารดาและแบคฮยอน เขาผลักร่างของลู่หานออกจากกายทันที

ลู่หานรู้สึกว่าเขาหายใจไม่ออก สิ่งที่เขาทำมันดูโง่มาก เขาบ้าคลั่งถึงขั้นเดินไปกอดชายหนุ่ม ภาพเบื้องหน้าเขาเหมือนความฝันมากกว่าจะเป็นความจริง ภาพของโอเซฮุนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองเขาด้วยสายตาดั่งคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ลู่หานเจ็บ เขาทรมานมากกว่าตอนที่โดนชายหนุ่มด่าว่าสาดถ้อยคำหยาบคาย ทุบตีเขา หรือแม้กระทั่งพาเขาไปทำแท้ง มันเจ็บมากกว่าช่วงเวลาเหล่านั้นเหลือคณานับ เพราะโอเซฮุน....ไม่หลงเหลือความทรงจำระหว่างกันแม้แต่น้อย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยรู้จักกันมาก่อน เกิดอะไรขึ้นกับนายโอเซฮุน?

“คุณ!!!” โอเซฮุนรีบเข้ามาประคองชายร่างเล็กพนักงานร้านกาแฟที่เซผงะจนเกือบล้ม เขาไม่ได้ตั้งใจผลักคนๆ นี้ แต่มันเป็นสัญชาตญาณการป้องกันตัว ก็เขาไม่รู้จักพนักงานคนนี้นี่นา

“ฮึก...ขอโทษที่...เสียมารยาท ลู่คงจำคนผิด ขอโทษจริงๆ ฮะ” ลู่หานพยายามหาคำพูดแก้ตัว ซึ่งมันอาจจะฟังไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะผลักคุณ....แล้วเอ่อคุณรู้จักชื่อของผมได้ยังไง” นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ลู่หานได้มีโอกาสสบตาร่างสูง คนตัวเล็กสังเกตจดจำรายละเอียดทุกอย่างของชายหนุ่ม ทั้งใบหน้า ทรงผม กลิ่นกาย บุคคลิกท่าทาง พร้อมเสียงหัวใจของเขาที่กลับมาเต้นแรงราวกับถูกชุบชีวิต มันไม่เหมือนตอนที่เขาอยู่ใกล้อู๋อี้ฟานเลย ลู่หานพยายามรักชายหนุ่มเพราะความดี แต่สำหรับโอเซฮุนเขารักชายผู้นี้โดยไม่มีเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าโอเซฮุนจะเลวร้ายในสายตาใคร แต่ลู่หานก็ยังคงรักไม่เปลี่ยนแปลง แค่ตอนนี้ฉันได้เห็นหน้านายอีกครั้ง ได้ยินเสียงของนาย รู้ว่านายยังไม่ตายฉันก็มีความสุขแล้ว

“เรื่องนั้น....เอ่อ..” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขามองสบตาคนตาโตที่ยังคงมีน้ำสีใสเกาะหางตาอยู่เล็กน้อย เขาว่าพนักงานคนนี้เริ่มมีอาการน่าสงสัย ลู่หานกลอกตาไปมาเหมือนหาข้อแก้ตัว

“ลู่หานเกิดอะไรขึ้น!!!” เซฮุนละสายตาจากคนกรอบหน้าเล็กผันไปมองเจ้าของร้านกาแฟ ซึ่งกำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาพนักงานชายที่กำลังโดนเขาคาดคั้นทางสายตาอยู่

“เจ้านาย” คยองซูกอดปลอบลู่หาน ก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจให้ชายหนุ่ม เป็นจังหวะเดียวกันกับคิมจงอินที่เปิดประตูร้านเข้ามา หลังจากเอารถไปจอดไว้หลังร้าน เขายิ้มทักทายโอเซฮุนด้วยท่าทางสบายๆ เซฮุนรู้สึกว่าเขาเริ่มปวดหัวมากขึ้น จนต้องยกมือกุมศีรษะข้างนึง หลังจากนั้นสติของเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

“เซฮุน!!!!”

“ลู่ไม่นึกเลยว่าแบคฮยอนและคุณเซฮยองจะทำถึงขนาดนี้...” เข้าใจหมดแล้ว เข้าใจทุกเรื่อง คิมจงอินเป็นคนเฉลยเรื่องราวที่ชายหนุ่มพอจะทราบให้เขาฟัง ในขณะที่ลู่หานรับหน้าที่ดูแลคนป่วย ซึ่งนอนหมดสติอยู่บนเตียงของเขาด้วยความเต็มใจ

“นั่นน่ะสิ ใจร้าย พวกนั้นใจร้ายเกินไปแล้ว!” คยองซูเดือดดาลแทนลู่หาน

“แค่ได้รู้ว่าเซฮุนยังปลอดภัยดี....และเขาก็มีชีวิตที่สุขสบาย มีคนที่รักเขาอยู่เคียงข้าง แบคฮยอนคงรักเซฮุนมาก” เมื่อทราบความเป็นไป ลู่หานคิดไปถึงว่าคนพวกนั้นจะทำกับเขาถึงขนาดนี้ กระนั้นพอลองคิดทบทวนดูดีๆ ลู่หานก็พอจะเข้าใจว่าแม่ของชายหนุ่มคงไม่อยากได้ลูกสะใภ้เช่นเขา ที่สำคัญแบคฮยอนก็รักและดูแลเซฮุนในขณะที่ชายหนุ่มเจ็บไข้ได้ป่วยอย่างดี ผิดกับเขา... เขาไม่มีโอกาสได้ดูแลเซฮุนเลย

“ถ้าโอเซฮุนจำลู่ได้ เขาต้องทิ้งแบคฮยอนแน่นอน!” คยองซูแสยะยิ้ม โดยมีคิมจงอินไหวไหล่ยืนอยู่ข้างๆ ภรรยาตัวแสบ

