[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 18 : chapter : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    11 ส.ค. 62



พิธีแต่งงานของอู๋อี้ฟานและคิมคยองซูเป็นอันล่มลงในพริบตา ร่างสูงเหม่อมองลงมาจากห้องนอนของเขาผ่านกรอบหน้าต่าง พวกเมทกำลังเก็บกวาดอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้ในงานพิธี ชายหนุ่มแค่นยิ้ม เขากัดฟันกรอดมองดูความพังพินาศ แต่งงานเหรอ ต่อไปเขาจะไม่ขอใครแต่งงานอีก! อุตส่าห์ทำใจรับเด็กในท้องเป็นลูกของตนเองได้แล้วเชียว แต่คิมจงอินมันก็แส่เข้ามาซะก่อน เป็นไงล่ะ... ความรักของแกที่มีต่อคยองซูความซื่อสัตย์ที่เขามอบให้คนตัวเล็ก แม้อยู่ห่างไกลกันคนละประเทศ เขาเบื่อกับการที่ต้องทำตัวเป็นคนดีเต็มทน

บางทีอู๋อี้ฟานก็อยากทำอะไรตามใจตนเองเหมือนคนอื่นๆ บ้าง เขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนนึง ที่เวลารักใครสักคนก็อยากจะครอบครองคนๆ นั้นไว้กับตัว แต่ทว่าเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ในสถานการณ์แบบนี้ เพราะเขารักคยองซูมากและอยากให้คนที่เขารักมีความสุข ถ้าคนตัวเล็กอยู่กับเขาโดยไร้ความสุขล่ะก็.... อู๋อี้ฟานก็จะปล่อย เขาจะไม่ยื้อคนที่ไม่ได้รักเขาไว้ ความสุขของคยองซูคือการได้ใช้ชีวิตอยู่กับคิมจงอินเฉกเช่นนั้นแล้ว อู๋อี้ฟานคนนี้จะทำอะไรได้ นอกเสียจากว่าปล่อยทั้งคู่ไป......

“คริส” คิมจงแดเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ แค่มองตาก็เข้าใจกัน จงแดรู้ว่าอู๋อี้ฟานคิดสิ่งใดอยู่ ก็ในเมื่ออีกฝ่ายมองออกไปนอกหน้าต่างเฝ้าดูเมทเก็บของ ที่ใช้ในพิธีหลังจากงานแต่งล่มไม่เป็นท่า

“แกต้องเจอคนที่ดีกว่าคยอง ทำใจเถอะว่ะเพื่อน” ตอนนี้น้องชายเขาได้ออกจากโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อย หลังจากพักรักษาตัวราวๆ หนึ่งสัปดาห์พร้อมหลานชายตัวจ้อย เขาได้ว่าจ้างนางพยาบาลพิเศษไว้คอยดูแลน้องชาย แต่เวลาที่ชายหนุ่มเดินทางไปเยี่ยมน้องรักของเขากี่ครั้ง เขาก็เห็นคิมจงอินคอยดูแลคยองซูไม่ว่างเว้น อู๋อี้ฟานเองก็เห็น เพื่อนของเขากับน้องเขย พวกเขาสองคนเข้าหน้ากันไม่ค่อยติด แต่ก็ไม่ได้มีปากเสียงอะไรต่อกันอีก หลังจากวันที่คยองซูเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลวันแรก พวกเขาทั้งคู่แค่ไม่ทักทาย ไม่พูดคุยกันเฉยๆ อีกสักพักสองคนนี้คงจะสมานบาดแผลภายในใจต่อกัน จนดีขึ้นเอง

“ฉันจะสามารถรักใครสักคนได้อีกเหรอวะ ฉันรักคยองมากจนฉันไม่สามารถคิดว่าชาตินี้จะรักใครได้อีก” เขาดูแลคยองซูขณะตั้งท้องชนิดที่ว่ายุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ความสงสารและความใกล้ชิดทำให้ก่อเกิดความรัก แม้จะรู้เต็มอกว่าคยองซูคิดว่าเขาเพียงพี่ชาย

“เรื่องมันจบลงแบบนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดปลอบใจแกยังไง แต่ฉันเข้าใจและอยู่ข้างแกเสมอว่ะเพื่อน” เพื่อนรักสองคนกอดกัน ร่างโปร่งใช้มือสากลูบหลังร่างสูงเพื่อปลอบใจอีกฝ่าย

“ขอบใจแกมากจงแด”

“ลงไปทานข้าวกันเหอะคริส คยองซูน่าจะลงไปรอพวกเราอยู่ข้างล่างแล้ว”

“แกลงไปก่อน ฉันขอเก็บของต่ออีกนิดและเดี๋ยวจะลงตามไป” ร่างโปร่งเสหน้ามองกระเป๋าเดินทางสามใบที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ใกล้ๆ เตียงนอน ก่อนจะกลับมาวางสายตาที่ใบหน้าเพื่อนสนิท เพื่อนของเขามันจะกลับจีน เพื่อรักษาแผลใจและกลับไปดูแลกิจการของมันที่ทิ้งไว้ให้ผู้จัดการดูแลแทนในระยะเวลาหลายเดือนมานี้ เขาไม่รู้จะห้ามเพื่อนยังไง เพราะถ้าเขาเป็นอู๋อี้ฟานเขาคงจะทำแบบเดียวกับที่เพื่อนทำ

“เร็วๆ ล่ะ”

“อืม...”

.

.

.

.

