[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 20 : chapter : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    11 ส.ค. 62



เสี่ยคังโฮรบเร้าจะมาส่งลู่หานที่บ้าน แต่คนตัวเล็กกลับเอ่ยปฏิเสธน้ำใจไปหลายสิบครั้ง คนสวยนั่งหน้าอมทุกข์อยู่ใกล้ๆ เสี่ยแก่ตัณหากลับ มือเรียวปัดมือเหี่ยวย่นที่เคลื่อนมาจับขาอ่อนของตนเกือบทุกๆ สิบวิ เยจินขอร้องกึ่งอ้อนวอนให้เขามานั่งกับเสี่ยคนนี้ในโซนวีไอพี ไหนว่าแค่นั่งเฉยๆ ไง ทำไมต้องแต๊ะอั๋งตนด้วยละ ลู่หานต้องอดทนสักแค่ไหน ค่ำคืนนี้มันถึงจะผ่านพ้นไปเสียที คิดถึงแต่เซจุน เมื่อชั่วโมงก่อนเขาขึ้นไปหาเด็กน้อย เพื่อให้แกหยุดร้องไห้โยเยและเป็นคนกล่อมแกจนหลับ เพราะเขาไม่อยากรบกวนพี่ผู้ช่วยของเยจินมากเกินไปที่ต้องมารับภาระดูแลลูกของเขาขณะที่เขาต้องทำงาน ก่อนลู่หานจะถูกเยจินเรียกให้ลงมานั่งกับเสี่ยคังโฮ

“ดื่มสิหนู” ยื่นแก้วเหล้าส่งมาให้คนสวย ลู่หานยิ้มน้อยๆ ก่อนจะรับมาถือไว้ในมือ ตนไม่เคยดื่มเหล้าเบียร์เลยนะและก็ไม่กล้าดื่มด้วย

“ขอบคุณฮะ แต่ลู่ไม่เคยดื่ม”

“ลองดื่มสักอึกนึงจะเป็นไรไปหนู อย่าให้เสี่ยเสียน้ำใจสิจ๊ะ” ชั่งใจคิดทวบทวน ถ้าดื่มนิดเดียวมันคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ที่สำคัญเสี่ยคนนี้ยังให้ทิฟตนซะเยอะเชียว คิดได้ดังนั้นแก้วเหล้าในมือ จึงถูกยกขึ้นดื่มเพียงหนึ่งอึก คนสวยนิ่วหน้าเพราะรสชาติที่ไม่คุ้นเคยและฤทธิ์ของมันยังสร้างความแสบร้อนไปทั่วลำคอ

“อะ...แฮ่กๆ”

“หนูนี่น่ารักเสียจริงลู่หาน เสี่ยว่านะหนูอย่าทำอาชีพต่ำๆ แบบนี้เลย มาเป็นเด็กในโอวาทเสี่ยดีกว่า”

“ลู่ขอบคุณในความกรุณาของเสี่ยนะฮะ แต่ลู่ไม่คิดจะขายตัว! ขอตัวนะฮะลู่มีงานอื่นต้องทำ” คนตัวเล็กคิดว่าสถานการณ์มันเริ่มไม่ดีเลยอยากปลีกตัวออกมาก่อน

“เดี๋ยวสิจะรีบไปไหนละอยู่กับเสี่ยก่อน มือหนูนี่นิ้มนิ่มไม่รู้ว่าส่วนอื่นจะนิ่มนุ่มมือเสี่ยแบบนี้รึเปล่า” หากแต่มือเหี่ยวย่นดันมาจับมือคนตัวเล็กไว้เสียก่อน ร่างเล็กพยายามดึงมือของตนออกแต่มันไม่เป็นผลเสียเลย เสี่ยคนนี้จับมือเขาแน่นยิ่งขึ้นและก้มลงจูบหลังมือของตน

“ปล่อยฮะ ปล่อยลู่นะเสี่ย!” ดวงตากวางเบิกค้างระคนตกใจ เมื่ออะไรๆ มันเริ่มแย่ลง ลู่หานส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเยจิน จนในที่สุดเธอก็เดินมาที่โต๊ะเสี่ยคังโฮ

“ใจเย็นๆ สิคะเสี่ย หนูลู่เขายังใหม่อยู่นะคะ ยังไม่รู้กาลเทศะหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเกลี้ยกล่อมให้ค่ะ” คนสวยดึงมือออกจากกรงเล็บเฒ่าหัวงูจนสำเร็จ แล้วรีบสาวเท้าเดินออกมาจากพื้นที่จุดนั้นทันทีเยจินเกลี้ยกล่อมคังโฮอยู่นานกว่าฝ่ายนั้นจะยอมรับข้อตกลงของหล่อน

.

.

.

.

“ลู่หาน เจ๊เข้าใจเรานะ แต่อย่าเสียมารยาทกับแขกแบบนั้นอีก” เยจินเดินเข้ามาหลังร้าน เธอเดินเข้ามาพูดคุยกับลู่หานที่กำลังนั่งหน้าเศร้าอยู่บนเก้าอี้ และฝั่งตรงข้ามคนตัวเล็กคือโต๊ะกระจกสำหรับแต่งหน้า

“ฮึก...ลู่เสียใจฮะ ขอโทษเจ๊ด้วยนะฮะที่ทำให้ลำบากเพราะลู่ตั้งแต่วันแรก”

