[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 17 : chapter : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    9 ส.ค. 62




หลังจากอู๋อี้ฟานและบรรดาลูกน้องรวมทั้งคิมจงแดซึ่งเป็นพี่ชายคนละแม่ของคนเจ็บเดินทางนำตัวคยองซูมาส่งโรงพยาบาล ขณะนี้ร่างเล็กได้เข้ารับการรักษาอยู่ภายในห้องผ่าตัด ร่างสูงดีกรีนักธุรกิจไฟแรงกำลังนั่งรอไม่ติดเก้าอี้ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นคนยิงคนที่ตัวเองเฝ้าทะนุถนอมมาตลอด แต่ความผิดนั้นจะมาให้เขาแบกรับอยู่ฝ่ายเดียวมันคงไม่ถูก เพราะคนที่เป็นสาเหตุของทุกปัญหามันคือคิมจงอิน ไอ้สารเลวนั่นต่างหากล่ะ ถ้ามันไม่เข้ามาทำลายพิธีของเขากับคู่หมั้น มีเหรอเขาจะพลาดพลั้งจนยั้งสติตัวเองไม่อยู่เฉกเช่นนี้

“ใจเย็นว่ะเพื่อน” จงแดเดินมาตบบ่าร่างสูงสง่า ดวงตาคมสังเกตเห็นสีหน้าของเพื่อนสนิทนั้นฉายแววกังวลจนอู๋อี้ฟานพูดไม่ออก

“อย่าคิดมากนะ ฉันว่ายังไงซะหมอก็ต้องช่วยคยองกับหลานของเราได้อยู่แล้ววะ”

“....” คนตัวสูงพยักหน้าสองสามครั้ง ทันใดนั้นเองบุคคลที่เขาแสนเกลียดชังมันก็หยุดฝีเท้าลง เมื่อเขาหันไปเห็นอีกฝ่ายกำลังเดินมาทางนี้ มันอยากตายนักรึไง ถึงได้กล้ามาเหยียบที่นี่ คิมจงอิน!

“มึงมาทำไม!!!” ชายฉกรรจ์นับสิบจ่อปืนไปที่คิมจงอิน อู๋อี้ฟานตรงเข้าไปหาเรื่องร่างโปร่งพร้อมกับพวกลูกน้อง

“ผมมาหาคนรักของผม” นัยน์ตาสั่นเครือและแดงก่ำของจงอิน กำลังจับจ้องบานประตูห้องผ่าตัดด้วยความรู้สึกผิด หลังจากฝ่ายพี่ชายของคยองซูนำคนตัวเล็กส่งโรงพยาบาลเขาก็รีบบึ่งรถขับตามมาติดๆ ภาวนาว่าอย่าให้พระเจ้าเอาตัวสองแม่ลูกไปจากเขาเลย

ผัวะ ผัวะ!!!

“มึงมันหน้าด้านไอ้จงอิน มึงเข้ามาในงานแต่งงานกูกับคยองซู มึงทำให้กูต้อง...ไอ้เวรเอ้ย!!!”

ผัวะ ผัวะ ผัวะ!!!

ปล่อยหมัดหนักๆ ใส่ใบหน้าอีกฝ่ายไม่ยั้ง ก่อนจะต่อยลงตรงหน้าท้องอีกฝ่ายเต็มแรงตามแรงโทสะ จงอินไม่ได้ขัดขืนอะไร จนร่างกายชายหนุ่มแบกรับความสาหัสไม่ไหว ล้มตัวลงไปกองกับพื้น ชายหนุ่มปาดเช็ดเลือดมุมปากตัวเอง สายตาอ่อนล้ามองบานประตูห้องผ่าตัดอย่างเว้าวอน เป็นจงแดที่เข้ามาห้ามทัพก่อนที่อู๋อี้ฟานจะปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของคิมจงอินอีกครั้ง จงแดรีบเข้ามาห้ามเขากลัวว่าเพื่อนของเขาจะฆ่าคนกลางโรงพยาบาลเพราะแค่นี้มันก็แย่พออยู่แล้ว

“เฮ้ย อี้ฟานฉันว่าแกพอเถอะว่ะ แค่นี้มันก็เจ็บหนักแล้วนะเว้ย!”

“สิ่งที่ฉันทำมันเทียบไม่ได้เลยนะ กับสิ่งที่คยองซูต้องเจ็บปวดเพราะคนอย่างมัน!!” ถูกของอู๋อี้ฟานที่อีกคนพูดน่ะมันถูกต้องทุกอย่าง เขาสมควรโดนทำร้ายร่างกายความเจ็บที่เขากำลังเผชิญเทียบไม่ได้เลยกับคยองซู หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลจากดวงตาจงอิน บริเวณใบหน้าของชายหนุ่มมีแต่ร่องรอยฟกช้ำ คยองซูต้องแบกรับความเจ็บปวดมากมายแค่ไหน เขาพอจะทราบ เข้าใจทุกอย่างแล้ว และถ้าเกิดย้อนเวลาไปได้เขาจะรับกระสุนนั่นเอง เขาจะไม่ยอมให้คนตัวเล็กต้องทรมานเพราะเขา ขอแค่คยองซูตื่นขึ้นมา คิมจงอินคนนี้พร้อมจะชดใช้ทุกอย่าง ไม่ว่าคยองซูต้องการสิ่งไหนเขาก็จะทำทั้งนั้น

“แกพอสักทีเถอะว่ะ! อยากให้คยองซูตื่นมาแล้วเจอคนที่ตัวเองรักอยู่ในสภาพยับเยินแบบนี้เหรอ ถ้าแกเป็นคยองซู แกอยากให้คนอื่นทำร้ายคนที่ตัวเองรักรึเปล่าไอ้คริส หยุดบ้าดีเดือดสักทีเถอะ ใจเย็นซะบ้าง... ไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหรอก”

“ฉัน...” ก้มหน้าลงขบคิด ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองทว่าแววตาเกลียดชังยังคงส่งมาให้คิมจงอินตลอดเวลา

.

.

.

.

เป็นเวลากว่าสามชั่วโมงที่คยองซูเข้ารับการผ่าตัด หมอและผู้ช่วยต่างก็สลับกันเข้าออกห้องผ่าตัดเพื่อช่วยร่างเล็กอย่างสุดกำลังความสามารถ หมอที่มีฝีมือไม่ว่าจะอยู่โรงพยาบาลไหนในโซล อู๋อี้ฟานก็ว่าจ้างให้มาช่วยเหลือคู่หมั้นของเขาที่นี่จนหมด และเวลาที่ทุกคนเฝ้ารอคอยก็มาถึง คุณหมอในชุดกาวน์สีเขียวหม่นเดินออกมาจากห้องผ่าตัด พร้อมกับการปลดผ้าปิดจมูกและปาก เพื่อบอกอาการของคนไข้กับญาติ

“คนไหนคือพี่ชายของคุณคิมคยองซูครับ” ทุกคนรีบเดินไปหาคุณหมอวัยกลางคน

“ผมเองครับ น้องชายของผมเป็นยังไงบ้าง เขาปลอดภัยใช่ไหมหมอ!”