จงอินขับรถมาที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ และร่วมรับประทานอาหารเช้ากับครอบครัวของคยองซูตามคำเชิญชวนของคนตัวเล็กและพี่ชาย จงอินให้เหตุผลว่าเขาอยากดูแลคยองซูและลูกของตนนั่นก็คือคิมแทโอ อยากใช้เวลาในช่วงเวลาที่ไม่มีเรียนดูแลลูกเมีย ชายหนุ่มเคยขออนุญาตจงแดให้เขาได้พาคยองซูกับลูกไปอยู่ที่คอนโดของตนเอง ทว่ากลับโดนจงแดปฏิเสธเพราะพี่ชายของคยองซูนั้นยังไม่ไว้ใจน้องเขยคนนี้นัก และถ้าร่างโปร่งผิวแทนทำให้น้องชายของเขาเสียใจอีกครั้ง คิมจงอินจะไม่มีโอกาสได้พบเจอกับ คยองซูและแทโอเป็นครั้งที่สอง

บรรยากาศบนโต๊ะทานอาหารดำเนินไปด้วยความเงียบ จงแดนั่งหัวโต๊ะ ส่วนคยองซูกับจงอินนั่งใกล้กันบริเวณฝั่งซ้ายของโต๊ะ และอู๋อี้ฟานนั่งฝั่งขวาเพียงคนเดียว บ่อยครั้งที่อี้ฟานสบตากับคยองซูซึ่งนั่งตรงข้ามกัน จงอินเองก็เห็นแต่เขาพยายามไม่แสดงท่าทางหึงหวงคนตัวเล็กเพราะเขารู้ดีว่าอู๋อี้ฟานนั้นรักคยองซูมาก และอีกไม่กี่ชั่วโมงอดีตคู่หมั้นคนรักของเขาก็กำลังจะเดินทางกลับประเทศจีน ถึงตนเองจะแอบปวดใจอยู่บ้างที่เห็นคยองซูสบตาลึกซึ้งกับอี้ฟานก็ตาม

“พี่คริสทานเยอะๆ นะ นี่ของโปรดพี่” ยิ้มน่ารัก พร้อมกับตักอาหารใส่จานของอี้ฟาน

“คยองซูก็เหมือนกัน เพิ่งออกจากโรงพยาบาลต้องทานอาหารที่มีประโยชน์” ต่างคนต่างผลัดกันตักอาหารให้กันด้วยรอยยิ้ม คยองซูรู้ว่าพี่ชายที่เขารักหรืออดีตคู่หมั้นนั้นกำลังฝืนยิ้มให้เขาและทุกคนอยู่

“พี่คริสอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้เหรอครับ อยู่เล่นกับแทโอก่อน อย่าเพิ่งกลับจีนเลย”

“ไม่ได้หรอกคยองซู คริสมันต้องไปดูแลบริษัทที่นู่น” จงแดบอกเหตุผลน้องชายก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“คยองซูต้องเหงามากแน่เลยครับ”

“พี่ว่าเราไม่เหงาหรอกมีจงอินคอยดูแลไหนจะแทโออีก คยองน้องพี่ไม่เหงาหรอกนะ” เขาต้องกล้ำกลืนฝืนพูดชื่อของศัตรูหัวใจออกมา เพื่อต้องการให้คยองซูสบายใจว่าตนไม่ได้ติดค้างอะไรอีกคนแล้ว อี้ฟานพร้อมเดินจากมาด้วยความเต็มใจ จงอินยิ้มบางๆ ส่งให้อดีตคู่หมั้นคนรักเสมือนว่าพวกเขาไม่ได้โกรธเกลียดกันและไม่อยากให้คยองซูคนที่พวกเขารักไม่สบายใจ

“พี่คริสอะ งั้นสัญญากับคยองนะว่าจะกลับมาเยี่ยมพวกเราบ่อยๆ”

“ครับ พี่สัญญาเด็กดื้อ หึหึ” หลุดหัวเราะเมื่อได้เห็นท่าทางเด็กเอาแต่ใจ ร่างเล็กอมลมเข้าปากยู่หน้าอย่างน่ารักน่าชัง ตอนเด็กๆ ขี้อ้อนยังไงวันนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น แล้วเขาจะลบภาพรอยยิ้มแสนน่ารักของคยองซูออกไปจากหัวใจได้อย่างไร

“สัญญาแล้วก็ต้องทำให้ได้น้า อย่าให้รู้ว่าไปหลงสาวที่จีนจนลืมน้องกับหลานแล้วไม่กลับมาเยี่ยม” ถ้ามีสาวมาให้หลงรักแทนเราก็คงดีนะสิคยองซู.... พี่จะได้ตัดใจจากเราได้จริงๆ สักที

.

.

.

.

หลังจากออกจากห้องตรวจของคุณหมอ ภายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงโซล แบคฮยอนแทบอยากจะกรีดร้องดังๆ ว่าทำไมเขาถึงไม่ท้อง! อาการที่เขาเป็นคุณหมอวินิจฉัยว่าเป็นเพียงโรคกระเพาะ เนื่องจากเขาทานอาหารไม่ตรงเวลามาหลายวัน และทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียด จนทราบว่าแบคฮยอนเป็นผู้ที่ไม่สามารถมีบุตรได้ทั้งกับผู้หญิงและผู้ชาย ร่างบางขับรถกลับมาห้องพักของตนด้วยความหงุดหงิดใจ มือเรียวบีบกำพวงมาลัยรถแน่นระบายอารมณ์ขุ่นมัวในใจ คนสวยขบกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด ถ้าเขามีลูกกับโอเซฮุน ตนจะบอกทางบ้านให้บีบบังคับฝ่ายนั้นให้ร่างสูงรับผิดชอบเขากับลูก เซฮุนจะมองหาใครไม่ได้อีก! โดยเฉพาะลู่หานอดีตเพื่อนรักของเขา เขากลัวว่าลู่หานจะมาแย่งโอเซฮุนไปจากเขา เพราะแบคฮยอนคิดตลอดเวลาว่าลู่หานนั้นสวยกว่าและน่ารักกว่าตนเอง ทุกคนที่รายล้อมต้องการเข้าหาเพื่อนของเขาทั้งนั้น ไม่มีใครสนใจแบคฮยอนคนนี้เลย แม้แต่โอเซฮุนที่ในอดีตไม่เคยเหลียวตามามองเขา