“เรื่องอื่นอย่าเพิ่งคิดให้ปวดหัวเลย รอดูหมอนี่ฟื้นดีกว่า ลู่หานเธอดูแลมันให้ดีนะ ฉันสืบทราบมาว่าหมอนี่เวลาที่พยายามคิดเรื่องในอดีตมันจะมีอาการแบบนี้”

“ส่วนฉันกับฮยองจะลงไปดูแลร้านข้างล่างให้ละกัน” ร่างเล็กพยักหน้าให้จงอินและคยองซู จนได้เสียงประตูห้องของเขาปิดลงเมื่อสองสามีภรรยาเดินจากไป มือเรียวสวยใช้ผ้าขนหนูสีขาวขนาดพอเหมาะเช็ดใบหน้าไล้ลงมาที่บริเวณลำคอของคนป่วยอย่างระมัดระวังที่สุด

“เซจุน...” เคลื่อนฝ่ามือลูบศีรษะลูกชายที่กำลังนอนอยู่เคียงข้างพ่อบังเกิดเกล้า เด็กน้อยมองมารดาตาปริบๆ อย่างน่ารักน่าชัง ก่อนจะลุกขึ้นมาหอมแก้มลู่หานเป็นรางวัล แม่ลูกคู่นี้หน้าตาเหมือนกันราวกับจับถอดแบบ

“ป๊า....” เด็กน้อยชี้นิ้วไปที่กรอบรูปใกล้เตียง มันเป็นรูปถ่ายของลู่หานและชายหนุ่มบนเตียง ก่อนที่เซจุนจะขยับกายลุกขึ้นนั่งพลางชี้นิ้วมาที่โอเซฮุน ลู่หานกะพริบตาเพื่อไล่ความร้อนผ่าวที่กำลังส่งผลต่อการมองเห็นสิ่งต่างๆ

“เขาคือพ่อของหนู....เซจุน พ่อของลูกเขายัง....ไม่ได้จากพวกเราไป ฮึกๆ” คนตัวเล็กโน้มใบหน้าลงหอมแก้มลูกรัก เซจุนล้มตัวลงนอนกอดป๊าของแกอีกครั้ง แขนเล็กตะกายโอบกอดร่างสูงได้ไม่ถึงครึ่งอก ภาพเบื้องหน้าทำให้ลู่หานสามารถยิ้มทั้งน้ำตา หวังว่านายจะตื่นขึ้นมารับรู้ความจริงเร็วๆ น่ะ ฉันจะบอกความจริงกับนายทุกอย่าง สุดแล้วแต่โชคชะตาจะนำทาง ว่านายจะเชื่อสิ่งที่ฉันพูดรึเปล่า..... ฉันขอภาวนาให้นายรับฟังฉันจนจบก็พอ และขอร้องอย่าเกลียดฉันเลย

.

.

.

.

อู๋อี้ฟานเมื่อวางสายจากน้องชายอย่างคยองซูเสร็จ เขาก็รีบขับรถจากคอนโดส่วนตัวมายังร้านกาแฟ ร่างสูงสง่ารู้สึกกระวนกระวายใจ โอเซฮุนยังไม่ตาย ที่สำคัญลู่หานกำลังดูแลชายหนุ่มคนนั้น เขาเร่งเครื่องยนต์ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็สามารถมาถึงที่หมายได้สำเร็จ

“พี่คริส” คนตัวเล็กละหน้าที่จากเคาน์เตอร์ เดินมาหาคนเป็นพี่ด้วยใบหน้าเจื่อนๆ

“เชิญนั่งก่อนครับ พี่มาเหนื่อยๆ อยากดื่มอะไรเย็นๆ หน่อยไหม” ชายหนุ่มรู้ว่านี่คือการเบี่ยงเบนประเด็นของเจ้าน้องชาย ซึ่งในอดีตคือคนที่เขาเกือบจะแต่งงานด้วย เขารู้จักนิสัยใจคอของคยองซูดี

“ลู่หานล่ะ ไม่พี่ไม่อยากดื่มอะไรทั้งนั้น”

“ลู่หานดูแลไอ่เซฮุนมันอยู่บนห้อง” คิมจงอินสาวเท้ามายืนเคียงข้างภรรยา หลังจากชายหนุ่มผิวคล้ำอาสานำกาแฟไปเสิร์ฟลูกค้าที่โต๊ะ

“พี่จะขึ้นไปดู!”

“ปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันเถอะ อย่าขึ้นไปเลยครับคุณคริส เดี๋ยวจะเห็นภาพบาดตา” คิมจงอินพูดน้ำเสียงตลก แต่กลับได้ศอกของภรรยากลับมา จนต้องกุมท้องตัวเองแล้วจิ๊ปากโอดโอย คยองซูรู้ทันสามีว่านี่คือการแสดง จงอินไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้นหรอก

“ที่รัก! ซี๊ดดด”

“น้อยๆ หน่อยจงอิน ฉันไม่ได้ทำนายแรงเลยนะ พี่คริส.... อ้าว!” มารู้ตัวอีกที ก็ไร้เงาของพี่ชายตัวสูงเสียแล้ว เพราะมัวแต่สั่งสอนคุณสามี เขาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังอู๋อี้ฟานไกลๆ กำลังขึ้นบันไดไปยังชั้นบน

“ฮยองปล่อยเขาไปดูเอาเองเถอะครับ ยังไงซะเขาก็ต้องยอมรับความจริง” เนียนโอบเอวคอดแต่ก็โดนคยองซูเอาคืนด้วยการเหยียบเท้าจนต้องนิ่วหน้า ร่างเล็กเชิดหน้าเง้างอสามี

“ฉันสงสารพี่คริส... แต่ครอบครัวของลู่หานควรกลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าอย่างพร้อมตาสักที”

