[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 15 : chapter : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    16 ส.ค. 62




ร่างสูงเดินกระสับกระส่ายสีหน้าพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกวินาที ถ้ามันผู้นั้นทำให้เขาไม่พอใจ เซฮุนหยิบคีย์การ์ดสำรองออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะใช้มันเปิดประตูด้วยความเร่งรีบ เขามองซ้ายแลขวาเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครผ่านมาทางนี้ เขาก็ไม่ลังเลที่จะเปิดมันเข้าไปข้างใน

“เอายามาให้กู!!!” หอบหายใจสั่นสะท้านก่อนเปล่งวาจาดุดัน เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่เขาไม่ได้เสพมัน เพราะมั่วแต่เทียวไล้เทียวขื่อแบคฮยอน คนแสนน่ารำคาญ ไหนจะเรื่องลู่หานกับเด็กพิการนั่นอีกล่ะ มันสร้างความปวดหัวให้เขาจนข่มตานอนไม่หลับมาหลายคืน หญิงสาวแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ ดูก็รู้ว่าคนตรงหน้าเธออยากยาอันตรายขนาดไหน แต่ของแบบนี้ใช้เงินซื้อไม่ได้เสียด้วยสิ เพราะเธอไม่ต้องการเงินจากโอเซฮุนแม้แต่วอนเดียว ที่เธอต้องการคือ...เซ็กส์

เซฮุนเสพสุขรสกามอารมณ์จากร่างกายของหญิงสาวและยานรก เมื่อพอใจทั้งเซฮุนและฮยอนอาก็หลับสนิทกันไปทั้งคู่ ตื่นมาอีกทีก็ไร้วี่แววของชายหนุ่มที่ได้ลิ้มรสร่างกายของเธอเสียแล้ว ดวงตาที่ถูกกรีดอายไลเนอร์เส้นหนาให้ดูเฉี่ยวและกลมโต มองคราบคาวขุ่นที่ร่างสูงได้ทิ้งเอาไว้ให้เธอดูต่างหน้า ไม่ว่าจะมีเซ็กส์สักกี่ครั้งไม่มีใครทำให้เธอถึงใจได้เท่าโอเซฮุน

ไม่น่าล่ะ...ทุกคนถึงได้ติดบ่วงรักของชายหนุ่มคนนี้เสียทุกราย

.

.

.

.

เมอร์เซเดสสีแดงเพลิงค่อยๆ ชะลอจอดด้านหน้าบ้านเช่าหลังเก่าขนาดเล็ก เซฮุนเลื่อนกระจกลดต่ำลง มองบ้านราคาถูกด้วยความเบื่อหน่าย แสงสว่างจากตัวบ้านลอดผ่านออกมาภายนอกทำให้เขารู้ว่าคนในบ้านหลังนั้นยังไม่หลับ ตอนนี้มันก็ดึกพอสมควรลู่หานน่าจะนอนไปแล้วสิหรือว่าลู่หานกำลังรอเขา? หึ รอเหรอ ไม่มีทาง! ถ้าเมื่อวานเขาเข้าไปช่วยคนตัวเล็กไม่ทัน ป่านนี้ลู่หานกับลูกจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ เขาไม่อยากใจร้ายไปมากกว่านี้ แค่นี้เขาก็เป็นซาตานในสายตาลู่หานมากพอแล้ว เขาอยากทำอะไรดีๆ บ้างอย่างน้อยเรื่องเมื่อคืนมันก็คงเป็นเรื่องดีที่สุดที่เขาทำเพื่อลู่หาน ถ้าเขาเข้าไปช่วยไม่ทัน มันคงแย่...แย่มากๆ ทั้งความรู้สึกของเขาและลู่หานเซฮุนหวังว่าความสงสารมันจะไม่ใช่ความรักหรอกนะ แต่ทว่าเหตุการณ์นั้นมันก็ทำให้เขารู้ว่าเขายังไม่พร้อมปล่อยลู่หานไปจริงๆ เขายังอยากเห็นลู่หานอยู่ในสายตา

ที่ฉันช่วยก็เพราะเวทนาเมียเก่าๆ อย่างเธอหรอกนะ เสี่ยวลู่! เซฮุนสบถในใจ

มือสากหยิบถุงอาหารที่เขาแวะซื้อตอนขับรถมาที่นี่ติดมือลงจากรถมาด้วย และพอเปิดประตูเข้าไปเท่านั้นแหละ เสียงร้องไห้ของเมียก็ลอยเข้ามาในประสาทการได้ยินของเขาทันที

“เซฮุน..ฮึก ลูกไม่สบายตัวร้อนจี๋เลย” ประตูบ้านเช่าซอมซ่อถูกเปิดและปิดลงอย่างไม่ยินดียินร้าย ไม่กลัวว่ามันจะหลุดติดมือเขามาด้วยซ้ำ เขาโยนถุงบะหมี่ที่แวะซื้อข้างทางมาให้ร่างเล็กลงบนพื้น ชายหนุ่มใช้มือทึ้งเส้นผมบนศีรษะตัวเองด้วยความโมโห อารมณ์ดีไม่ทันสามนาทีปัญหาก็ลอยเข้ามาในหัวอีกแล้ว! นี่กะจะไม่ให้เขาหยุดพักเรื่องปวดหัวๆ เลยรึไง