“โธ่ลู่ เจ๊รู้ว่าหนูไม่ได้อยากทำอาชีพนี้ เจ๊ไม่ได้ลำบากอะไรหรอก แต่ว่าเสี่ยคังโฮเขาเป็นแขกประจำของที่นี่ ที่สำคัญอีกอย่างเขาเป็นเจ้าของพื้นที่ ที่เจ๊ใช้เช่าเปิดร้านคาเฟ่นี้”

“....” เพราะเช่นนี้นี่เองที่เจ้านายของเขาถึงได้เกรงใจเสี่ยคงโฮมาก นั่นยิ่งทำให้ลู่หานรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

“กลับบ้านได้แล้วละลู่หาน เรากลับไปพักผ่อนซะน่ะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”

“ฮะ... งั้นลู่ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะฮะ”

“อื้ม...” หญิงสาวส่งยิ้มให้เด็กหนุ่ม ในเมื่อเสี่ยพอใจในตัวเด็กคนนี้ เธอก็จะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ แต่ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับตัวของลู่หานเอง และดูเหมือนว่าเด็กหน้าหวานคนนี้จะใจแข็งอยู่ไม่ใช่น้อย

.

.

.

.

ลู่หานนั่งรถแท็กซี่กลับหลังจากทำงานเสร็จ เขาเดินทางกลับมาที่บ้านเช่าหลังเดิม ในเวลาพลบค่ำเช่นนี้อากาศยิ่งหนาวเหน็บ คนตัวเล็กกอดกระชับอุ้มเด็กน้อยให้คลายความหนาว เซจุนหลับไปตั้งแต่ตอนที่เขาขึ้นไปกล่อมแกหลังจากโชว์เต้นเสร็จ ลูกคนนี้เลี้ยงง่ายกว่าเมื่อก่อนเยอะ เซจุนเข้าใจแม่ใช่ไหม? ถึงบางครั้งแกจะร้องไห้บ้างแต่พอตนปลอบนิดๆ หน่อยๆ แกก็หยุดเสียงร้องซะดื้อๆ คล้ายกับว่าแกต้องการเรียกร้องความสนใจจากมารดา คนตัวเล็กจ่ายค่าโดยสารก่อนจะลงจากรถเขาแอบสังเกตเห็นรถคันหรูสีดำคุ้นตา รถคันนี้ชอบมาจอดใกล้บ้านของเขากับคุณป้าเจ้าของบ้านเช่าเกือบทุกคืน และไม่กี่วันก่อนลู่หานก็ได้รู้ว่าใครคือเจ้าของรถคันนี้

โอเซฮุน

ในคืนนึงที่ลู่หานนอนหลับไม่สนิท เขาได้ยินเสียงตะกุกตะกักบริเวณหน้าบ้าน คนสวยรีบสาวเท้าเดินออกมาจากห้องนอนด้วยความเงียบเท่าที่ตนจะทำได้ และเขาก็ได้ยินทุกถ้อยคำที่โอเซฮุนสารภาพ ลู่หานรอให้ฝ่ายนั้นพูดจบและเดินจากไป ร่างเล็กถึงได้เปิดประตูออกมาและเห็นรถของชายหนุ่มกำลังเคลื่อนตัวผ่านหน้าบ้านของตนช้าๆ เหตุการณ์นั้นทำให้คนตัวเล็กเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

“เข้าบ้านกันนะเซจุน” คนตัวเล็กจัดการไขกุญแจ และแกล้งไม่ให้ความสนใจรถคันดังกล่าว ลู่หานวางเซจุนบนเบาะนอน ส่วนตัวเองก็เข้าไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาจนรู้สึกสดชื่นขึ้น คนสวยใช้ผ้าขนหนูเช็ดใบหน้าและลำคอ ขณะเดินออกจากห้องน้ำด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ เสียงฟ้าร้องน่ากลัวที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้เขารู้สึกผวาตกใจกลัว ไม่นานเสียงฝนตกก็ดังขึ้นคละเคล้าเสียงฟ้าร้องและลมพายุ ช่างน่ากลัวเสียจริง

“ฝนตกหนักขนาดนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำไง....” หลังจากปิดไฟภายในห้องเรียบร้อย ลู่หานเดินมาแอบมองที่หน้าต่าง เขาเห็นรถของโอเซฮุนกำลังเร่งเครื่องยนต์แล้วสักพัก ชายหนุ่มก็ขับรถคันหรูฝ่าสายฝนออกไปท่ามกลางความมืดมิด เห็นแบบนั้นจะไม่ให้ตนเป็นห่วงได้อย่างไรละ ร่างเล็กค่อยๆ ล้มตัวนอนข้างๆ เซจุน เขาห่มผ้าให้ตัวเองและลูกรัก ในใจของลู่หานทั้งว้าวุ่นและห่วงใยคนตัวสูงอดีตคนรัก ขออย่าให้เกิดเรื่องไม่ดีกับนายเลยเซฮุน และเสี่ยวลู่ขอร้องนะว่าอย่ามาที่นี่อีก มันไม่มีประโยชน์เลยเซฮุน.... เพราะว่าเรื่องของเราสองคนมันจบลงแล้ว

.

.

.

.