“คุณคยองซูปลอดภัยแล้วครับ แต่...”

“ว่ามาสิหมอ แต่อะไร!!” อู๋อี้ฟานรีบกระโจนถามเสียงห้าว จงอินเองจากตอนแรกที่ยิ้มออกมาเมื่อทราบอาการของร่างเล็กก็ค่อยๆ หุบรอยยิ้มนั้นลง จนตัวเขามีสีหน้าเคร่งเครียดหนักกว่าตอนนั่งรอผลการรักษาเมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของคุณหมอ บอกมาสิว่าคยองซูกับลูกของปลอดภัยดี บอกมาสิครับหมอ

“ว่ามาสิครับ... คุณหมอ” จงแดพยายามควบคุมไม่ให้เสียงของเขาสั่นเกินไป

“ก็ได้ครับ เพราะบาดแผลบริเวณหน้าท้องของคนไข้ทำให้หมอต้องทำคลอดเด็กก่อนกำหนด แต่เด็กเสียชีวิตในระหว่างทำคลอด หมอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ พวกเราทุกคนพยายามช่วยลูกของคนไข้กันอย่างสุดความสามารถแล้วจริงๆ ทางเราจะให้ญาติคนไข้ได้เข้าไปในห้องผ่าตัดเมื่อครู่นี้เพื่อลาลูกของคนไข้เป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นทางเราจะนำร่างของเด็กไปไว้ที่ห้องดับจิต และนำตัวคนไข้เข้ารับการพักฟื้นที่ห้องพักผู้ป่วย”

“หมอว่าไงนะ! มันไม่จริงใช่ไหม!!!” อู๋อี้ฟานกระชากคอเสื้อคุณหมอวัยกลางคนเข้าหาตัวอย่างรุนแรง ไม่วายที่จงแดจะต้องเข้าไปห้ามปราม ทว่าในส่วนลึกของคนเป็นพี่ชายและในฐานะลุงของหลาน เขาเองก็เสียใจจนอดกลั้นน้ำตาลูกผู้ชายตัวเองไม่ไหว

“....ไอ้คริส หยุด! ฉันบอกให้หยุด” ร่างสูงสง่าค่อยๆ ลดมือลงจนปล่อยมือออกจากเนื้อผ้ายับย่นบริเวณคอเสื้อคุณหมอทิ้งไป เมื่อร่างสูงหันมาเห็นสีหน้าของคิมจงแด เพื่อนของเขาที่ตอนนี้กำลังปล่อยน้ำตา ชายหนุ่มมือเริ่มสั่นสำนึกความผิดที่ได้กระทำลงไป แล้วเขาจะมีหน้าไปขอโทษคยองซูได้อย่างไร ถึงแม้ว่าลูกในท้องของคยองซูจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขา แต่เขาก็เฝ้าทะนุถนอมเด็กคนนั้นราวกับลูกในไส้ คยองซูพี่ขอโทษ....

“ขอร้องล่ะครับคุณจงแด กรุณาให้ผมเข้าไปเยี่ยมคยองซูและลูกด้วยเถอะครับ” จงอินทรุดตัวคุกเข่า จากนั้นชายหนุ่มก็ก้มหน้าคำนับพี่ชายคนตัวเล็กแนบพื้น หมดแล้วศักดิ์ศรีขอแค่ได้เข้าไปเยี่ยมคนตัวเล็กกับการได้เห็นหน้าลูก

“จงแดอย่านะ อย่าให้ไอ้หมอนี่เข้าไป!” คิมจงแดส่ายหน้าเล็กน้อยกับความหวงก้างไม่เข้าเรื่อง คิมจงอินเป็นพ่อของหลานเขาทำไมจะไม่สิทธิ์ ที่สำคัญหลานของเขาคงอยากพบพ่อตัวเองก่อนไปสวรรค์

“ขอร้องนะครับ ให้ผมได้เข้า ฮึก ขอร้อง...” ก้มหัวคำนับเกือบยี่สิบครั้ง เขาทำอยู่เช่นนั้น จนพี่ชายต่างมารดาของคยองซูใจอ่อน

“ฉันอนุญาตให้นายได้เข้าไปพร้อมฉัน ตามมาสิ”

“ข..ขอบคุณ ขอบคุณครับ!” จงอินกุลีกุจอเดินตามจงแดเข้าไปในห้องผ่าตัด ทว่าไหล่กว้างกลับโดนตะปบไว้เสียก่อนจะก้าวผ่านบานประตู

“แกไอ้จงอิน! อย่าแม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้ร่างกายของคยองซูเด็ดขาด อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!!” คริสขู่ฝ่อกันทางไว้ เขาไม่อยากให้คยองซูต้องเห็นหน้ามันด้วยซ้ำ ก่อนที่ช่วงขายาวจะเดินเข้าไปภายในตามหลังเพื่อนสนิท จงอินผ่อนปรนลมหายใจออกมาเบาๆ

ภายในมีเพียงเหล่านางพยาบาลสองคนที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ดูแลคยองซู เพราะคุณหมอได้เปิดโอกาสให้คนไข้และญาติได้ร่ำลาเด็กทารกน้อยเป็นครั้งสุดท้าย เป็นเวลาสามสิบนาที หลังจากนั้นพวกเขาจะนำตัวคยองซูเข้าพักในห้องพักผู้ป่วยและนำตัวเด็กทารกที่เสียชีวิตเข้าห้องดับจิต ก่อนจะให้ญาตินำร่างไร้วิญญาณไปบำเพ็ญพิธีตามศาสนา

“ฮื่อ ฮื้อ” เด็กน้อยตัวซีดราวกับกระดาษถูกพันร่างด้วยผ้าอ้อมสีเขียวหม่น คิมคยองซูพร่ำจูบหน้าผากเด็กน้อย พร้อมกับร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“พี่จงแด ฮื่อ... ลูกคยอง หลานพี่ไง ฮึกๆ” จงแดระบายยิ้มเอ็นดูน้องชาย เขาลูบศีรษะร่างเล็กบนเตียง วางสายตาที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของหลาน อู๋อี้ฟานมองภาพนั้นราวกับใจจะขาด

“ลูกคยองน่ารักเหมือนคยองตอนเด็กๆ เลย” มือสากเกลี่ยแก้มเด็กน้อย จงแดกำลังเสียสูญเขาไม่สามารถทนเห็นหลานรักนอนไร้ลมหายใจได้ แต่เขาจะไม่ยอมให้คยองซูได้เห็นหยาดหยดความอ่อนแอของตัวเอง

“ฮึกๆ ลูกคยองซูตายแล้วพี่ แกตายแล้ว ฮื่ออ”

“คยองเข้มแข็งไว้นะ พี่ไม่อยากให้เราอ่อนแอแบบนี้เลย หลานของพี่ลูกของคยองก็คงไม่อยากเห็นแม่ต้องร้องไห้เพราะแกหรอก” คนตัวเล็กสบประสานสายตากับพี่ชาย จากนั้นเขาก็หันไปเห็นอู๋อี้ฟานกับคิมจงอินยืนอยู่มุมนึงของห้อง ความผิดนี้เขาไม่โทษและคิดโกรธใครหรอกนะ โกรธตัวเองมากกว่าที่หลงรักคิมจงอินจนทำให้สูญเสียลูกในท้อง เขาผิดเอง ผิดเองคนเดียว

แม่ผิดเองลูก ฮึก... ขอโทษสักกี่ล้านครั้งลูกก็คงไม่ให้อภัยแม่โง่ๆ คนนี้ ใช่ไหมลูก?

