[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 16 : chapter : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    9 ส.ค. 62




เมื่อเมอร์เซเดสสีแดงเพลิงจอดสนิท ร่างสูงก็รีบเปิดประตูรถออกมาพร้อมปิดประตูเสียงดัง เขากดรีโมตคอนโทรลล็อกรถเพื่อความปลอดภัย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในตัวอาคารตึกสูงสิบชั้น สถานที่ที่เขาเห็นแล้วถึงกับปลงตก ชายหนุ่มทอดถอนหายใจทิ้ง เซฮุนจัดการเปิดประตูห้องพัก ห้องที่เมื่อก่อนเคยเป็นของเขาและลู่หาน ป่านนี้คนที่อยู่ในความคิดจะตื่นรึยังนะ เซฮุนสบถในใจ

กล่องพิชซ่าที่เหลือแป้งสามเหลี่ยมไม่กี่ชิ้น กระป๋องน้ำอัดลมถูกวางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะทานข้าว เฟอร์นิเจอร์สีดำขาวพวกนี้แบคฮยอนเป็นคนเปลี่ยนใหม่หมด ส่วนของเก่าก็โละทิ้ง ไหนจะสีภายในห้องนี้ก็ถูกเปลี่ยนใหม่จนแทบจำห้องเดิมไม่ได้ เซฮุนเดินไปจัดการเศษขยะบนโต๊ะ เขาทิ้งมันลงถังขยะในครัว จากนั้นร่างสูงก็ก้าวเท้ายาวๆ ไปหาคนที่นอนหลับอุตุอยู่ภายในห้องนอน และเขาก็ไม่คิดจะปลุกร่างบางด้วย เซฮุนแค่ต้องการมาเอาของสำคัญไปเก็บไว้ที่บ้านของเขาเท่านั้น คิดได้ดังนั้นเขาก็ไม่รอช้า เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เขาจำได้ว่าผ้าพันคอที่ลู่หานถักให้อยู่ในนี้ แต่ทว่าเขาหาแล้วหาอีกมันก็ไม่มี....

แล้วขวดโหลที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้โคมไฟมันหายไปไหน? เซฮุนขมวดคิ้ว ก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจไปยังคนที่งัวเงียตื่น ชายหนุ่มเดินไปกระชากท่อนแขนขาวพยอนแบคฮยอนแรงๆ

“งื่อ อะ...โอ๊ย!!”

“ผ้าพันคอกับขวดโหลที่ตั้งอยู่บนโต๊ะโคมไฟอยู่ไหน แบคฮยอน!”

“เจ็บนะเซฮุน นายเป็นอะไร อยู่ดีๆ ก็มาหาเรื่อง!”

“เธอได้ยินแล้วนี่ บอกมาเธอเอามันไปไว้ไหน”

“หึ....ถ้านายหมายถึงผ้าพันคอเน่าๆ กับขวดโหลนั่นอะนะ ฉันเอามันใส่ถุงขยะแล้วก็เอาไปทิ้ง ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว!”

“เธอทำอะไรลงไป ฮะ!!!”

“ฉันก็แค่เอาขยะเน่าๆ ไปทิ้ง ฉันทำผิดตรงไหน?” เซฮุนจะไม่เดือดพล่านเลย ถ้าหากของชิ้นนั้นมันไม่ใช่..... ของที่ลู่หานให้เขา

“เธอไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตของฉันนะแบคฮยอน นั่นมันของๆ ฉัน ไม่ใช่ของๆ เธอ!!”

“เราเป็นผัวเมียกันแล้ว ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง! ทีหลังอย่าพูดกับฉันแบบเมื่อกี้อีก ไม่งั้นฉันจะบอกคุณพ่อว่านายทำร้ายร่างกายฉัน ทีนี้แหละ.... เงินสักวอนเดียวครอบครัวนายก็จะไม่มีทางได้จากครอบครัวของฉัน!” ร่างสูงกำหมัดจนเห็นเส้นเลือด เขาสาบานเลยว่าถ้าเป็นโอเซฮุนคนก่อน แบคฮยอนได้ไปนอนกองกับพื้นพร้อมเลือด ตั้งแต่วินาทีที่เขารู้ว่า ว่าที่คู่หมั่นคนนี้เอาของสำคัญของเขาไปทิ้ง....

ผ้าพันคอไหมพรมและขวดโหลที่ภายในบรรจุกระดาษหลากสีที่ถูกพับเป็นรูปดาว ในนั้นบันทึกเรื่องราวระหว่างเขากับลู่หาน ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ถึงแม้เขาจะหลอกให้คนตัวเล็กรัก แต่ตอนนี้มันกลับกัน เขากำลังรักลู่หาน รักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ของที่สำคัญบางครั้งเราต้องสูญเสียมันไปก่อน เราถึงจะรู้ว่าถ้าขาดมันไปเรานั่นแหละจะตาย

“เชี่ย!!! เหม็นชิบ!” สาบานได้เลยว่าเขาจะทำแบบนี้เป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย ถ้ามันไม่ใช่ของสำคัญละก็เขาสาบานว่าจะไม่มารื้อถังขยะตรงลานด้านหลังหอพักเด็ดขาด ที่นี่มีถังขยะเรียงรายกันอยู่เกือบยี่สิบถัง แล้วของสำคัญของเขาอยู่ที่ไหน หรือว่าบางทีมันอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ถ้าเกิดรถขยะมาก่อนหน้าเขาละ

โธ่เว้ย!