“ฮยองคิดได้แบบนี้ ผมดีใจน่ะ”

“คิมจงอิน!” นี่คิมจงอินหลงลืมอะไรไปรึเปล่า คยองซูเริ่มมองชายผิวคล้ำตาขวาง

“ครับเมีย” ขานรับอย่างอารมณ์ดี

“นายลืมเสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้าอีกแก้วนึง ยังจะยืนบื้ออยู่อีก! ไปทำงานสิ” จริงด้วย เกือบลืมไปเสียสนิท เขารีบขโมยหอมแก้มภรรยา ก่อนจะรีบเดินไปหยิบถ้วยกาแฟที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์จัดการนำไปเสิร์ฟลูกค้าตามใบออร์เดอร์ ปล่อยให้พ่อตัวจ้อยอายม้วนหน้าแดงแจ๋ ท่ามกลางสายตาเหล่าลูกค้าทั้งขาประจำและขาจร

.

.

.

.

“....ค..คุณ....คุณฟื้นแล้ว” โอเซฮุนสะลึมสะลือผุดตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงกลางเก่ากลางใหม่ เขายกมือขึ้นมานวดช่วงไหล่และลำคอตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวว่าตัวเขาขึ้นมานอนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เขาเห็นคนตัวเล็กดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากสีชมพูวาดยิ้ม เมื่อเห็นว่าเขาฟื้นแล้ว

“ขอบคุณนะครับที่ช่วยเหลือ ผมคงรบกวนคุณมากเกินไป”

“ไม่ลำบากเลยฮะ ลู่หานเต็มใจจะช่วยคุณ” ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง จนมาสะดุดเข้ากับกรอบรูปบนโต๊ะโคมไฟ มันคือรูปผู้ชายที่หน้าตาเหมือนเขามากในชุดมัธยมกำลังยิ้มและโอบบ่าพนักงานร้านกาแฟตรงหน้าเขา อีกคนก็ใส่ชุดมัธยมเหมือนกันแต่น่าจะคนละโรงเรียน ร่างสูงย่นคิ้วมองใบหน้าร่างเล็กสลับกับรูปถ่ายใบนั้น เขาเคยรู้จักพนักงานคนนี้มาก่อนเหรอ? จากที่เขาสังเกตความสัมพันธ์ของคนในรูปมันคงไม่ธรรมดาเหมือนคนรู้จักกันทั่วๆ ไป เด็กหนุ่มผมบลอนด์เทาในรูปเขามั่นใจว่าคือตัวเขาเอง เขาจำได้ว่ามารดาเคยเอารูปถ่ายสมัยมัธยมมาให้เขาดูตอนเขาพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลที่อังกฤษ ผู้ชายตัวเล็กผิวขาวละเอียด ผมสีคาราเมล ดวงตากลมโตมีประกาย ริมฝีปากเป็นกระจับในรูปคือพนักงานที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่

“เราสองคนเคยรู้จักกันมาก่อน...” ลู่หานเป็นคนเฉลย ลมหายใจอุ่นร้อนถูกระบายจากจมูกแท่งเล็กช้าๆ คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อเรียกบางสิ่งที่เรียกว่าคือความมั่นใจในการที่เขาต้องพูดในสิ่งที่ชายหนุ่มอาจจะไม่เชื่อ

“เรารู้จักกันได้ยังไง” ชายหนุ่มถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง พลางจ้องใบหน้าคนตัวเล็ก คนสวยหลุมตาต่ำเพื่อหลบซ่อนดวงตาโศกของตน

“ตอนมัธยม....คุณ...คุณเป็นแฟนของลู่” ตาโตไหววูบ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาปะทะดวงตาสีดำสนิทที่ยังคงมองเขาราวกับคนไม่รู้จัก ทว่าในเวลาต่อมาร่างสูงก็ระบายยิ้มให้ลู่หานอุ่นใจ

“เล่าต่อสิ....ผมอยากฟังอีก”

“ฮะ....เอ่อ เราสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน...และ.....มีลูกด้วยกัน” คนตัวเล็กบีบมือตัวเอง เพื่อให้คลายความตื่นเต้น หากแต่มันกลับไม่ช่วยให้เขาดีขึ้นสักนิด ลู่หานหวั่นเกรงสายตาของเซฮุนมากขึ้น เมื่อร่างสูงมีสีหน้าเย็นชา รอยยิ้มที่โอเซฮุนเคยมอบให้เขาไม่ปรากฏบนใบหน้าชายหนุ่มอีกต่อไป

“.....คุณ พูดจบรึยัง!” ลู่หานสะดุ้ง เมื่ออีกฝ่ายพูดขึ้นเสียงดัง พร้อมใบหน้าไร้รอยยิ้ม โอเซฮุนกำลังมองคนตัวเล็กด้วยหางตา ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็พยายามทำใจว่าคงต้องโดนเกลียด ชายหนุ่มไม่เพียงแต่จำเขาไม่ได้ ยังมองเขาเป็นคนแปลกหน้า เจอหน้ากันครั้งแรกก็มาบอกว่าเคยคบกัน ที่สำคัญยังบอกชายหนุ่มไปว่ามีลูกด้วยกันอีก เป็นใคร ใครเขาก็คงจะไม่เชื่อทั้งนั้น ลู่หานเข้าใจ แต่เขาก็ยังอยากจะเสี่ยงกับโชคชะตาสักครั้ง

“รูปนี้มันอาจจะถูกรีทัชขึ้นมาก็ได้ สิ่งที่คุณพูดผมไม่มีทางเชื่อ! คุณแม่กับแบคฮยอนพวกเขาสองคนไม่มีวันโกหกผม!!” เซฮุนลุกขึ้นจากเตียง เนื่องจากเขายังมีอาการปวดหัวอยู่บ้าง ทำให้ชายหนุ่มหน้ามืดจนตัวเริ่มเซ คนตัวเล็กรับเข้าไปประคองด้วยความเป็นห่วง

พลั่ก!!!!!