“งั้นเธอก็ปล่อยให้มันตายไปสิ กูเบื่อ!! ทำไมต้องจองเวรจองกรรมกับกูด้วยวะ ไอ่เด็กเวรเอ้ย!!!” ชายหนุ่มมองหน้าเด็กทารกตัวแดงในผ้าอ้อมสีขาวอย่างหงุดหงิด ลู่หานอุ้มประคองเซจุนด้วยความระมัดระวัง เด็กน้อยร้องไห้เสียงจ้า มือเรียวเช็ดน้ำตาให้ลูกก็สัมผัสได้ว่าร่างกายของลูกเขาร้อนกว่าปกติ นั่นยิ่งทำให้ใจของลู่หานตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เอามืออังหน้าผากเด็กน้อยตัวแดงรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เซจุนตัวร้อนราวกับอยู่ใกล้เปลวไฟ

“ถ้านายไม่ช่วยลูก งั้นฉันจะพาแกไปเอง!” ผู้ชายใจร้ายคนนี้ เขาเคยมองว่าเซฮุนอาจจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีขึ้นมาบ้าง แต่เปล่าเลย... บางทีคนร้ายพวกนั้นชายหนุ่มอาจจะจ้างมาทำร้ายเขาก็ได้ เขาไม่อยากหลงเชื่อคนโลเลจิตใจสกปรกคนนี้อีก ไม่ช่วยก็ไม่ต้องช่วย ลูกคนเดียวเสี่ยวลู่หานเลี้ยงได้! ร่างเล็กอุ้มเด็กน้อยออกมาจากบ้าน เขาไม่อยากขอร้องอ้อนวอนอะไรโอเซฮุนอีกเพราะรู้ว่าผลสุดท้ายมันคือความเจ็บปวดเท่านั้นที่ตนกับลูกจะได้รับ คนแบบนั้นไม่เหมาะที่จะเป็นพ่อคนด้วยซ้ำ เขาหลงรักคนป่าเถื่อน จิตใจเลือดเย็นราวงูพิษคนนี้ลงไปได้ยังไงกัน ถึงแม้ว่าไม่มีเงินติดตัวสักวอน แต่เขาก็จะบากหน้าพาเซจุนไปหาหมอ ไว้ถึงคลินิกแล้วค่อยคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาก็แล้วกัน

“แงงงงงง งื่อ แง้!!!!” อดทนอีกนิดนะเซจุน แม่ไม่มีเงินพาเราขึ้นรถเมล์ ลู่หานเหนื่อยแทบขาดใจ เขาทั้งเดินและออกแรงวิ่งสลับกัน คลินิกของคุณหมอมินซอกอยู่ไกลจากที่พักพอสมควร ถ้านั่งรถเมล์น่าจะราวๆ ครึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึง แต่เขาไม่มีเงินติดตัวมาเลยนี่สิ การเดินทางมันเลยใช้เวลาเกินกว่านั้น เกลี่ยน้ำตาบนแก้มร้อนผ่าวของเซจุนเบาๆ เซจุนหน้าตาน่ารักน่าชังขนาดนี้ ทำไมกันทำไมลูกของเขาต้องเกิดมาพิการด้วยนะ เขายอมพิการเสียเองดีกว่าให้ลูกเป็น พอนึกถึงเรื่องนี้ ลู่หานเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว หอบลูกทั้งน้ำตาอาบหน้า ฝ่าอากาศที่หนาวเหน็บจับใจในวันที่หิมะแรกของฤดูหนาวตก เสื้อกันหนาวก็ไม่ได้ใส่มาเสียด้วยสิ เขาไม่คิดว่าหิมะจะตก ข่าวสารพยากรณ์อากาศต่างๆ ลู่หานไม่ได้ติดตามเลย เดินและวิ่งจนขาชาไปหมด แต่ก็ยังไม่ถึงที่หมายสักที ระยะทางอีกตั้งไกล แต่พอก้มมองเจ้าตัวจ้อยเขาก็มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

“เซจุนใกล้ถึงแล้วนะ อีกนิดเดียว ฮึกๆ ... ลูกของแม่ต้องปลอดภัย”

“งื่อออออ!!!” จูบหน้าผากเล็กแผ่วเบา หยดน้ำตาของตัวเองตกลงบนแก้มของลูกรัก ลู่หานใช้มือสั่นเทาบรรจงซับมันออกด้วยความอ่อนโยน จนคนที่อยู่บนรถนิ่งค้างไปกับภาพที่เห็น เซฮุนสะบัดภาพในหัวตั้งแต่ตอนลู่หานท้องจนมาถึงตอนนี้ เขาปล่อยหมัดใส่พวงมาลัยรถเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังอัดอั้นอยู่ภายในใจ

ลู่หาน... ฉันขอโทษฉันมันเลวเอง ถ้าเขาไม่คิดจะเอาชนะคิมจงอินด้วยวิธีสกปรก บางทีชีวิตของลู่หานอาจจะไม่ได้เป็นอย่างภาพเบื้องหน้า ลู่หานคงมีความสุขกับคนที่คู่ควรและก็รักร่างเล็กจริงๆ

“ขึ้นรถ!” ชายหนุ่มลดกระจกรถและตะโกนเรียกคนตัวเล็ก ลู่หานมองไปตามเสียงเรียกก็พบกับรถคันคุ้นตา ทันใดนั้นเซฮุนก็โผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างด้วยใบหน้านิ่งเฉย

“...”