“ฮยอง...” จงอินก้าวเดินออกมาจากมุมห้อง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินมาหยุดตรงหน้าคยองซู ใบหน้าเล็กเบือนหน้าหนีสายตาของร่างสูง

“กลับไปจงอิน ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”

“ผมขออุ้มลูกของเรานะครับฮยองแล้วผมจะไปตามที่ขอ ถ้าหากฮยองจะไม่ให้ผมยุ่งเกี่ยวกับฮยองอีกผมก็จะทำให้ แต่ขอร้องนะครับผมอยากอุ้มลูกของผม อยากบอกลาแก อยากบอกว่าพ่อขอโทษ” จงอินคุกเข่าลงคำนับ ร่างโปร่งจงใจให้ศีรษะของเขาตรงกับปลายเท้าของร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง

“ทำบ้าอะไรของนาย ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ! อย่าทำแบบนี้จงอินลุกขึ้นเถอะ” เอาอีกแล้วสินะคยองซูนายมันอ่อนแอ แค่จะใจร้ายกับคนที่หลงรักก็ยังทำไม่ลง เขาทำแค่นี้นายก็ใจอ่อน บ้าที่สุด!

“ฮยองยอมให้ผมอุ้มลูกของเราแล้วใช่ไหมครับ”

“คยองซูพี่ว่าอย่าให้มันเข้าใกล้หลานเลย เสนียด!” จงแดหันควับไปส่งสายตาตำหนิถ้อยคำของเพื่อนสนิท

“มาอุ้มลูกของนายสิ ฮึกๆ” ร่างโปร่งคลี่ยิ้มให้เด็กน้อยที่ตัวเองรับมาอุ้มแนบอก หน้าตาเขากับเด็กคนนี้เหมือนกันราวกับจับตัวเขามาย่อส่วน ทุกการเคลื่อนไหว ทุกๆ คำพูด มันอยู่ในสายตาของอู๋อี้ฟานหมด ชายหนุ่มกำหมัดจิกปลายเล็กเข้าผิวเนื้ออุ้งมือระงับอารมณ์คุกรุ่นในใจ ทำไม! ทำไมคยองซูถึงยอมไอ่หมอนั่นได้แตะต้องตัวหลาน!

“ลูกพ่อน่ารักจริงๆ พ่อขอโทษที่ทำให้หนูต้องจากแม่เขาไปนะครับ พ่อขอโทษนะ.... พ่อรักหนูนะลูก ถึงมันจะเห็นแก่ตัวไปไหมถ้าพ่ออยากขอโอกาสจากหนูอีกครั้งนึง”

“กลับมาหาพ่อกับแม่ได้ไหมลูก.... พ่อจะไม่ทำให้หนูกับแม่เสียใจเพราะพ่ออีก ขอโอกาสได้ไหมลูกรักของพ่อ กลับมานะครับ.. กลับมาหาพ่อกับแม่นะลูก” จรดปลายจมูกลงบนแก้มเนียนซีดเซียวของร่างหนูน้อยไร้วิญญาณ จงอินกะพริบตาไล่ความพร่ามัวที่กัดกร่อนดวงตาของเขาเกินกว่าครึ่ง น้ำตาของคุณพ่อหยดลงบนแก้มของเด็กน้อยคยองซูหัวใจเต้นแรงเมื่อได้ฟังถ้อยคำเหล่านั้นจากปากคิมจงอิน เขาเองก็หวังให้ลูกของเขากับชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาดูโลกอีกครั้ง แต่ว่าความฝันมันก็คือความฝันและไม่สามารถเป็นจริงได้

“เอาหลานฉันมานี่ ฉันว่าแกร่ำลาหลานฉันมามากพอแล้ว!!” อู๋อี้ฟานทนเห็นภาพนี้ไม่ไหว เขาไม่อยากให้คิมจงอินแตะต้องตัวหลานไปมากกว่านี้

“ผมขอเวลาอีกสักหนึ่งนาทีก็ยังดี” ก้มลงจูบขมับเด็กทารกตัวซีด แต่อุณหภูมิของร่างกายแกจากที่เย็นจัดเมื่อครู่กลับอุ่นขึ้นมา จงอินขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มลงเอาใบหูแนบกับบริเวณหัวใจของเด็กน้อย

“นายทำอะไรน่ะจงอิน?” คยองซูเอ่ยถามทั้งน้ำตา ลูกตายไปแล้วนะจะได้ยินเสียงหัวใจแกได้ยังไง

“ส่งหลานฉันมา! แกมันบ้าไปแล้วไอ่จงอิน!!” อู๋อี้ฟานใบหน้าโกรธจัด เดินเข้าไปหมายจะยื้อแย่งร่างของเด็กทารกตัวจ่อย จากไอ่คนที่ยิ้มราวกับคนเสียสติ หลานเขาตายทั้งคนแต่มันกลับยิ้มอย่างมีความสุขได้หน้าตาเฉย เหอะ!

“ฮึ... แงงงงงงงง แงงงง” ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน อี้ฟานอ้าปากค้างอีกนิดเดียวเขาก็จะสามารถเข้าถึงตัวเด็ก ไม่อยากจะเชื่อตาตัวเอง ไม่ต้องมีคำบรรยายอะไรมากมายนักหรอก เพียงแค่ได้ยินเสียงร้องและร่างกายของลูกรักของพวกเขาขยับตัวแม้จะน้อยนิด คิมจงอินรีบส่งเด็กน้อยไปให้คยองซูด้วยความดีใจ ชายหนุ่มโอบกอดร่างเล็กแนบแน่น ในขณะที่คยองซูอุ้มตระกองกอดเด็กน้อย

“ลูกเรา...ฮยอง ลูกเราเขากลับมาหาเรา”

“ฉัน....รักนายนะจงอิน ขอบคุณที่ทำให้ลูกกลับมาหาฉัน” ผละกอดออกเพียงไม่กี่เซนติเมตร จงอินกดจมูกลงบนหน้าผากมน พวกเขาสบตากันเนิ่นนาน และความเจ็บปวดมันก็มากเพียงพอสำหรับอู๋อี้ฟาน เขาไม่สามารถทนกับภาพตรงหน้าเขาได้ ฝ่ายนั้นเดินออกไปจากห้องด้วยใบหน้าแสนเย็นชา

พ่อแม่ลูกช่างเป็นครอบครัวที่มีความสุขเสียจริง เขามันก็แค่คนนอกสายตาคยองซูเท่านั้น แกน่าจะได้คำตอบสักทีนะอี้ฟาน

.

