[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 13 : chapter : 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    9 ส.ค. 62




หนึ่งเดือนผ่านไป

“คุณ คุณเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ?” ขณะเดินซื้อของภายในห้างสรรพสินค้า อู๋อี้ฟานเห็นผู้ชายตัวเล็กใบหน้าคล้ายคลึงสตรีเพศกำลังจะล้มตัวลงบนพื้น ใบหน้าเหยเกซีดเผือดบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่คนตัวเล็กกำลังประสบ ชายหนุ่มรีบเข้าไปช่วยประคองว่าที่คุณแม่ทันที

“...อะโอ๊ย เจ็บท้อง ผมเจ็บท้อง ฮื่ออ”

“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลนะครับ อดทนหน่อยนะ” ลู่หานพยักหน้าให้ชายหนุ่มใจดี วันนี้เขาตั้งใจว่าจะมาซื้อของ ร่างเล็กเดินดูของกินของใช้สักพักก็รู้สึกถึงความผิดปกติไม่ช้าน้ำคล่ำก็ไหลออกมาตามแรงโน้มถ่วงจนต้องงอตัวคุดคู้มือเรียวสองข้างกุมท้องของตัวเองไว้อย่างทรมาน และเกือบจะล้มไปกองกับพื้น โชคดีที่มีชายหนุ่มใจดีเข้ามาช่วยไว้ทันท่วงที

“อดทนไว้นะคุณ....” ชายหนุ่มหันมามองคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเร่งความเร็วขับเคลื่อนรถเพื่อไปให้ถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดให้เร็วมากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

“ฮึก...เจ็บ”

“ใกล้ถึงแล้วคุณ ทำใจดีๆ ไว้นะ”

“ฮื่ออ เซฮุน...ฉันจะคลอดแล้ว ฮึกๆ”

เซฮุนงั้นเหรอสงสัยคงเป็นสามีของผู้ชายคนนี้

อี้ฟ่านขับรถมาจอดบริเวณลานด้านหน้าโรงพยาบาล เขาเปิดประตูลงจากรถจากนั้นก็จัดการอุ้มลู่หานในท่าเจ้าสาว ร่างสูงสาวเท้าเร็วๆ พาคนตัวเล็กเข้าไปด้านในไม่นานเหล่านางพยาบาลและบุรุษพยาบาลก็นำเตียงมารอรับคนไข้พาไปยังห้องคลอด

“ผมขอให้คุณกับลูกปลอดภัยนะครับ คุณคนสวย” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มด้วยความโล่งใจอย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน อู๋อี้ฟานเดินกลับมาที่รถของเขา เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ใบหน้าของคุณคนสวยยังคงติดตาเขา เสียดายที่เขามาช้าไป ผู้ชายที่เป็นสามีของคุณหน้าหวานโชคดีเป็นบ้า ว่าแต่เขายังไม่รู้จักชื่อของคนที่ได้ช่วยเหลือไปเมื่อกี้นี้เลย

.

.

.

.

สามวันกับการนอนหลับ ถึงมันจะไม่นานมาก แต่ก็ทำให้ใครบางคนซึ่งกำลังจะเป็นบ้าตายอยากให้ลู่หานฟื้นขึ้นมาเร็วๆ เซฮุนมานั่งเฝ้าคนตัวเล็กทุกวันหลังเลิกเรียน พอได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าลู่หานคลอดลูกกะทันหันเมื่อสามวันก่อน เขาก็ละทิ้งทุกอย่างที่มหาลัย และบึ่งรถมาที่โรงพยาบาลอย่างรีบร้อน

“...เซฮุน” ลู่หานกะพริบตาปริบๆ ปรับสภาพดวงตาให้คุ้นชินกับแสงภายในห้อง ทำไมเซฮุนถึงมีสีหน้าเครียดขนาดนี้ คำถามแรกผุดขึ้นมาในหัวของเขา ลู่หานพยุงตัวนั่งพิงกับพนักเตียง กวาดตามองไปรอบๆ ห้องสี่เหลี่ยมโทนสีขาว

“ตื่นมาก็ดี จะได้รีบออกจากโรงพยาบาล ฉันอายพวกนางพยาบาลกับหมอจะแย่อยู่แล้ว!” เซฮุนลุกขึ้นจากโซฟายืนเต็มความสูง ชายหนุ่มสาวเท้าเดินมาหาคนตัวเล็กที่ทำหน้ามึนงงอยู่บนเตียง

“ทำไมเหรอเซฮุน ลูกละ.. ลูกของเราสองคนอยู่ที่ไหน?” ตอนผ่าคลอดเขาจำได้ว่าเขาได้ยินเสียงร้องของเซจุน หลังจากนั้นก็หมดสติไป

“มันไม่ใช่ลูกของฉัน!” ตวาดใส่หน้าลู่หานจนคนสวยสะดุ้งตกใจ ขอบตาร้อนผ่าวยามสบตากับดวงตาสีดำสนิทแฟนหนุ่ม นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นตอนที่เขาหลับไปสามวัน

“ฮึก...เซจุน เป็นลูกของเรากับนายนะ”

“ฉันไม่มีลูกเป็นเด็กเอ๋อ หึ....ไอ่เซจุนมันปัญญาอ่อนเธอได้ยินไหมเสี่ยวลู่!!!!” จะให้เขารับมันเป็นลูกได้ไง ไม่ต้องไม่ใช่ลูกของเขา ลูกของเขาต้องไม่ใช่เด็กพิการทางสมองอย่างมันเด็ดขาด รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น!! โอเซฮุนมีลูกเป็นเด็กปัญญาอ่อน ไม่มีทางเสียหรอก!!!!

“อะไรนะเซฮุน นายพูดว่า...ฮึก เซจุน ฮื่อ” เวลานี้ลู่หานอยากเห็นหน้าเซจุนมากที่สุด เขาอยากกอดลูก ใครจะว่ายังไงมันไม่สำคัญหรอก ลูกจะเป็นอย่างไรแม่ก็รักหนูอยู่ดี

“หมอบอกว่ามันเป็นดาวน์ซินโดรม สมองพัฒนาช้าหรือพูดง่ายๆ ก็คือเด็กปัญญาอ่อนไม่สมประกอบ!” บีบไหล่เล็กด้วยมือสากของตน จ้องหน้าคนสวยด้วยความเกรี้ยวกราดที่บังอาจมาทำให้เขาอับอายขายขี้หน้าคนอื่น ถ้าคลอดออกมาแล้วเป็นแบบนี้สู้ทำแท้งตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง

“..ฮื่อ เซจุนลูกแม่ ฮื้ออ ฮึกๆ”

“ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ฉันจะเอามันไปทิ้ง!” เซฮุนพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างหัวเสีย

.

.

.

.