“ไม่ต้องมายุ่ง!” ร่างสูงผลักร่างเล็กจนลู่หานล้มหัวกระแทกขอบโต๊ะโคมไฟ เขามองคนตัวเล็กอย่างรังเกียจ เวลาที่อยู่ใกล้พนักงานคนนี้เขารู้สึกไม่ชอบเลย เขาทั้งอึดอัดและยังปวดหัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใครจะไปเชื่อคำพูดพวกนั้น มารดาเขากับคู่หมั้นไม่มีทางโกหกเขา รูปที่เห็นมันอาจจะถูกรีทัชมาก่อน หึ.... ยังไงเขาก็ไม่เชื่อคนพวกนี้เด็ดขาด คนพวกนี้พยายามปั่นหัวเขา ทำให้เขาสับสน ทำให้เขาเจ็บปวด โดยมีเหตุผลอะไรบางอย่าง

คิมจงอินและคนที่ร้านกาแฟบ้าๆ นี่ หึ!

“ผมไม่รู้ว่าพวกคุณต้องการอะไรจากผม และผมไม่มีวันเชื่อพวกคุณ ผมรักแบคฮยอน ผมเชื่อเขาคนเดียว เขาดูแลผมมาตลอดสี่ปี....แล้วคุณล่ะเคยทำอะไรให้ผมบ้างทำไมผมถึงไม่เคยเห็นหน้าคุณเลยสักครั้ง ตอนที่ผมป่วยใกล้จะตายอยู่ที่โรงพยาบาล!!”

“เซฮุน....นายฟังเราก่อน” ลู่หานสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นของโลหิต พ่วงด้วยอาการเจ็บแสบบริเวณขมับด้านซ้าย มือเรียวเล็กสั่นระริกเมื่อเอื้อมขึ้นมาสัมผัสเลือดสีแดงสด ตาโตปล่อยน้ำตาไหลอาบข้างแก้มเพราะเขากลั้นมันไว้ต่อไปไม่ไหว เขาไม่ได้เจ็บเพราะบาดแผล...แต่เขาเจ็บเพราะคำพูดของร่างสูง เขาไม่ได้ทำอะไรเลย เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างชายหนุ่มในเวลาที่อีกฝ่ายกำลังลำบาก เพราะมัวแต่นั่งร้องไห้หน้าหลุมฝังศพปลอมๆ เนื่องจากความโง่เขลาของเขาเอง ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เหล่านั้นลู่หานก็ยิ่งเสียใจ

“ม้า!!!!” เซจุนปล่อยฟุตบอลในมือทิ้ง แกผลักประตูที่ปิดไม่สนิทเข้ามาในห้อง หลังได้ยินเสียงตวาดของป๊าดังออกมานอกห้อง เซจุนเห็นแม่มีเลือดไหลเด็กน้อยรีบวิ่งมาหาลู่หาน

“ม้าร้องทามมาย” ลู่หานส่ายหน้า เขาไม่อยากให้ลูกเห็นเขาในสภาพเช่นนี้ คนสวยใช้มือข้างขวาป้องปาก ก่อนจะใช้มืออีกข้างเช็ดคราบน้ำตาตัวเองลวกๆ ลู่หานดึงรั้งร่างเซจุนมากอด เด็กน้อยซบหน้าลงบนอกมารดา ก่อนจะหันมาสนใจป๊าที่ตอนนี้ฟื้นแล้ว เซจุนเห็นป๊ากำลังจ้องหน้าเขากับมารดา

ป๊าน่ากลัวจัง

“ป๊า....” โอเซฮุนกำลังปวดหัวอย่างรุนแรง เขากลืนน้ำลายฝืดเฝื่อนลงคอ ชายหนุ่มสบตาดวงตากลมโตของลู่หานที่ตอนนี้มีน้ำตามากมายอยู่ภายในนั้น

“ฉันไม่ใช่...พ่อนาย หยุดเรียกฉันแบบนี้สักที!” คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจ ในเมื่อร่างสูงไม่ยอมรับเขากับลูก เขาก็พร้อมจะหลีกทางให้ ลู่หานคงต้องหลอกตัวเองว่าชายหนุ่มผู้นี้จากเขากับลูกไปแล้วเหมือนเมื่อก่อน ทั้งที่รู้ดีว่ามันไม่ใช่

“ฮื่อ...ป๊า” เซจุนผละตัวจากอ้อมอกแม่ แกเดินมาจับมือชายหนุ่ม แต่เซฮุนกลับแกะมือเด็กน้อยออกอย่างไม่ใยดี

“ฮื่ก...ฮึก ม๊..า ป..ป๊า ไม่..รัก...เซ..จุ..น” ลู่หานประคองตัวลุกขึ้น ก่อนจะเดินมาอุ้มเด็กน้อย คนตัวเล็กใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาให้ลูกรักด้วยความอ่อนโยน

“คุณกลับไปใช้ชีวิตกับคนที่คุณรักต่อเถอะ....ลู่หานขอให้คุณลืมเรื่องวันนี้ให้หมด ใช้ชีวิตของคุณให้มีความสุขมากๆ นะ...คุณเซฮุน” ช่วยมีความสุขต่อไปเพื่อฉันและลูก

“ถ้าลู่หานและเซจุน ทำให้คุณไม่พอใจในวันนี้ พวกเราขอโทษด้วยฮะ...” เซฮุนเห็นเงาของเขาในดวงตาคู่โศก

ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเหมือนเคยเห็นดวงตาคู่นี้มาก่อน

ชายหนุ่มละสายตาจากลู่หาน เปลี่ยนมาจับจ้องดวงหน้าเด็กน้อยที่แทบไม่มองหน้าเขาอีกเลย เด็กน้อยซุกหน้าเข้าหาอ้อมอกแม่เมื่อรู้ว่าโดนร่างสูงลอบมอง