“ขึ้นมาสิ! อย่าชักช้า!! อยากให้ลูกเธอแข็งตายอยู่ตรงนั้นรึไง!” เวลานี้ลู่หานต้องคิดถึงแต่เซจุนสิ ถึงแม้จะแอบแปลกใจที่เซฮุนขับรถตามมาช่วยเขากับลูก ไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ... อย่างน้อยก็ขอให้พาลูกไปถึงคลินิกให้เร็วที่สุดก่อนละกัน ร่างเล็กเปิดประตูรถและขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับตามคำสั่งร่างสูง คนสวยกอดลูกด้วยอาการหนาวสั่น จนคนที่จำหน้าที่เป็นสารถีอดโมโหไม่ได้ ลู่หานแอบชำเลืองมองหน้าคนหล่อจัดที่ชะลอจอดรถเข้าข้างทางเสียดื้อๆ

“ทำอะไรของนาย”

“ห่มซะ เดี๋ยวก็ป่วยตามลูกเธอไปอีกคนหรอก” เสื้อหนังสีดำราคาแพงถูกเซฮุนเอี้ยวตัวหยิบมันจากเบาะหลังรถ แล้วนำมันมาห่มให้คนตัวเล็ก

“ขอบใจนะ” เอ่ยขอบคุณเสียงเบาราวกระซิบ เซฮุนไม่ได้ยินมันหรอก แต่ลู่หานก็อยากขอบคุณที่อีกฝ่ายยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ดวงตากลมโตสั่นระริกเพราะกำลังห้ามความอ่อนแอ ก่อนจะปล่อยให้มันไหลอาบข้างแก้มสวย เมื่อเห็นรอยลิปสติกและน้ำหอมของหญิงสาวที่เสื้อของร่างสูงเต็มๆ ตา

ท่องเอาไว้ว่า... เขาไม่ใช่ของเราอีกต่อไป โอเซฮุนเขาไม่ใช่ของๆ เสี่ยวลู่หาน

….แต่ว่าเรายังเป็นของเขาทั้งหัวใจและก็ร่างกาย มันถูกพันธนาการจนตัดออกจากชีวิตไม่ได้เสียแล้ว ความตายล่ะมั้งที่จะตัดโอเซฮุนออกไปจากหัวใจเขา จางหายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของเสี่ยวลู่หานคนโง่เขลา

.

.

.

.

ณ โรงพยาบาลโซลห้องตรวจ 14

ลู่หานจ้องคุณหมอวัยกลางคนและเด็กน้อยซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนตาไม่กะพริบ ร่างสูงไม่ได้ขับรถพาเขาไปที่คลินิกคุณหมอมินซอก หากแต่ขับรถพามาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ คุณหมอกำลังใช้เครื่องมือวัดอัตราการเต้นของหัวใจ และใช้ปรอทแท่งเล็กสอดเข้าไปในปากของเซจุนเพื่อทำการวัดไข้ ก่อนจะจดอาการของเจ้าตัวเล็กขี้แยลงในแฟ้ม เมื่อตรวจอาการโดยรวมเสร็จ คุณหมอก็อุ้มเซจุนคืนให้ลู่หาน

“ลูกของคุณลู่หานเป็นไข้หวัดธรรมดาครับ เพียงแต่ช่วงนี้หิมะตกแกเพิ่งพบเจอกับสภาพอากาศที่ไม่คุ้นเคย เลยร้องไห้โยเยแบบนี้แหละครับ คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกนะครับ”

“ได้ยินอย่างนี้ ลู่หานก็โล่งใจฮะ คิดว่าเซจุนจะเป็นไข้หวัดใหญ่ซะอีกลูกตัวร้อนจี๋เลย”

“ผมจะให้พยาบาลจัดยาให้นะครับ ถ้าอาการแกยังไม่ดีขึ้นก็พามาให้หมอตรวจอีกครั้ง”

“ขอบคุณฮะ คุณหมอ” ใบหน้าหวานส่งยิ้มให้คุณหมอวัยกลางคนเล็กน้อย มีเศษเสี้ยวนึงที่ลู่หานชายตามองคนข้างๆ นั่นก็คือโอเซฮุน ใบหน้าคนๆ นี้ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