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเจ้าตัวน้อย น้ำตาของคนเป็นแม่หมาดๆ ไหลลงอาบข้างแก้มขาวเนียน ลู่หานยิ้มทักทายเด็กชายตัวจ้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม เซจุนถูกห่อด้วยผ้าอ้อมสีขาวมีตราโรงพยาบาลประทับ ลู่หานรับเด็กน้อยมาอุ้มก่อนจะกล่าวขอบคุณนางพยาบาลที่อุตส่าห์อุ้มลูกของเขามาให้ถึงในห้อง

“ขอบคุณฮะ ขอบคุณฮึก..” รับมาอุ้มทั้งที่ตนเองก็ไม่ค่อยถนัดนัก

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เชิญคุณแม่เล่นกับน้องได้ตามสบายเลยนะคะ”

“ฮะ...” ยิ้มขอบคุณอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอเดินออกไปจากห้องแล้ว ลู่หานก้มหน้าลงใช้ปลายจมูกแท่งเล็ก แนบลงบนแก้มหอมกรุ่นของเด็กน้อยด้วยความรักทั้งหมดที่เขามี

“แก้มเซจุนหอมจัง อยากให้นายมาเห็นลูกตอนนี้จริงๆ เซฮุน” นิ้วเล็กค่อยๆ แตะเบาๆ บนทุกส่วนของใบหน้าเซจุน เด็กคนนี้คือลูกชายของเขากับแฟนหนุ่ม ถึงแม้ว่าเซจุนเกิดมาแล้วจะไม่สมบรูณ์เหมือนเด็กคนอื่นเขา ทว่าลู่หานก็ไม่เคยแม้จะรังเกียจเลือดเนื้อของตัวเอง

“แม่รักเซจุนนะลูก คนดีของแม่อยู่กับแม่นะคนเก่ง” โน้มใบหน้าลงจูบหน้าผากเด็กตัวขาวที่อยู่ภายในอ้อมแขนตนเอง ลู่หานเห็นเซจุนยิ้มให้เขาด้วย แก้วตาสวยยิ่งเพิ่มปริมาณม่านน้ำตายิ่งขึ้น

“หนูเองก็รักแม่กับพ่อใช่ไหม เซจุน”

“ฮึก..ฮื่อ จะให้ฉันทิ้งลูกตัวเองได้ยังไง เซฮุน” ใช้ปลายจมูกคลอเคลียแก้มของเด็กที่เกิดจากสายเลือดของเขาไม่ห่าง ลู่หานไม่รู้ว่าจะมีวิธีไหนที่ทำให้เซฮุนเปลี่ยนใจ หรือว่าบางทีเขาต้องทำอะไรบางอย่าง ถึงลู่หานจะอ่อนแอยอมคนรักทุกอย่าง แต่เพราะสัญชาตญาณความเป็นแม่มันทำให้เขาไม่สามารถทำตามคำสั่งของคนรักได้ในเรื่องนี้ เขาทิ้งเด็กคนนี้ไม่ได้!

“ฉันทิ้งเซจุนไม่ได้!” มือป้อมเล็กจับที่นิ้วก้อยของคุณแม่คนสวย เด็กน้อยยิ้มให้ลู่หานอย่างน่ารักน่าชัง เซจุนไม่มีวี่แววว่าจะส่งเสียงร้องเลยสักนิด เด็กน้อยมองคนเป็นแม่ตาแป๋วราวกับมีสายใยบางๆ เชื่อมต่อความอบอุ่นและความรักถึงกัน

“แม่จะไม่มีวันทิ้งลูกของแม่เด็ดขาด”

.

.

.

.

หลังจากวันนั้น ลู่หานก็ไม่เจอโอเซฮุนอีกเลย แต่ก็ดีเหมือนกันคนตัวเล็กคิดในใจ เพราะถ้าเซฮุนมาหาเขาที่โรงพยาบาลอีกครั้งหลังจากวันนั้น บางทีร่างสูงอาจจะเอาลูกไปจากเขาก็เป็นได้ ลู่หานไม่มีทางยอมแน่ คนตัวเล็กนั่งรถแท็กซี่กลับมายังห้องพักของตนเอง เมื่อคุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ คนสวยอุ้มเด็กน้อยอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหินจนกระทั่งลู่หานเดินขึ้นบันไดมาถึงหน้าห้องพักของตนกับชายหนุ่ม ลู่หานจัดการรูดซิปหยิบกุญแจในกระเป๋าเป้สีหม่นมาไขลูกบิด ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มเมื่อสามารถเปิดประตูได้สำเร็จ ไม่ใช่อะไรหรอกเพราะอากาศด้านนอกมันค่อนข้างร้อนเดี๋ยวเซจุนจะไม่สบายเอา

“ถึงบ้านของเราแล้วนะเซจุน คุณพ่อจะอยู่ข้างในรึเปล่านะ” ลู่หานอยากพาลูกน้อยทัวร์อาณาเขตรอบห้องนี้ หลายวันที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงคนรัก บอกเลยว่าคิดถึงใจจะขาด แต่ถ้าเขาโทรหาชายหนุ่มก็กลัวว่าอาจจะทำให้อีกฝ่ายรำคาญเพราะเซฮุนกำลังโมโหเรื่องลูก หรือถ้าเลวร้ายกว่านั้นหากชายหนุ่มมาหาเขาที่โรงพยาบาล บางทีชายหนุ่มอาจจะนำเซจุนไปทิ้งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างที่เคยประกาศกร้าวไว้ คนอย่างโอเซฮุนน่ากลัวกว่าที่คิด เขารู้ดี

“เซ...เซฮุน!” คนตัวเล็กเบิกตาค้าง ริมฝีปากพร้อมทั้งมือเรียวที่กำลังอุ้มเด็กน้อยอยู่เริ่มสั่นเทา เมื่อเข้ามาในห้องก็เจอคนรักกำลังกอดอกยืนพิงประตูห้องนอนด้วยแววตาโกรธจัด

“เอามันกลับมาด้วยทำไม!” น้ำเสียงปนตวาดถูกเปล่งออกมา จนลูกกวางสะดุ้ง รีบกระชับวงแขนที่กำลังอุ้มทารกน้อยทันที

“แง้! ” ไม่ใช่แค่ลู่หานเท่านั้นที่ตกใจกลัว เด็กน้อยตัวจิ๋วในอ้อมแขนของแม่ส่งเสียงร้องจ้า ลู่หานขยับแกว่งแขนที่อุ้มแกอยู่นั้นไปมาช้าๆ หวังให้เซจุนหยุดร้องไห้

“โอ๋ อย่าร้องนะคนเก่ง เซจุนอย่าร้องสิ”

“หึ...ภาระชัดๆ ฉันเกลียดมัน!” เดินผ่านร่างเล็ก เซฮุนจงใจใช้ไหล่กว้างของเขากระแทกไหล่เล็กจนเกือบทำกวางน้อยหกล้มลงตรงนั้น

“จะไปไหนเหรอ เรากับลูกเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลเองนะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตัดพ้อ ลู่หานจ้องมองใบหน้าของคนรัก คนที่เขาคิดถึงอยู่ทุกคืนวัน เซฮุนผอมลงมากจากหลายวันก่อนที่พบเจอกันตาโตไล่สายตาลงต่ำจนเห็นความผิดปกติ ที่ข้อพับด้านซ้ายชายหนุ่ม ทำไมมีแต่รอยจ้ำสีม่วงอมแดง

“เลิกมองได้แล้ว!!!”