เขาคงโดนเด็กเกลียดเข้าแล้วสิ

“ลู่หาน! คุณเป็นยังไงบ้าง” อู๋อี้ฟานมักจะเดินเข้ามาในเวลาที่ลู่หานต้องการที่พึ่งเสมอ คนตัวเล็กส่ายหน้าแทนคำตอบ แต่เพราะบาดแผลบริเวณขมับนั้นทำให้ชายหนุ่มตวัดสายตาคุกรุ่นไปยังร่างสูงอีกคน

“หมอนี่ทำคุณเจ็บใช่ไหม ผมจะจัดการมัน!” อู๋อี้ฟานจ้องหน้าหาเรื่องโอเซฮุน ทว่าเซฮุนกลับไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอีกคนแต่อย่างใด ร่างสูงยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งและเย็นชาเหมือนเดิม

“อย่า!! ลู่หานซุ่มซ่ามเองฮะ เขา...เขาไม่ได้ทำอะไรลู่ทั้งนั้น” โอเซฮุนลอบมองมือเรียวของลู่หานซึ่งกำลังเอื้อมมาจับมือของชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่เพื่อห้ามไม่ให้เข้ามาทำร้ายเขา

“ผมขอตัว” เซฮุนตัดสินใจเดินออกมาจากห้อง ขัดกับความรู้สึกบางอย่างที่ยังเรียกร้องอยู่ลึกๆ ว่ายังไม่อยากจากสองแม่ลูก

บ้า บ้าชะมัด!

ร่างสูงเร่งฝีเท้าเดินออกจากร้าน เซฮุนเข้ามาตั้งสติในรถ หัวใจของเขาเต้นแรงมากเวลาที่อยู่ใกล้ลู่หาน มันแรงจนเขาเจ็บบริเวณหน้าอกด้านซ้าย ไม่เหมือนกับตอนที่เขาอยู่ใกล้ๆ แบคฮยอน เขารู้สึกหงุดหงิดที่เห็นคนตัวเล็กจับมือชายหนุ่มคนนั้น และเขาก็ไม่ชอบสายตาที่ชายคนนั้นใช้มองลู่หานเอาเสียเลย

.

.

.

.

คยองซูใช้พลาสเตอร์ยาปิดทับบาดแผลเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเขาทำแผลให้ลู่หานเสร็จสิ้น ร่างเล็กของเจ้านายก็จัดการเก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่ลงกล่องปฐมพยาบาล

“ขอบคุณฮะ เจ้านาย” ลู่หานกล่าวขอบคุณเสียงพร่า คยองซูทอดถอนหายใจพลางมองหน้าลูกน้องที่เขารักเสมือนน้องชายแท้ๆ ก่อนจะนำกล่องปฐมพยาบาลไปเก็บไว้ในที่ของมันตามเดิม

“คยองซูเดี๋ยวคงใจเย็นขึ้น” ก็ภรรยาเขาน่ะสิ นึกโกรธโอเซฮุนแทนลู่หาน หลังจากเห็นร่องรอยบาดแผลและคราบน้ำตาของคนตัวเล็ก ดูก็รู้ว่าฝีมือใครถ้าไม่ใช่ไอ่คนหุนหันพลันแล่นรีบสาวเท้าเดินออกจากร้านไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“อื้ม...เราว่าเราขึ้นไปดูเซจุนบนห้องดีกว่า ป่านนี้แกอาจจะตื่นแล้วก็ได้” เซจุนเริ่มมีอาการซึมเศร้าหลังจากโอเซฮุนกลับไปเด็กน้อยก็เริ่มร้องไห้งอแงจนกระทั่งแกเคลิ้มหลับ โดยมีอู๋อี้ฟานเป็นคนคอยดูแลเซจุนอยู่ด้านบนเพียงคนเดียวเนื่องจากชายหนุ่มบังคับให้ลู่หานลงมาทำแผลด้านล่าง ลู่หานรู้สึกเป็นห่วงลูก

“ไปเถอะ เซจุนตื่นมาคงอยากเห็นหน้าลู่เป็นคนแรก” คนตัวเล็กฝืนยิ้มจางๆ ส่งให้คิมจงอินก่อนจะสาวเท้าขึ้นชั้นบนไปหาเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

“คุณคริส....ลู่ว่าคุณควรกลับไปทำงานต่อ” ได้ยินมาว่าชายหนุ่มทิ้งงานที่คอนโดมาหาเขา เอกสารสำคัญต่างๆ คงยังเหลืออีกเยอะที่อู๋อี้ฟานยังไม่ได้อ่านและทำการจรดปากกาเซ็น เพราะคยองซูเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากคุณจางซึ่งเป็นเลขาของชายหนุ่ม โทรตรงมาจากบริษัทเพื่อสอบถามว่าเจ้านายของเขาอยู่ที่ร้านกาแฟรึเปล่า เนื่องจากมีเอกสารสำคัญที่ชายหนุ่มยังไม่ได้เซ็นและเวลานี้เขาติดต่อเจ้านายไม่ได้

“คุณจางเขาโทรมาที่ร้าน บอกว่าเขาติดต่อคุณไม่ได้ฮะ” ล้มตัวนั่งบนเตียง ลู่หานดึงผ้าห่มมาไว้ระดับหน้าอกของเด็กน้อยที่กำลังนอนหลับสบาย แกคงนอนดิ้นแล้วเตะผ้าห่มร่นลงไปกองอยู่ที่เอว