เช้าวันต่อมาเซฮุนกำลังจะเป็นบ้า เพราะเขาหาของแทนใจที่เสี่ยวลู่หานทำให้เขาไม่เจอสักที ผ้าพันคอที่ตั้งอยู่ใกล้หมอนที่ตัวเขาใช้หนุนนอนอยู่เกือบทุกคืนนั้นหายไป มันหายไปไหน! เขาเคยสั่งกำชับกับแม่บ้านทุกคนว่าห้ามมายุ่งกับของของเขาทุกชิ้น แค่ทำความสะอาดห้องเป็นพอ แต่ห้ามเอาสิ่งของของเขาไปทิ้งโดยไม่ได้รับอนุญาตเซฮุนเดินลงบันไดมาชั้นล่างด้วยความรีบเร่ง

“ป้าฮัน ป้าได้เข้าไปทำความสะอาดห้องผมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

“เมื่อวานค่ะคุณเซฮุน มีอะไรรึเปล่า” เธอละมือจากการจัดโต๊ะอาหารเช้า เปลี่ยนมาให้ความสนใจเจ้านายหนุ่มแทน

“ผ้าพันคอที่ผมเคยให้ป้าเอาไปซักเมื่อหลายวันก่อน มันหายไป” เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของลูกชายเจ้าของบ้าน เธอเองก็พยายามจะช่วย

“เอ้ ตอนป้าเข้าไปทำความสะอาดห้องของคุณ ผ้าพันคอผืนนั้นก็ยังอยู่นะคะ ป้าไม่ได้เอาของในห้องของคุณออกมาข้างนอกเลย”

“ผมไว้ใจป้านะครับ เพราะป้าเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กๆ”

“งั้นป้าจะไปถามแม่บ้านคนอื่นดูนะคะ ว่าใครเข้าไปในห้องของคุณตอนที่คุณไม่อยู่เมื่อวานบ้างรึเปล่า” ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อยให้ป้าฮัน ก่อนที่เขาจะขึ้นไปหาต่อบนห้อง ชายหนุ่มเปิดลิ้นชักใกล้เตียงออกดูพบว่ากระดาษรูปดาวและหัวใจ ที่เมื่อก่อนมันถูกบรรจุอยู่ในขวดโหล แต่ถูกแบคฮยอนนำไปทิ้งถังขยะได้หายไปด้วย เขาว่าเรื่องนี้แบคฮยอนต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่นอน ถ้ามันจริงตามความคิดของเขาละก็เขาจะเล่นงานร่างบางให้ถึงที่สุด

“เธออยากโดนดีใช่ไหมแบคฮยอน!!”

“คุณเซฮุนคะ ของที่คุณหาอยู่ถูกคุณแบคฮยอนเผาทิ้งหลังจากที่คุณขับรถออกจากบ้านไป” เมื่อสืบเสาะจากปากบรรดาสาวใช้จนได้ความ ป้าฮันก็รีบขึ้นมารายงานร่างสูงด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

“ว่าแล้วเชียว!” อารมณ์ของเขาเดือดพล่านเมื่อทราบความจริงจนกระจ่างชัด เขาเดาพลาดซะที่ไหน

“ขอบคุณนะป้า” เธอโค้งลาร่างสูง ก่อนจะปิดประตูเดินออกจากห้องเจ้านาย

“นางมารร้ายอย่างเธอมันต้องเจอซาตานอย่างฉันแบคฮยอน!” ไวเท่าความคิด ร่างสูงขับรถมาที่หอพักของแบคฮยอนภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที ชายหนุ่มเคาะห้องรัวๆ เขาไม่สนใจหากนี่จะเป็นการรบกวนผู้เช่าคนอื่น

.

.

.

.

“เซฮุน ฉันง่วงนอนอยู่เลย คิดถึงรึไงถึงได้มาหากันแต่เช้า” ร่างบางเดินงัวเงียออกมาจากห้องนอน เพื่อเปิดประตูให้ร่างสูง แบคฮยอนใช้แขนเรียวเล็กคล้องคอชายหนุ่มอย่างออดอ้อน ทว่าเซฮุนกลับมองการกระทำนั้นด้วยสายตารังเกียจ ชายหนุ่มปิดประตูเสียงดัง เขาลากแบคฮยอนก่อนจะผลักร่างบางอัดกับผนังห้องดังปึก ร่างบางแทบจะหายง่วงเป็นปลิดทิ้งที่อยู่ดีๆ ก็โดนคนตัวสูงทำร้ายร่างกาย คนสวยจ้องหน้าไม่พอใจร่างสูง อีกแล้วเซฮุนทำร้ายตนอีกแล้ว!

“เซฮุน!”

“เธอเอาของสำคัญของฉันไปเผา” เซฮุนจ้องหน้าคาดโทษ จนคนถูกมองใจเต้นระส่ำเพราะเริ่มกลัวความผิด

“เปล่า..ฉันเปล่า”

“แต่แม่บ้านเขาเห็นเธอ เอาของๆ ฉันไปเผากับตาอย่ามาโกหก!!” สาวเท้าเข้าไปประชิดตัวแบคฮยอน เซฮุนบีบปลายคางร่างบาง จนคนถูกรังแกนิ่วหน้าเจ็บปวด

“พวกมันใส่ร้ายฉัน คอยดูนะฉันจะบอกให้แม่นายไล่พวกมันออกทุกคนเลย!” เซฮุนมองเห็นดวงตาลอกแลกของแบคฮยอน ทำไมเขาจะจับโกหกคนปากแข็งไม่ได้ แค่ดูจากสีหน้าและแววตาก็เห็นไปถึงลิ้นไก่แล้ว ลู่หานคบคนๆ นี้เป็นเพื่อนไปได้ยังไง ร่างสูงหัวเราะใจลำคอ

“หึ.... แบคฮยอนเธอยังจะหน้าโกหกหน้าตายอีกเหรอ รู้ไหมแค่ฉันเห็นหน้าเธอฉันก็รู้ว่าเธอกำลังโกหกฉันอยู่!”