เซฮุนรีบหาเขาต่อไม่สนว่ากลิ่นเหม็นบูดเหม็นเน่าพวกนี้จะติดเสื้อผ้าราคาแพง เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายบนใบหน้าของร่างสูงทั้งๆ ที่อากาศภายนอกหนาวเหน็บและหิมะก็ตกลงมาปรอยๆ แต่ถึงยังไงเขาก็หวังว่าจะเจอมัน ของสำคัญของที่มีคุณค่าทางจิตใจ ถ้าลู่หานเห็นเขาใช้ผ้าพันคอที่ตัวเองถักให้ล่ะก็.... บางทีคนตัวเล็กอาจจะยิ้มให้เขาอีกครั้งถึงจะรู้ว่าความผิดกับเรื่องที่เมื่อคืนเขาได้ทำลงไปมันยากที่จะให้อภัย

คลี่ยิ้มกว้างเมื่อในที่สุด..... เขาก็เจอ ผ้าพันคอกับเศษแก้วของขวดโหลที่ภายในมีแผ่นกระดาษที่ถูกพับเป็นรูปดาวและหัวใจ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลบริเวณนิ้วมือ เซฮุนกัดฟันระงับอารมณ์เมื่อโดนเศษแก้วบาด ก่อนจะค่อยๆ เก็บเศษกระดาษในกองเศษแก้วนั่น พลางหยิบผ้าพันคอไหมพรมสีเข้มมากอดไว้ด้วยความคิดถึง

.

.

.

.

เซฮุนขับรถกลับมาที่บ้านของเขาในช่วงเย็น หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการสอบติดต่อกันสี่ชั่วโมง ชายหนุ่มกำลังจะเดินขึ้นชั้นสองของบ้าน ทว่ายังไม่ทันจะก้าวเท้าขึ้นบันได เสียงของมารดาก็เอ่ยไล่หลังเขา จนต้องละสายตาจากเบื้องหน้าหมุนตัวไปหาผู้ให้กำเนิด

“หนูแบคโทรมาว่าอยากมานอนกับแกที่นี่ คืนนี้”

“แม่ครับ ผมรำคาญนายนั่นเต็มแก่แล้วนะ ผมเบื่อเข้าใจไหมแม่” เซฮุนทำหน้าเซ็งๆ นี่เขาหนีแบคฮยอนไม่พ้นจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย วันๆ เอาแต่ไล่ตามจนเขาปวดหัวแทบบ้าอยู่ร่อมร่อ

“ตราบใดที่เรายังต้องพึ่งพาครอบครัวหนูแบคฮยอนเขา แกต้องเอาใจน้อง ไม่ว่าแกจะฝืนใจหรือว่าไม่เต็มใจแค่ไหน แกต้องเชื่อฟังแม่ นี่คือหนทางที่ดีที่สุดของครอบครัวเรา หรือแกอยากเห็นแม่ล้มละลาย!” คุณนายโอมองหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ เธอเองก็ไม่ใช่จะมีความสุข เธอไม่อยากบังคับฝืนใจลูกชายเธอเลย แต่มันจำเป็นจริงๆ เธอถึงได้ทำเช่นนี้ และอยากมอบสิ่งดีๆ ให้กับลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ

“ถ้าวันนึงผมทนไม่ไหวละครับ”

“ทนไม่ได้ก็ต้องทน น้องเป็นคนดีแถมยังน่ารัก เหมาะกับแกทุกอย่างเซฮุน เดี๋ยวแกก็รักน้องเองแหละเชื่อแม่เถอะ”

“แม่ครับ...แต่ผมรักเสี่ยวลู่” เขาจะรักแบคฮยอนได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องราวและภาพของลู่หานเต็มไปหมด นี่คือความรักเขาคิดเช่นนั้น และคิดว่าเขาคงคิดไตร่ตรองความรู้สึกตัวเองไม่ผิด เขารักลู่หาน

“พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า!!”

“ผมคิดว่าผมรักลู่หาน”

“เด็กชั้นต่ำพรรค์นั้นเนี่ยน่ะ นี่แกหูหนวกหรือว่าตาบอดเซฮุน!” คุณนายโอก้าวเท้าไปประชิดลูกชายเธอยิ่งขึ้น ใบหน้าของหญิงกลางคนเริ่มไม่พอใจมากกว่าเดิม

“แม่ครับผมเอาเขามาอยู่ด้วยได้...”

เพียะ!!!!

เอ่ยยังไม่ทันจบประโยคก็โดนมารดาตบหน้า เซฮุนหันหน้ากลับมาสบตาเซฮยอง มันจุกในลำคอจนไม่กล้าพูดอะไรออกมาให้คนที่เขารักมากที่สุดเสียใจ แม่ไม่เคยตบตีเขาเลยสักครั้ง แต่วันนี้กลับตบหน้าเขาเป็นครั้งแรก

“แม่ขอร้องเลิกยุ่งกับมัน หนูแบคคือคนที่จะช่วยพวกเราได้ แกอยากให้บริษัทของพ่อต้องปิดกิจการอยากเห็นแม่เอาปี๊บคลุมหัวรึไง!”

