[Fic แท้ง Hunhan] พร้อมส่งจำนวนจำกัด

ตอนที่ 12 : chapter : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    9 ส.ค. 62




จงอินกำลังใช้คีย์การ์ดแสกนเปิดเข้าห้องพักภายในคอนโดสุดหรูของเขา ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาภายในห้องสายตาคมกริบก็ปะทะกับร่างของใครบางคน คนที่เขาแสนจะเกลียดขี้หน้า ชายหนุ่มแสยะยิ้มรังเกียจเมื่อเห็นหน้าคยองซู คนร่างเล็กลุกจากโซฟากลางห้อง ขยับเท้าเดินเข้ามาหาชายหนุ่มผิวแทนในจังหวะเชื่องช้า

“เข้ามาในห้องผมทำไม!”

“พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ มีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกนาย” จงอินสังเกตเห็นคราบหยาดน้ำตาที่หางตาของร่างเล็ก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันอยู่แล้ว ร่างสูงสมส่วนยักไหล่ก่อนจะเดินไปยังโซนห้องครัว ชายหนุ่มเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำมาหมุนเกียวก่อนจะยกขึ้นดื่ม

“พูดมาสิ จะได้ไสหัวกลับไปสักที ผมไม่อยากหายใจร่วมกับพี่หรอกนะ” หลังจากที่พักหลังๆ มานี้เขาปลีกตัวออกจากลุ่มเพื่อนสนิทมาอยู่กับแก๊งค์ของรุ่นพี่จางฮยอนซึงเพราะสนใจเรื่องการแข่งรถ เมื่อชั่วโมงก่อนเขาก็ลงแข่งขันจนได้รับชัยชนะ หลังจากฝึกซ้อมอยู่นานชายหนุ่มไม่อยากจะอารมณ์เสียงเพราะคยองซู

“ฉันไปหาหมอมานะตอนกลางวัน” คยองซูกัดริมฝีปากจนกลายเป็นสีแดงสด ชั่งใจอยู่นานกว่าจะเริ่มพูด คนตัวเล็กไม่มั่นใจเอาเสียเลย แต่เรื่องนี้มันสำคัญเขาตัดสินใจคนเดียวไม่ได้เสียด้วยสิ ความผิดพลาดครั้งนี้เป็นครั้งแรกเพราะเขาตามใจคนที่ตัวเองหลงรัก จงอินไม่เคยสวมถุงยางทั้งๆ ที่เขาก็ท้วงติงหลายครั้ง ทว่ามันก็ไม่ได้ผล จงอินเอาแต่ใจเกินไป และเขาก็ผิดที่ตามใจชายหนุ่ม จนเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

“แล้วยังไง พี่นะจะเจ็บจะป่วยยังไงมันก็เรื่องของพี่สิ ทำไมไม่ให้บรรดาเสี่ยๆ ดูแลล่ะ! มาบอกผมเพื่ออะไร!!” เมื่อไหร่จะหยุดพูดจาประชดประชันกันสักที ร่างบอบบางมองค้อนร่างสูงโปร่ง แต่มีหรือที่ฝ่ายนั้นจะสนใจ คิมจงอินยกขวดน้ำขึ้นดื่มดับกระหายอีกหน ไม่วายชายหนุ่มใช้สายตาดูถูกมองคยองซูอย่างจงใจ

“ฉันท้อง”

“หึหึ.... แล้วมาบอกผมทำไมไม่ทราบ!” หัวเราะขบขันในลำคอ ชายหนุ่มทำราวกับกำลังฟังเรื่องตลก อย่าบอกนะว่าคยองซูท้องกับเขาและจะให้เขารับผิดชอบ หึ....ไม่มีทาง! คนร่านๆ ไร้ยางอายอย่างนี้ใครจะอยากรับผิดชอบ อีกอย่างเขาไม่มีทางเชื่อว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกของเขาจริงๆ

“นายเป็นพ่อของลูกพี่นะ คิมจงอิน” พยายามเก็บน้ำตาไว้ ร่างเล็กกำลังทำตัวเข้มแข็งเหมือนที่เคยแสร้งทำ ทว่าวันนี้เวลานี้มันกลับยากเย็นเหลือเกินสำหรับเขา

อย่ามองด้วยสายตารังเกียจพี่แบบนี้สิจงอิน

เมื่อรู้ว่าตัวเองมีอีกหนึ่งชีวิตอาศัยอยู่ในท้อง คยองซูทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน เขาดีใจที่กำลังจะได้เป็นแม่คน และเสียใจที่ไม่รู้ว่าพ่อของเด็กในท้องจะยอมรับผิดชอบรึเปล่า ตอนนี้คยองซูรู้แล้วว่าเรื่องนี้จะจบลงแบบไหน.....