“จะให้ฉันยอมรับใช่ไหม ได้! ...ฉันเผามันเองแหละ ทำไม....นายจะทำไมฉันเหรอโอเซฮุน” กรีดกรายก้านนิ้วเรียวไปตามโครงหน้าหล่อจัดอย่างยั่วยวน แบคฮยอนส่งสายตาพราวระยับ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวเหมือนที่ผ่านมา แบคฮยอนไม่จำเป็นต้องโกหกอีกแล้ว เขาจะยอมรับความจริง เพราะถึงยังไง... โอเซฮุนก็ไม่กล้าทำอะไรตนอยู่แล้ว อย่างมากก็คงจะแค่โดนผลักครั้งสองครั้งละมั้ง อีกไม่กี่วันเขากับชายหนุ่มจะเข้าพิธีหมั้นกัน ครอบครัวของชายหนุ่มยังคงต้องพึ่งพาครอบครัวของเขา โอเซฮุนคงไม่กล้าทำอะไรเขามากมายนักหรอก!

“พยอนแบคฮยอน!!” แบคฮยอนเหยียดยิ้มร้ายกาจให้คนตัวสูง ความอดทนของคนเรามันต่างกันและณเวลานี้ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงแล้ว ถ้าเพียงแค่ร่างบางยอมรับผิดและเอ่ยขอโทษ เขาก็พยายามทำใจและให้อภัยแบคฮยอนเพราะครอบครัวของเขาคงต้องพึ่งพาครอบครัวร่างบางอีกเยอะ แต่นี่อะไร คนๆ นี้ไม่เพียงสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปด้วยซ้ำ แถมยังลอยหน้าลอยตาจนเขาอดหมั้นไส้ไม่ได้ เหมือนเส้นฟางเส้นสุดท้ายขาดผึงลง

เพียะ!!!

“อ..โอ๊ะโอ๊ย!!!” ใบหน้าหันไปตามแรงตบที่ถูกส่งมา แบคฮยอนรับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือด และริมฝีปากของเขาก็มีของเหลวสีแดงสดไหลซึม

“เลือด… เซฮุนนาย!” แก้วตากลมโตสั่นระริก เปลือกตาสีไข่มุกร้อนผะผ่าว ไม่อยากจะเชื่อว่าโอเซฮุนจะกล้าตบหน้าเขา และยิ่งเจ็บใจเมื่อคิดได้ว่าเขาถูกชายหนุ่มทำร้ายจนเลือดตกยางออกเพราะเสี่ยวลู่หาน!

“มันยังน้อยไปแบคฮยอนกับสิ่งที่เธอทำ อย่ามายุ่งกับของๆ ฉันอีกแล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”

“ฉันจะฟ้องแม่นาย!!”

“เชิญขี่ม้าสามศอกไปฟ้องได้เลย!” เซฮุนสาวเท้ารีบออกมาจากจุดนั้น ทว่าร่างสูงต้องหยุดชะงักปลายเท้า เมื่อแบคฮยอนพูดบางสิ่งจนเขาต้องหยุดฟัง

“ถ้านายอยากให้บริษัทนายเจ๊ง นายก็จะได้เห็นมันโอเซฮุน!” ร่างบางจงใจเดินกระแทกไหล่กว้าง ก่อนจะวิ่งเข้าห้องนอนและปิดประตูเสียงดังสนั่นตามแรงโมโห เซฮุนแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง

.

.

.

.

มาเซราติสีดำปลาบชะลอจอดหน้าบ้านของลู่หาน เซฮุนดับเครื่องยนต์ลง บรรยากาศรถมีแต่ความเงียบ วันนี้เขามาก่อนเวลาซึ่งปกติชายหนุ่มจะมาที่นี่ตอนเย็น หากแต่วันนี้เขามาสุ้มมองคนตัวเล็กกับลูกในตอนบ่าย ร่างสูงหยิบมาร์ลโบโรขึ้นมาจุดพร้อมกับลดกระจกรถเล็กน้อยเพื่อระบายอากาศ รถคันนี้ติดฟิล์มสีดำทั้งคัน จึงยากที่ใครจะเห็นเขา

“ของที่เธอให้ฉันฉันขอโทษที่รักษามันไว้ไม่ได้” สบถเสียงแผ่ว เซฮุนเสหน้ามองออกไปข้างนอกผ่านกระจกรถ เขาเห็นคนตัวเล็กเดินออกมานั่งเล่นหน้าบ้าน คนสวยนำขวดนมมาป้อนปากเล็กๆ ของเซจุน รอยยิ้มหวานแบบนั้น เขาไม่รู้ว่าชาตินี้ลู่หานจะมอบให้เขาอีกสักครั้งได้หรือไม่....

“เธอมีความสุข.... ฉันก็มีความสุขลู่หาน” คนสวยยิ้มกว้างอย่างน่ารัก ตากวางทอประกายงดงาม ร่างสูงควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจไม่ได้ เนื่องจากมันเต้นเร็วและแรงแทบจะทะลักออกมาด้านนอก ลู่หานสวยราวกับนางฟ้า ส่วนเขาเป็นมนุษย์โลกที่ไม่อาจเอื้อมนางฟ้าให้ลงมาแปดเปื้อนอีก

“ร้องไห้อีกแล้วเหรอเซจุน เด็กคนนี้นิ...หึ” เด็กน้อยดูดนมจากขวดอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้จ้าออกมา คนเป็นแม่จำต้องอุ้มปลอบพร้อมทั้งลูบหลัง ลู่หานเกลี่ยน้ำบนใบหน้าเล็กๆ ของเซจุน คนสวยทำหน้าตาตลกให้ลูกดูเผื่อว่าเด็กน้อยหยุดร้อง แต่ไหงเสียงร้องกลับดังหนักขึ้นละ

“พ่อขอโทษนะเซจุน ที่พ่อคนนี้ไม่เคยได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีของลูกเลย” เซฮุนระบายยิ้มกับสิ่งที่เขาเห็น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นรอยยิ้มที่เศร้ามากก็ตาม

.