“ไม่ครับ ผมไม่เคยคิดแบบนั้น ผมไม่อยากให้แม่ผิดหวัง แต่ลู่หานเขาก็สำคัญกับผมเหมือนกัน”

“เซฮุน!!!” วันนี้เขาได้เห็นน้ำตาของมารดา เขาไม่อยากให้แม่เสียใจจากการกระทำของเขาเลย ทว่าเสียงคัดค้านในหัวใจมันดังจนเขาอยากควักมันออกมาเหยียบให้แหลกเหลว ทำไมต้องอ่อนแอเวลานี้ ทำไมเมื่อก่อนเขาถึงทำเรื่องเลวๆ ได้นะ คิดอยากได้อยากเอาชนะไปเสียทุกอย่าง เขาอยากย้อนเวลากลับไปเป็นคนไม่มีหัวใจคนเดิม

“ผมขอโทษครับแม่” ร่างสูงซบหน้าลงบนไหล่ของคุณนายโอ เพื่อหาที่พักพิง ชายหนุ่มปล่อยความอัดอั้นออกมาเป็นหยดน้ำตา แผ่นหลังกว้างสั่นไหว เซฮยองโอบกอดลูกชายเธอพร้อมลูบหลังให้ เธอเองก็เสียใจแต่มันไม่มีทางเลือก

“เซฮุนแม่รักลูก แม่อยากมอบสิ่งที่ดีๆ ให้กับลูกของแม่ ดูแลหนูแบคให้ดีๆ นะลูก ดีกับน้องให้มากๆ และก็เลิกติดต่อกับเด็กลู่หานซะ” ค่อยๆ ผละอ้อมกอดจากมารดาช้าๆ เซฮุนพยักหน้ารับคำ

“ครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลแบคฮยอนและจะเลิกติดต่อลู่หาน แม่สบายใจได้เลยครับ ผมรักแม่นะ”

“จ้ะ ลูกน่ารักกับแม่เสมอ ลูกไม่เคยทำให้แม่เสียใจเลยสักครั้ง ขอบคุณนะลูกรัก” เธอเกลี่ยน้ำตาบนแก้มออกให้ร่างสูง ก่อนจะหอมแก้มลูกชายสุดที่รักอย่างที่เคยชอบทำ ตั้งแต่โอเซฮุนเป็นเด็กจนโต

.

.

.

.

“ทำไมไม่ขึ้นไปนอนสักที ฉันอยากนอนกอดนาย” ร่างเล็กเดินมาสวมกอดร่างสูงจากทางด้านหลัง แบคฮยอนเอาใบหน้าน่ารักแนบแผ่นหลังของเซฮุนเขาแค่เข้าไปอาบน้ำแป๊บเดียวร่างสูงก็ไม่อยู่บนห้องนอนแล้ว พอเอ่ยปากซักถามเหล่าแม่บ้านถึงได้รู้ว่าร่างสูงลงมาเดินเล่นในสวน

“เธอง่วงก็นอนไปก่อนเลย ฉันยังไม่ง่วง” ตอบเสียงเย็นชาเหลือเกินนะ แบคฮยอนเดินอ้อมมาหยุดยืนจ้องหน้าคนตัวโตด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“ฉันอยากให้นายนอนกอด ตั้งแต่วันนั้นพวกเราก็ไม่เคย...” นี่โอเซฮุนจะให้เขาพูดประโยคหน้าอายรึไง ชิส์!

“....?” ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้น เชิงถาม

“เซ็กส์” กัดปากแดงระรื่อของตัวเองอย่างน่ารัก เซฮุนหลุดขำเล็กน้อย เขาลูบหัวทุยๆ ของแบคฮยอนพลางดึงร่างบางเข้าสู่กอด

“เซฮุนเราขึ้นข้างบนกันเหอะ ฉันเริ่มหนาวแล้วละ”

“อื้ม ก็ได้” สายตาวาบหวามที่เซฮุนมองเขา มันทำให้พวงแก้มขาวแดงก่ำเพิ่มอุณหภูมิร้อนรุ่มลุกลามไปถึงใบหู

“เธอขึ้นไปรอฉันบนห้องก่อน เดี๋ยวเอ่อ...”

“อะไรเหรอเซฮุน” เชิดปากนิดๆ ทำตัวน่ารักให้อีกฝ่ายหลงใหล

“ฉันจะไปเอาถุงยางในรถ”

“อ๋อ...อะอือ งั้นฉันไปรอนายบนห้องนะ เร็วๆ ละ... แบคคิดถึง”

จุ๊บ

เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบปากร่างสูง ก่อนจะรีบละจูบออก แบคฮยอนเดินเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านด้วยท่าทางเขินอาย

เซฮุนมองแผ่นหลังของแบคฮยอนค่อยๆ ไกลห่างเขาไปช้าๆ พร้อมกับการทอดถอนหายใจ นี่คือสิ่งที่ดีแล้วเหรอ? นี่คือสิ่งที่ตนต้องเลือกใช่ไหม ทางเลือกที่ไม่ทำให้ครอบครัวล้มละลาย และที่สำคัญที่สุดคือมารดาของเขาจะไม่เสียใจ

.

.

.

.