“นาย...” อยากเอ่ยถามออกไปเหลือเกินว่ารอยพวกนั้นมันคือรอยอะไร

“อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ส่วนไอ่เอ๋อนี่ฉันไม่มีทางรับมันเป็นลูกหรอกนะ ถ้าเธออยากเลี้ยงมัน เราสองคนก็เลิกกันเถอะที่รัก! "นายพูดว่าอะไรน่ะโอเซฮุน เลิกกัน! ลู่หานแขนขาอ่อนแรง แม้แต่เรี่ยวแรงจะอุ้มประคองเด็กน้อยก็แทบไม่มีเหลือ มันทั้งสั่นและอ่อนเปลี้ยไปหมด

“...ฮึก ไม่!” เซฮุนกระตุกยิ้มมุมปาก

“เธอเลือกมันเองนิ ฉันจะให้เวลาเธอเก็บของสักสองวันละกัน จากนั้นเชิญไสหัวของเธอกับไอ่เอ๋อออกไปจากห้องของฉันซะ!”

“นายทิ้งฉัน...ฮึก ไม่ได้นะเซฮุน ฮื้อ...ฉันรักนาย อย่าทิ้งฉันนะ ฉัน..ฉันขอโทษฮึกๆ” ลู่หานสาวเท้าเดินเข้าไปหาร่างสูง ทว่าเซฮุนกลับหยุดเขาด้วยประโยคที่เสมือนมีดนับร้อยเล่มกรีดลงกลางดวงใจ

“ฉันให้เวลาเธออยู่ที่นี่สองวัน ก่อนที่ว่าที่คู่หมั้นของฉันกำลังจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แทนเธอ!”

“!!!”

“พยอนแบคฮยอนเพื่อนรักของเธอไงเสี่ยวลู่ สะใจดีไหมล่ะ”

“แบคฮยอน... นี่มันเรื่องอะไรกันเซฮุน” ลู่หานรู้สึกสับสน คนตัวเล็กส่งสายตาเป็นเชิงขอร้อง ถึงจะเสียใจและช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เขาก็ต้องการความกระจ่างเรื่องที่คนรักพูดชัดมากกว่านี้

“แม่ของฉันกับพ่อของเพื่อนรักนาย ต้องการให้ฉันกับแบคฮยอนหมั้นหมายกันแค่นี้ชัดเจนพอไหม”

“แบคฮยอนไม่มีทางหมั้นกับนายแน่ ถ้าเกิดเขารู้ว่าเราสองคนมีลูก....”

เพียะ!!!!

“หุบปาก!!!!” ลู่หานไม่เจ็บจากการกระทำของคนรักเมื่อครู่นี้หรอกนะ มันเจ็บที่ใจมากกว่า เจ็บจนไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไม หยดน้ำตาตกลงตบกระทบบนผิวแก้มของเด็กน้อยที่กำลังส่งเสียงร้องงอแงลู่หานยิ้มให้เซจุนพร้อมกับทำนบน้ำตามหาศาลไหลริน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนรัก หรืออาจจะเรียกว่าคนเคยรักไปเสียแล้วในเวลานี้ ลู่หานไม่อยากสูญเสียเซฮุนไปให้ใคร ไม่ว่าหน้าไหนทั้งนั้น! เพราะเขารักร่างสูงมากรักมากกว่าชีวิตของเขาเองเสียอีก ความรักของเขาที่มีระหว่างลูกกับคนรักมันเท่าเทียมกันจนไม่สามารถตัดใครออกไปได้

“...ฮื่อ”

“นี่ถือว่าเป็นบทลงโทษที่เธอกล้าเอาเรื่องลูกของเธอมาขู่ฉัน ฉันใจดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ไปยุ่งกับเธอและลูกของเธอที่โรงพยาบาล” ใจจริงก็อยากไปก่อกวนอยู่หรอก แต่ก็กลัวคนอื่นมองไม่ดี และถ้าใครมันรู้ว่าเซจุนเป็นลูกของเขาเพิ่มมากขึ้นล่ะก็มีหวังอับอายขายขี้หน้าเขาน่ะสิ

“เรากับลูกไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน....” ลู่หานไม่มีทั้งที่ซุกหัวนอนและเงิน ค่ารักษาพยาบาลโชคดีที่เซฮุนจ่ายให้หมด ไม่เช่นนั้นป่านนี้เขาก็คงจะยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้เป็นแน่ คนตัวเล็กอยากให้ร่างสูงเห็นใจเขาบ้างเงินจะกลับบ้านเกิดยังไม่มีพอเลยด้วยซ้ำอีกอย่างเขาไม่มีหน้ากลับไปที่นั่นเวลานี้ กลับไปก็พลอยทำให้ครอบครัวอับอายชาวบ้าน ลู่หานโดนดูถูกไว้เสียมากมายก่อนจะเข้ามาเรียนในกรุงโซล เขาไม่นึกว่าตัวเองจะเป็นดั่งคำของขี้ปากชาวบ้านพวกนั้นที่พูดจาดูถูกเขา ถ้าครอบครัวของเขารู้คงจะเสียใจและผิดหวังมากที่ลูกไม่รักดี ใจแตกมีลูกตั้งแต่อายุสิบแปด แถมยังไม่สามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับพวกท่านได้

“ไปอยู่ที่บ้านฉันไหมล่ะ?” ใบหน้าเปื้อนน้ำตาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ลู่หานจะระบายยิ้ม

“....”

“แต่ในฐานะคนรับใช้ของแม่ฉัน” บอกตรงๆ ว่าเขาเบื่อเสี่ยวลู่หาน นางฟ้าหน้าโง่ เดี๋ยวจะหาว่าเขาใจจืดใจดำกับคนที่เคยคบกัน จะถือว่านี่คือการสงเคราะห์ครั้งสุดท้ายและจะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สอง พอกันทีกับคนโง่แบบนี้ ถ้าลู่หานทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่าง เขาคงไม่ใจร้ายกับคนสวยขนาดนี้หรอก

“ฮื่อ....เซฮุน นายเคยรักฉันบ้างไหม”

“....”