.

.

.

คยองซูอุ้มแทโอมารับลมในช่วงเย็น บรรยากาศของชายทะเลยามเย็นแบบนี้ช่างโรแมนติกซะจริง ท้องฟ้าสีคราม น้ำทะเลสีฟ้าสดใส ใบหน้าน่ารักระบายยิ้มให้เด็กน้อยและบรรยากาศรอบกาย เมื่อวานครอบครัวของเขามาเที่ยวพักผ่อนกัน คาดว่าจะอยู่พักที่นี่ราวๆ หนึ่งสัปดาห์เพราะรีสอร์ทที่พวกเขาใช้พักผ่อนเป็นกิจการอีกหนึ่งอย่างของคิมจงแดผู้เป็นพี่ชาย

“แทโอโตขึ้นต้องเป็นเด็กดีรู้ไหม” คนตัวเล็กจิ้มแก้มตุ้ยนุ้ยเด็กทารก ลูกคนนี้กินเก่งที่หนึ่งเลย นี่ขนาดตัวเล็กแค่นี้นะ ทั้งนมเอยอาหารเสริมเอย เขากับสามีแทบจะป้อนกันไม่หวาดไม่ไหว

“ม้ารักหนูน้า รักหนูที่สุดในโลกเลยแทโอ” กดจมูกหอมแก้มแกเบาๆ แทโอส่งยิ้มตาหยีให้มารดา มือป้อมจับนิ้วมือของคยองซูไปงับและดูดราวกับนิ้วมือของคนตัวเล็กคือจุกนม หิวอีกแล้วเหรอลูก?

“แทโอหิวนมอีกแล้วใช่ไหมคะ กินจุไปแล้วนะเราน่ะ ระวังจะอ้วนเป็นหมูตั้งแต่เด็กๆ นะคะ” แนบหน้าผากตนเองกับหน้าผากเล็ก สายลมเย็นๆ พัดพากลิ่นแป้งเด็กที่ตัวของเด็กน้อยคละเคล้าในอากาศ คยองซูยิ้มหวานกดจมูกหอมแก้มเด็กน้อย หอมจังลูกม๊า

“คุยอะไรกันอยู่สองแม่ลูกคู่นี้” คนน่ารักย่นจมูกใส่บุคคลผิวคล้ำที่เดินมากอดเขาจากทางด้านหลัง

“ไม่ได้นินทาปะป๊าละกันหน่า” ร่างสูงโปร่งวางคางบนไหล่ลาดเล็ก ก่อนจะยิ้มเอ็นดูให้เด็กน้อย

“ม้านินทาป๊าหรือเปล่าแทโอ หื้ม? คุณลูกชาย”

“แทโอยังพูดไม่ได้นะคนบ้า”

“บ้าแล้วรักไหมครับ คุณคยองซู” คยองซูหันมาส่งสายตาค้อนๆ ใส่จงอิน

“นายน่าจะรู้ดีนะว่าฉันรักนายรึเปล่า”

“ฮยองรักผมมากผมรู้ดีครับ ถ้าผมเรียนจบ....เราสองคนแต่งงานกันนะ” คิมจงอินส่งสายตาอ้อนวอน และเปล่งน้ำเสียงพราวกระซิบใกล้หูร่างเล็ก

“แน่ใจเหรอ?” เลิกคิ้วถามยิ้มๆ ใจเต้นแรงลุ้นกับคำตอบจากปากคนตัวสูง

“แน่ใจสิครับ ผมรักฮยองคนเดียวนะตอนนี้ แล้วผมก็จะไม่เปลี่ยนใจไปจากฮยองด้วย”

“เมื่อก่อนยังบอกว่านายรักลู่หานอยู่เลย.... ชิส์” เขาอดน้อยใจไม่ได้ เวลาที่หวนคิดถึงเรื่องของจงอินกับเสี่ยวลู่หาน แม้ในใจจะรู้ว่าเวลานี้หัวใจของจงอินเป็นของคยองซูแต่เพียงผู้เดียวแล้วก็ตาม คนตัวเล็กผินหน้าหนีคนตัวสูง

“นั่นมันอดีต.... ฮยองเรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมครับ” ใบหน้างดงามค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาชายหนุ่ม ดวงตาที่ฉายแววจริงจังไหนจะคำพูดพวกนั้นอีก คิมจงอินนายไม่สงสารแก้มแดงๆ ของฉันรึไงว่ามันร้อนจวนจะระเบิดอยู่แล้ว คนบ้า!