ทั้งๆ ที่เขาเจอเซฮุนก่อนด้วยซ้ำเพราะพ่อแม่รู้จักกัน ครั้งที่พ่อของชายหนุ่มยังไม่เสียชีวิตลง เมื่อหลายปีก่อนแบคฮยอนได้มีโอกาสไปร่วมรับประทานอาหารกับครอบครัวร่างสูง ตอนนั้นแบคฮยอนได้ตกหลุมรักร่างสูงตั้งแต่แรกเห็น จนมาได้พบเจอกันอีกครั้งตอนที่เซฮุนมารับลู่หานที่โรงเรียน แวบแรกที่เห็นหน้าร่างสูงเขาก็นึกออกขึ้นมาทันทีเลยล่ะว่าโอเซฮุนแฟนของเสี่ยวลู่หาน คือชายหนุ่มที่ติดอยู่ในความทรงจำวัยเยาว์ ทว่าเวลานั้นโอเซฮุนเป็นของลู่หาน เขาจึงเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ และตอนที่เซฮุนเห็นเขาร่างสูงก็แสดงท่าทีเฉยชา ทำราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แบคฮยอนได้แต่รู้สึกน้อยใจและไม่เข้าไปยุ่งในเรื่องราวความรักของเพื่อนสนิท จนในเวลาต่อมาครอบครัวเขาเข้าช่วยเหลือทางบ้านของโอเซฮุน และจับพวกเขาสองคนหมั้นหมายกัน

“เซฮุน คิดถึงจัง” เมื่อเปิดประตูเข้ามาภายในห้องพัก ดวงตาพระจันทร์เสี้ยวก็มองเห็นร่างสูงยืนอยู่ที่ระเบียง แบคฮยอนรีบสาวเท้าไปกอดเอวร่างสูงจากด้านหลัง ในขณะที่อีกคนกำลังสูบบุรี่

“หมอว่าไงบ้าง?” อัดลมพิษเข้าปอด ในเวลาต่อมากลุ่มควันแสบฉุนก็พวยพุ่งออกจากจมูกโด่ง เซฮุนเอี้ยวตัวหันหน้ามาเอ่ยปากถาม

“เป็นโรคกระเพาะน่ะ ตอนแรกฉันคิดว่าฉันท้องซะอีก” เบะปากไม่ค่อยพอใจเมื่อนึกถึงตอนที่หมอบอกผลการวินิจฉัย

“หึ.... ฉันป้องกันเธอจะท้องได้ไง”

“ตอนที่เรามีอะไรกันครั้งแรกนายจำไม่ได้รึไง ว่านายลืมใส่ถุงยาง”

“เธอนี่มัน! ....ฉันพลาดเองแหละ” ดึงรั้งต้นคอของแบคฮยอนมาบดขยี้จุมพิต ก่อนจะผละออกมองสบตากันดีนะที่น้ำเชื้อของเขาไม่แผลงฤทธิ์ ไม่งั้นละก็วุ่นวายมากแน่!

“ถ้าฉันไม่ร้ายก็คงคุมนายไม่อยู่หรอก แล้วยาน่ะเลิกมันซะก่อนที่ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่ของนาย!” คนสวยก้มหน้าลงต่ำมองข้อพับที่มีรอยเป็นจุดช้ำเลือดแดง เซฮุนต้องกลับไปใช้ยาเพราะเขาต้องการลืมเสี่ยวลู่หาน แม้มันจะทำให้ลืมใบหน้าคนที่เขารักได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง เขาทำไปเพราะไม่อยากทรมานเพราะความคิดถึงและความรัก นี่คือวิธีสิ้นคิด.... แต่คนที่ไม่ได้ฉลาดอะไรมากมายนักอย่างเขา ก็มีวิธีนี้แหละ ถึงจะอัดยาจนมีความสุขและหลงลืมลู่หานไปได้บ้าง แต่พอยาหมดฤทธิ์เขาก็ต้องกลับไปแอบมองลู่หานเหมือนเช่นเคย

“ถ้าเธออยากให้ฉันร้ายใส่เธอก็ลองดู ฉันไม่ชอบคนพูดจาไม่รู้เรื่อง ถ้าฉันอยากเลิกฉันจะเลิกมันเอง เธอไม่ต้องมาสั่งหรือขู่ฉันหรอก!” เซฮุนจ้องหน้าแบคฮยอน เขานึกโมโหร่างบางตรงหน้า มือสากบี้บุหรี่ลงกระถางต้นไม้

“...ขอโทษนะเซฮุน แบคขอโทษ” สายตาแบบนั้นแบคฮยอนไม่ชอบมันเลย เซฮุนมองเขาด้วยความโกรธ ร่างเล็กซบหน้าบนอกแกร่ง ใช้แขนตวัดโอบเอวสอบ

“เป็นเด็กดีกับฉันฉันว่าเราคงจะอยู่กันยืด”

“อือ... แบคจะเป็นเด็กดีของเซฮุนนะ” ร่างสูงยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ นั่น พร้อมความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้าหล่อจัด

.

.

.

.