“อื่อออ แง้!!!” ลูกร้องอีกแล้วลู่หานจะทำอย่างไรดี วันนี้เซจุนเอาแต่ร้องไห้ คนตัวเล็กอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาจากฟูก แล้วเดินกล่อมโยกตัวเบาๆ เพื่อให้แกผ่อนคลาย

“ไม่ร้องนะคะ เด็กดี ดูสิหนูร้องจนหน้าแดงไปหมดแล้วนะเซจุน” เช็ดน้ำตาให้ลูกรัก และตบท้ายด้วยการจูบที่หน้าผาก

“แง้ แง้งงงง”

“คิดถึงเขาเหรอลูก” เด็กน้อยซบหน้าแนบอกของเขา และไม่น่าเชื่อว่าเสียงร้องได้หายเงียบไป เมื่อลู่หานเอ่ยถึงใครอีกคนที่ไม่มาที่นี่เกือบอาทิตย์ จะไปคิดถึงคนใจร้ายคนนั้นทำไมกันเซจุน ไม่มาน่ะสิดี!

“ป่านนี้เขาอาจจะลืมเราสองคนไปแล้วก็ได้” น้ำเสียงเจือความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด บ้าจริง! ลู่หานนายต้องอดทนและก็เข้มแข็งไว้สิ คิดถึงผู้ชายคนนั้นให้มันได้อะไร โอเซฮุนอาจจะลืมนายกับเซจุนไปแล้ว ดีแล้วนิ... มันดีแล้ว ไม่มาหาก็ไม่ต้องมา! หรือว่าหมอนั่นจะไม่สบาย หึ...ตายไปเลยยิ่งดี

.

.

.

.

22.30 น.

สถานที่อโคจรเกือบจะเป็นบ้านหลังที่สองของคิมจงอิน และทุกครั้งเขาก็มักจะหิ้วสาวสวยมานั่งดื่มเป็นเพื่อนเขาด้วยแทบทุกครั้ง ทุกคนมีชะตากรรมเป็นของตัวเองรวมทั้งเขา ทีแรกพอรู้ว่าเซฮุนมันจะหมั้นกับแบคฮยอนเพื่อนสนิทของเสี่ยวลู่หาน เขาก็แปลกใจและตกใจอยู่เหมือนกัน แต่นั่นแหละใครจะสนทุกคนต้องสนผลประโยชน์ของตัวเองเป็นอันดับแรก เขาคิดว่าเขาจะเดินหน้าทวงลู่หานคืน เขาเคยคิดเช่นนั้น ทว่าทุกครั้งที่เขาหลับตาแม้กระทั่งลืมตา ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่เสี่ยวลู่หานอีกต่อไป..... ภาพที่เขาเห็นในหวงคำนึง มันคือคยองซู คนที่เขาเคยเขี่ยทิ้งไล่ตะเพิดไปเมื่อหลายเดือนก่อน คิมจงอินจะไม่มานั่งเมาหัวราน้ำแบบนี้เลย ถ้าเกิดว่าเขาไม่รู้ว่าคยองซูกำลังจะแต่งงานกับคู่หมั้นในเร็วๆ นี้ ทำไมเขาถึงรู้น่ะเหรอ เพราะชายหนุ่มมีที่อยู่และทุกอย่างที่เกี่ยวกับคนร่างเล็กน่ะสิ

ตอนแรกเขาไปดักรอคยองซูที่คอนโดของอีกฝ่าย แต่ก็ไร้ประโยชน์เมื่อสอบถามกับเจ้าหน้าที่ที่ดูแลที่นั่นปรากฏว่าคนตัวเล็กย้ายกลับไปอยู่บ้านเสียแล้ว ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ยังดั้นด้นไปหาคนตัวเล็กที่บ้าน นอกจากเขาจะไม่ได้ย่างกรายเข้าไปในตัวบ้านหลังมหึมาแล้ว เขายังโดนต่อยฟรีแถมโดนไล่ตะเพิดออกมาเหมือนกับเศษเดนคนนึงด้วยฝีมือของพี่ชายคยองซู เขาได้ยินพวกลูกสมุนเรียกเจ้านายของพวกมันว่าจงแดอะไรสักอย่างเนี่ยแหละการไปครั้งนั้นทำให้ทราบว่าคนตัวเล็กกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์

“ดื่มอีกแก้วนึงสิ อะ!” ฮยอนอาส่งแก้วเหล้าที่เธอผสมเสร็จแล้ว ยื่นให้ลูกพี่ลูกน้องสุดหล่อของเธอ

“นูน่า ผมควรทำยังไงดี ผมไล่....ฮึกเขาไปเอง ผมมันใช้ไม่ได้จริงๆ” จงอินรับแก้วมาดื่มรวดเดียว เขาวางแก้วที่เหลือเพียงน้ำแข็งลงบนโต๊ะ

“นายรักเด็กคนนั้นจริงๆ เหรอ ฉันเห็นนายรักแต่คนที่ชื่อเสี่ยวลู่” หญิงสาวในชุดเกาะอกกระโปรงสั้นสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าแต่งแต้มมาด้วยเครื่องสำอางสีฉูดฉาดเลิกคิ้วมอง เธอจุดยิ้มเมื่อเห็นสภาพไม่เอาอ่าวของคิมจงอิน

“ผมคิดว่าผมรักเขา....” จงอินเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง

“มันไม่สายไปหน่อยเหรอ ฝ่ายนั้นน่ะจะแต่งงานอยู่แล้ว ถ้านายอยากได้เด็กคนนั้นล่ะก็....นายคงต้องแย่ง แต่ฉันขอเตือนน่ะ ถ้านายคิดจะแย่งเด็กคนนั้น นายอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับมา รับไปซะ....งานแต่งจะจัดขึ้นพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงที่บ้านของเด็กนั่น” ฮยอนอาส่งการ์ดแต่งงานสีครีมมาให้จงอินรับไป ด้านหน้าปรากฏชื่อคยองซูและอู๋อี้ฟานเด่นหรา

“ขอบคุณครับ นูน่า”

“เอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้ละกัน เด็กบ้า”

“ว่าแต่นูน่ายังติดต่อกับเซฮุนอยู่รึเปล่า?”

“นายจะถามทำไม ตัดขาดความเป็นเพื่อนกันแล้วนิ” เธอพูดด้วยท่าทางอารมณ์ดี จิบเหล้าคลอเสียงเพลง

“ผม....แค่ไม่อยากให้นูน่าไปยุ่งกับมันอีก มันมีคู่หมั้นแล้วนะ ที่สำคัญมันก็มีลูกกับลู่หานด้วย เลิกยุ่งกับมันได้รึเปล่าถือว่าผมขอร้อง”

“ฉันไม่ได้รักโอเซฮุนสักหน่อย ชิส์ ก็แค่สัมพันธ์ทางกายเท่านั้นแหละ ฝากจ่ายค่าเครื่องดื่มด้วย ครั้งนี้นายต้องเลี้ยงฉัน” เธอไม่ได้พูดตรงประเด็นแต่อ้อมไปอีกทาง แต่นั่นก็เรียกรอยยิ้มดีใจบนใบหน้าร่างสูงโปร่งได้ไม่ยาก

“คร้าบบบ นูน่าคนสวย”

เมื่อฮยอนอาจากไป เขาก็กลับมาให้ความสนใจการ์ดแต่งงานบนโต๊ะ

คยองซูผมขอโทษ พ่อขอโอกาสอีกครั้งนะลูก

.

.

.

.

งานแต่งงานถูกจัดขึ้นภายในสวนของบ้านคยองซูและจงแด ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ถูกรังสรรค์อย่างงดงาม ไม่ว่าจะเก้าอี้ไม้ตัวยาวสีขาวผูกด้วยโบว์สีเดียวกันจำนวนหลายสิบตัวเพื่อรองรับแขกเหรื่อที่ถูกเชิญมาร่วมงานครั้งนี้ ดอกไม้ภายในงานเป็นดอกไม้สีฟ้าและสีขาว อาหารถูกจัดไว้แบบบุฟเฟ่ตืโดยสั่งตรงมาจากภัตตาคารหรูที่มีให้แขกได้เลือกรับประทานกันอย่างละลานตา ตามคอนเซ็ปต์ที่อู๋อี้ฟานได้คิดเอาไว้ตั้งแต่ต้น เขาแค่อยากทำทุกสิ่งทุกอย่างให้คยองซูมีความสุข ถึงแม้จะไม่ได้รับอะไรตอบแทนแม้แต่เศษเสี้ยวหัวใจการได้อยู่ใกล้ชิดกับคยองซูในระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาแอบชอบน้องชายคนนี้เข้าเสียแล้ว

ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงขอน้องชายตัวเล็กแต่งงานก็เพราะเขาเป็นห่วงหลานในท้อง เขาไม่อยากให้ใครมามองหลานและคยองซูไม่ดี เด็กจะต้องมีพ่อและคยองซูต้องมีเกียรติตามเดิม เขากับน้องชายแต่งงานกันเฉพาะในนาม อู๋อี้ฟานเคยคิดว่าสักวันนึงเขาจะจัดงานแต่งงานแบบนี้กับคนที่เขารัก และวันนี้ความฝันของเขาก็เป็นจริง ถึงมันจะเป็นเรื่องที่เขาต้องเจ็บปวดที่สุดเพราะคิมคยองซูไม่ได้รักอู๋อี้ฟาน

ชายหนุ่มเดินตรวจตรางาน และเข้าไปทักทายแขกเหรื่อที่เริ่มทยอยกันเข้ามาร่วมงานมงคล โดยมีเหล่าบอดี้การ์ดชุดสูทสีขาวล้อมหน้าล้อมหลังเขาจำนวนสี่คน อู๋อี้ฟานเดินดูความเรียบร้อยรอบบริเวณ เมื่อสายตาคมเข้มมองเห็นบาทหลวงที่เขาได้ว่าจ้างมาประกอบพิธีในวันนี้ ชายหนุ่มก็ไม่ลังเลใจที่จะเดินเข้าไปทักทายหลังจากนั้นร่างสูงสง่าก็เข้าไปเตรียมตัวภายในบ้านพัก โดยที่เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญแอบแฝงตัวมาเข้ามาภายในงานด้วย ที่สำคัญตอนนี้คิมจงอินกำลังแอบมองเขาอยู่ในระยะไกล ร่างโปร่งผิวแทนเบ้ปากให้กับเจ้าบ่าว

นี่นะเหรออู๋อี้ฟานเหอะ!