.

.

.

เซฮุนลอบมองใบหน้าของพยอนแบคฮยอนเวลาหลับ เขาคิดว่าร่างบางดูน่ารักกว่าตอนตื่นเยอะ ทีแรกคิดว่าจะใสๆ ซื่อๆ ที่ไหนได้ร้ายใช่ย่อยทั้งเรื่องบนเตียงแล้วก็เรื่องนิสัยส่วนตัวของคนที่เขากำลังนอนกอดอยู่ พยอนแบคฮยอนเคลื่อนไหวร่างกาย เมื่อโดนรบกวนการนอนของตัวเอง เซฮุนหลุดยิ้มเมื่อเขาได้แกล้งจี้เอวแบคฮยอน

“หึหึ”

“อื้อ” เสียงกึ่งรำคาญถูกเปล่งออกมาแผ่วเบา ร่างบางหันหน้าหนีสัมผัสจากโอเซฮุนขณะหลับตา ทว่าลมหายใจอุ่นร้อนที่กำลังปัดผ่านใบหน้าและลำคอของตน มันทำให้เขาเริ่มรู้สึกตัวพร้อมกับเสียงหัวใจเต้นรัว เปลือกตาสีงาช้างขยับเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นมองร่างสูง เมื่อคืนโอเซฮุนอ่อนโยนกับเขาและเซ็กส์ที่เกิดขึ้นมันชวนให้ใจสั่นวาบหวามเหลือเกิน พวกเขาประคับประคองกันจนถึงฝั่งฝันพร้อมกัน สบประสานสายตากันขณะทำรัก แบคฮยอนพยายามสื่อมันลงไปในแววตาของตนว่าเขาหลงรักโอเซฮุน มันท่วมท้นจนไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ยังไง และเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่อาจจะสูญเสียชายหนุ่มไปให้ใครหน้าไหน

“ขี้เซา นี่แน่ะอย่างนี้ต้องโดน” ก้มลงกัดริมฝีปากบาง ก่อนจะรีบผละออกอย่างรวดเร็ว เซฮุนส่งยิ้มทะเล้นให้แบคฮยอน

“เซฮุน....” ร่างสูงขมวดคิ้วชิดกัน แปลกแฮะ ปกติแบคฮยอนต้องโกรธสิถ้าเขาแกล้ง หรือทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พึงพอใจ

“ฉันรักนายจังเซฮุน อยู่กับฉันตลอดไปนะ” ประคองใบหน้าหล่อจัดด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะแนบริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากร่างสูง

“แบคฮยอน” เซฮุนสบถเสียงพร่า แบคฮยอนกำลังรอคอยคำตอบจากชายหนุ่มร่างสูง หลังจากที่ตนเองผละริมฝีปากออกมา แต่มือเรียวยังคงประคองแก้มกร้านนั้นไว้

“เธอรักฉันจริงๆ เหรอ? ฉันเลวเธอเองก็น่าจะรู้ และฉันก็เล่นยาอีก เธอรับคนไม่เอาไหนอย่างโอเซฮุนคนนี้ได้เหรอแบคฮยอน”

“นายต้องเลิกมันเซฮุน แต่ถึงแม้ว่านายจะเป็นยังไง นายมีค่าและสำคัญกับฉันเสมอเซฮุน ฉันอยากมีนายอยู่ข้างกายตลอดไป อยากเป็นคนที่ทำให้นายมีความสุข ให้ฉันได้เป็นคนนั้นเถอะนะ”

“ฉัน.... แบคฮยอน” เซฮุนหลบสายตาร่างบาง จะบอกไปอย่างไรดีล่ะ เขาไม่ได้รักแบคฮยอนเลยสักนิด ใจเขาคิดถึงแต่คนที่อยู่บ้านเช่านู้น ถึงแม้จะมีอะไรกันเซฮุนก็จินตนาการไปว่าแบคฮยอนคือลู่หาน ถ้าอีกฝ่ายรู้เข้าคงอาละวาดเขาแน่นอน โชคดีที่แบคฮยอนรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาเสียก่อน เขาจึงไม่ต้องตอบคำถามนั่น

“อุ๊บ! อ้วกกก” แบคฮยอนเมีอาการวิงเวียนศีรษะแปลกๆ กะทันหัน ก่อนเจ้าตัวจะวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว คนร่างบางไม่เคยเบื่อหรือแพ้อาหาร แล้วทำไมอาการพวกนี้มันถึงได้เกิดขึ้นกับตัวเขาได้

“ฉันจะพาเธอไปหาหมอนะถ้าไม่ไหว” ประคองคนสวยให้กลับมานอนบนเตียง หลังจากอีกคนอ้วกจนไม่มีแรง และมีอาการวิงเวียนศีรษะ จากนั้นร่างสูงก็รีบหายาพร้อมนำน้ำดื่มมาป้อนว่าที่คู่หมั้น

“ฉันไม่ชอบหาหมอ” แบคฮยอนรับยามากินและดื่มน้ำตาม เวียนหัวและปวดตุบไปทั่วศีรษะจนไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นจากเตียงหลังนี้

“เธอนี่ดื้อชะมัด เดี๋ยวฉันจะลงไปสั่งป้าฮันให้เขาทำข้าวต้มมาให้ละกัน” เซฮุนกำลังจะเดินออกจากห้อง เพื่อลงไปสั่งป้าแม่บ้านให้ทำอาหารอ่อนๆ มาให้แบคฮยอนด้านบน

“เซฮุนรีบมานะ”

“อื้ม เธออยู่คนเดียวได้ใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะรีบขึ้นมา” เห็นแววตาน่าสงสารของคนป่วยแล้วเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อก่อนนี้คนอย่างโอเซฮุนไม่คิดจะสนใจใครนอกจากตัวเอง พอมาตอนนี้แล้วไหงเป็นเช่นนี้ได้ โอเซฮุนจะเป็นคนดีอย่างคนอื่นแล้วรึไง

หึ...แกกำลังทำอะไรอยู่เซฮุน

“....อือ ฉันจะนอนรอ” แบคฮยอนพยักหน้ารับคำ ก่อนที่ดวงตาอ่อนแสงจะปิดลง เมื่อเห็นว่าร่างสูงปิดประตูห้องออกไปเรียบร้อยมือเรียววางลงบนหน้าท้องของตนเอง วินาทีต่อมารอยยิ้มร้ายกาจก็ถูกจุดขึ้น.

.

.

.

.