“แบตโทรศัพท์ผมหมดนะครับ ผมยังไม่อยากทิ้งคุณกับลูกไว้ตามลำพัง” ร่างสูงสง่าสบตาลู่หานอย่างลึกซึ้ง แววตาของเขามีความมุ่งมั่นเขาอยากพิชิตใจคนตัวเล็กหน้าหวานให้สำเร็จ เขาอยากดูแลลู่หานกับเซจุน ทั้งๆ ที่ตอนนี้เขาก็ทราบดีว่าความหวังมันเกือบจะเหลือศูนย์เปอร์เซ็นต์ สายตาที่ลู่หานมองโอเซฮุนมันแตกต่างจากเวลาที่คนสวยมองเขาลิบลับ

“งานของคุณสำคัญกว่าลู่กับเซจุนนะฮะ....ดูท่าทางคุณจางเขาเครียดมาก คุณคริสกลับไปทำงานของคุณต่อเถอะ”

“งั้นผมตามใจคุณ ผมกลับไปทำงานต่อก็ได้ครับ.... แต่มีข้อแม้ว่าตอนเย็นคุณต้องอนุญาตให้ผมมาทานข้าวกับคุณและเซจุนที่นี่ด้วยคน”

“ได้สิฮะ ลู่ยินดี” กอบกุมมือเรียวสวยขึ้นมาจูบหลังมือ ชายหนุ่มส่งยิ้มละมุน ลู่หานกำลังอึดอัดต่อสิ่งที่อู๋อี้ฟานกระทำเมื่อครู่ คนตัวเล็กรีบดึงมือกลับพร้อมหลุบตาต่ำ เจ้ากวางน้อยตื่นตระหนกเมื่อถูกจู่โจมด้วยสัมผัสที่ไม่คุ้นชิน

“ผมไปนะ... “

“....ฮะ” อู๋อี้ฟาน...ลู่จะทำอย่างไรระหว่างความสัมพันธ์ของเราสองคนดี คุณดีเกินไป ดีจนไม่เหมาะและคู่ควรกับลู่สักนิด ลู่รู้แล้วว่าไม่มีใครแทนที่โอเซฮุนได้ ไม่มีใครที่ทำให้เขารักได้นอกจากชายหนุ่มผู้นั้นเพียงคนเดียว แต่กับอู๋อี้ฟานเขาไม่รู้ว่าจะปฏิเสธชายหนุ่มอย่างไรดี เพราะต่อให้ปฏิเสธอย่างไรก็คงไม่เกิดประโยชน์เหมือนกับที่แล้วๆ มาอู๋อี้ฟานไม่ยอมตัดใจจากเขาและมองหาใครสักคนเป็นคู่ชีวิต เขาเชื่อว่าผู้ชายดีๆ อย่างชายหนุ่ม ถ้าลองเปิดใจให้ใครสักคนสักคนอีกครั้ง เขาคนนั้นต้องตกหลุมรักชายหนุ่มแสนดีผู้นี้เป็นแน่

.

.

.

.

“คุณจางช่วยสืบประวัติของคนที่ชื่อพยอนแบคฮยอนให้ผมด้วย ผมต้องการภายในหนึ่งชั่วโมง” เขาส่งแฟ้มเอกสารการเงินให้เลขาจาง ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้พักผ่อนร่างกายที่มีอาการเหนื่อยล้า จากการคร่ำเคร่งอ่านเอกสารปึกใหญ่ก่อนจะทำการเซ็นอนุมัติ ชายหนุ่มไม่ชอบเข้าบริษัทเขามักจะสั่งให้เลขานำเอกสารมาให้เขาที่คอนโดส่วนตัว จะเข้าไปก็ต่อเมื่อมีประชุมสำคัญจริงๆ

“ได้ครับคุณคริส ผมจะส่งให้คุณทางอีเมลภายในหนึ่งชั่วโมง”

“ว่าแต่คุณต้องการประวัติเขาไปทำไมเหรอครับ?” อี้ชิงลืมไปว่าอู๋อี้ฟานไม่ชอบคนที่สอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวแค่เห็นหน้าเจ้านายก็พอจะรู้ว่าเขาถามคำถามที่ไม่สมควรถามออกไป

“ผมลาล่ะครับ ส่วนเรื่องที่คุณสั่งให้ทำผมจะรีบกลับไปทำทันทีเมื่อกลับถึงบริษัท” ร่างสูงพยักหน้าให้ร่างโปร่งครั้งนึง จางอี้ชิงโค้งลาเจ้านาย

“...พยอนแบคฮยอน นายหลอกลู่หานมาสี่ปีเต็ม นายทำให้เด็กตาดำๆ ไม่มีโอกาสได้ออกมาลืมตาดูโลก!” เขาขอร้องให้คยองซูและคิมจงอินเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง ก่อนที่จะเดินทางกลับมาคอนโด คนเลวๆ อย่างพยอนแบคฮยอนเขาจะกำหราบเอง สี่ปีเต็มกับความทุกข์ที่ลู่หานต้องแบกรับไว้คนเดียว ในขณะที่แบคฮยอนมีความสุขบนความทุกข์คนอื่น! แย่งแฟนเพื่อนหน้าด้านๆ ไร้ยางอายที่สุด!!! ชายหนุ่มอ่านประวัติแบคฮยอนที่เลขาจางส่งมาให้เขาทางอีเมล ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองใบหน้าอีกคนที่กำลังฉายอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ อู๋อี้ฟานจุดยิ้มมุมปาก

“เตรียมตัวรับกรรม....คนสวย”

.

.

.

.