ลู่หานนอนลูบหลังเด็กน้อยจนเซจุนผล็อยหลับ คนสวยป้องปากหาวด้วยความเหนื่อยล้า เนื่องจากวันนี้ทั้งวันเขาหอบลูกหางานทำ แต่ไม่มีที่ไหนที่จะรับเขาเลย ลู่หานไม่ย่อท้อหรอกนะ มันคงจะมีสักที่ที่รับเขาเข้าทำงานโดยที่สามารถเอาเซจุนไปเลี้ยงได้ ดวงตากวางมองหน้าลูกน้อยพลางคลี่รอยยิ้ม ก่อนจะหยิบเงินที่ซุกซ่อนไว้ใต้หมอนขึ้นมา เงินนี้เซฮุนให้ตนกับเซจุนไว้เมื่อหลายวันก่อน และเขาก็เพิ่งทราบว่ามีคนจ่ายค่าเช่าบ้านให้เขาแล้ว เป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากผู้ชายที่เขาบอกเลิก คุณป้ามีภาระหนี้สินเยอะแยะคงไม่ใจดีถึงขนาดช่วยเขากับเซจุนหรอกถึงแกจะสงสารเขากับลูกก็เถอะ

“เลิกคิดถึงเขาสักที ลู่หาน” ถ้าเราเจอกันในวัยที่โตพอจะมีความรักบางที ลู่หานเคยคิดนะว่าเขากับเซฮุนคงไม่ลงเอยกันแบบนี้

“นายคิดถึงเรา เหมือนที่เราคิดถึงนายบ้างรึเปล่าเซฮุน” ยิ่งนึกถึงขอบตาของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้น มันยากมากเลย ลู่หานคิดว่านี่ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น คนตัวเล็กจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวเข้านอน หากแต่ภายในหัวเขายังคงมีโอเซฮุนอยู่ภายในนั้น คิดว่ากระแสน้ำเย็นๆ มันจะช่วยให้ตนรู้สึกดีและลืมคนใจร้ายไปได้บ้าง ทว่ามันไม่ใช่เลย โอเซฮุนยังติดอยู่ในห้วงความคิดของเขาจนกระทั่งคนสวยหลับตานอน

.

.

.

.

“ฝันดีเสี่ยวลู่ ฝันดีนะเซจุน” แสงไฟที่เคยส่องสว่างบ้านหลังคุ้นตาถูกปิดลงจนบ้านหลังนั้นมีแต่ความมืด บ่งบอกว่าผู้อาศัยเข้านอนกันหมดแล้ว โอเซฮุนระบายยิ้ม เป็นอีกคืนที่เขาแอบมาซุ่มมองคนตัวเล็กอยู่ภายในรถ ดวงตาสีดำสนิทก้มลงมองถุงยาแก้ไข้และหลอดยาแก้อาการปวดเมื่อยที่ตนได้แวะซื้อก่อนจะขับรถเดินทางมาที่นี่ เซฮุนชั่งใจอยู่นาน จนกระทั่งชายหนุ่มเปิดประตูรถและเดินไปหน้าบ้านของเสี่ยวลู่หาน เขาแขวนมันไว้ตรงลูกบิดประตู

“ฉันรู้ว่าเธอต้องปวดแขนปวดขาแน่นอนเพราะเธอมันดื้อไงลู่หาน ถ้าเธอไม่สบายแล้วใครจะดูแลลูกล่ะ” ลู่หานพาเซจุนซึ่งยังตัวเล็กมากเดินตะลอนหางานทำ อากาศตอนนี้เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ไหนจะต้องอุ้มเซจุนเกือบทั้งวันอีกล่ะ ต่อให้แข็งแรงแค่ไหนก็คงมีอาการไม่สบายตัวเกิดขึ้นบ้างแหละ

“ฉันคิดถึงเธอเสี่ยวลู่ คิดถึง....”

“ไม่มีเธอมันทรมานมากเลยนะลู่หาน สำหรับฉันตอนนี้เธอสำคัญมาก.... ทำไมฉันถึงโง่ขนาดนี้ฉันน่าจะรู้สึกตัวและดูแลเธอให้ดีๆ ตั้งแต่ตอนแรกๆ ที่เธอท้อง” เปลือกตาของเขาร้อนผละผ่าว

“แต่ฉันจะไม่เห็นแก่ตัวและดึงเธอไว้ข้างกายหรอกนะ” ใช่ว่าเขาจะรั้งลู่หานไว้ข้างกายเขาไม่ได้ เขาสามารถทำได้เพียงแค่วันนั้นเขาปฏิเสธคำบอกเลิก

“เพราะในเมื่อเธอไม่อยากอยู่กับฉัน เธออยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ฉันจะให้โอกาสนั้นกับเธอ มันก็ดีสำหรับเราสองคนถึงแม้ว่าฉันจะรักเธอ แต่เราคงไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้”

“อาทิตย์หน้าฉันจะต้องเข้าพิธีหมั้นกับแบคฮยอน ตามคำสั่งแม่ของฉัน”

“แต่ฉันจะมาหาเธอกับลูกบ่อยๆ นะ แม้ว่าเธอจะไม่เห็นฉันก็ตาม”

“ฉันคงต้องกลับแล้วล่ะ” อากาศในช่วงค่ำคืนนั้นหนาวเย็นเกือบสิบองศา โอเซฮุนสวมเพียงเสื้อเชิ้ตธรรมดากับกางเกงยีน ชายหนุ่มยืนตัวสั่นและกอดอกตัวเอง เพื่อทำตัวให้อุ่นร่างสูงหมุนตัวเดินกลับมาที่รถมาเซราติ ก่อนจะขับมุ่งหน้าเข้าสู่เขตกรุงโซลในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

.

.

.

.