เซฮุนแอบปลีกตัวออกมาจากบ้านของเขา โดยใช้จังหวะขณะแบคฮยอนกำลังนอนหลับสนิท ร่างสูงขับรถมาบ้านที่ตนเองได้เช่าให้ลู่หานและเซจุนอาศัยชั่วคราว ก่อนออกมาเขาได้กำชับกับป้าฮันว่าให้ดูแลแบคฮยอนให้ดี และถ้าฝ่ายนั้นซักถามก็ให้บอกไปว่าเขาออกมาทำธุระกับเพื่อนไม่เกินสองทุ่มก็จะกลับแล้ว ชายหนุ่มจอดรถใกล้ๆ หน้าบ้านคนตัวเล็ก ลู่หานจะไม่รู้แน่นอนว่าเขามาที่นี่และแอบเฝ้ามองคนตัวเล็กอยู่ทุกวัน เพราะเซฮุนไม่ได้ใช้รถเมอร์เซเดสสีแดงเพลิงอย่างที่เคยชอบใช้ แต่เป็นรถมาเซราติสีดำคันใหม่ที่เขาเพิ่งไปถอยมาเมื่ออาทิตย์ก่อน ร่างสูงก้าวเท้าลงจากรถ เขาจัดการล็อกมันอย่างดิบดี จากนั้นเขาก็เดินไปกดกริ่งหน้าบ้านป้าผู้เป็นเจ้าของบ้านเช่า ซึ่งมันอยู่ถัดจากบ้านของเสี่ยวลู่หาน การรอคอยสิ้นสุดลงเมื่อป้าสูงวัยสวมแว่นหนาเตอะเดินมาเปิดประตูให้เขา

“พ่อหนุ่มนั่นเอง ป้าคิดว่าใคร”

“ผมเอาค่าเช้าบ้านสำหรับสามเดือนมาให้ป้า นี่ครับ” ยื่นซองเงินส่งให้ หญิงชรายิ้มน้อยๆ ก่อนจะรับมาแกะและนับดูอย่างคร่าวๆ

“จะให้ป้าบอกหนูลู่ไหมว่าพ่อหนุ่มเอาเงินมาจ่ายค่าเช่าให้แล้ว เมื่อวานหนูลู่มาขอเลื่อนจ่ายกับป้า เห็นแกบอกว่าวันนี้จะไปสมัครงาน”

“เอาเซจุนไปด้วยเหรอครับ” เซฮุนเลิกคิ้วเชิงสงสัย

“ใช่จ้ะ ไปกันตั้งแต่เช้ามืด จนตอนนี้ยังไม่กลับกันมาเลย” ลู่หานเธอมัน... เอาเซจุนไปด้วยก็ลำบากแย่สิ ใครเขาจะรับคนที่ต้องกระเตงลูกอ่อนไปทำงานกัน

“ครับ ขอบคุณมากนะครับป้า ผมขอตัวก่อนนะครับ” เซฮุนเตรียมจะหมุนตัวกลับและเดินไปที่รถของเขา เพื่อเฝ้ารอลู่หานเหมือนเช่นเคย แต่เสียงของหญิงชราได้ฉุดรั้งความคิดและปลายเท้าของเขาเสียก่อน

“พ่อหนุ่ม ทำไมไม่เข้าไปหาลูกเมียในบ้านละจ๊ะ ป้าเห็นเรามาด้อมๆ มองๆ อยู่ทุกวันเลยนะ”

“อย่าบอกเมียผมนะป้า”

“อ้าว ทะเลาะอะไรกัน เป็นผัวเมียกันมีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นมันธรรมดา พ่อหนุ่มก็รีบเข้าไปปรับความเข้าใจกับเมียพ่อหนุ่มซะสิ ป้าเห็นหนูลู่ชอบออกมายืนร้องไห้ตอนดึกๆ เข้าไปรอในบ้านเถอะเดี๋ยวหนูลู่กับลูกก็คงกลับมาแล้วล่ะ”

“ผมเองก็... ป้าครับ ขอร้องนะอย่าบอกเสี่ยวลู่ว่าผมมาที่นี่”

“แล้วถ้าหนูลู่ถามป้าเรื่องค่าเช่าล่ะ?”

“บอกเขาไปว่าป้าสงสารเซจุนหรือว่าอะไรก็ได้ แต่อย่าบอกว่าผมช่วยเขา”

“พ่อหนุ่มกำลังทำให้คนแก่อย่างป้าลำบากใจ แต่ป้าจะบอกตามที่พ่อหนุ่มบอกละกัน”

“ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก” เซฮุนคลี่ยิ้มส่งให้หญิงสูงวัย ชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนตรงหน้าบ้านที่ไร้แสงไฟ นั่นก็แสดงว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ยังไม่กลับมา คิดจะหางานทำแล้วกระเตงลูกไปด้วยเนี่ยนะ เธอมัน......ใจเด็ดเกินไปแล้วเสี่ยวลู่ เวลานี้ในหัวเขามีแต่ความรู้สึกผิด ลู่หานต้องแบกรับความทุกข์ไว้เพียงคนเดียวนับตั้งแต่วินาทีแรกที่ย้ายมาอยู่กับเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ในขณะที่เขาหลงระเริงกับยาเสพติดและผู้หญิง เสี่ยวลู่หานควรมีชีวิตที่ดีไม่ใช่มีชีวิตแบบนี้ เป็นเพราะเขาเอง เพราะเขาทำให้คนบริสุทธิ์คนนึงตั้งท้อง แถมตนยังไร้จิตสำนึกซ้อมคนตัวเล็กเกือบทุกวัน พอนึกถึงตอนที่เอามือคู่นี้ต่อยท้องของร่างเล็กในวันนั้น เซฮุนรู้สึกเหมือนกับมีมีดที่มองไม่เห็นทิ่มแทงไปทั่วร่างกายและสร้างความเจ็บร้าวระบมไปทั้งหัวใจ ถ้าสามารถแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดได้ เขาอยากวอนขอพระเจ้าว่าอย่าให้โอเซฮุนคนนี้ได้มีโอกาสพบเจอกับลู่หานเลย เพราะถ้าเขาไม่เกิดหลงใหลในหน้าตาของลู่หานตั้งแต่วันแรกที่พบเจอกันละก็ เรื่องเลวร้ายคงไม่เกิดขึ้นกับคนตัวเล็ก......

ในเมื่อลู่หานไม่อยู่บ้าน นี่ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะแอบนำเงินไปวางไว้ในบ้านเพื่อให้ลู่หานกับลูกได้ใช้สอย คิดได้ดังนั้นชายหนุ่มจึงใช้กุญแจที่เขาได้เก็บสำรองอีกหนึ่งดอก ไขเปิดมันเข้าไปภายใน

“บ้านสะอาดจังแฮะ” ชายหนุ่มกดเปิดสวิตช์ไฟ เมื่อแสงไฟสว่างวาบเซฮุนก็ได้เห็นข้าวของทุกชิ้นภายในบ้านหลังนี้ ที่ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีแม้แต่เศษเส้นผมช่วงขายาวก้าวเดินไปที่ห้องนอน เขากดเปิดสวิตช์ไฟ ก่อนจะนำเงินวางไว้บนหมอน หากแต่เวลาต่อมาชายหนุ่มสะดุดตาเข้ากับผ้านวมและหมอนบนพื้น แสดงว่าลู่หานไม่เคยขึ้นมานอนบนเตียงนี้เลยนับตั้งแต่วันนั้นที่โดนเขาย่ำยีด้วยความขาดสติ