“สัญญามาก่อนสิ” คยองซูพยายามปั้นหน้าสงบนิ่ง ก่อนจะพูดสิ่งที่เขาอยากให้จงอินปฏิบัติ

“ครับ หื้ม? สัญญาอะไรเหรอว่ามาเลย”

“ข้อหนึ่ง คิมจงอินต้องรักคิมคยองซูเพียงผู้เดียวนับจากนี้ตลอดไป ห้ามไปรักใครอีก” เสียงหัวเราะของร่างสูงทำให้คยองซูถลึงตาใส่ชายหนุ่มหวังให้อีกฝ่ายหยุดหัวเราะล้อเลียนเขา

“ว่าต่อสิครับ”

“สัญญามาก่อนสิ” คนตัวเล็กทวงคำสัญญาต่อชายหนุ่ม

“คิมจงอินสัญญาว่าจะรักคิมคยองซูแต่เพียงผู้เดียวจากนี้และตลอดไป และจะไม่ไปรักใครอีก” ในหัวของคิมจงอินเต็มไปด้วยความหมั่นเขี้ยวคนที่เขากำลังกอดอยู่เหลือเกิน จนชายหนุ่มอดฉวยโอกาสกับคนตัวเล็กขณะอีกฝ่ายกำลังเผลอไม่ได้

ฟอด

“นาย! อายลูกบ้างสิเห็นไหมจงอิน แทโอโตขึ้นหนูอย่าริเลียนแบบป๊านะ” แก้มแดงสุกปลั่งราวกับลูกตำลึง เมื่อโดนฉกฉวยโอกาสด้วยการหอมแก้มแรงๆ

“ก็ผมมันเขี้ยวฮยองนิครับ ว่ามาต่อสิข้อสองจะให้ผมสัญญาว่าอะไร อะ... โอ๊ย!” คยองซูถองข้อศอกใส่หน้าท้องแบนราบของคนรักเป็นการเอาคืน ก่อนจะแลบลิ้นใส่คนตัวโต

“แสบนักนะคืนนี้ผมจะจัดการฮยองสักรอบสองรอบดีไหม?” ร่างสูงอมยิ้มกรุ้มกริ่ม จากนั้นเขาก็กระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กให้แนบแน่นยิ่งขึ้น

“ฝันไปเถอะ อย่าลืมสิว่าพี่จงแดห้ามนายเข้ามานอนห้องฉัน”

“งั้นผมแอบปืนหน้าต่างเอาก็ได้” ยังจะกล้าอีกนะคิมจงอิน! คยองซูเม้มปากขัดใจ

“นายโดนพี่ชายฉันยิงแน่จงอิน ถ้านายทำอย่างนั้นนะ”

“ผมว่าฮยองคงไม่ยอมให้ผมเป็นอะไรไปหรอก เพราะว่าฮยองรักผมมาก...” ยักคิ้วอย่างเป็นต่อให้คยองซู

“จะเถียงนายยังไงดี ฉันถึงจะชนะนายบ้างสักครั้ง” เลิกคิ้วถาม ไม่วายโดนร่างสูงจูบขมับเบาๆ สองสามครั้ง เพราะทนความน่ารักของคนรักไม่ไหว

“ชิส์...” จิปากขัดใจ

“สัญญาข้อที่สองผมว่าไม่จำเป็นสำหรับเราสองคนหรอกครับ”

“ทำไม...” คยองซูกอดกระชับเด็กน้อย เขาเห็นลูกกำลังอมยิ้ม

“เพราะไม่ว่าฮยองจะต้องการอยากให้ผมทำอะไร ผมก็จะเชื่อฟังฮยองและผมจะทำตามที่ฮยองบอกทุกอย่าง แค่นี้พอรึเปล่าครับ”

“...นายแน่ใจเหรอ”

“ครับ ผมทั้งแน่ใจและมั่นใจ”

“....” จงอินเปลี่ยนจากกอดเอวคนตัวเล็ก มาหยุดยืนตรงหน้าคยองซูแทน เขาสบประสานสายตากับคนตัวเล็ก ก่อนจะใช้สองมือประคองใบหน้าเรียวเล็ก

“แทโอปิดตาไว้นะลูก”

“หื้ม?” คยองซูเงยหน้าขึ้นถามชายหนุ่มพร้อมขมวดคิ้วจนชิดติดกัน

“เพราะป๊าจะจับม้าจูบ”

“...จงอิน อื๊อ~~” โดนฉกฉวยกลีบปากซะดื้อๆ คำพูดที่ตนพยายามจะเปล่งเสียงตำหนิร่างสูงเป็นว่าอัตรธานหายไปจนหมดสิ้น มีเพียงความหอมหวานรัญจวนใจที่จงอินคอยส่งมอบมาให้เขา เรียวลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็ก หยอกเอินจนอิ่มหนำกับลิ้นซุกซนของร่างน้อย พวกเขาต่างแลกเปลี่ยนความซาบซ่านนี้นานแสนนาน

“อืมม~” ละริมฝีปากจากกันเพียงเล็กน้อย ก่อนจะถูกครอบครองอีกครั้งจากริมฝีปากหนาคยองซูทุบอกแกร่งเบาๆ ถ้าใครมาเห็นฉากรักของพวกเขาเข้าเขาได้อายตายพอดี

“..พอ..พะ... พอแล้ว อื้อ” จงอินเลียกลีบปากล่างคนสวยเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระจากนักล่าจูบอย่างเขา

“...” จะให้สู้หน้าคนเอาแต่ใจตัวเองได้อย่างไรกัน คยองซูก้มหน้าจนคางชิดอก ลูกของเขาเหมือนกำลังยิ้มล้อเลียนป๊ากับม้า เด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

“ฮยองครับ...” ดึงร่างเล็กมากอด ศีรษะคยองซูแนบซบอกกว้างร่างสูง จงอินกดจมูกสูดดมความหอมของเส้นผมคยองซู

“....มืดแล้วนะจงอิน ฉันว่าเรา...”