“เซฮุนมาช่วยน้องเลือกชุดหน่อยสิลูก” แบคฮยอนและคุณนายโอ กำลังขะมักเขม้นกับการเลือกชุดที่จะใช้ในงานหมั้น พอร่างสูงลงมาจากด้านบนและเดินผ่านห้องรับแขกของบ้าน เซฮยองก็รีบเรียกลูกชายดักทางไว้ก่อน เพราะเธอรู้ว่าเซฮุนไม่เต็มใจที่จะหมั้นกับแบคฮยอนคนที่เธอหมายมั่นปั้นมือไว้

“ผมใส่อะไรก็ได้ครับแม่ ตามใจแบคฮยอนเขาเลย” เซฮุนเดินเข้ามานั่งข้างๆ มารดา ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ได้ยังไงละเซฮุน นายตามใจฉันมาเยอะแล้วนะ นี่ลองเลือกดู” ร่างบางส่งหนังสือแบบตัวอย่างเสื้อสูทและทักซิโด้ให้คนตัวสูงเอาไปดู คุณนายโอมองลูกชายสลับกับว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่ากิ่งทองใบหยก เพชรก็ต้องคู่ควรกับเพชร จะให้ลูกชายเธอไปคว้าเศษก้อนกรวดอย่างเสี่ยวลู่หานได้อย่างไร

“ทำตามที่หนูแบคบอกสิคะลูกชาย” คุณนายโอเสริมอีกแรง

“ชุดนี้เป็นไงครับ” เซฮุนเปิดดูคร่าวหลายๆ หน้า ชายหนุ่มสะดุดตาเข้ากับชุดทักซิโด้สีครีมที่มีลวดลายน้อย เขาเลือกมั่วๆ ไปงั้นแหละ จะใส่อะไรยังไงเขาก็ต้องเข้าร่วมงานนี้อยู่ดี

“ก็สวยดีนะ คุณแม่ว่าไงครับสวยไหม”

“สวยจ้ะ หนูแบคว่าไงแม่ก็ว่าตาม” เธอยิ้มส่งเสริมความคิดของว่าที่ลูกสะใภ้

“แบคเลือกชุดนี้ฮะ ตามใจเซฮุนเขาบ้าง”

“จ้ะ แม่จะโทรบอกทางร้านให้นะลูกว่าพรุ่งนี้ให้ช่างเขามาวัดขนาดตัวลูกสองคนให้พอดีกับชุด”

“ขอบคุณครับคุณแม่” เซฮุนแค่นยิ้มเบื่อหน่าย ชายหนุ่มผุดตัวลุกขึ้นเดินออกมาเสียดื้อๆ ท่ามกลางสายตาไม่ค่อยพึงพอใจของมารดาและแบคฮยอน การที่ต้องถูกกะเกณฑ์ชีวิตให้ทำนั่นทำนี่ตามใจคนอื่น เขาล่ะเกลียดมันจริงๆ

“นายทำเหมือนว่านายไม่อยากเข้าพิธีหมั้นกับฉัน” คนสวยยืนกอดอก พลางแส้งแสดงใบหน้าหยิ่งยโสที่ตนเองได้ปั้นแต่งขึ้น ขณะดวงตาพระจันทร์เสี้ยวมองร่างสูงอ่านหนังสือนิตยสารรถแข่ง อยู่บนเตียงภายในห้องนอนของคนตัวสูงเอง แบคฮยอนเกลียดสีหน้าเย็นชาที่เซฮุนมอบให้เขาเกือบตลอดเวลาที่คบกัน และเขาก็ไม่ชอบเลยกับการที่คนรักไม่สนใจเรื่องงานหมั้น

“ถ้าฉันบอกว่าใช่ เธอจะยกเลิกงานนี้รึไงแบคฮยอน”

“ไม่มีทาง!!!” ร่างบางเผลอตวาด คนสวยจ้องใบหน้าชายหนุ่มด้วยสายตาวาวโรจน์ แบคฮยอนสูดลมหายใจลึกเพื่อทำอารมณ์ให้เลิกฟุ้งซ่าน ก่อนจะสาวเท้าเดินมานั่งตักร่างสูงพร้อมดึงหนังสือในมือสากทิ้ง

“แบคฮยอน!”

“นายต้องเข้าพิธีหมั้นกับพยอนแบคฮยอนคนนี้ ถ้าอยากช่วยแม่และบริษัทที่กำลังจะเจ๊งของนาย” คนสวยยิ้มหวาน ทว่ามันเป็นรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงสำหรับเซฮุน เซฮุนจัดการบีบหัวไหล่เล็กอย่างรุนแรง จนแบคฮยอนนิ่วหน้าเจ็บปวด

“ถ้าเธอทำร้ายฉันฉันจะกลับไปฟ้องคุณพ่อให้เลิกช่วยเหลือแม่นาย โอ๊ย! เจ็บ!!” เพิ่มแรงบีบเป็นทวีคูณ เซฮุนพยายามตั้งสติเมื่อเสียงกรีดร้องของร่างบางดังขึ้นเรื่อยๆ

“โอ๊ยยยย ฉันเจ็บนะโอเซฮุน!!”

“หึ....” เขาผลักร่างของแบคฮยอนกระแทกกับเตียง โอเซฮุนจ้องใบหน้าร่างบางที่กำลังหอบหายใจ ใบหน้าคนสวยเหยเกเพราะได้รับความเจ็บ

“จะไปไหน! โอเซฮุนกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่ได้ยินรึไง เซฮุน!!” ชายหนุ่มเดินออกจากห้อง เซฮุนปิดประตูใส่หน้าคนบนเตียงเสียงดัง แบคฮยอนขว้างปาสิ่งของใกล้มือระบายอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นหมอน หมอนข้าง แจกัน จนคนสวยสะดุดสายตาเข้ากับผ้าพันคอ ของสิ่งนี้โอเซฮุนรักมันมาก และเขาสืบทราบมาว่ามันคือของขวัญที่เสี่ยวลู่หานมอบให้ว่าที่คู่หมั้นของเขา ถ้าเอาไปเผาคงจะสนุกน่าดู หึ... วันนี้นายทำฉันเจ็บ ฉันก็จะทำนายบ้างโอเซฮุน เป็นเด็กดีของนายแล้วมันน่าเบื่อ ที่สำคัญนายก็ไม่ได้สนใจไยดีฉันอยู่แล้ว

.