“ผมไม่เชื่อ เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้วคยองซู! พี่ท้องกับผู้ชายคนอื่นมาสินะแล้วคิดจะโยนความรับผิดชอบมาให้ผม!” ชายหนุ่มวางขวดน้ำไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนจะสาวเท้าหนักๆ มาประชิดตัวคยองซูด้วยอารมณ์คุกรุ่นจงอินกระชากท่อนแขนเล็กและออกแรงลากมาที่ปากประตู

“ฮึก...เขาเป็นลูกของนายนะจงอิน เชื่อพี่สิจงอิน ฮือ... ลูกของเราสองคนไงจงอิน” ไม่สงสารกันบ้างเลยหรือไง ทำไมจงอินใจร้ายกับพี่และลูกจัง คนตาโตไม่สามารถเก็บกักน้ำตาได้อีกต่อไป เขาปล่อยให้มันไหลอาบแก้มขาวเนียน ร้องไห้จนแสบตา พร่ำขอร้อง และยืนยันคำเดิมว่าลูกในท้องของตนเป็นลูกของผู้ชายตรงหน้าจริงๆ

“ออกไป!!!”

“ฮื่อ..จะ..จงอิน เขาเป็นลูกของนายนะ ฮึก”

“พล่ามเสร็จรึยัง!!! ” ตวาดเสียงลั่นน่ากลัว คยองซูส่ายหน้าพร้อมทำนบน้ำตา ท่อนแขนเรียวเล็กถูกบีบรัดด้วยแรงมหาศาลสร้างความเจ็บร้าวไปถึงกระดูก

“ฮึกๆ”

“มันไม่ใช่ลูกของผม! เพราะลูกของผมนะมันไม่มีทางมาเกิดกับแม่ที่ร่านๆ เลวๆ อย่างพี่เด็ดขาด เชิญออกไปได้แล้วและอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก!!!”

เพียะ!!!!!!

“นี่สำหรับที่นายทำกับฉัน” ฉันมันเลวมากเลยเหรอในสายตาของนายนะ ไม่ได้อยากน่าสมเพชหรอกนะแต่เขาเก็บความอ่อนแอที่กำลังสุมอยู่ภายในอกไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

“....” ตวัดใบหน้าที่ปรากฏเป็นรอยนิ้วทั้งห้าเกิดรอยสีช้ำ กลับมาจ้องใบหน้าคยองซู สายตาคมดุดันฉายแสงความเกรี้ยวกราดอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงโปร่งกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบวมเป่ง

“นายจะไม่ยอมรับลูกในท้องของพี่ก็ไม่เป็นไร”

“....”

“แต่พี่อยากบอกนายเป็นครั้งสุดท้าย ว่าเขาคือเลือดเนื้อเชื้อไขของนายกับพี่ คิมจงอิน” กะพริบตาไล่หยดน้ำอุ่นที่กำลังสร้างความพร่ามัวแก่ดวงตาทั้งสองข้างของตนคยองซูอยากจดจำใบหน้าของคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจเป็นครั้งสุดท้าย

“....”

“ลาก่อน พี่จะออกไปจากชีวิตของนายนับตั้งแต่วันนี้…”

“....” จงอินรู้สึกว่าเขาเหมือนโดนสาป ชายหนุ่มยืนตัวแข็งทื่อ เมื่อคนตัวเล็กพูดประโยคสุดท้ายทิ้งไว้ก่อนจะออกไปจากห้อง ความผิดชอบชั่วดีมันหายไปไหนหมด ถ้าเด็กในท้องคยองซูเป็นของๆ เขาจริงๆ ละ

จงอินทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เมื่อเห็นคยองซูเดินออกไปจากห้องของเขาพร้อมคราบน้ำตา ชายหนุ่มคิดถึงเรื่องราวระหว่างเขากับคยองซูตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เขายอมรับว่าเขาพลาด.... พลาดที่เผลอไปหลงชอบคนตัวเล็กคนนั้นคยองซูใช้มารยาสารพัดทำให้เขาหลงใหล และในเวลาต่อมาเขาก็เข้าใจทุกอย่างที่ว่าทำไมคยองซูถึงเข้ามาในชีวิตของเขาในช่วงเวลาที่ลู่หานกำลังจะเปิดใจให้แก่เขาโอเซฮุนเพื่อนชั่วมันจ้างโสเภณีคนนั้นให้เข้ามาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างตนกับลู่หาน