“ไม่เคยเห็นคุณค่าของฉันเลยเหรอ”

“....” ชายหนุ่มหลุบตาต่ำเพราะไม่อาจทนมองหน้าลู่หานได้อีกต่อไป

เธอกำลังทำให้ฉันสงสารเธอลู่หาน

ส่วนเรื่องแบคฮยอนเขาเองก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน รู้อยู่ว่าครอบครัวเขากับแบคฮยอนสนิทชิดเชื้อกันมาตั้งแต่สมัยคุณย่า แต่ก็ไม่นึกว่าพวกผู้ใหญ่จะเห็นดีเห็นงามจะให้พวกเขาหมั้นหมายกัน เขามารู้ตอนที่ลู่หานนอนอยู่โรงพยาบาลนั่นแหละ และที่หายไปไม่ได้เพราะความอับอายที่มีลูกปัญญาอ่อนเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะแม่ของเขาบังคับให้เขาไปเฝ้าตามตื๊อว่าที่คู่หมั้น ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่ได้เต็มใจสักนิด เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหาที่พักใกล้มหาวิทยาลัยเขาจึงยื่นมือเข้าช่วยหวังทำคะแนน อีกอย่างวิธีนี้เขาถือว่าเป็นการสั่งสอนและกลั้นแกล้งลู่หานกับเซจุนเด็กเอ๋อไปในตัว

“ได้! ฉันจะรีบไปเก็บข้าวของ..... ฉันอยากเกลียดนายโอเซฮุน” ในเมื่อไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยืนคร่ำครวญร้องไห้ให้ร่างสูงรู้สึกสงสารเวทนาเซฮุนเองก็ไม่ได้พูดอะไรว่ามีเยื่อใย ลู่หานจึงเลือกที่จะเดินเข้าไปเก็บของใช้ของตัวเองยัดใส่กระเป๋าเดินทาง กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เขากับคนรักใช้เวลาอยู่ร่วมกันมาเกือบหนึ่งปี มันมีทั้งรอยยิ้ม น้ำตา ความสุข ความทุกข์ เขาจะไม่มีทางลืมที่แห่งนี้เลย

“ฝากด้วยนะ แบคฮยอนนายอาจจะดูแลมันได้ดีกว่าฉัน” ลู่หานจัดการเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นจัดแจงใส่มันลงกระเป๋าเดินทางขนาดกลางซึ่งผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน ดวงตากลมโตหันมามองเด็กน้อยในผ้าอ้อมที่เขาวางไว้บนเตียงเพื่อให้ลูกรักสบายตัว มือเรียวปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแบบลวกๆ ลู่หานได้ยินเสียงปิดประตูโครมครามด้านนอก เป็นสัญญาณให้เขารู้ว่าโอเซฮุนทิ้งเขากับเซจุนให้อยู่กันตามลำพัง คนตัวเล็กทรุดตัวนั่งลงกับพื้นระคนหมดแรง ปล่อยโฮอย่างไม่อาย เขายังรักผู้ชายคนนั้นหมดหัวใจ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมองเขาเป็นของตายหรือว่าทางผ่านอะไรก็ช่างมันเถอะ เขาทำใจเลิกกันเซฮุนไม่ได้ และคงจะไม่มีใครสามารถเข้ามาแทนที่ชายหนุ่มภายในหัวใจของเขาได้อีก.....

ตลอดเวลาที่คบกันยอมรับว่ามีความสุขปนทุกข์ สิ่งที่เซฮุนทำให้มันมีแต่รอยร้าวและความเจ็บปวด ทว่าทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้ามาโอบกอดเขา พูดจาดีๆ มอบสัมผัสเสน่หาให้ เพียงแค่นั้นความทุกข์ทั้งหมดที่มีมันก็มลายหายไป ลู่หานค่อยๆ อุ้มเซจุน จรดปลายจมูกบนแก้มขาวสะอาดของแกบางๆ หยาดน้ำตาจากแก้วตาสวยของตนหยดลงบนแก้มทารกน้อย มือเรียวจึงรีบเคลื่อนมาซับให้ทันทีด้วยความรักความอ่อนโยน

.

.

.

.

“ถ้าฉันยอมเป็นคนใช้ของแม่นาย ฉันจะได้เจอนายอีกใช่ไหม...เซฮุน”

“แน่ใจนะว่าจะดูหนังเรื่องนี้” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนข้างๆ ร่างบางพยักหน้าหงึกหงักด้วยท่าทางสบายๆ

“ตามใจเดี๋ยวฉันจะไปซื้อตั๋ว ส่วนเธอก็ไปนั่งรอฉันตรงนู้นแล้วกัน” เซฮุนชี้ไปที่เก้าอี้นั่งตัวยาวบุนวมสีแดงซึ่งถูกตั้งไว้โดยรอบบริเวณโรงหนัง

“รับทราบ” แบคฮยอนยิ้มหวานส่งให้ว่าที่คู่หมั้น ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่เดินไปซื้อตั๋วบริเวณเคาน์เตอร์ตามที่ชายหนุ่มบอก พยอนแบคฮยอนเดินมาย่อตัวนั่งที่เก้าอี้ตามที่ร่างสูงบอกเขา ปากบางสีหวานคลี่ยิ้มเล็กน้อย เมื่อแอบลอบมองใบหน้าด้านข้างแสนเพอร์เฟ็คของโอเซฮุน เกือบอาทิตย์ที่ต้องเดทกันสองต่อสองตามคำสั่งของพ่อแม่ ทีแรกแบคฮยอนรู้สึกอึดอัดใจมาก ก็ในเมื่อเซฮุนเคยเป็นแฟนของเพื่อนสนิทของเขาอย่างลู่หานแต่ชายหนุ่มก็บอกเขาเสมอว่าเรื่องระหว่างชายหนุ่มกับลู่หานนั้นมันได้จบลงไปตั้งแต่ตอนเรียนจบชั้นมัธยม เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจริงอย่างที่ร่างสูงบอกเขารึเปล่า แบคฮยอนเคยโทรไปหาเพื่อนสนิทแต่ก็ติดต่อไม่ได้ทุกครั้งไป คนร่างบางเลยต้องปล่อยเลยตามเลย ในเมื่อครอบครัวเขากับครอบครัวชายหนุ่มเห็นดีเห็นงามกับงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้านี้

“เหม่ออะไร ฉันมายืนตรงหน้าเธอนานแล้วนะ หลงเสน่ห์ฉันแล้วรึไง แบคฮยอน” ร่างสูงยิ้มมุมปาก เมื่อดวงตาคมได้เห็นแก้มขึ้นสีของอีกฝ่าย ดูก็รู้ว่าคนตรงหน้าเริ่มหลงรักเขาเสียแล้ว เซฮุนสบประสานกับดวงตาทอประกายของร่างบาง ก่อนร่างสูงจะยื่นมือออกไปให้อีกคนจับมือเขา ฟันเรียงสวยขบลงบนกลีบปากสีกุหลาบราวกับชั่งใจอะไรบางอย่าง