“ขอโทษนะเสี่ยวลู่” เซฮุนสบถเสียงแผ่ว หวนนึกถึงค่ำคืนที่เขาทำเรื่องชั่วช้าต่อลู่หานและเซจุน เขาควรนำร่างกายตัวเองออกไปจากบ้านหลังนี้ ก่อนที่ลู่หานจะกลับมาถึง ถ้าตนได้เผชิญหน้ากับลู่หาน เขาคงทำหน้าไม่ถูกนักหรอก และการหลีกหนีไม่เจอหน้ากันมันก็เป็นการดีต่อคนตัวเล็ก เพราะตอนนี้ลู่หานคงจะโกรธเขามากและอาจจะเกลียดเขาไปแล้ว ที่สำคัญที่สุดเขากลัวใจตัวเอง เขากลัวว่าจะปล่อยคนตัวเล็กไปตามคำขอของมารดาไม่ได้

“นั่น…” ขณะที่ชายหนุ่มเคลื่อนปลายเท้าหมายจะเดินออกมาจากห้อง เขาก็มองเห็นขวดนมเด็กเล็กวางกลิ้งอยู่บนพื้น ชายหนุ่มก้มลงหยิบมันขึ้นมา เซฮุนคลี่ยิ้มบางๆ ของที่อยู่ในมือชิ้นนี้จะเป็นของใครไม่ได้นอกเสียจากเซจุน เซฮุนวางขวดนมใส่ลงตะกร้าซึ่งวางอยู่ใกล้กับผ้านวมที่คนตัวเล็กใช้ในการหลับนอน

.

.

.

.

ลู่หานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อคนตัวเล็กเดินทางกลับมาถึงพบว่าไฟภายในตัวบ้านเปิดอยู่ ก่อนออกจากบ้านเขาตรวจเช็คแล้วนะว่าไม่ได้เปิดไฟหรือเครื่องใช้อะไรทิ้งไว้ คนตัวเล็กรีบไขกุญแจเปิดประตูและพบว่ามันไม่ได้ล็อก ประตูโดนงัดเหรอ? แต่เอ๊ะ! มันไม่เห็นจะมีร่องรอยของการงัดแงะเลยสักนิด คนสวยขมวดคิ้ว ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าบ้านอย่างเงียบเชียบและระวังที่สุด ริมฝีปากเล็กขยับบอกเด็กน้อยที่ตนอุ้มอยู่

“อย่าร้องนะเซจุน อย่าร้องออกมาเชียวนะ ชู่ว...”

“จะมาขโมยอะไรในบ้านเรา เราไม่มีอะไรมีค่าเลยนะ” คนตัวเล็กค่อยๆ กวาดตามองรอบๆ บริเวณ ก็พบว่าไม่มีสิ่งของชิ้นไหนหายไป แต่ประตูห้องนอนเปิดทิ้งไว้และมีแสงไฟส่องสว่างออกมาด้านนอก อย่าบอกนะว่าโจรมันอยู่ในนั้น ลู่หานบรรจงวางร่างของเด็กน้อยลงบนเสื่อกลางบ้าน

“รอแม่ตรงนี้นะเซจุน อย่าร้องออกมานะลูก” เซจุนกระพริบตาปริบๆ เจ้าตัวเล็กส่งยิ้มน่าเอ็นดูส่งมาให้ เวลาได้เห็นท่าทางน่ารักของลูกน้อย ลู่หานอดที่จะมอบรางวัลให้ลูกด้วยการหอมแก้มแกไม่ได้ หลังจากนั้นคนตัวเล็กก็รีบมองหาสิ่งของใกล้ตัวที่คาดว่าน่าจะใช้เป็นอาวุธได้ กระทะในห้องครัวจึงถูกหยิบติดมือคนสวยมาด้วย เสียงหัวใจเต้นแรงจนรู้สึกว่ามันจะหลุดออกมาด้านนอกอยู่แล้ว ค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องนอน

เคร้ง!!!!!

“....เซฮุน” เสียงโลหะตกกระทบลงบนพื้น ส่งผลให้ร่างสูงหันกลับมามอง ดวงตาคมเห็นลู่หานกำลังจ้องมองเขาอยู่ตรงหน้าปากประตู

“ลู่หาน” น้ำเสียงแสนคุ้นเคยและมันยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยินมาหลายวัน แก้วตากวางกำลังสั่นระริก จะพูดว่าคิดถึงคนตรงหน้าก็คงใช่ แต่โอเซฮุนคือคนเลว ผู้ชายคนนี้ทำร้ายร่างกายรวมทั้งจิตใจของเสี่ยวลู่หานและเซจุน ทำไมเขาต้องคิดถึงคนๆ นี้ตลอดเวลา! จะกลับมาทำไม ในเมื่อหายหน้าไปตั้งหลายวัน ทุกคืนเขาต้องแอบร้องไห้ เขากลัวว่าร่างสูงจะไม่สบายกลัวไปหมด คิดถึง.... เขาเกลียดเซฮุนไม่ลงหรอกนะ แค่ได้สบตากันความโกรธมันก็เลือนหายไป แต่เขาก็จะไม่แสดงความอ่อนแอให้ชายหนุ่มได้เห็น เสี่ยวลู่หานจะเข้มแข็งเพื่อเซจุนและเพื่อป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวดที่อาจจะโดนโอเซฮุนหยิบยื่นมาให้เขาอีก ลู่หานพยายามแสดงท่าทางเกลียดชังผู้ชายที่รักหมดหัวใจก็คงจะถูก

“เธอ...สบายดีนะ”

“ตั้งแต่ไม่มีนายอยู่ในชีวิต ฉันก็สบายขึ้นเยอะ” คนตัวเล็กพูดประชดประชัน ลู่หานเสหน้ามองทิศทางอื่นจะให้ร่างสูงเห็นดวงตาร้อนระอุของเขาไม่ได้

“...”

“นายจะค้างที่นี่รึเปล่า ฉันจะได้เปลี่ยนผ้าปูเตียง”

“ไม่.... ฉันมาที่นี่เพื่อจะมาเอาของ”

“งั้นเหรอ งั้นก็เชิญตามสบายเลย อยากให้ฉันช่วยนายรึเปล่า”

“เธอไปดูแลเซจุนเถอะ เรื่องของฉันเดี๋ยวฉันจัดการเอง” เซฮุนไม่ได้จะมาเอาของอะไรทั้งนั้น เขาแค่หาข้ออ้าง ร่างสูงหันหลังให้คนตัวเล็กและจัดการเปิดตู้เสื้อผ้ายัดเสื้อผ้าไม่กี่ตัวของเขาใส่กระเป๋าเดินทาง ทว่าสิ่งที่ชายหนุ่มทำมันกลับทำให้เสี่ยวลู่หานไม่อาจจะทนดูได้ ร่างเล็กหมุนตัวเดินออกมาพร้อมน้ำตา นี่มันหมายความว่าไงเหรอโอเซฮุน

นายจะไม่กลับมาหาฉันกับเซจุนอีกแล้วเหรอ...