เรื่องค่าใช้จ่ายแน่นอนว่าลู่หานไม่มีเงินแม้แต่วอนเดียวที่จะจ่ายชำระ หน้าที่เหล่านั้นจึงตกเป็นของเซฮุนแต่เพียงผู้เดียว คนตัวเล็กนั่งรออดีตคนรักอยู่บนเก้าอี้ ฝั่งตรงกันข้ามกับเคาน์เตอร์รับยา ไม่ถึงห้านาทีโอเซฮุนก็ยื่นถุงยาสีขาวมีตราประทับของโรงพยาบาลนี้ให้กับตน ลู่หานรับมาและยิ้มบางๆ ส่งให้ บรรยากาศในรถแสนเงียบเชียบ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา ต่างคนต่างเงียบ นัยน์ตาสวยมองออกไปนอกกระจกรถ มองวิวข้างทางด้วยความอึดอัดใจ แล้วคนสวยจะรู้ไหมว่าสารถีใบหน้าหล่อจัดแอบมองเขาเกือบทุกๆ สิบวินาที ลู่หานไม่มองหน้าเขาเลยตั้งแต่เข้ามานั่งในรถ หรือว่ายังโกรธเขาอยู่เรื่องที่เขาโมโหร้ายใส่ตอนรู้ว่าเซจุนป่วย ก็คนมันเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ อยากนอน อยากพักผ่อน พอมาเจอเรื่องเครียดๆ เข้า มันก็เป็นเช่นนั้นแหละ เขานิสัยไม่ดีเท่าไหร่ เขายอมรับ

Rrrrrrrrrrrrrrr

เสียงเรียกเข้าของสมาร์ทโฟนรุ่นดัง ทำให้สองสายตาหันมาประสานกัน ก่อนที่คนสวยจะก้มหน้ามองหน้าจอไอโฟนของร่างสูง พอเห็นว่าใครโทรมา ความรู้สึกของเขาก็อึดอัดเข้าไปอีก เพราะคนๆ นั้นคือพยอนแบคฮยอน

“ฮัลโหล โทรมาทำไมดึกๆ ดื่นๆ เธอไม่หลับไม่นอนรึไง คนสวย” มือบางกระชับกอดลูกชาย พลางเบือนหน้าไปทิศทางอื่น ในขณะที่พ่อของลูกคุยหยอกล้อต่อกระซิกกับคนรักใหม่ คนรักที่คู่ควร โอเซฮุนชะลอความเร็ว เพราะหวั่นว่าจะเกิดอุบัติเหตุ แต่ช่วงดึกเกือบตีหนึ่งรถบนถนนก็มีบ้างประปราย อาจเพราะเส้นทางนี้เป็นเส้นทางเข้าสู่ชานเมือง

“หึ... ได้ พรุ่งนี้เจอกัน อืม...ฉันก็คิดถึงเธอแบคฮยอน” เซฮุนจงใจพูดมันเสียงดัง ทั้งๆ ที่ใจของเขาไม่ได้คิดถึงคนในสายตามที่ปากพูดออกไปเลยสักนิด ออกจะเบื่อหน่ายกับพฤติกรรมขี้หึงขี้หวงของว่าที่คู่หมั่นคนนี้ซะด้วยซ้ำ ร่างสูงกดวางสายเมื่อจบบทสนทนา เขาเหลือบมองลู่หาน คนตัวเล็กใบหน้าเศร้าสร้อย ดวงตากวางไหววูบ แค่อยากพิสูจน์ว่าคนสวยหมดรักเขาแล้วจริงๆ รึเปล่า และคำตอบคือไม่ ลู่หานยังคงรักเขาแค่คนเดียว! โอเซฮุนแสยะยิ้มร้าย ก่อนที่เขาจะเผลอสบตากับเจ้าเด็กพิการ มันมองเขาราวลูกหมามองเจ้านาย เซฮุนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องยิ้มให้เจ้าเด็กคนนี้ด้วย ยิ้มร้ายกาจเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนเสียฉับพลัน

.

.

.

.

“เราจะอุ่นซุปให้นายนะ แต่ขอกล่อมเซจุนหลับให้สนิทก่อน” เจ้าของบ้านเช่าพยักหน้ารับ เซฮุนถอดเสื้อลงตะกร้า เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่ หยิบผ้าขนหนูสีขาวกับเสื้อผ้าที่จะใช้ผลัดเปลี่ยนเข้าไปจัดการธุระตัวเองในห้องน้ำ การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของคนตัวเล็ก ลู่หานนอนที่ฟูกกับเซจุน ส่วนร่างสูงคนที่ออกค่าใช้จ่ายในการเช่าบ้านหลังนี้นั้นนอนบนเตียง คนสวยจัดการป้อนยาให้ลูก และกล่อมเซจุนจนหลับปุ๋ยในเวลาไม่นานนัก สงสัยว่าเด็กขี้แยจะเสียพลังงานไปเยอะเชียววันนี้เลยนอนหลับง่ายกว่าทุกๆ วัน คนสวยเดินเข้าไปในห้องครัวที่มีพื้นที่ค่อนข้างคับแคบ จัดการอุ่นซุปกับข้าวให้เซฮุน เพราะเขาทำอาหารเผื่อร่างสูงทุกครั้ง ถึงแม้ว่าบางคืนเซฮุนจะไม่เข้ามาที่นี่ เขานั่งรอชายหนุ่มจนถึงตีหนึ่งมาสามคืนแล้ว แต่พออดีตคนรักมา คนตัวเล็กก็แกล้งหลับเสียทุกครั้ง ไม่อยากให้อีกคนสำคัญตัวเองมากเกินไป