“ได้ยินเสียงหัวใจของผมรึเปล่า” ได้ยินสิคนบ้า เต้นแรงซะขนาดนี้ จะไม่ให้ได้ยินได้ยังไง คนน่ารักอมยิ้มบางๆ

“หัวใจของผมนับจากนี้ มันเป็นของฮยองคนเดียว” เงยหน้าขึ้นสบตากันและกัน คงไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมาให้อีกฝ่ายสัญญาแล้วละคยองซู เพราะทุกอย่างมันชัดเจนตั้งแต่วันที่เขาได้สบตาคนๆ นี้อีกครั้ง ในวันที่ชายหนุ่มผู้นี้มาขัดขวางการแต่งงานระหว่างตนกับอู๋อี้ฟาน

.

.

.

.

ชายหนุ่มนั่งมองสองแม่ลูกอยู่ภายในรถ จนกระทั่งย่างเข้าเวลาหนึ่งทุ่ม ลู่หานอุ้มเซจุนเร่งฝีเท้าออกมาจากบ้านพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่ จะเป็นอะไรไหมถ้าเขาจะแอบสะกดรอยตามคนตัวเล็กไป ลู่หานโบกมือเรียกรถแท็กซี่แถวนั้น และรถของร่างสูงก็ขับตามรถแท็กซี่คันดังกล่าวไปติดๆ

“เธอมาทำอะไรแถวนี้นะ ลู่หาน” ย่านนี้ไม่ต่างอะไรกับซ่อง พื้นที่แถวนี้เป็นสถานที่อโคจรเกือบหมด มีทั้งผับ คาเฟ่เปลื้องผ้า อาบอบนวด แล้วลู่หานมาทำอะไรที่นี่กันล่ะ เขาชักอยากจะรู้แล้วสิเซฮุนขมวดคิ้วฉงน เขาไม่ชอบใจเลยที่ลู่หานมาที่นี่ในเวลาเช่นนี้

“ขออย่าให้เธอทำงานอย่างว่าเลยลู่หาน” เขาขับรถตามหลังรถแท็กซี่อย่างไม่คลาดสายตา ชายหนุ่มกำลังลุ้นระทึกและภาวนาอย่าให้มันเป็นในสิ่งที่เขาคิด

“หึ...” เซฮุนเหยียบเบรกกะทันหัน เมื่อรถแท็กซี่จอดตรงด้านหน้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง ที่นี่เป็นร้านกลางเก่ากลางใหม่ เขาเห็นคนสวยก้าวเดินลงมาจากรถและจ่ายค่าโดยสาร ก่อนจะสาวเท้าเข้าร้านคาเฟ่ไป เซฮุนนำรถของเขาเข้าจอดในส่วนของลานจอดรถ ที่ทางร้านจัดสรรให้สำหรับลูกค้า เขาอยากรู้เหลือเกินว่าลู่หานมาทำอะไรที่นี่ ชายหนุ่มก้าวเท้าเร็วๆ เข้าไปในตัวร้านซึ่งเปิดแสงไฟหลายสีสันอย่างสลัวเป็นการสร้างบรรยากาศ พนักงานบริการเดินนำทางร่างสูงมานั่งในโซนวีไอพีที่สามารถมองเห็นเวทีได้อย่างชัดเจน ดูเหมือนแขกของร้านนี้จะเป็นคนรุ่นราวคราวพ่อซะส่วนใหญ่ ยกเว้นเขาที่เป็นคนหนุ่มเพียงคนเดียว

เซฮุนสั่งเหล้ากับพนักงานหนึ่งชุด พร้อมกับกวาดสายตามองบรรยากาศรอบกาย เขาเห็นชายแก่ผมหงอกเต็มหัวกำลังโอบกอดหญิงสาวอกโต บางโต๊ะก็เป็นชายหนุ่มร่างเล็กแต่งตัวเซ็กซี่ บางคนถึงขนาดยอมให้เสี่ยบ้ากามรุ่นราวคราวพ่อพวกนั้นล้วงแคะแกะเกาไปถึงไหนต่อไหนเพื่อแลกเศษเงิน เหอะ! น่าสมเพชจริงๆ เซฮุนเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหลังจากเมื่อครู่พนักงานนำมาเสิร์ฟ

“ลู่หานเธออย่าเป็นเหมือนคนพวกนั้นนะ ไม่งั้นฉันไม่ยอมแน่!” เขาไม่ยอมให้คนสวยที่เขารักต้องมาทำงานพวกนี้ ถ้าเกิดลู่หานทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟเขาก็จะไม่ว่าอะไรหรอก แต่ถ้ามันมากกว่านั้น เขาสาบานเลยว่าเขาจะลากลู่หานกลับบ้าน! และไม่มีวันยอมให้คนตัวเล็กทำงานพวกนี้อีกเด็ดขาด

............................


ตอนจบและตอนพิเศษ 4 ตอนอยู่ในเล่มค่ะ ยังมีเล่มเส้นคั่นบทจางเหลืออยู่ พร้อมส่ง *ลดราคาพิเศษ (ส่วนอื่นๆไม่มีปัญหา ภาพ ตัวอักษร สีปกติค่ะ ขอดูตัวอย่างได้)
ติดต่อสอบถาม ทวิต @babilon_K / kwankwan555@gmail.com
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #8569 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 11:42
    อย่าใจอ่อนค่ะลูก แม่ขอแรงกว่านี้ เอาให้เซฮุนช้ำใจตายไปเลย สู้มันลูกแม่
    #8569
    0
  2. #7185 Paiz (@pai-suju) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 19:50
    ทำไมอ่านไม่ได้ ฮือออออออ
    #7185
    0
  3. #7082 Namnamnammm (@Namnamnammm) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:55
    ทำร้ายมาจนชีวิตคนหนึ่งพังพึ่งนึกได้ว่ารักคือไร
    #7082
    0
  4. #6966 givegue (@phachareeporn_de) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 16:25
    บอกได้คำเดียว มันส์ ลู่หานแข็งขึ้นมาก ดีๆ
    #6966
    0
  5. #6883 fairy (@game_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 11:53
    ลู่ทำงานนี่ก้เอาเงินให้ลูกอ่ะ เซจะอยู่กับลู่ช้ะ
    #6883
    0
  6. #6677 ่่jj (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 23:30
    ดราม่าได้อีก