จนในวันนึงลู่หานก็เข้ามาเห็นฉากรักระหว่างเขากับคยองซูที่โรงแรม วันนั้นเขาจำไม่เคยลืม! ลู่หานไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่โอเซฮุนมันก็มาด้วย มันเล่นบทพระเอกเดินเข้ามาต่อยเขาจนเลือดกบปาก มันซ้อมเขาซะหน่วม ขณะนั้นเขาไม่มีแรงด้วยซ้ำที่จะพูดอธิบายให้คนรักฟัง ไม่มีแรงมากพอจะขยับขาเพราะโดนหมัดหนักหน่วงรุนแรงต่อยเข้าใบหน้าไม่รู้กี่หมัดจนร่างกายเขาเซถลาล้มไปกองกับพื้นเย็น ลู่หานเอาแต่ร้องไห้และเดินเข้าไปซบอกไอ้เพื่อนชั่ว โอเซฮุนกำลังเล่นบทพระเอกแสนดีส่วนเขานับจากวันนั้นก็กลายเป็นตัวโกง

“คิดจะทำอะไรอีกคยองซู แค่นี้ยังทำให้ฉันเจ็บไม่พอรึไง!” สบถเสียงแหบพร่ายามนึกย้อนไปในเวลาที่ตนแสนเจ็บปวด เพราะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็รู้ว่าคยองซูเคยมีความสัมพันธ์กับเซฮุนมาก่อนที่จะเจอเขาและอีกหลายคน เขาจ้างเพื่อนที่เป็นนักสืบให้สืบประวัติของคยองซู จนได้รู้ความเลวระยำของเพื่อนรักและคนตัวเล็กหน้าสวยแลดูอ่อนต่อโลก หากแต่ภายในอาบไปด้วยความสกปรกเมื่อจงอินได้รู้ความจริงทุกอย่างจากชายหนุ่มที่เคยแสนดีเอาอกเอาใจคยองซู ตั้งใจจะรับผิดชอบอีกฝ่ายอย่างไม่มีข้อกังขา เพราะคิดว่าถึงยังไงคนตัวเล็กก็ได้เป็นเมียเขาแล้ว จงอินก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ นับจากนั้นหลังจากทราบความจริงถึงเขาจะมีเซ็กส์กับคยองซูอีกหลายสิบครั้ง ทว่ามันไม่ได้เกิดจากพิศวาสหรือหลงใหลได้ปลื้มอีกฝ่าย ชายหนุ่มใช้ความรุนแรงป่าเถื่อนเสมอ ทุกอย่างที่จงอินทำไปมันเกิดจากความชิงชังอยากเห็นน้ำตาของคนที่ตนเองเกลียดคนที่มันบังอาจมาพรากความรักของเขากับลู่หาน แม้จะรู้ว่าคนสวยเลือกเขาเพียงเพื่ออยากประชดโอเซฮุนก็ตาม แต่ยังไงซะลู่หานก็เลือกเขาแล้ว หลังจากเหตุการณ์ที่โรงแรมลู่หานได้ตอบตกลงคบกับเซฮุน ส่วนคยองซูก็ยังคงเข้ามาวนเวียนในชีวิตของจงอิน เป็นเพราะว่าคนตัวเล็กได้ตกหลุมรักชายหนุ่มผิวแทนเข้าเสียแล้ว ไม่ว่าชายหนุ่มจะไล่และด่าว่าเขายังไงคยองซูก็ยังคงดื้อด้าน ยิ่งสร้างความเกลียดชังแก่คิมจงอินยิ่งนัก

“มันไม่ใช่ลูกของฉัน! มันไม่ใช่!!!!!” ทุบหมัดระบายความสับสนภายในใจลงกับโต๊ะไม้ ไม่สนสักนิดว่ามันจะแตกหักยังไง หลังมือกร้านเริ่มมีเลือดไหลซิบออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์ เขายกมือสั่นเทาทั้งสองข้างขึ้นขยี้เส้นผมดึงทึ้งเส้นไหมสีบลอนด์ราวกับไร้ความเจ็บ

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น! เขาไม่มีทางจะมีลูกกับคนที่เปรียบเสมือนโสเภณีอย่างคยองซู!