ลู่หานอุ้มเซจุนออกมาเดินเล่นหน้าบ้าน คนสวยกล่อมเด็กน้อยด้วยการร้องเพลงให้เซจุนฟัง เสียงร้องของลู่หานเศร้ากว่าวันไหนๆ มันเป็นไปตามอารมณ์ของคนตัวเล็กในเวลานี้ คนสวยยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาโศกของตนอย่างไม่ใคร่ใส่ใจอะไรมากนักเมื่อคนตัวเล็กได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินเข้ามาใกล้

“ลู่หาน” คนสวยหันมามองร่างสูง เซฮุนแปลกใจที่ดวงตาของคนสวยมีคราบหยาดน้ำตา ลู่หานเกลียดแก จนไม่อยากมองหน้า แล้วลู่หานจะเสียใจเพราะแกทำไมวะ? มันอาจจะมีเรื่องอื่นที่ทำให้คนสวยไม่สบายใจ อย่าเข้าข้างตัวเองไปนักเลยโอเซฮุน

“....นายมีอะไรเหรอ” คนตัวเล็กพยายามแสดงสีหน้าให้ปกติ แต่มันยากมากๆ เพียงแค่เห็นใบหน้าของโอเซฮุน ความเข้มแข็งมันก็ถูกทำลายไปเกือบหมด

“ฉันทิ้งเงินไว้บนเตียง เผื่อเธอได้ใช้”

“เอาเงินของนายกลับไปเซฮุน ฉันกำลังหางานทำ ไม่นานฉันว่าอาจจะมีคนรับฉัน” ลู่หานเดินหางานให้วุ่นเลยล่ะวันนี้ แต่ไม่มีที่ไหนรับเขาเข้าทำงานเลยสักที่ มีบ้างที่ยื่นข้อเสนอให้เขาเข้าทำงานได้แต่มีข้อแม้ว่าห้ามเอาเซจุนมาเลี้ยงที่ร้าน

“ใครเขาจะรับคนที่ต้องกระเตงเด็กเล็กไปทำงานด้วย ลู่หานรับเงินฉันไว้ใช้เถอะถือซะว่าฉันให้เซจุนมัน”

“หึ... นายเคยคิดถึงลูกด้วยเหรอ เมื่อก่อนนายยังเอาปืนจ่อเซจุนอยู่เลยนะ! อย่ามาแกล้งทำตัวเป็นคนดีหน่อยเลยโอเซฮุน นายหวังอะไรจากฉันอีกละสิ ร่างกายหรือว่าอะไรที่นายต้องการ... นายได้ไปหมดแล้วนะทั้งร่างกายและหัวใจของฉัน และนายก็เป็นคนเหยียบหัวใจของฉันจนมันพังยับเยิน ตอนนี้ฉันกล้าพูดได้เต็มปากว่าไม่ได้รักนายแล้วโอเซฮุน หัวใจของฉัน..... ฉันของทวงคืน” โอเซฮุนกำลังเป็นใบ้เขาพูดอะไรไม่ออกมีแต่ความเจ็บจุกและคำพูดที่ติดอยู่ในลำคอ เขาอยากกอดร่างเล็กดึงคนตัวเล็กมากอดให้เต็มรัก แต่เขาทำมันไม่ได้ มันเหมือนโดนคำสาปให้เขายืนอยู่เฉยๆ เซฮุนพยายามรวบรวมถ้อยคำและควบคุมความสั่นพร่าของเสียง เพราะน้ำตาลูกผู้ชายของเขามันกำลังจะไหลต่อหน้าลู่หาน

“เธอ...อยากเลิกกับฉันเหรอ”

“ใช่... เราสองคนมาได้ไกลแค่นี้แหละเซฮุน ช่วยไปให้ไกลจากชีวิตของฉันกับเซจุน ถือว่าฉันขอร้องนายครั้งสุดท้าย” คนตัวเล็กเองไม่สามารถกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าร่างสูงได้ไม่ไหวอีกต่อไป ลู่หานคิดถึงเซฮุนมากและไม่เคยรักใครนอกจากผู้ชายคนนี้ แต่เขาจะไม่ยอมทนรับความเจ็บปวดที่โอเซฮุนมอบให้เขาตลอดเวลาอีกแล้ว ถ้าไม่เจอหน้ากันบางทีเขาอาจจะลืมชายหนุ่มได้ มันอาจจะใช้เวลาเป็นปีสองปีหรือนานกว่านั้น แต่วิธีนี้ดีที่สุดแล้วสำหรับเสี่ยวลู่หานและลูก ลู่หานขอสัญญานะว่าจะไม่รักใครอีก ถ้าคนๆ นั้นไม่ใช่โอเซฮุน รักแรกและรักสุดท้าย ตลอดไป......

“ฉันไม่ขัดข้องถ้าเธอต้องการแบบนั้น รักษาตัวดีๆ นะเสี่ยวลู่” ร่างสูงฝืนยิ้มให้คนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าร้องไห้ ลู่หานร้องไห้เพราะเขา แต่ครั้งนี้คนตัวเล็กร้องไห้เพราะอยากเลิกและไม่ต้องการโอเซฮุนอีกต่อไปต่างจากที่ผ่านมา หึ... เป็นเพราะการกระทำเลวร้ายที่ผ่านมาของแกล้วนๆ จะไปโทษใครคงไม่ได้เพราะเขาเป็นคนผิดเองคนเดียว มีของมีค่าและสำคัญอยู่ในมือแต่กลับไม่เห็นคุณค่าของมัน มารู้ว่ามันสำคัญกับตัวเองในวันที่สูญเสีย....

“ล..ลาก่อนเซฮุน ฮึกๆ” พวกเขาสบตากัน หัวใจของเสี่ยวลู่หานอ่อนยวบเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่กำลังไหลรินออกมาจากดวงตาคมที่กำลังมองหน้าเขา

“....” ไม่มีคำลาจากปากร่างสูง โอเซฮุนฝืนยิ้มให้ลู่หานและเด็กน้อยที่เริ่มส่งเสียงร้องโยเยก่อนจะหมุนตัวเดินจากมา ฉันรักเธอลู่หาน ขอโทษที่รู้ตัวในวันที่สายเกินไป...

เธอต้องเจอคนที่ดีกว่าฉันนะเสี่ยวลู่ คนที่เขารักเธอและพร้อมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต ลาก่อนเจ้ากวางน้อยของฉันลาก่อนเซจุน โตขึ้นนายต้องเป็นเด็กดีอย่าดื้อกับแม่นะ

................................