“ซุปกับข้าวตั้งอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นด้านนอก นายออกไปกินสิ” ลู่หานบอกเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าเซฮุนเดินออกมาจากห้องน้ำ ส่วนเขาเองก็เตรียมตัวจะเข้าไปอาบน้ำต่อจากชายหนุ่ม

“ขอบใจ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินสวนชายหนุ่มเข้าไปชำระร่างกายหัวใจลู่หานกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นรอยเข็มที่ข้อพับ รอยมันยังช้ำเลือดอยู่เลย

แสดงว่า.... เซฮุนต้องไปเล่นยาบ้านั่นมาอีกแล้ว! และเราจะเป็นห่วงเขาทำไมกันนะ เลิกเป็นห่วงหมอนั่นสักทีเถอะ ลู่หาน! อยากตายเพราะยานรกนั่นก็เชิญเลยโอเซฮุน!

หลังทานข้าวเสร็จเซฮุนเดินกลับเข้ามาในห้องนอน เขาก็เห็นลู่หานกำลังกอดเด็กปัญญาอ่อนนั่นราวกับไข่ในหินนึกแล้วน่าหมั่นไส้ เด็กคนนี้ที่จริงมันต้องตายไปตั้งนานแล้ว ทำไมมันถึงยังลอยหน้าลอยตาอยู่ใกล้ตัวเขาได้ หึ... ร่างสูงเดินไปปิดไฟ ก่อนจะล้มตัวนอนบนเตียงเตียงหลังนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเล็กอะไรหรอกนะ ออกจะกว้างขวาง แล้วทำไมเสี่ยวลู่หานถึงไม่ยอมขึ้นมานอนบนนี้ด้วยกัน แสงสว่างภายนอกเล็ดลอดเข้ามาพอให้เห็น ร่างสูงจัดการอุ้มร่างเล็กที่กำลังเข้าสู่ห่วงนิทราขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน ทว่าเปลือกตาที่คิดว่าหลับใหลไปแล้วนั้นกลับลืมตาตื่นขึ้นมากะทันหัน คนสวยดิ้นรนขัดขืน ขณะที่เซฮุนค่อยๆ วางร่างคนสวยลงบนพื้นเตียงนุ่มจากนั้นชายหนุ่มก็รีบขึ้นคร่อมร่างเล็ก

“นายจะทำบ้าอะไร โอเซฮุน ปล่อยฉันนะ!” ถลึงตาใส่อย่างไม่พอใจ ลู่หานผลักหน้าอกแกร่งร่างสูงเต็มแรง หวังให้อีกฝ่ายผละถอยออกไปจากร่างกายตนบ้าง แต่ไม่เป็นผลสักนิด กลับกันโอเซฮุนกลับระบายยิ้มขบขันกับท่าทางตื่นตระหนกของกวางป่าแสนสวย

“เงียบน่าเสี่ยวลู่ เดี๋ยวลูกของเธอก็ตื่นมาร้องไห้ตอนดึกหรอก”

“นายก็ปล่อยฉันสิ”

“ไม่…ฉันไม่ปล่อย คืนนี้จะนอนคร่อมเธออย่างนี้มันทั้งคืนเลย หึหึ”

“โอเซฮุน!”

“เสียงดังไปนะ เธอไม่กลัวว่าเซจุนมันจะตื่นรึไง” ลู่หานหันไปมองเด็กน้อยที่กำลังผ่อนลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ก่อนจะตวัดสายตาโกรธเคืองมามองร่างสูง พร้อมกับออกแรงดิ้นอีกครั้ง

ฟอด

“แก้มของเธอนี่ยังหอมชื่นใจเหมือนเดิมเลยเสี่ยวลู่ ไม่รู้ว่าร่างกายส่วนอื่นของเธอ มันจะยังหวานยังหอมอยู่รึเปล่า” คนสวยหลบสายตาเจ้าเล่ห์นั่น ที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรง ถ้อยคำจากปากคนที่ตัวเองพร่ำบอกให้ตัดออกไปจากหัวใจเสียที กำลังทำให้เขาหวั่นไหว ก่อนลู่หานจะแสร้งมองหน้าเซฮุนด้วยสายตาเรียบเฉยเมื่อนึกถึงรอยลิปสติกที่เสื้อชายหนุ่มตอนอยู่บนรถลู่หานข่มความหวั่นไหวและน้อยใจไว้ภายในใจ

“อย่าเอาร่างกายโสโครกของนายมาโดนตัวฉัน โอเซฮุน ไอ้คนขี้ยา!”