สถานที่อโคจรแหล่งรวมวัยรุ่นและวัยทำงานที่แต่งตัวกันมาประชันความเซ็กซี่ พวกเขาอาจจะมาที่นี่เพื่อคลายเครียด หาแฟน หาคู่นอน หรือมาดื่มแก้เซ็ง สำหรับอู๋อี้ฟานเขามาที่นี่เพื่อมาหาเหยื่อของเขา สายตาดุจพญาราชสีห์กวาดตามองไปรอบๆ ผับ เขาสืบทราบว่าร่างบางมักจะมานั่งดื่มที่นี่หลังกลับมาจากอังกฤษ ทันทีที่อู๋อี้ฟานเดินเข้ามาด้านในชายหนุ่มก็ตกเป็นเป้าสายตาของผู้ชายร่างเล็กและบรรดาหญิงสาวทั้งหลายร่างสูงเขยื้อนกายขยับปลายเท้าเดินมาล้มตัวนั่งบริเวณเคาน์เตอร์บาร์

“วอดก้าแก้วนึงครับ” เขาเอ่ยสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ประจำบาร์ซึ่งสวมเสื้อกั๊กสีดำมีหูกระต่ายสีเดียวกันกับชุด ชายหนุ่มโยกศีรษะเบาๆ คลอเสียงเพลงสากลจังหวะช้า ก่อนจะหันมามองบุคคลที่ล้มตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เขา มือสากยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ลอบมองร่างบางด้วยสายตาร้ายกาจ

“ฉันขอวิสกี้” แบคฮยอนชำเลืองมองร่างสูงที่เหมือนแอบมองเขาตั้งแต่ตอนที่เขาล้มตัวนั่ง

“มองอะไรของคุณไม่ทราบ!” ถ้าเป็นคนอื่นคงจะหลงใหลได้ปลื้มพ่อเทพบุตรรูปงานคนนี้ แต่ไม่ใช่กับพยอนแบคฮยอน เพราะเขารักโอเซฮุนและไม่คิดจะชายตามองใครอีก

“ผมมองคุณนั่นแหละครับ...คนสวย” แบคฮยอนเบ้ปากต่อคำหยอกเย้าของอีกฝ่าย ร่างบางยกเหล้าชั้นเลิศขึ้นดื่มช้าๆ คนสวยเสหน้ามามองสบตาเจ้าของดวงตาราชสีห์ทรงเสน่ห์ แบคฮยอนแสยะยิ้มยั่วยวนให้ชายหนุ่ม คริสสำรวจร่างบางข้างกายเขาโดยใช้สายตาเจ้าเล่ห์ พยอนแบคฮยอนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวรัดรูปที่บางเสียจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน กางเกงสแล็กสีดำรัดรูปอวดเรียวขาเรียวเล็ก ร่างสูงยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้งเมื่อบุคคลตรงหน้าช่างมีเสน่ห์ดึงดูดเหลือเกิน เกมนี้ท่าทางจะสนุกไม่น้อย

“หึ.... บาปกรรมมันมีจริง คุณเชื่อไหม?” คำถามนี้เล่นเอาคนฟังหน้าชา แบคฮยอนเม้มปากแล้วจัดการกระแทกแก้วในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง

กล้าดียังถึงได้ถามเขาแบบนี้ หรือว่าชายหนุ่มคนนี้ไปสืบทราบอะไรเกี่ยวกับตัวเขามา!

“ฉันไม่เชื่อเรื่องเวรกรรม!!”

คำถามนี้คงไปสะกิดอะไรเข้าสินะ นายถึงได้โมโหฉัน

ก็ดี!

“ผมว่าอีกไม่นานหรอก เวรกรรมมันจะตามคุณทัน ทำชั่วอะไรไว้บ้างล่ะครับคนสวย”

“เก็บปากไว้ดื่มเหล้าเหอะ อย่าสะเออะมายุ่งเรื่องของฉัน!!” จะให้อู๋อี้ฟานเลิกยุ่งได้ยังไง ก็ในเมื่อร่างบางแสนยิ่งยโสคนนี้ทำให้ลู่หานเสียใจ ถ้าใครทำให้คนที่เขารักเจ็บปวดแม้เพียงปลายก้อยเขาจะทำให้มันผู้นั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าร้อยเท่าพันเท่า คนเลวจอมโกหกปลิ้นปล้อนอย่างพยอนแบคฮยอนเขาจะกำหราบเอง ร่างสูงยักคิ้วให้แบคฮยอนที่กำลังมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะส่งซิกให้บาร์เทนเดอร์เมื่อเห็นว่าอีกคนเดินไปเข้าห้องน้ำ

ปากดีแบบนี้ ไม่รู้ว่าเรื่องบนเตียงจะลีลาดีด้วยรึเปล่า หึ... แต่คงจะเด็ดอยู่หรอกไม่งั้นคงแย่งสามีคนอื่นไปกกตั้งสี่ปีไม่สำเร็จ!!!

.............................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9166 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 21:07
    อย่าใจอ่อยนเร็วแบบนี้สิ
    #9166
    0
  2. #7822 sshinora (@icxolth) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 07:30
    เหมือนได้ผัวใหม่อ่ะลู่หานนน จำผัวติดยาคนก่อนไดป่าว
    #7822
    0
  3. #7112 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:41
    ฮุนเหมือนตายเเล้วเกิดใหม่เลยอ่ะ(?)
    อะไรจะสุภาพปานน้านนนโอเซฮูนน
    #7112
    0
  4. #7030 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 10:05
    น่ารักจัง-//-
    #7030
    0
  5. #6976 givegue (@phachareeporn_de) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 22:22
    หมั่นใสเซฮุน นี่เราอ่านมาถึงนี่แล้วหรอ คือแบบ ไวมากกกกกก จากตอนที่อี่ฮุนเอาแต่เที่ยว จนตอนนี้สมง สมองเสื่อม
    #6976
    0
  6. #6891 fairy (@game_) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 14:10
    น่ารักอ่ะเกมือนคนพึ่งเจอกันแล้วตกกลุมรักกัน จีบกัน ใหมๆ่
    #6891
    0
  7. #6708 galaxy0_02 (@Galaxy0_0) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 00:51
    เหมือนจีบกันใหม่เลยน่ารัก
    #6708
    0
  8. #6634 แอลบี (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 08:25
    ถ้าฉันจะขอให้โอเซมันจำทุกอย่างได้แต่ยังคงละมุนอ่อนโยนแบบนี้มันจะมากไปมั้ยนะนี่
    #6634
    0
  9. #6572 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 23:33
    อร๊ ยยยมาขโมยหอมเสี่ยวลู่ของเค้า ความจำเสื่อมก้อดีนะฮ่ะ เหมือนเป็นคนละคนเลยละมุนเกินเวอร์ชั่นนี้
    #6572
    0
  10. #6543 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 23:22
    โอ๊ยเขินมากกกกกก;/////;
    #6543
    0
  11. #6504 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 01:06
    อู้หูวววว พี่คริสนี่เขาฟิตปั๋งแน่นอนจริงๆ แบคแกโชคดีนะนั่น 5555