.

.

.

อีกนิดนึงลู่หานคิดเช่นนั้น เดินหางานมาเกือบทั้งวัน แต่ไร้วี่แววว่าจะมีที่ไหนรับตนเข้าทำงาน นั่นมัน! คนตัวเล็กผันสายตาไปเห็นป้ายรับสมัครงานบริเวณหน้าประตูร้านคาเฟ่ แต่งานกลางคืนมันค่อนข้างเสี่ยง ลู่หานไม่อยากทำหรอก ทว่าพอก้มลงดูเด็กน้อยในผ้าอ้อมแล้วคนตัวเล็กก็ตัดสินใจเปิดประตูร้านเข้าไปทันที เงินที่เซฮุนให้ครั้งล่าสุด ตนไม่เคยนำมาใช้แม้แต่วอนเดียว เพราะคิดจะเก็บไว้ให้เซจุนและเวลานี้เงินของลู่หานก็ร่อยหร่อลงไปทุกวันๆ ไหนจะค่าอาหาร ค่านม ค่าอาหารเสริมที่ลูกต้องทาน และค่าอื่นๆ อีกสารพัดที่ตนต้องรับภาระ

“นี่เธอจะหอบลูกมาทำงานด้วยเหรอ” ซองเยจินเจ้าของร้ายวัยสี่สิบเอ่ยถาม ขณะไล่สายตามองคนตัวเล็กกับเด็กในผ้าอ้อมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หน้าตาสะสวยดี แต่ข้อเสียคือมีลูกติดมาด้วยนี่สิ

“ฮะ...” สีหน้าหนักใจแบบนี้ แสดงว่าเขาคงต้องโดนปฏิเสธอีกแล้วใช่ไหม ลู่หานก้มหน้าจนคางชิดอก

“แฟนเธอละ เจ๊หมายถึงพ่อเด็กเขาไม่...”

“เราเลิกกันแล้วฮะเจ๊” หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ และรู้สึกหดหู่กับภาพที่เธอเห็น นี่ลู่หานต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ไหนจะต้องหอบเด็กน้อยคนนี้หางานทำอีก ชีวิตช่างน่าสงสารเสียจริง เด็กวัยเดียวกับลู่หานเขาก็เข้าเรียนมหาวิทยาลัยกันทั้งนั้น

“สมัครงานมากี่ที่แล้วล่ะ”

“เกือบยี่สิบที่แล้วล่ะฮะ... ถ้าเจ๊ไม่รับลู่เข้าทำงานก็ไม่เป็นไรฮะ ลู่หานขอตัวกลับนะฮะ”

“ใครบอกว่าฉันไม่รับ ลูกเธอเจ๊จะให้คนที่นี่ดูแลลูกตอนที่เธอทำงานให้เจ๊” คนตัวเล็กยิ้มดีใจ ในที่สุดก็มีคนรับเขาเข้าทำงานสักที ทว่างานที่เขาทำมันค่อนข้างหนักใจตนอยู่ไม่น้อย ทำไงได้ละ... เขาไม่มีเงินนิจะเลือกงานไม่ได้หรอก ลู่หานจะทำเพื่อเซจุน แล้วการเต้นรูดเสามันจะอยากไหมนะ.... แต่เพื่อเงิน เขาต้องทำให้ได้....

“เดี๋ยวจะมีคนมาสอนท่าเต้นให้ เชื่อฟังพี่ๆ เขาละ เจ๊จะให้ลู่เริ่มงานคืนนี้เลย”

“เอ่อ... ก็ได้ฮะ” เห็นสีหน้ากังวลของลูกน้องคนใหม่ เธอเองก็สงสาร หญิงสาวจับมือลู่หานมากุมไว้ ชะตาชีวิตของเด็กคนนี้ช่างละม้ายคล้ายกับชีวิตเธอเสียจริง หลังจากซักถามประวัติ

“ขอเจ๊ดูหน้าหนูชัดๆ หน่อย” จับคางมนหันซ้ายทีขวาที ก่อนจะยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยน์

“หน้าตาสะสวยมาก จับขัดสีฉวีวันสักนิดสักหน่อยเจ๊ว่าเราต้องกลายเป็นดาวเด่นของคาเฟ่เจ๊ชัวร์” เยจินมีความคิดที่จะปั้นลู่หานให้เป็นดาวเด่นของร้านคาเฟ่เธอ รูปร่างหน้าตาของลู่หานมีความน่ารัก และสวยราวกับหญิงสาวแท้ๆ หรืออาจจะสวยกว่าบางคนด้วยซ้ำไป ดวงตาคู่โศกของลู่หานก็ช่างสวยสะดุดตามันกลมโตและมีประกายอยู่ภายในนั้น นี่ละมั้งที่เขาเรียกว่านางฟ้า โชคดีของร้านเธอที่คว้าลู่หานได้ก่อน

“แล้วเราคิดจะขายบริการบ้างรึเปล่า เงินดีนะลู่หาน เจ๊ว่า....อย่างหนูนะได้คืนละหลายแสนวอนเชียวล่ะ” ถ้าใครอยากจะขายหรือไม่ขายก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของตัวเด็กเอง แต่ถ้าขายบริการด้วยก็จะได้เงินเยอะกว่าราวสิบเท่าลูกน้องเธอบางคนที่ขายบริการควบคู่กับเต้นรูดเสาสามารถเก็บเงินจนตั้งตัวได้เลย