ฮึก เจ็บ

แรงบีบที่ถูกอีกคนบีบท่อนแขนและไหล่ให้จมเตียง มันทำให้คนตัวเล็กกัดปากจนได้กลิ่นเลือด แต่เขาจะไม่ยอมให้โอเซฮุนเห็นน้ำตา

“เธอ! เหอะ....แต่เธอเองมันก็ไม่ได้สะอาดไปกว่าฉันเท่าไหร่หรอกเสี่ยวลู่” ผละมือออกจากแขนคนสวย เปลี่ยนมาเชยคางคนใต้ร่างให้เงยหน้ามาสบตาเขา ทีแรกกะจะทำดีด้วยซะหน่อยแต่พอเป็นแบบนี้สงสัยเขาคงใจดีกับสองแม่ลูกนี้เกินไป ค่ายาตั้งเท่าไหร่ไหนจะขับรถพาไปส่งโรงพยาบาล ที่สำคัญยังเช่าบ้านให้อยู่ฟรี

เธอจะเอายังไงกับฉันกันแน่เสี่ยวลู่หาน!!!!

“ฉันคงใจดีกับเธอแล้วก็ไอ้เอ๋อมากไป เธอถึงได้กล้ามาด่าฉัน หึ... ทำบุญไม่ขึ้นจริงๆ อยากถูกเฉดหัวเหมือนหมาหัวเน่าอีกรึไงฮะ!!”

“!!!!” ลู่หานตัวสั่นผวา นัยน์ตาหวานสั่นน้อยๆ

“เกลียดผัวคนนี้แล้วเหรอ ตอบมาสิ ฉันบอกให้เธอตอบ!!!” ตวาดใส่หน้าอีกฝ่าย เซฮุนใช้กำลังเขย่าร่างของคนตัวเล็ก สายตาคมกริบมองร่างกายสั่นเทาด้วยความฉุนเฉียว

“ฮึก...ฉันเกลียดนายโอเซฮุน ได้ยินชัดไหม ฉันเกลียด..... ฉันเกลียดโอเซฮุน” เสียงคัดค้านภายในหัวใจมันดังก้อง จนเขาควบคุมดวงตาร้อนผ่าวของตัวเองไม่ได้ ไหลออกมาแล้วความอ่อนแอ แต่ที่เจ็บปวดที่สุดคงหนีไม่พ้นสายตาของโอเซฮุนที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ โอเซฮุนเจ็บปวดเหรอ? เจ็บปวดเพราะเรารึไง? เราไม่มีความสำคัญสำหรับผู้ชายคนนี้นิ? ทว่าดวงตาคมที่กำลังมองเราอยู่ทำไมมันถึงแดงก่ำขนาดนี้ เสมือนว่าโอเซฮุนกำลังตัดพ้ออะไรบางอย่างอยู่ลู่หานอดที่จะเข้าข้างตัวเองไม่ได้ โอเซฮุนเนี่ยนะจะเสียใจเพราะคำพูดของเสี่ยวลู่หาน เข้าข้างตัวเองเกินไปแล้ว....

ฉันมันคนขี้ยา คนสกปรก ฉันมันเลว.... เกินกว่าที่เธอจะให้อภัยใช่ไหม....ลู่หาน

ถ้อยคำที่เขาเก็บมันไว้ไม่อยากที่จะพูดออกไป เพราะไม่อยากทำให้ตัวเองดูน่าสมเพช เซฮุนพยายามสื่อความหมายเหล่านั้นลงไปผ่านดวงตา แต่ลู่หานคงไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อมันหรอก

“ฉันก็เกลียดเธอกับไอ้เซจุนเหมือนกัน!” เมื่อก่อนนี้เขาคงจะรู้สึกเหมือนกับที่พูดออกไป แต่ตอนนี้มันกลับไม่ใช่ เซฮุนเลือกที่จะพูดสวนทางกับใจของเขา เพื่อให้ตัวเองไม่ดูน่าสมเพช เขาไม่อยากยอมรับว่าลู่หานมีความสำคัญกับเขา เซฮุนไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ความรู้สึกนี้

“....”

“คืนนี้ผัวขี้ยาคนนี้ มันจะยัดเหยียดความสกปรกให้กับเมียเอง รับรองว่า....คืนนี้ฉันจะทำให้เธอลืมผัวเลวๆ ชั่วๆ คนนี้ไม่ลงไปทั้งชีวิต!” ทำไปทั้งหมดเพราะเกิดจากความน้อยใจและอารมณ์โมโหที่โดนคนสวยด่าว่า เขากำลังขาดสติยั้งคิดเหมือนที่ผ่านมา

“อย่านะเซฮุน อย่า!!!!” ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก เขามองร่างกายของลู่หานด้วยสายตาที่ใครมองก็รู้ว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความต้องการ ใช่เขากำลังคิดอยากปราบพยศของเจ้ากวางตัวนี้ ยิ่งขัดขืนก็ยิ่งอยากเอาชนะ มือสากออกแรงรวบสองมือคนตัวเล็กด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา ใบหน้าหวานส่ายหน้าไปมา ปากบางพร่ำเอ่ยคำด่าทอและคำขอร้องให้โอเซฮุนหยุดทำอะไรบ้าๆ นี่เสียที เพราะถ้าเขาตกเป็นของผู้ชายใจร้ายอีกครั้ง ลู่หานคิดว่ามันคงเลวร้ายจนเขาไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก แค่นี้เขาก็เจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว แต่เจ็บแค่ไหนก็ยังรักอยู่ดี