    ตอนนี้ฮุนฮานละมุนมาก ชอบอ่ะ ชอบภาพประกอบทุกรูปเลย อ่านแล้วอยากไปดื่มกาแฟทานเค้กที่ร้านน่ารักๆแบบนี้บ้างเลย 5555

    #6504
    0
  12. #6432 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 02:58
    ถ้าหลังจากความจำเสื่อมแล้วจะอบอุ่นและแสนดีสุภาพขนาดนี้จะแช่งให้เสื่อมนานแล้ว เซฮุนจะทำอะไรก็รีบทำนะอย่าให้มันสายไปอีกครั้งนึง รีบจำให้ได้เร็วๆ นะแล้วกลับมาหาลูกกับเมียสักที พี่คริสแม่งแอบสะใจเล็กๆ นะรู้ว่าแบคฮยอนทำเพราะรักแต่มันผิดมานานแล้วสมควรแล้วจริงๆ
    #6432
    0
  13. #6345 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 22:49
    น่ารักแต่หน่วงจัง เซฮุนนี่เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย สุภาพมากกกกก แทบลืมคนเดิม เป็นตอนที่ฮุนฮานหวานที่สุดตั้งแต่อ่านมาเลยก็ว่าได้55555 ตอนแรกก็นึกว่าแม่เซฮุนรู้แล้วซะอีกว่าลู่หานยังไม่ได้ทำแท้ง แอบเข้าใจคุณแม่ผิดไปนิดนึง ถ้าได้เห็นหน้าหลานคงจะชอบมากแน่ๆ
    #6345
    0
  14. #6315 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 09:36
    น่ารัก ไมฮุนไม่ตกหลุมลู่ใหม่บ้าง ลู่สวยนะ
    #6315
    0
  15. #6231 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 23:53
    ฮิ้ววววหวานกันจิ๊งงงงฮุนฮานเนี้ยยอยากหยุดเวลาไว้จริงๆๆๆ 5555แกเตรียมตัวรับชะตาได้เลยพยอนแบคฮยอน
    #6231
    0
  16. #6201 NqHH (@jane_nuchsara) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 00:05
    พี่คริสกะแบคนี่แซ่บมากกกกกกกสมน้ำหน้าแบคโดนแล้วนะจ้ะโดนพี่คริสเล่นแล้วฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ งื้ออออเขินเซฮุนกับพี่ลู่มากเลยยแง้งงน่ารักมากกกกกกกก-///-
    #6201
    0
  17. #6175 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 20:41
    โอ้ยยยยยเป็นคนดีแล้วโคตรละมุน
    พี่ฮุนของเลาทำไมน่ารักกก . ///// .
    #6175
    0
  18. #6089 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 03:10


    หลง....รัก.....คนเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่จำเลยนะกวางน้อยยยย งื้อฟิน

    #6089
    0
  19. #5946 Yulyul_Lulu (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 12:18
    อยากให้เซฮุนจำเสี่ยวลู่กับเซจุนได้ซักทีอ่ะ บอกเลยว่าตอนนี้มันเป็นตอนที่น่ารักมากๆเลยอ่ะ >< เซฮุนหอมแก้มเสี่ยวลู่ด้วยอ่ะ น่ารักจังงง~ นายต้องรีบๆจำเสี่ยวลู่กับเซจุนให้ได้เร็วๆนะเซฮุนอ่า~ ><
    #5946
    0
  20. #5849 Akanishi Bluecat (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 18:08
    อ่านะ ฮุนรีบๆๆ จำให้ได้เหอะ   จะได้รักเสี่ยวลุ่มากกว่านี้ 

    ความรุ้สึกมันบอกทุกอย่าง 555+



    อิแบค แกโดนแล้ว กรรมตามแกทันแน่  งานนี้ คงได้ อยุ่กับ

    พี่คริสไปอีกนานแล้ว 
    #5849
    0
  21. #5826 may (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 16:03
    ขอให้ความสุขอยู่กับลู่ตลอดไปนะ
    #5826
    0
  22. #5695 Tangthai_FC (@tangthaifc) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 05:46
    ^^ ไม่รู้จะบอกยังไง แต่มาเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ สู้ๆค๊าบบบ
    #5695
    0
  23. #5691 ดุ๊กดิ๊ก (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 00:11
    ความรักเอยเจ้าลอยลมมาหรือไร มาดลจิตดลใจเสน่หา

    รักนี้จริงจากใจหรือเปล่า ความรักมันไม่เคยปราณ๊กับคนที่มีหัวใจรักมั่นและมั่นคงซื่อสัตย์กับคนที่เลือกจะรักคนๆนั้นคนเดียวตลอดไปแม้รักที่ให้ไปไม่ได้ผลตอบแทนกลับมาเลย
    #5691
    0
  24. #5670 djchompoomameaw (@djchompoomameaw) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 22:07
    น่ารักดีนะ
    #5670
    0
  25. #5563 EXO-L. Praew101 (@praewexotic-k) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 18:23
    ฮิ้ววว เขินน-////- มีหอมแก้มด้วย งื้ออออ
    #5563
    0