เสียงไวโอลินผสมเปียโนทำนองคลาสสิกถูกบรรเลงคลอขึ้น ขณะที่เจ้าสาวของงานเดินเข้ามาภายในพิธี อู๋อี้ฟานซึ่งยืนอยู่ใกล้บาทหลวงระบายยิ้มอบอุ่น และคนที่คยองซูควงแขนมาด้วยนั้นคือจงแดเพื่อนรักของเขา ที่สำคัญยังเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจ้าสาวของเขาด้วย ทุกอย่างราวกับความฝัน แขกเหรื่อที่นั่งบนเก้าอี้ลุกขึ้นยืนการปรากฏตัวของเจ้าสาว พวกเขาต่างก็ชื่นชมความน่ารักและความเหมาะสมของคู่บ่าวสาวในวันนี้ แต่มันไม่ใช่คนที่กำหมัดตัวเองแน่น จงอินมองหน้าเจ้าบ่าวด้วยความแค้นใจก่อนจะเบนสายตามามองหน้าเจ้าสาวด้วยความโหยหา ทำไมวันนี้อะไรๆ ก็เป็นใจเสียเหลือเกิน บรรยากาศก็ไม่ได้หนาวเย็นอะไรมาก คงเพราะใกล้หมดฤดูหนาว งานเลี้ยงก็จัดอย่างหรูไม่มีข้อบกพร่องสมกับเป็นงานแต่งไฮโซที่รวยล้นฟ้า หึแล้วแบบนี้เขายังจะมีโอกาสได้แก้ตัวรึเปล่า วันนี้มันเดิมพันทั้งชีวิตของเขา พิธีกำลังจะเริ่มในอีกไม่ช้า จงแดจับมือน้องชายและเพื่อนรัก

“ฝากน้องฉันด้วย ฉันเชื่อว่าแกต้องดูแลคยองซูกับหลานได้ดีกว่าฉัน” อู๋อี้ฟานพยักหน้ารับคำ

“พี่จงแดขอบคุณนะ ขอบคุณที่พี่เลี้ยงคยองมาด้วยความรัก คยองซูรักพี่”

“พี่ก็รักเราเรานะต้องดูแลสามีกับลูกเองแล้วนะ อย่าขี้แยสิ” เห็นว่าเจ้าตัวเล็กที่ตนเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กๆ กำลังจะร้องไห้เขาก็เอ่ยปากเตือน

“ครับพี่ชาย” จงแดกอดน้องชายครั้งสุดท้าย ใบหน้าน่ารักส่งส่งยิ้มให้พี่ชายสลับกับเจ้าบ่าว ไม่นานจงแดก็เดินออกมาเหลือไว้แค่เขากับเจ้าบ่าวที่กำลังจับมือกัน เสียงบาทหลวงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบและความปิติของทุกคน

“อู๋อี้ฟานกับคิมคยองซู ท่านทั้งสองมาที่นี่โดยไม่ได้ถูกบังคับ แต่มาด้วยความสมัครใจอย่างแท้จริงเพื่อเข้าพิธีสมรสหรือไม่?”

“ครับ/ครับ” คยองซูเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มอ่อนหวานให้อี้ฟานนัยน์ตาสวยพยายามบอกคำขอบคุณเป็นพันๆ ครั้ง ขอบคุณที่ดูแลเขาอย่างดีมาตลอดหลายเดือน และไม่โกรธตนสักนิดที่ทำผิดต่ออีกฝ่าย

“เมื่อเข้าสู่พิธีสมรสเช่นนี้แล้วท่านทั้งสองพร้อมที่จะรักและยกย่องให้เกียรติแก่กันและกันจนตลอดชีวิตหรือไม่?”

“ครับ” ร่างสูงตอบรับเต็มเสียง และกำลังรอคอยให้เจ้าสาวพูดเหมือนกันกับตน แต่ไม่มีเสียงอะไรเปล่งออกมาจนเขาแปลกใจ และดูเหมือนคยองซูกำลังตกใจอะไรบางอย่าง อู๋อี้ฟานมองตามสายตาของร่างเล็ก ใครคนนึงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของผู้มาร่วมงานกำลังลุกขึ้นและสาวเท้าเดินมาหาพวกเขา คริสเอื้อมมือมาจับคนตัวเล็กพร้อมกับส่ายหน้าเขาเอ่ยคำสั่งให้บอร์ดี้การ์ดลากตัวหมอนั่นออกไปจากงาน

“เอาตัวมันออกไปจากงานเดี๋ยวนี้!!!!” เหล่าลูกน้องทำตามคำสั่งของเจ้านาย ใบหน้าหล่อมีรอยฟกช้ำหลายแห่งรวมทั้งหน้าท้องที่โดนหมัดนับไม่ถ้วน มุมปากแตกเพราะผลจากการต่อสู้ พวกเขาจับตัวคิมจงอินแล้วจัดการเอามือไขว้หลัง ถึงจงอินจะแข็งแรงแค่ไหนแต่สิบรุมหนึ่งเขาก็ไม่อาจจะต่อสู้ไหว แขกเหรื่อทยอยกลับกันด้วยความโกลาหล