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ นายจะเข้าไปข้างในโรงหนังก่อนก็ได้” เซฮุนหน้าแตกเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเพราะพยอนแบคฮยอน เขาไม่ได้นับและไม่อยากจะนับมันด้วย ชายหนุ่มไม่เคยจีบใครยากขนาดนี้มาก่อน มือที่ยื่นออกไปให้อีกคนจับ เป็นอันต้องวางข้างลำตัวโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มนึกหงุดหงิดใจ จนมาถึงวันนี้เขาไม่มีโอกาสได้จับมือของแบคฮยอนเลยด้วยซ้ำ ถ้าแบคฮยอนเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คนโปรดของแม่เขาละก็มีหวังโดนเขาลากไปเข้าม่านรูดตั้งแต่วันแรก! เขาไม่มีทางมาเดินตามก้นอีกฝ่ายให้เสียเวลาขนาดนี้หรอก แบคฮยอนไม่ใช่สเป็คของเขา ที่ต้องหมั้นกับร่างบางก็เพราะเขาโดนบังคับ ทว่าลึกๆ เซฮุนได้รู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มหวั่นไหวกับเขาบ้างแล้ว และมันเป็นเรื่องที่ดี สำหรับครอบครัวของเขาที่ตอนนี้กำลังประสบปัญหาเรื่องการเงิน ที่ต้องพึ่งพาครอบครัวของอีกฝ่าย....

“ฉันจะรอเธออยู่ตรงนี้แหละ รีบไปรีบมา”

“...อือ ซื้อน้ำและป๊อปคอร์นให้ฉันด้วยล่ะ” เซฮุนคลี่ยิ้มส่งให้ร่างบางร่างสูงแอบสบถในใจ

สั่งอย่างกับฉันเป็นคนใช้

“ครับ คุณหนู”

“ดีมาก คุณว่าที่คู่หมั้น” ร่างบางเดินออกไปด้วยท่าทีมั่นใจหลังจากที่ได้ออกคำสั่งกับเซฮุน แบคฮยอนระบายยิ้มน่ารักเมื่อหมุนตัวเดินจากบริเวณที่ร่างสูงยืนอยู่มาได้ไกลระยะนึง

ใจสั่นเป็นบ้า แค่อยู่ใกล้ก็ควบคุมความร้อนผ่าวในร่างกายตัวเองไม่ได้เลยเซฮุนนายมีอิทธิพลกับหัวใจของฉันขนาดนี้เลยเหรอ

เขาไม่เคยบอกใครเลยว่าเขาแอบอิจฉาเพื่อนสนิท ถึงเขาจะร่ำรวยกว่า หากแต่เรื่องอย่างอื่นทั้งความรักและการเรียนนั้นห่างไกลจากเพื่อนสนิทอยู่มากโข ทำไมใครๆ ก็ชอบแต่เสี่ยวลู่หาน มองข้ามพยอนแบคฮยอนไปเสียทุกครั้งไป ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง

“แกคงไม่ว่าฉันนะเสี่ยวลู่ ถ้าฉันจะคบคนที่เคยเป็นของๆ แกมาก่อน” แบคฮยอนจ้องใบหน้าและแววตาแสนเย้ายวนของตนเองบนกระจกภายในห้องน้ำ

“อย่ากลับมาอีกเลยเสี่ยวลู่ ช่วยหายไปจากชีวิตของฉันกับเซฮุนซะ!” เขากลัวหากวันใดลู่หานกลับมา

เซฮุนจะไม่ทิ้งเขาไปหาอีกคนใช่ไหม? ถ้าวันนั้นมาถึง... บอกเลยว่าแบคฮยอนไม่มีทางยอมเด็ดขาด เขาแอบชอบชายหนุ่มก่อนหน้าที่ชายหนุ่มจะเจอลู่หานด้วยซ้ำ ตอนนี้เซฮุนหันมามองเขาแล้ว เขาจะไม่ปล่อยชายหนุ่มที่เขาแอบหลงรักมาตลอดไปให้ลู่หานอีก

.

.

.

.

มีเพียงแบคฮยอนที่ดูจะมีความสุขกับการดูหนังเรื่องโปรด ร่างบางบ่นมาตลอดทางตอนชายหนุ่มขับรถไปรับที่บ้าน ว่าอยากดูหนังเรื่องนี้นักหนา มันสนุกอย่างนั้นอย่างนี้ เขาว่ามันก็งั้นๆ แหละ เสียเวลาไปดื่มเที่ยวกับเพื่อนชะมัด เมื่อไหร่เขาจะได้กลับห้องไปนอนพักเอาแรงสักที

“กินป่ะ”

“เธอกินไปเถอะ ฉันไม่ชอบกินขนม” คนน่ารักจัดการยัดป๊อปคอร์นเข้าปากคนตัวโต เซฮุนจำใจเคี้ยวขนมรสหวานแสนเกลียดอย่างรำคาญใจ ชายหนุ่มผันหน้าอีกคนด้วยอารมณ์ไม่พอใจ

“โกรธเหรอ?”

“...”

“ขอโทษน้า ดีกันนะ ดีกัน” เอียงศีรษะพิงซบไหล่กว้าง เมื่อเห็นว่าเซฮุนโกรธเขาจริงๆ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาเปิดโอกาสให้ชายหนุ่มขนาดนี้ เซฮุนชะงักสองสามวิ ก่อนจะจุดยิ้มมุมปากพอใจ กลิ่นหอมของเส้นไหมสีดำขลับเงางามบ่งบอกถึงการดูแลเอาใจใส่อย่างดีลอยมาแตะจมูกเขา

“หายโกรธฉันยัง” ผละศีรษะเล็กน้อยเอ่ยถาม แบคฮยอนหยุดการขยับร่างกาย เมื่อเห็นร่างสูงกำลังจ้องใบหน้าของเขาด้วยแววตาระยิบระยับ จนกระทั่งระยะห่างระหว่างกันมันเริ่มน้อยลง บวกกับบรรยากาศมืดสลัว ยิ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าเผลอใจและเผลอตัว..... ให้อีกฝ่ายครอบครอง

ริมฝีปาก

รสชาติของจูบแรกมันเป็นอย่างนี้เองสินะ เขาก็เพิ่งเข้าใจ ใจยังสั่นไม่หาย เมื่อนึกถึงตอนที่ กลีบปากของพวกเขาสัมผัสกับแผ่วเบา ก่อนที่เซฮุนจะเริ่มเกมบุกครอบครองริมฝีปากของเขาและสอดลิ้นร้อนเข้ามาบดขยี้กับลิ้นเล็กไร้เดียงสา แบคฮยอนหลับตาแน่น มือข้างซ้ายถือกล่องป๊อบคอร์นไว้อย่างสั่นๆ ส่วนอีกข้างก็กำสาบเสื้อของร่างสูงเพื่อระบายอารมณ์หวิวในอก เสียงที่เกิดจากขึ้นเพราะชายหนุ่มเอาแต่ใจดูดเลียน้ำหวานในโพรงปากของตนอย่างหื่นกระหาย ยังคงดังชัดจนถึงตอนนี้ ไหนจะฝ่ามือหนาที่พยายามสอดเข้ามาในเสื้อของตนอีกละ....