“ฮื่อ พอเถอะ เซฮุน ขอร้องละ หยุดเถอะนะ”

“เอ๋ เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย ทำไมถึงมาขอร้องฉันได้ล่ะคนสวย” พูดพลางก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นนี้เขาไม่มีทางลืม ยังไงซะคืนนี้ลู่หานต้องเป็นของเขา และต้องเป็นของเขาตลอดไป ดวงตาโศกฉ่ำน้ำมองสบตาร่างสูงอย่างเสียใจ แค่เสี้ยวนาทีที่เซฮุนเผลอใจอ่อน ผ่อนแรงที่ใช้กดข้อมือเรียว แต่พอความต้องการเข้าครอบงำเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มยิ่งเพิ่มแรงจนลู่หานน้ำตาไหล

“ยิ่งเธอมองฉันแบบนี้ ฉันยิ่งต้องการเธอนะลู่หาน”

“นายมีแบคฮยอน... อะ..อย่าลืมสิ ฮึก”

“ฉันไม่ได้รักแบคฮยอน! เลิกพูดชื่อนั้น!”

.

.

.

.

CUT

.

.

.

.

“ถ้าฉันจะบอกว่าฉัน...รักเธอ ตอนนี้เธอคงจะเกลียดฉันแล้วใช่ไหม เสี่ยวลู่” ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงจูบเบาๆ ที่เปลือกตาสีไข่มุก เซฮุนจัดการเช็ดตัวให้คนตัวเล็ก พอได้เห็นผลงานเพราะอารมณ์เกรี้ยวกราดของตัวเอง เขาก็อยากกุมขมับตัวเองจริงๆ ร่างสูงไม่เคยทำแผลให้ใครคนไหนมาก่อน แต่เขาทำให้ลู่หานเป็นคนแรก ถึงมันจะออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มือหนาแต้มยาไปตามจุดที่เขาขบกัดผิวเนื้อกวางสวย


หึ..... ไอ่ชั่ว!

“ฮึก...” คำแรกที่ฝุดขึ้นมาในหัว ลู่หานประคองตัวเองนั่งพิงพนักเตียง เจ็บส่วนล่างปานขาดใจ แต่ความรู้สึกเหนอะหนะไม่มีอีกแล้ว พอลองก้มลงสำรวจร่างกายของตัวเอง ลู่หานก็เห็นตัวเองอยู่ในเสื้อผ้าชุดใหม่ พื้นด้านล่างมีกะละมังกับผ้าขนหนูวางอยู่ ไหนจะรอยฟอกช้ำที่รับรู้ได้ว่ามีคนทายาให้ โอเซฮุนคงเป็นคนทำ? แต่ต่อให้ผู้ชายคนนั้นมาทำดีด้วยสักร้อยครั้งยังไงซะ

ลู่หานก็เกลียดอยู่ดี!

อะ... นั่นมัน! บนหมอนที่คนตัวสูงใช้หนุนนอนเมื่อคืน มีโพสต์อิสแปะอยู่และข้างๆ ก็มีบางอย่างวางอยู่ด้วย

กินซะถ้าไม่อยากมีลูกกับฉันอีกคน

โอเซฮุน

ลู่หานเอื้อมมือหยิบแผงยาสีน้ำตาลอ่อนมาพลิกอ่านดู เซฮุนเคยให้เขากินตอนที่มีอะไรกันช่วงแรกๆ แต่เขากลับหลงลืมที่จะกินมัน จนกระทั่งเขามีเซจุนอยู่ในท้อง

“ขอบคุณนะ.... เพราะฉันเองก็ไม่อยากให้เลือดชั่วๆ ของนาย เข้ามาอยู่ในท้องของฉันอีกแล้ว ไอ้สารเลว!”