“คยอง.... ได้โปรดอย่าแต่งกับมัน” คนๆ นี้เคยบอกว่าเด็กที่เขาอุ้มท้องไม่ใช่ลูก แล้วเวลานี้คิมจงอินมาทำบ้าอะไรที่นี่ ในวันแต่งงานของเขากับพี่อี้ฟาน

“กลับไปที่ของแกซะ ถ้าแกยังไม่อยากตาย!!!” ร่างน้อยหันไปมองสบตาว่าที่สามีเพื่อข้อร้องให้ปล่อยชายร่างโปร่งไป หยาดน้ำไหลรินออกจากดวงตากลมโต แต่อีกฝ่ายกลับไร้เมตตาต่อเขาสักนิด มือสากกอบกุมมือเรียวไว้แน่นหนา

“จงอิน นายมาทำอะไร ที่นี่มันไม่ใช่ที่ของนายนะ กลับไปเถอะ... ถือว่าพี่ขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย”

“ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าผมจะได้ลูกกับเมียผมคืน!”

“แก!!!!”

“อย่านะพี่อี้ฟาน!!!!” คยองซูสลัดข้อมือตัวเองจนสำเร็จ ก่อนจะวิ่งไปหาคิมจงอิน ลูกกระสุนปืนถูกลั่นไกลดังออกมาจากปลายกระบอกปืนสีดำสนิทร่างสูงสง่าน้ำตาร่วงทรุดร่างคุกเข่าลงกับพื้น เขากำปืนในมือด้วยอาการสั่น

“คะ..ค ยอ งซู.....” ชายหนุ่มเปล่งเสียงแหบพร่าอย่างยากลำบาก เขาทำอะไรลงไปเพราะความขาดการยั้งคิดและเพราะความโกรธแค้นภายในใจอู๋อี้ฟานตั้งใจจะยิงคิมจงอิน แต่ไม่นึกว่าคยองซูจะยอมตายแทนมันวิ่งไปรับกระสุนแทน

“คยองซู!!!” คิมจงอินตะกองกอดร่างเล็กแน่นระคนตกใจ เขาตะโกนเรียกชื่อคนที่ยอมรับกระสุนแทนตัวเองเสียงก้องก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกันกับร่างคนเจ็บคยองซูยังพอมีสติอยู่บ้าง แม้ว่าอีกไม่นานเขารู้ว่าตัวเองจะทนรับความเจ็บปวดเหล่านี้ไม่ไหวจงแดวิ่งมาหาร่างของน้องชายแทบจะทันที เขาคงจะไม่ตกใจขนาดนี้ เพราะว่ากระสุนที่ถูกยิ่งมาโดนจุดสำคัญใกล้ท้องคนตัวเล็ก

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม อะ.... ฮึก” จงอินทำได้แค่ส่ายหน้าน้ำตาของชายหนุ่มไหลออกมา เขาสบตาคนตัวเล็ก ในขณะที่คยองซูเองก็ทำแบบนั้น มือเรียวแสนอ่อนแรงยกขึ้นมาลูบท้องตัวเอง

“ลูก..นาย” ร่างสูงพยักหน้า

“ผมรู้ว่าเขาคือลูกของผมกับพี่”

“ฮึก....บอกเหตุผล ให้ฉันฟังหน่อย ทำไมนายถึงไม่อยากให้ฉัน...แต่งงานกับพี่คริส โอ๊ยยย”

“คยองซูพี่ว่า นายไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า พี่เกรงว่าหลานจะ...”

“ไม่! คยองซูไม่ไป ยัง..ยังไม่ใช่ตอนนี้” เพราะรู้ว่าอีกไม่นานตัวเองต้องทนความเจ็บปวดไม่ไหว และคงสลบไป เขาอยากได้ยินคำตอบจากปากของคิมจงอิน

“ผม... ผมรักพี่ ผมขอโทษครับ ผมมันเลวเอง ผมเห็นแก่ตัว พี่อย่าจากผมไปนะ สัญญาว่าต่อไปนี้คิมจงอินจะปรับปรุงตัวเป็นคนดีของพี่” กระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นยิ่งขึ้น ดวงตาสีเข้มหลุมตาต่ำลงมองหน้าท้องที่ยื่นนูนของคนตัวเล็ก

“....ฉันรักนายนะ จงอิน” ร่างน้อยร้อนผ่าวไปทั้งดวงตา คนตัวเล็กมองภาพข้างหน้าพร่าเลื่อนเหลือเกิน

“คยองซู! ถอยไป!!!” เป็นคริสที่ทนดูภาพบาดตาไม่ได้ เขาผลักศัตรูหัวใจให้มันออกห่างจากร่างของคู่หมั้น ก่อนจะเป็นฝ่ายอุ้มร่างเล็กในท่าเจ้าสาว และเอ่ยสั่งลูกน้องให้รีบนำรถออกเพื่อพาคยองซูไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