โอเซฮุนผู้ชายอันตราย ฉันรู้แล้วว่าทำไม... ลู่หานเด็กเรียนใสซื่อถึงได้หลงรักนายหัวปักหัวปำ

.

.

.

.

“ถึงแล้วนะ ไม่ลงรึไง หรือว่าเธออยากไปต่อกับฉัน...” เซฮุนจอดรถบริเวณหน้าบ้านของร่างบาง เขาบริการว่าที่คู่หมั้นด้วยการปลดเซฟตี้เบลต์ให้อีกฝ่าย ใช้จังหวะตอนปลดกระซิบประโยคในทำนองล่อแหลมเสียงพร่า คนร่างบางถลึงตาใส่เขาทันทีเมื่อรู้สึกตัว ลมหายใจของเซฮุนปัดผ่านใบหน้าและลำคอของแบคฮยอน คนสวยเบือนหนีใบหน้าหล่อจัดระคนเหนียมอาย ก่อนจะบ่นอุบอิบเบาๆ

“ใครจะไปต่อกับนาย ไอ้คนฉวยโอกาส”

“ฉันได้ยินนะ”

“...”

“จูบแรกนี่มัน....” ยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้แบคฮยอน จนคนโดนมองชักสีหน้าโกรธเคือง ทว่าภายในใจของร่างบางกลับกำลังอายม้วนต้วนอยู่ต่างหาก

“มันอะไร พูดให้ดีนะ”

“....หวาน ฉันชักอยากชิมเธอทั้งตัวแล้วสิ แบคฮยอน”

“โรคจิต!” เมื่อเห็นว่าเซฮุนขยับใบหน้าเข้าใกล้เขาอีกครั้ง มือเรียวเล็กจึงรีบผลักอกคนตัวโตออก ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ แบคฮยอนสาวเท้าเร็วๆ เดินเข้าบ้าน ใบหน้าเห่อร้อนลามไปเกือบทั้งตัว ใจเต้นแรงจนควบคุมตัวเองไม่ได้นี่มันอะไรกัน

หลังจากเข้าไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ร่างบางก็เดินมาหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่ามีใครบางคนส่งข้อความมาให้เขา....

“เซฮุน” วันนี้เขายิ้มไปกี่ครั้งแล้วนะเพราะชายหนุ่มคนนี้ นายทำฉันยิ้มจนแก้มจะฉีกอยู่แล้วน่ะ คนบ้า

หมาน้อย

ฝันดีนะครับจูบแรกของเราฉันจะไม่มีวันลืมเลย^^

From...Ohsehun

.

.

.

.

ในระหว่างที่ลู่หานปลีกตัวไปอาบน้ำเมื่อช่วงเย็น ถ้าคนตัวเล็กออกมาไม่ทันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะเซฮุนกลับเข้ามาที่ห้องพอดีชายหนุ่มตวาดใส่เด็กน้อยให้เงียบเสียงร้อง ทว่าเซจุนกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม ลูกของเขากำลังหิวจึงเปล่งเสียงร้องงอแง เพราะแกยังเป็นเพียงทารกไม่รู้หรอกว่าจะทำให้ใครไม่พอใจรึเปล่า ร้องเพราะหิวและนอนหลับเมื่อง่วงนอน ลู่หานอุ้มลูกออกมานอกระเบียง และพยายามป้อนน้ำเปล่าให้แกแต่มันก็ทดแทนความหิวโหยไม่ได้ ลูกของเขาต้องการสารอาหารมากกว่านี้ ไม่มีทางเลือกสำหรับคนจนตรอกมากนัก หลังจากอุ้มแกมาปลอบที่ระเบียงเพราะไม่อยากทำให้เซฮุนซึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงภายในห้องนอนต้องหงุดหงิด ลู่หานตัดสินใจเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง ลำบากเล็กน้อยเพราะต้องกระเตงอุ้มเจ้าตัวเล็กที่กำลังเคลิ้มหลับลู่หานรีบเสหน้ามองทางอื่นหลบตาโอเซฮุน ร่างสูงตื่นตั้งแต่ตอนไหนเขาก็ไม่ทราบ ฝ่ายนั้นมองเหยียดมาที่ร่างเล็ก

“นอนซะนะเจ้าตัวเล็ก” ก้มลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อ ลู่หานเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ชายที่นั่งเอนตัวพิงพนักเตียงอย่างสบายอารมณ์ เขากับลูกต้องปูพรมนอน ตามคำสั่งของเจ้าของห้องเนื่องจากโดนอีกฝ่ายตั้งแง่รังเกียจ

“พรุ่งนี้เก็บของแล้วออกไปจากห้องนี้ด้วย” เสียงประกาศกร้าวนั่นราวกับลู่หานกำลังโดนฟ้าผ่า

“ไหนว่านายให้เวลาสองวันไม่ใช่เหรอ ทำไมมันกะทันหันแบบนี้ล่ะ”

“ฉันจะให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด ก่อนที่แบคฮยอนเขาจะย้ายเข้ามา” เซฮุนแสยะยิ้มร้าย เมื่อชายหนุ่มเห็นใบหน้าอมทุกข์ของเสี่ยวลู่หานคนโง่ เขาเบนสายตาลงต่ำจนกระทั่งได้เห็นตัวเสนียดมันนอนหายใจเข้าออกอยู่ข้างๆ แม่ของมัน ยิ่งเห็นก็ยิ่งเกลียดสองแม่ลูกคู่นี้ ทำไมมันไม่ตายๆ ไปซะตอนที่เขาต่อยท้องลู่หาน เด็กคนนี้มันดวงเหนือคาดชะมัด! รีบๆ ผลักไสสองแม่ลูกคู่นี้ ให้มันระเห็จออกจากชีวิตของเขาจะดีกว่า รู้ไปถึงไหนอับอายไปถึงนั่น!!!

“หล่อรวยชาติตระกูลก็ดี ไม่น่ามีลูกเป็นเด็กออทิสติกเลยนะแก ดีนะที่ฉันไม่เอาผู้ชายคนนั้นเป็นสามี”

“ทำอย่างกับว่าเขาจะมาเอาแกเป็นเมียอย่างงั้นแหละ”

“ยัยบ้า!” นางพยาบาลสองสาวที่เขาจ้างมาดูแลลู่หานพวกเธอแอบนินทาเขา เขาได้ยินมันชัดทุกประโยค ชายหนุ่มกำลูกบิดประตูระบายอารมณ์ขุ่นมัวในใจ เขาเปิดประตูเข้ามาอาละวาดพร้อมสาดคำด่า จนแม่สองคนนั้นวิ่งหนีออกจากห้องพักผู้ป่วยแทบไม่ทัน

หลังจากวันนั้นเขาก็ไปทำเรื่องขอเปลี่ยนนามสกุลของเซจุนกับทางโรงพยาบาล จากโอเซจุนชื่อเดิมที่ควรจะเป็นที่ลูกต้องใช้นามสกุลของบิดากลับเปลี่ยนเป็นลู่เซจุนแทน...