...................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #9153 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:50
    ลู่ชีวิตขมขื่นมาก..เข้มแข็งสักทีเหอะ
    #9153
    0
  2. #8562 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 10:46
    เหยดดดๆๆๆ สู้มันค่ะรูกกก อย่ายอมม รำไยเซทุกตอนเลยเอาจิงๆ 1วันดี8วันชั่ว เหนื่อยใจ
    #8562
    0
  3. #7815 sshinora (@icxolth) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 10:55
    เหยด สะใจวร้อย
    #7815
    0
  4. #7809 Kiss_Krits (@Kiss_Krits) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 18:38
    ด่ามันเยอะๆค่ะพี่ลู่ ยิ่งเราอ่านเรายิ่งเกลียด!
    #7809
    0
  5. #7107 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 15:01
    เซฮุน!!!นี่เรียกว่าเลว-ได้แล้วนะ
    มีอย่างที่ไหนเอาปืนจ่อหัวลูกตัวเอง
    //เซฮุนเมายาค้างป่ะวะ??!!
    #7107
    0
  6. #7043 oohchannick (@oohchannick) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 20:14
    เซฮุนไปเป้นมาเฟียเหอะ=.=
    #7043
    0
  7. #7022 byunbunny09 (@byunbunny09) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 23:55
    เลวเกินไปแล้วเซฮุน!!!
    #7022
    0
  8. #7002 Rohss... (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 15:06
    อยากให้ คุณหมอมินซอก ชอบ ลู่อ่ะ หักอก เซฮุนไปเลย
    #7002
    0
  9. #6961 givegue (@phachareeporn_de) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 15:09
    สารเลว!!!!!!!!
    #6961
    0
  10. #6879 pond_jtp (@pond_jtp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 10:06
    มีอยู่ไม่รักสา ไม่มีมาจะรู้สึก!
    #6879
    0
  11. #6877 fairy (@game_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 02:36
    คริสเงียบอะอยากให้คริสเจอลู่อีก ดีๆร้ายๆ เลิกเหอะเหล้า ยา บุหรี่ เนี้ยยยย ปืนนี่ก็โหดไป
    #6877
    0
  12. #6658 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 12:59
    จะมาบอกว่ารักไรตอนนี้เซฮุน ไม่ทันแล้ว เกลียด
    #6658
    0
  13. #6643 bender (@vame1234) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 06:36
    อยากอ่านตอนที่หายไปอ่าา ㅠ
    #6643
    0
  14. #6607 Da'wy Sehun (@dawysehun94) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 18:19
    ไรท์อยากอ่าน9-13มันโดนแบนหาอ่านได้ที่ไหนอ่าา
    #6607
    1
    • #6607-1 tongxox (@tongxox) (จากตอนที่ 15)
      5 ธันวาคม 2558 / 23:26
      พิมพ์ชื่อเรื่องกับตอนในกูเกิ้ลเลยค่ะ
      #6607-1
  15. #6585 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 00:47
    ทำไมรู้สึกว่าไม่โกรธฮุนเท่าไหร่55
    #6585
    0
  16. #6561 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:53
    อื้อหือเซฮุนนี่ผีเข้าผีออกนะ จะมารักก้อสายไปละล่ะหึหึคนสวยเชิดใส่เลยอย่าได้หว้งจะกลับมาอีก
    #6561
    0
  17. #6532 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 02:25
    เซฮุนมันยังมีความเป็นคนอยู่ใช่ป้ะวะ...
    #6532
    0
  18. #6493 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 18:53
    นี่เธอรักเขาแล้วเหรอเซฮุน
    #6493
    0
  19. #6454 Fic (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 20:40
    เซฮุนแกเพิ่งจะรู้ตัวหรอว่สแกรักลู่หาน!! แต่ไม่ทันซะหรอกเพราะแกโดนแม่กวางเกลียดซะแล้ว ฮึๆๆ
    #6454
    0
  20. #6421 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 17:42
    จะเลวก็เลวให้สุดไปเลยไม่ได้หรือไงจะได้เกลียดจริงๆ สักทีข่มขืนเขาขู่จะฆ่าลูกเขาแต่สุดท้ายก็มาเช็ดตัวทำแผลให้อีก จะเอายังไงจะรักหรือจะไม่รัก รักแล้วทำไมไม่ดูแลดีๆ ว่ะ แต่ที่รู้ๆ คือลู่หานคงจะไม่มีทางยอมให้มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว รอรับผลของการกระทำด้วยนะเซฮุน
    #6421
    0
  21. #6334 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 17:27
    โอ่ยยฟหะเานัแอืายขใทแหถี่เเะพ เซฮุนจะเลวก็เลวไม่สุดข่มขืนลู่หานแถมขู่จะฆ่าลูก แต่มาเช็ดตัวทายาให้ลู่หานทั้งยังบอกรักตอนหลับอีก โอ้ยยจะมาดีอะไรตอนนี้!!! คือลู่หานเขาเกลียดแกแล้วเข้าใจป่ะะะะะะะะะ
    #6334
    0
  22. #6307 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 21:54
    ลู่เอาจริงแล้วนะฮะ ฮุนแม้งมาดีไรตอนนี๊ห้ะ
    #6307
    0
  23. #6216 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 03:05
    เอาแล้วงัย อิฮุนแกรักลู่แล้วใช่ไหมทำไมถึงรู้สึกช้าแบบนี้ละ ลู่เค้าเกลียดแกขนาดนั่นคงง่ายอ่ะนะ
    #6216
    0
  24. #6182 super paxx ;3 (@super_paxx) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 22:52
    เกลียดมัน เลยยยยยย เกลียดอิเน่เลย เกลียดมัน //อิน5555
    #6182
    0
  25. #6156 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 15:26
    เกลียดมันไปเลยย เกลียดมัน
    จะบอกให้ไปซบอกจงอิน รายนั้นก็มีลูก
    เสี่ยวลู่หนูจะไปซบอกใครเนี่ยย ; - ;
    #6156
    0