    บอกตรงๆเลยว่าสงสารลู่มาก ยอมทำงานหาเงิน เพื่อลูก

    ฮือออออออออออออออออออออออ
    #6677
    0
  7. #6660 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 00:21
    สงสารลู่จัง เซฮุนนี่มาบอกอาไรตอนนี้
    #6660
    0
  8. #6565 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 20:29
    โอยเจ้คู่พ่อแม่ลูกไคซูเค้าก้อหวานเกินแล้วดูเสี่ยวลู่ของเจร้ชีวิตรันทสดเยี่ยงโอชินก้อไม่ปาน โอยยนังฮุนชั้นเกลียดแก แอร๊ยยยเกลียดไม่ลง อร๊อยยทำไมต้องมาปากอย่างใจอย่างโด้ยยย
    #6565
    0
  9. #6536 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 15:08
    สงสารพี่ลู่อีกแล้ว;_;
    #6536
    0
  10. #6497 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 20:12
    โหยยยย ป๋าฮุนจัดซะสลบเลย
    #6497
    0
  11. #6425 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 19:05
    เซฮุนพาลูกกับเมียกลับมาให้ได้นะ แต่ช่วยอ่อนโยนกว่านี้อีกนิดเถอะนะทำแบบนี้ใครจะยอมกลับมาล่ะใช้ความรักที่มีพาเขากลับมานะ สายใยความรักมันตัดกันไม่ขาดง่ายๆ หรอกนะสู้เขาล่ะ จงอินกับคยองน่าอิจฉามาก ครอบครัวอบอุ่นแล้วเนอะ :)
    #6425
    0
  12. #6378 poo2momo (@poo2momo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:39
    เซฮุนนารู้แล้วใช่ไหมความรู้สึกของเสี่ยวลู่ อิจฉาคู่คยองซูกัยจงอิน
    #6378
    0
  13. #6357 KimHeeBum (@kimheebum) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 18:12
    แฮปปี้ๆเถอะนะ พลีสสสสส ปล.เเกทำไรกัน แล้วทิ้งเซจุนไว้ในร้านหรอมมมม 55555
    #6357
    0
  14. #6338 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 19:20
    เซฮุนเอาลู่หานกลับมาให้ได้นะขอร้องT T แต่อย่าทำร้ายลู่หานเลยได้มั้ย สงสารลู่หาน มันยังไม่สายนะยังไม่สาย..T T เคยเกลียดเซฮุน แต่ตอนนี้สะใจไม่ลงละ ขอกลับมาอยู่ #ทีมฮุนฮาน
    #6338
    0
  15. #6310 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 00:04
    ต้องอย่างนี้ดิฮุน เยี่ยมเยี่ยม
    #6310
    0
  16. #6305 ข้าวไก่ (@ja-khawkai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 20:24
    คือแบบ เรื่องนี้ใช่ อยากรู้จุดจบของฮุนนนนนนนนนน อยากรู้นางจะเลิกยาได้ยังไง
    #6305
    0
  17. #6222 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 09:16
    เสี่ยวลู่แข็งใจไว้นะอย่ายอมอิเน่นะ ต้องสู่เพื่อลูกนะ ฮุนถ้าแกรักเสี่ยวลู่จริงอย่าปล่อยเสี่ยวลู่ไปนะกำจัดนางแบคไปสะ
    #6222
    0
  18. #6221 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 09:14
    จะไม่ทิ้งกันใช่ไมเซฮุนนนนน
    #6221
    0
  19. #6160 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 16:07
    ตบมันเลยเสี่ยวลู่ตบมันน
    ตบมันอีกก เอาให้หน้ามันบวมไปเลยยย!
    #6160
    0
  20. #6126 Noeiny_Lulu (@noeiny_lulu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 23:55
    เฮ้ออ เห็นลู่ต่อสู้อยู่คนเดียวก็อยากให้อิฮุนมาคอยดูแล
    #6126
    0
  21. #4850 sepad (@sepad-z) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 14:06
    โอ้ยอ่านแล้วจะร้อง สงสารลู่
    #4850
    0
  22. #4420 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 22:08
    เสี่ยวลู่กล้าขึ้นแล้ววว กรี๊ดดด ดีเว่ออออ เอาไห้ฮุนมันรุ้วซะบ้าง
    #4420
    0
  23. #4397 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 11:50
    ร้ายอะฮุนนา ทำตัวดีดีกะเสี่ยวล๔่หน่อย ดิ่ว้าาา
    #4397
    0
  24. #4374 NqHH (@jane_nuchsara) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 23:39
    เซฮุนทำไมไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้วะทำไมนี่มันเหมือนจะมาบรรจบกันไม่ได้ด้วยซ้ำนะเห้อออ
    #4374
    0
  25. #4358 1234 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 17:48
    เซฮุนนนน รักลู่หานแล้วซินะ

    แต่มันช้าไปปปป~
    #4358
    0