“เซฮุน...”

“ทำไม ไม่พอใจเหรอ ใจจริงฉันอยากจะไล่เธอกับมันออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ!”

“ฉันไม่มีที่ไป... ฉันไม่มีเงิน ไม่เหลืออะไรอีก.. ล..แล้วนะ เซฮุน ขอร้อง” น้ำตาของเสี่ยวลู่ เขาเกลียดมัน! ร่างสูงกำลังใช้ความคิด เขาหลบสายตาเว้าวอนของเจ้าลูกกวาง หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบ

“หมาจนตรอก หึหึ!” เซฮุนเงียบไปราวนาทีก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังน่ากลัว เด็กน้อยขยับตัวสะดุ้ง คนเป็นแม่รีบอุ้มขึ้นมาปลอบ อาการหิวนมกลับมาอีกครั้ง ยิ่งส่งผลให้เสียงร้องไห้ดังระงมลั่นห้อง เซฮุนจิ๊ปากหงุดหงิด ส่งสายตาเข่นเขี้ยวให้สองแม่ลูก

“แงงงงงงง แง้!!!”

“โอ้ย! กูบอกให้เงียบ ไอ้เอ๋อ ไอ้ปัญญาอ่อนเงียบสักทีสิวะ!!!” ลู่หานอุ้มเซจุนเดินออกมาจากห้องนอน คนสวยกำลังร้องไห้ตามเด็กน้อยตัวจิ๋ว

ทำไมต้องด่าลูกขนาดนั้นด้วย...ทำไมเซฮุน

“เซจุน.. โอ๋ลูก ไม่ร้องน่ะคนเก่ง...”

“แงงงงง!!!!!” ลู่หานกล่อมปลอบแกมากเท่าใด เสียงร้องของแกกลับทวีความดังมากกว่าเดิมเสียอีก และเสียงคงดังมากจนทะลุเข้าไปในห้องนอน เซฮุนกำลังปวดขมับเพราะเสียงร้องไห้ของเด็กที่เขาเกลียด

“ทำยังไงดีละ...หิวนมมากเลยเหรอลูก” ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาลลูกยังไม่ได้กินนมเลย เขาเองก็ไม่มีเงินสักวอนตั้งใจว่าจะขอจากเซฮุน แต่ในเมื่อเขาเดินทางกลับจากโรงพยาบาลมาที่ห้อง อีกฝ่ายกลับบอกเลิกและขับไล่ตนเสียขนาดนี้ เขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอหรอก แต่ณเวลานี้มันจำเป็นจริงๆ

“แง้!!!! ฮื่ออออออ!!!!”

“ถ้างั้นแม่จะไปขอเงินพ่อเขาไปซื้อนมให้เซจุนนะ” ลู่หานไม่รู้หรอกว่าจะได้เงินจากเซฮุนรึเปล่า แต่เขาไม่มีทางเลือก มีแค่เพียงเซฮุนที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายลู่หานหมุนลูกบิดประตูห้องนอนและเปิดเข้าไปอีกครั้ง

“เข้ามาทำไมวะ มันแหกปากดังลั่นขนาดนี้ฉันนอนไม่หลับนะ!!”

“เซฮุน..”

“....”

“เราขอเงินนายไปซื้อนมกับผ้าอ้อมให้เซจุนหน่อยสิ เราไม่มีเงินติดตัวเลย” ลูกก็ยังคงร้องไม่หยุด แค่สบตากับร่างสูงเขาก็รู้แล้วว่าคงไม่ได้สักวอน....

“จะออกไปไหน!” ลู่หานหมุนตัวกลับมาตามเสียงเรียก ลู่หานกะว่าจะพาลูกของเขาออกไปสูดอากาศข้างนอก เผื่อว่าบางทีแกอาจจะหยุดงอแง และเขาคงใช้วิธีสุดท้ายนั่นคือเอาน้ำซาวข้าวให้กิน

“เราจะพาเซจุนออกไปข้างนอกนะ นายจะได้ไม่รำคาญเราและลูก” ฝืนยิ้มบางๆ ส่งให้ ดวงตากวางแดงก่ำ เพราะคนสวยกำลังกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลต่อหน้าอดีตคนรัก

“อยากได้เงินมากใช่ไหมเสี่ยวลู่?”

“...นะ นายจะให้เงินเราเหรอ” คนสวยระบายยิ้มดีใจ ทว่าไม่นานหลังฟังประโยคถัดมารอยยิ้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นหยดน้ำตา

“ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจในคืนนี้ ฉันจะเจียดเศษเงินให้เธอไปซื้อนมให้เด็กนั่นกิน หึ” หมายความว่าไง?

“....”

“มาสิ... วางมันลงตรงนั้นแหละ ส่วนเธอขึ้นมาโยกบนตัวฉันนี่… เสี่ยวลู่คนสวย!” เขาเหยียดยิ้มเยาะ เซฮุนถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นของตนเองออก เขาเขวี้ยงมันทิ้งอย่างไม่ใยดี ชายหนุ่มตบเตียงเป็นสัญญาณ...

คืนนี้มันส์แน่ ทิ้งท้ายก่อนที่จะเฉดหัวนางฟ้าคนสวยทิ้ง!

.

.

.

.

CUT
.
.
.
.
การกระทำชำเราแสนหนักหน่วงจบลงหลังร่างสูงปลดปล่อยทุกหยาดหยด พร้อมหอบหายใจสั่นระรัวและถอนแกนกายออกมา คาบเลือดเกรอะกรังตรงช่องทางที่ถูกทารุณมานานนับสามชั่วโมงของลูกกวางน้อย เซฮุนวางเงินสดไว้ที่โต๊ะโคมไฟจำนวนหนึ่งซึ่งมันมากพอสำหรับซื้อทั้งนมผงและผ้าอ้อม คนสวยกัดฟันข่มใจลุกขึ้นหยิบเงินนั้นมากำไว้แน่น ลู่หานร้องไห้ตัวสั่นเทิ้ม ชายหนุ่มไม่คิดหันมามองว่าคนตัวเล็กด้วยซ้ำ เขาไม่คิดจะสนใจว่าลู่หานจะเจ็บปวดจากบทรักของเขาขนาดไหน ร่างสูงหยิบเสื้อผ้าขึ้นสวมใส่หลังเสร็จสิ้นภารกิจ ก่อนจะรูปซิปกางเกงยีนส์สีซีด ร่างสูงทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเดินออกจากห้องเงียบๆ ตั้งใจว่าจะไปนอนกับฮวางจื่อเทาสักคืนที่คอนโดของมันเนื่องจากรำคาญสองแม่ลูก