.......................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #8564 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 10:58
    โถ่ เซฮุน สงสารดีมั้ยเนี่ย ไม่ดีกว่าเนาะ
    #8564
    0
  2. #7810 Kiss_Krits (@Kiss_Krits) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 18:45
    แบคไหนบอกว่าเป็นเพื่อนพี่ลู่ไง แต่เพื่อนที่ไหนเค้าทรยศกันงี้อ่ะ (คริส : จริงๆแกจะไปว่าพี่แบคก็ไม่ถูกนะ ต้องโทษอิฮุนต่างหาก)
    #7810
    0
  3. #7044 oohchannick (@oohchannick) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 20:39
    เราสงสัยว่าชานยอลอยุ่ไหน
    #7044
    0
  4. #7023 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 00:11
    แบคคนหน้าด้าน
    #7023
    0
  5. #6963 givegue (@phachareeporn_de) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 15:20
    ตลกละเซฮุน!!!!!! เกลียดอี่แบค เกลียดที่สุด โอ้ยยย ลู่หาน ออกมาจากวังวนของพวกนั้นได้แล้วนะ!!!
    #6963
    0
  6. #6880 fairy (@game_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 11:08
    สงสารทุกคนยกเว้นแบค บางทีนางก็ก้าวก่ายเกิ๊นน
    #6880
    0
  7. #6562 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 19:09
    เพื้อนกันนี่นิสัยไม่ต่างเลยนะจ๊ะ มานั่งเสียใจเสียดายตอนเค้าไป// เบ้ปากแรง
    #6562
    0
  8. #6533 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 02:37
    เฮ้ออออ
    #6533
    0
  9. #6494 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 19:08

    เซฮุนบทแกจะรักจะรันทดนี่ก็เหลือเกินเลยนะ

    #6494
    0
  10. #6422 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 17:58
    กว่าจะรู้ว่ามีอยู่ก็สายไปแล้วไหมเซฮุน รักตอนนี้มันมีประโยชน์อะไร ? ขอให้คยองกับลูกปลอดภัยนะแล้วมาอยู่กันเป็นครอบครัวนะ
    #6422
    0
  11. #6335 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 17:46
    เซฮุนรู้ตัวช้าไปมั้ยยย เซฮุนเกือบจะดี แต่คุณแม่เซฮุนคะะะ ลูกคุณแม่ทำคนอื่นเขาท้องจะไม่รับผิดชอบหน่อยเหรออ ขอให้คยองกับลูกไม่เป็นอะไรT T
    #6335
    0
  12. #6308 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 22:08
    แบค หยุด แบค
    #6308
    0
  13. #6288 กะจี๊>>4 (@XiAoMaY) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 01:16
    อ่านๆไปมันบีบรัดหัวใจมากเลย กว่าจะรู้ตัวนะทั้งจงอินทั้งเซฮุน ลุ้นจนเหนื่อย
    #6288
    0
  14. #6217 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 08:09
    ของสำคัญโดนเอาไปทิ้งนี้โว๊ยวายใหญ่เลยน๊าาา
    #6217
    0
  15. #6157 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 15:40
    ขอเตะเซฮุนที
    จะบ้าาา รู้ช้าไปอีกนะแก
    ละดูเหตุการณ์แต่ละอย่าง โอ้ยยยยย
    #6157
    0
  16. #6122 Noeiny_Lulu (@noeiny_lulu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 22:27
    เลิกๆสนใจมันไปเลยเสี่ยวลู่ ชั่วขนาดนั้น 
    #6122
    0
  17. #5629 B_o-o_K (@n-book-c) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 01:40
    เป็นรื่องแรกที่อ่านแล้วทึ้งหัวตัวเองหลายรอบมาก ถ้าเจอเซฮุนจะซัดหน้าให้ โอ้ย อิน!!
    #5629
    0
  18. #4856 S15winnybap (@bapbywin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 15:22
    ฮื้ออออออออ  ทำใจลำบากเลยอ่าาาาาาา  TT^TT
    #4856
    0
  19. #4416 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 20:55
    สงสารเสี่ยวลู่จังงงงงงงงงงง ' เลิกกับแบคซะะะะ
    #4416
    0
  20. #4313 NqHH (@jane_nuchsara) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 23:59
    เซฮุนเอ้ยก็งี้แหละทำไรไว้ก็ต้องรับกรรมกันไปอดทนได้ยังไม่ถึงครึ่งของเสี่ยวลู่เลย
    #4313
    0
  21. #4143 MindGmini (@mind654mind) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 21:50
    เพื่อนมันหักหลังกันอย่างงี้ด้วย โถ่ สงสารลู่ว่ะที่มีเพื่อนแบบนี้
    แม่เซฮุนรักลูกแบบนี้อ่ออออออ น่าจะให้ลูกได้อยู่กับคนที่ตัวเองรักสิ
    #4143
    0
  22. #4036 skey94 (@fahfaii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 23:27
    แบคเป็นเพื่อนลู่ไม่ใช่หรอ แล้วแบคก้เกลียดหน้าเซฮุนไม่ใช่หรอ แล้วทำไม..?งงอะ
    #4036
    0
  23. #3996 Khunmarr' (@mintty-pn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 16:20
    พี่คริส ช่วยมาเจอเสี่ยวลู่แล้วทำอะไรซักอย่างได้มั้ย
    #3996
    0
  24. #3826 BamBamBiggalo (@bambambiggalo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 10:53
    นอนอ่านไปร้องให้ไป นอนกรี๊ด ฮึกๆทำไมเสี่ยวลู่น่าสงสารขนาดนี้ 
    #3826
    0
  25. #3803 HunHun_PK (@pk-nitchakamol) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 21:20
    ชีวิตเสี่ยวลู่มันชั่งน่าสงสารT^T
    #3803
    0