“ลู่... ขอคิดดูก่อนนะฮะเจ๊” คนสวยเกลี่ยแก้มขาวนุ่มของเซจุนพลางขบคิดในใจ

“จ้ะ เอาตามความสบายใจของเราละกันนะ เจ๊ไม่บังคับอยู่แล้ว” ช่วงเวลาที่เหลือก่อนเปิดร้านราวห้าชั่วโมง ลู่หานได้ถูกฝึกให้เต้นในท่วงท่าวาบหวิว ส่ายสะโพกกลมกลึงกับเสาเหล็กบนเวที ซองเยจินได้ให้คนตัวเล็กลองเสื้อผ้าของทางร้านที่น้อยชิ้นเหลือเกิน คนตัวเล็กถูกจับให้ใส่เพียงกางเกงยีนสั้นๆ แนบก้นงอนโชว์สรีระเซ็กซี่ และสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวขนาดพอดีตัวโดยด้านบนปลดกระดุมสองเม็ดเพื่อโชว์ผิวขาวผ่องบริเวณหน้าอก และพอเวลาเดินทางมาถึงสองทุ่ม ลู่หานก็ได้เวลาออกแสดงครั้งแรก คนสวยเต้นไปตามจังหวะเสียงเพลงสากลจังหวะสนุกสนานถึงจะเขินอายอยู่บ้าง โดยมีซองเยจินคอยส่งกำลังใจให้คนตัวเล็กอยู่ที่มุมนึงของร้าน ข้างกายเธอมีเสี่ยใหญ่กำลังพูดคุยอยู่ด้วย และดูเหมือนว่าเสี่ยคนนี้สนใจลู่หานลูกน้องคนใหม่เธอซะเหลือเกิน

.

.

.

.

เสียงตบมือเสียงโห่ร้องดังกึกก้องเมื่อลู่หานทำการแสดงจบ วันนี้เจ๊ให้เขาเต้นแค่เพลงเดียวเพราะตนยังเป็นมือใหม่ แค่ต้องเต้นอ้าขาเพื่อโชว์ขาเรียวขาวเอาใจบรรดาแขกตามคำสั่งของพี่ที่สอน เขาก็อายจะแย่อยู่แล้ว เขาไม่อยากทำเลย ถ้ามันไม่จำเป็น เหงื่อเกาะพราวทั่วใบหน้าคนสวย ลู่หานใช้หลังมือเช็ดมันออกลวกๆ ก่อนจะโค้งให้คนดูก่อนเดินลงจากเวที เสี่ยหน้าม่อที่แอบหนีลูกเมียมาท่องราตรีส่งสายตาหื่นกามมองไล่หลังคนสวยหลายสิบคู่

“ทำได้ดีมากจะลู่หาน นี่ค่าเหนื่อย” คนตัวเล็กยิ้มขอบคุณ ลู่หานโค้งเล็กน้อยให้เจ๊เจ้าของร้าน ก่อนรับเงินมาจากที่ตนลองนับดูด้วยสายตาคร่าวๆ พบว่ามันเยอะเกินไปสำหรับการเต้นเพลงเดียวแต่เขากลับได้เกือบแสนวอน

“เจ๊ฮะ ลู่หานว่ามันเยอะไป ลู่หานเต้นแค่เพลงเดียวเองนะฮะ”

“ค่าตัวเราคืนนี้จริงๆ มันแค่หมื่นวอนนิดๆ แต่ส่วนที่เหลือเสี่ยคังโฮเขาให้ทิป คนนู้นน่ะหันไปดูสิจ๊ะ” ลู่หานหันไปมองตามสายตาของเซจิน เขาเห็นเสี่ยอายุอานามราวห้าสิบยกแก้วเหล้าขึ้น พลางยักคิ้วส่งให้เขาเสี่ยงคังโฮกำลังมองคนสวยด้วยสายตาหื่นกระหายอย่างเปิดเผย ลู่หานรีบหลบสายตาพร้อมความลำบากใจที่ปรากฏบนใบหน้า

“เจ๊ช่วยเอาไปคืนเขาได้ไหมฮะ”

“ทำอะไรอย่างนั้นหนูลู่ รับๆ ไปเถอะเสี่ยเขาอยากได้เอ้ยอยากให้เรานะ”

“แต่ว่า....”

“ไม่มีตงมีแต่ เจ๊ว่ารีบขึ้นไปหาเซจุนมันเหอะ เห็นเด็กที่ร้านบอกว่าแกร้องหาแม่ไม่หยุดเลย”

“ฮะ ขอบคุณฮะเจ๊” ลู่หานโค้งลาเยจิน ก่อนจะรีบเดินขึ้นชั้นบนเพราะก่อนหน้าที่ลู่หานจะขึ้นเต้น คนตัวเล็กได้ฝากพี่ผู้ช่วยของเยจินดูแลเซจุนที่ด้านบนชั้นสองของร้าน

.

.

.

.