“ฮึก... เซฮุน” กำธนบัตรไว้เสมือนกับว่านั่นคือชายเสื้อของอดีตคนรัก ถ้าลู่หานลุกขึ้นเดินได้ตอนนี้เขาคงจะรั้งไม่ให้ชายหนุ่มจากเขาไปไหน ทั้งๆ ที่ทำใจตัวเองให้เลิกรักผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนั้นซะทว่ามันยากเย็นเหลือเกิน เหมือนกับว่าลู่หานต้องใช้มีดกรีดหัวใจตัวเอง เขายังทำไม่ได้.... เขายังอยากเห็นรอยยิ้ม อยากได้ยินเสียงของผู้ชายที่ชื่อโอเซฮุน

.....................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #7807 Kiss_Krits (@Kiss_Krits) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 17:56
    แบคทำไมเป็นคนแบบนี้อ่ะ
    #7807
    0
  2. #7244 pp.pigzz (@milkypimmy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 16:20
    ไม่คิดว่าแบคจะเป็นคนแบบนี้
    #7244
    0
  3. #7105 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 14:34
    เอิ่มแบค..นายทำเราสตั้นไปตั้ง 7 วิแหนะ
    #7105
    0
  4. #6875 fairy (@game_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 02:07
    คริสมาหาลู่หน่อยอยากให้คนดีๆได้กัน คนดีนี่มีแค่คริส ลู่ เฉิน คยองใช้ป่ะ คยองนี้ยังดี อยู่เพราะเคยโดนข่มขืนเลยเป็นแบบนี้ สงสารเซจุนเพราะ เซต่อยท้องลู่แน่ แบคโคตรอ่ะ ชีวิตลู่แนะนำให้กลับบ้านเหอะ
    #6875
    0
  5. #6780 kamrung (@kamrung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 15:02
    ชิ บ ห า ย
    #6780
    0
  6. #6629 แอลบี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 21:19
    เลวกับชั่วมาเจอกัน มันก็....นะ เหมาะสมดี

    #6629
    0
  7. #6628 แอลบี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 21:18
    เลวกับชั่วมาเจอกัน มันก็....นะ เหมาะสมดี

    #6628
    0
  8. #6606 SnookerZelo (@SnookerZelo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 01:07
    อยากอ่านทำไงอ่าาา TT
    #6606
    0
  9. #6583 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 23:27
    จะได้อ่านสักตอนมั้ยสัส
    #6583
    0
  10. #6559 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:15
    พรี่ไม่บรรยายไม่ถูกเลยเซฮุนทแล้วไหนจะแบคฮยอนอีก งื่อชายชั่วเกลียดดด
    #6559
    0
  11. #6530 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 02:02
    แบค....
    #6530
    0
  12. #6491 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 18:14


    โหวววว เรื่องรุมเร้าาา พี่อี้ฟานชอบเสี่ยวลู่เลยค่ะะ สงสารเซจุนอ่ะเพราะพ่อมันแหละ ส่วนแบคนี่เธอเป็นคนแบบนี้เองหรือเนี่ยย


    #6491
    0
  13. #6438 Siripat Sitthisarn (@luexotuanjin4455) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 23:10
    อยากอ่านนนนนนนนอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา  ทำไงอ่ะไรท์คะ????  T_T
    #6438
    0
  14. #6419 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 17:08
    นึกว่าจะมีจิตสำนึกแล้วนะสำหรับเซฮุนคิดอีกแล้วสิ เลวแบบกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ ใช่ไหมเมื่อไหร่ลู่หานจะตัดใจได้สักที เราเห็นลู่หารเสียใจเราก็เสียใจ ตอนนี้มีลูกอีกคนที่ต้องคอยดูแลเขาไม่แคร์ก็ช่างเค้าเถอะทำเพื่อลูกนะลู่หาน สงสารเซจุนทำไมต้องมีพ่อเป็นคนใจร้ายคนนั้นด้วย T T เพื่อนรักเขาทำกันแบบนี้หรอนี่ไม่เข้าใจว่ะแบคฮยอย
    #6419
    0
  15. #6332 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 16:17
    ........................................................... จุดแทนความรู้สึกให้แบคฮยอน 'เพื่อนรักของลู่หาน' ครูชานยอลมาเอาไปที จุกมากกกกชีวิตลู่หานอะไรจะรันทดขนาดนี้T T เซฮุนนี่ก็เลวได้เลวดีเลวได้อีกเลวๆๆๆๆๆๆเคยสนใจลู่หานบ้างมั้ย จะมีใครรักแกได้เท่าลู่หานอีก อิคนโง่วววว
    #6332
    0
  16. #6240 แมวหลง' (@12xlkslbccdtks) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 20:05
    เกลียดดดดดดดดดดดด เกลียดแม่งโคตรๆของความเกลียดเลยยย เลวว่ะโคตรเลวแม่งไม่รู้จะด่าว่าไรเลยเนี่ยเซฮุน!!! แบคก็เหมือนกัน!
    #6240
    0
  17. #6214 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 02:37
    แบคแกทำแบบนี้ได้ไงอ่ะ โกรธมากกกเลยอ่ะ
    #6214
    0
  18. #6121 nantaporn seesuja (@cartoonntp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 22:22
    หืมมมจะร้องไห้โดนแบนสองตอนเลยอ่าาาาหาอ่านที่ไหนเนี้ยยใครรู้บอกทีฮรืออ
    #6121
    0
  19. #6115 Noeiny_Lulu (@noeiny_lulu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 21:08
    หลงคิดว่านังแบคเป็นเพื่อนคนเดียวที่อาลู่มี ไม่ใช่สินะ แอบอิจฉาเพื่อน
    เดี๋นวคอยดูเถอะ ก็ต้องกลายเป็นคนหน้าโง่ให้เซฮุนตักตวงผลประโยชน์
    #6115
    0
  20. #5627 B_o-o_K (@n-book-c) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 01:00
    ลู่หาน ชีวิตโคตรน่าสงสารเลย ปล่อยเซฮุนมันไปเหอะ เลวไม่พอยังติดยา
    #5627
    0
  21. #5061 Daughter love (@phonchanoksutta) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 22:01
    หาอ่านจากที่ไหนอค่ะ อยากอ่านนนนนนน
    #5061
    0
  22. #4833 fbny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 13:25
    หาที่ไหนนนนนนโธ่เดี๋ยวหาแปบแล้วจะกลับมาTT
    #4833
    0
  23. #4413 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 20:40
    เซฮุนเลวคนเดียวก็พอแล้ว แบคยังมาเลวอีกก หึ้ยย
    #4413
    0
  24. #4306 NqHH (@jane_nuchsara) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 22:55
    เห้ยเลวอ่ะมีเพื่อนเพื่อนก็เลวทำไมชีวิตลู่หานถึงได้น่าสงสารขนาดนี้ทั้งๆที่ทำให้ยอมตลอดแต่ทำไม.....
    #4306
    0
  25. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 22:11
    ขอร้องหล่ะคะ เปิดมาเห็นโดนแบนไปแล้วสองรอบ มันปวดใจ
    #4300
    0