ฟิคแท้งมีเล่มเส้นคั่นบทจาง ขอดูตัวอย่างได้ ส่วนอื่นไม่มีปัญหาอะไร (ลดราคาพิเศษ)
ติดต่อ/สอบถาม ทวิตเตอร์@babilon_k / อีเมล kwankwan555@com
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9260 KimFern79 (@KimFern79) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 05:42
    คิดถึงเรื่องนี้ กลับมาอ่านทีไรก็สงสารลู่หาน
    #9260
    0
  2. #8566 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 11:11
    อ่านแรกก็แบบ เออหน่วงดีย์ แต่ไปๆมาๆ หน่วงเกินไป น่ามตามา
    #8566
    0
  3. #7811 Kiss_Krits (@Kiss_Krits) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 18:50
    ใจนึงก็สงสารแต่อีกใจก็สะใจโครตๆค่ะ แต่เราสงสารพี่ลู่สุดละ
    #7811
    0
  4. #7045 oohchannick (@oohchannick) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 21:14
    ร้องไห้ตามฟิคแปป
    #7045
    0
  5. #7024 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 00:31
    เป็นไงหละเซฮุนหึ!
    #7024
    0
  6. #6964 givegue (@phachareeporn_de) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 15:45
    ดีมากลู่หาน ดีมากๆๆๆๆๆๆ
    #6964
    0
  7. #6881 fairy (@game_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 11:23
    พึ่งคิดได้หรออออ เซฮุนนี่ก็โง่เนอะ สงสารทุกคนยกเว้นแบคเหมือนเดิม
    #6881
    0
  8. #6781 kamrung (@kamrung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 16:48
    เซฮุนนี่ก็บทจะโง่ก็โง่โง๊ ลู่ร้องเพราะรักแกตะหาก
    #6781
    0
  9. #6563 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 19:30
    ร้องไห้ให้กับอะไรดีล่ะ สมเพชเซฮุนที่วันนี้เพิ่งคิดได้ ในวันที่เค้าอยากเดินจากเราไป ไปลู่หานเจ็ยวันนี้ดีกว่าต้องทรมานใจกันไปอีก แงชั้นจะเกลียดพระเอกลงได้ไงแว๊ ก้อเลวซ้าพรี่ช้ำแทนลู่เลย
    #6563
    0
  10. #6534 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 02:53
    เซฮุนคนโง่ เพิ่งมารู้ตัวอะไรตอนนี้
    #6534
    0
  11. #6495 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 19:35
    เศร้าเลย แต่ก็นะถ้าเราเป็นลู่หานเราก็ทำแบบนี้
    #6495
    0
  12. #6423 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:20
    เลิกกันตอนที่รักกันมากขนาดนี้เจ็บปวดโคตรแต่ทำตัวเองทั้งนั้น ต่อให้เซฮุนเลวขนาดไหนเราก็ยังคงร้องไห้สงสารอยู่ดีแพ้น้ำตาพระเอกเสมอ รู้ว่ามีของสำคัญก็เมื่อวันที่มันสายไปแล้วสินะ TT ตอนนี้มันไม่ทันแล้วหัวใจมันสลายไม่มีเคล้าเดิมอีกแล้วเซฮุน ดีใจนะที่คยองปลอดภัยและลูกกลับมาความรักของพ่อมันยิ่งใหญ่ไม่แพ้แม่เลย
    #6423
    0
  13. #6336 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 18:21
    T T ตอนนี้สุดๆมากเศร้าหน่วงเจ็บและปวดใจมากกกน้ำตาไหลเป็นสาย ทั้งตอนไคโด้และตอนฮุนฮานเลิกกัน T T เลิกกันทั้งนี้ลู่หานยังรักเซฮุนและเซฮุนพึ่งจะรู้ว่าตัวเองรักลู่หานกับลูก โอยยT T T T T T T T T T แล้วแบคฮยอนอะไรอึกล่ะ ท้องเหรอ
    #6336
    0
  14. #6309 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 22:37
    โง้ย น้ำตาไหลแพรบ
    #6309
    0
  15. #6219 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 08:33
    ดีใจด้วยนะจงอินที่ลูกแกกลับมาแล้วรักคยองให้มากกกกละ ฮุนแกต้งอดทนมากกกว่านี้นะเพราะเสี่ยวลู่เจอมาเยอะจะให้อภัยง่ายยได้ยังไง อิแบคแกท้องหรอ?
    #6219
    0
  16. #6218 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 08:31
    เรื่องทุกอย่างมีนต่องไม่เป็นแบบนี้จงอินดูแลคยองดีๆๆๆละ
    #6218
    0
  17. #6158 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 15:50
    น้ำตาปริ่มเลย T - T

    ปริ่มกับเรื่องของใครดี มันปริ่มไปหมดเลย 
    #6158
    0
  18. #5970 BaekkHun (@kikbaekhun1997) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 21:25
    โอ้ยยยย พาสของไคโด้ ทำเค้าร้องไห้!!!! จงอิน! นายทำเค้าร้องไห้อ่าาาาา!!!!! ฮืออออ อ่านแล้วคิดถึงพ่อกับแม่จัง! พอมาตอนฮุนฮานนี่ก้อน่ะ! แบคจะมาร้ายใช่มั้ย!? ทำไมอ่า ต่างคนต่างก้อรักกัน แต่มันก้อดันสายเกินไป! โธ่!!! ความรักของคู่นี้โครตดราม่าอ่า!!! ฮือออออ การได้เห็นน้ำตาฮุนไม่ใช่เรื่องง่ายเรยน่ะ! ฮุนเปลี่ยนไปปปปป!!!
    #5970
    0
  19. #5180 ƒAиสมหยอย (@orm_za) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 12:12
    เกลียดเซฮุนว่ะ ไปตายไป นี่ไปมีลูกกับแบคอีกหรอ รับไม่ได้โว้ยยย เกลียดๆๆๆๆคิดจะดูแลลูกเมียแกบ้างเหอะ อิคนเหี้ยย อิเลวว ทำไมเหี้ยอย่างนี้
    #5180
    0
  20. วันที่ 1 มกราคม 2558 / 09:04
    ตอนนี้หยุดร้องไห้ไม่ได้เลย เจ็บจริงๆ สงสารลู่หาน สงสารคริสที่สุดอะตอนนี้ น้องเซจุนก็โชคร้าย เด็กน้อยไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ
    #4994
    0
  21. #4417 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 21:48
    ฮื่อออออ ม่ายยยยยเอาาาาา
    #4417
    0
  22. #4328 เยเย้ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 07:42
    เศร้าอ่าาา ฮือๆๆ ไม่เอาน่าไม่เอาอยากให้รักกันเหมือนเดิมเลย
    #4328
    0
  23. #4315 NqHH (@jane_nuchsara) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 00:33
    ทำไมไอ้จะสมน้ำหน้าเซฮุนก็สมนะแต่ทำไมปากแข็งักันจังนะไม่สงสารเซจุนรึไงเห้ออ
    #4315
    0
  24. #4146 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 00:18
    ฮุนนน แกจะยอมง่ายๆงี้หรอออ
    ไปเอาพี่ลู่กลับมาสิ กลับมาเป็นเหมือนเดิม TT
    #อินจัด5555
    #4146
    0
  25. วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 17:31
    เอาฮุนฮานกลับมา
    #3901
    0