“เธอหายไปไหนเสี่ยวลู่ นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ” เซฮุนทอดถอนหายใจ มือสากเคาะพวงมาลัยเบาๆ แก้เซ็ง ชายหนุ่มมองบ้านเช่าที่ลู่หานใช้อาศัยไม่คาดสายตา มันดึกมากแล้วแต่คนตัวเล็กยังไม่มีวี่แววจะกลับเข้าบ้าน

.............................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9154 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:08
    อยากให้ลู่เจอคนดีๆ
    #9154
    0
  2. #8567 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 11:23
    ลูกกกกกกกกกกกกกแม่~~~
    #8567
    0
  3. #7812 Kiss_Krits (@Kiss_Krits) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 18:58
    บอกเลยว่าเกลียดมาก ไม่ได้เกลียดอิฮุนนะ เกลียดไรท์นั่นแหละค่ะ! ทำร้ายจิตใจเรามากอ่ะ
    #7812
    1
  4. #7079 Namnamnammm (@Namnamnammm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:06
    ถ้าต้องการเขียนให้อ่านแล้วให้รู้สึกเจ็บบอกเลยว่าเจ็บมากต้องเจ็บขนาดนี้เลยหรอ สู้นะค่ะเป็นกำลังใจให้
    #7079
    0
  5. #7046 oohchannick (@oohchannick) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 21:49
    คริสเราว่าก้ใช่จะดีนะยังไม่ปรากฎด้านที่เสียๆ
    #7046
    0
  6. #6965 givegue (@phachareeporn_de) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 15:57
    สมเซฮุน ไปไหนก็เรื่องของเขาสิ คิดว่าทำแบบนี้แล้วเราจะไห้อภัยหรอ ตลก!!!!!!
    #6965
    0
  7. #6882 fairy (@game_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 11:36
    ชีวิตลู่ต้องกลายเป็นแบบนี้เหรอ ้พี่คริสมาหาลู่เร็ว ฮือออ่
    #6882
    0
  8. #6659 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 23:51
    สงสารเสี่ยวลู่อ่า ทำไมน้อ ชีวิตลูกข้ารันทด เพราะผุชาย
    #6659
    0
  9. #6616 12exo9snsd (@kwonyuri12exo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 09:37
    สงสารลู่มากๆอ่า แต่มันก็ไม่มีทางเลือก ฮืออ
    #6616
    0
  10. #6586 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 13:59
    เดี๋ยวนะเบิดลงอีกอะ
    #6586
    0
  11. #6564 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 19:54
    อุ๊ยตายละลู่หานคนสวยของพรี่ต้องไปทำงานแบบนี้หรอเนี่ย แงรันทดจุง พี่คริสนี่เมื่อไหร่นะเจอลู่ฮ่ะ คนหล่อทำไมเป็นคนดีเง้อ่ะคะ
    #6564
    0
  12. #6535 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 14:47
    ทำไงได้เนอะ...คนมันไม่มีทางเลือก ;_; สงสารพี่ลู่อะ
    #6535
    0
  13. #6496 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 19:48
    ว้ายยย จะมีเสี่ยอี้ฟานมาเที่ยวบ้างมั้ยน้า
    #6496
    0
  14. #6424 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:42
    ไม่อยากให้ลู่ทำงานแบบนี้เลยกลัวจัง ถ้าเซฮุนรู้จะทำยังไงนะจะยอมหรือเปล่า แต่คงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ TT ดีใจมากที่แบคฮยอนไม่ท้องไม่งั้นปวดหัวอีกแน่ๆ
    #6424
    0
  15. #6356 KimHeeBum (@kimheebum) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 17:50
    ลู่หานทำงานแบบนั้น ระวังตัวดีๆนะ
    #6356
    0
  16. #6337 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 18:45
    ไม่อยากให้ลู่ทำงานแบบนี้T T เซฮุนรู้มั้ยยยยว่าลูกเมียลำบากขนาดนี้ พอคิดได้ก็สายเกินไป อยากสะใจเซฮุนนะแต่มันก็..เฮ้ออ5555 นี่สะใจมากแบคฮยอนไม่ท้อง ละจะเอาผ้าพันคอไปเผาเหรอ เหอะเซฮุนกลับมาเห็นโดนอาละวาดแน่
    #6337
    0
  17. #6220 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 08:49
    ทำงานแบบนร้อิเน่รู้เข้าโดนโกรธแน่ๆๆๆ
    #6220
    0
  18. #6159 Prayfa Chamnanchak (@nanaeppcy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 15:58
    สกรีมไม่เป็นจังหวะแล้วจิงๆๆ
    #6159
    0
  19. #6124 Noeiny_Lulu (@noeiny_lulu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 23:34
    หมั่นหน้านังแบคมากอ่ะ รู้ตัวบ้างรึป่าวว่าเค้าไม่รัก น่าสมเพช!!
    #6124
    0
  20. #5642 B_o-o_K (@n-book-c) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 14:17
    โหย เซฮุนก็มารู้ใจตัวเองตอนที่อะไรๆมันสายไปแล้ว
    #5642
    0
  21. #5586 Rod'tour (@rodtour) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 20:31
    ถ้าฮุนรู้งานที่พี่ลู่ทำอยู่คงอกแตกตายอ่ะ



    #5586
    0
  22. #5181 ƒAиสมหยอย (@orm_za) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 12:21
    ที่พี่ลู่ต้องมาทำงานแบบนี้ก็เพราะแกคนเดียวเลยเซฮุนอีเลวอีชั่ว
    #5181
    0
  23. #4478 สต๊อก (@tarwancut) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 22:05
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดด
    ออกมาเข้าไปทำไม เจ๊อ่ะ ถึงจะดียังไงก็เถอะ แค่พูดมาแค่ว่าขายบริการนี่แถมจะ ฤษฌ้นย่ำ้รำะบ่ทไายท่
    สงสารฮุนแล้วง่าาาาาาา แต่ยังไม่เลิกเกลียด โอยยยยยยยยยยย เวรกรรมอะไรของหนูห้ะ ลู่
    #4478
    0
  24. #4418 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 21:57
    อยากให้เสี่ยวลู่มีผัวใหม่จริงๆ
    #4418
    0
  25. #4372 NqHH (@jane_nuchsara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 23:11
    ลู่หานอดทนหน่อยนะเพื่อเซจุน เซฮุนนี่ไม่รู้เลยรึไงห้ะที่ทำให้ลูกเมียลำบากขนาดนี้เห้อ
    #4372
    0