“ลูกของฉัน...ต้องมีแม่เป็นลู่หาน! ส่วนนายจะไปตายที่ไหนก็เชิญ!!!”

.

.

.

.

ท่ามกลางบรรยากาศหนาวเย็นสองร่างของคู่รักกำลังนอนกอดอิงแอบกันอยู่บนเตียงถึงมันจะไม่ได้กว้างขวางนัก แต่มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาของพวกเขาทั้งคู่ ลู่หานนอนทับท่อนแขนแกร่งของเซฮุน ตะแคงตัวหันข้างมองเสี้ยวหน้าหล่อจัด คนร่างสูงเองก็นอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาคนตัวเล็ก แนบชิดไร้พื้นที่ว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนแลกเปลี่ยนกันลดรินใส่ใบหน้าของอีกคน เสียงหัวใจของเจ้ากวางน้อยเต้นแรงและผิวแก้มเนียนสุกปลั่งระรื่นแต้มสีแดงอย่างน่ารักทั้งสองข้าง

“อื้มม~” อดไม่ได้จริงๆ ที่จะกดจูบเน้นย้ำลงบนริมฝีปากแดงก่ำ คนตัวเล็กกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ติดมือ หลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามจากแฟนหนุ่ม เมื่อได้ลิ้มรสชาติหวานล้ำของลู่หานจนพอใจ เซฮุนจึงค่อยๆ ผละใบหน้าและริมฝีปากสีซีดจากกลีบปากบาง เขาเลียริมฝีปากตัวเองขณะมองหน้าเจ้ากวางน้อยอย่างลึกซึ้งก่อนที่จะเลื่อนสายตามาโฟกัสบริเวณหน้าท้องกลม ถ้าให้นับก็ใกล้คลอดเต็มทีถ้ามีอะไรกับคนท้องมันจะเร้าใจขนาดนี้ละก็ เขาชักอยากให้ลู่หานตั้งครรภ์ไปอีกนานๆ จับอะไรๆ เต็มไม้เต็มมือดีเหมือนกันแฮะ ลู่หานดูมีน้ำมีนวลขึ้นจากเมื่อก่อน หน้าอกก็อวบอัดคล้ายสาวน้อยวัยแรกแย้มที่กำลังตั้งเต้า คนตัวเล็กเป็นแบบนี้แล้วจะไม่ให้เขาเกิดอารมณ์ดิบได้ยังไง

“เราเขินนะเซฮุน เอาผ้าห่มมาเลย” ลู่หานยู่ปาก พยายามดึงผ้าห่มในมือชายหนุ่มมาปิดคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตนเอง คนตัวเล็กเขินจนใบหน้าร้อนผ่าวทำตัวเงอะๆ งะๆ ยิ่งเมื่อได้สบตากับแววตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังส่งมาท้าทายเขา ลู่หานทั้งใจสั่นและทำอะไรไม่ถูก รีบหลบสายตาคมกริบนั่นโดยการเสหน้าไปมองทิศทางอื่น ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่มีอะไรกัน แต่ครั้งนี้มัน...อ่อนโยนที่สุด มันเหมือนกับครั้งแรกที่เขามอบร่างกายให้ร่างสูงเชยชมในโรงแรมม่านรูด

“ไม่แกล้งแล้วก็ได้ อย่าดิ้นสิเสี่ยวลู่ เธอไม่หนาวรึไง” เอื้อมมือนำผ้าห่มปิดคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของคนตัวชายหนุ่มดึงลู่หานมากอดจนไร้พื้นที่ว่าง ลู่หานเริ่มดิ้นน้อยๆ แต่พอเงยหน้าสบตาคนรัก ร่างเล็กก็หยุดการกระทำฉับพลัน ปล่อยให้ดวงตาของพวกเขาสบประสานกันราวกับต้องมนต์ ลู่หานรู้สึกมีความสุข เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้วขอแค่เซฮุนไม่ทำร้ายเขาและอ่อนโยนกับเขาบ้างก็พอ....

“ประตูระเบียงยังไม่ได้ปิดเลย เซฮุนปล่อยเราก่อนนะ” เหลือบไปมองผ้าม่านปลิวไหวตามแรงลมบริเวณประตูระเบียง เขาลืมปิดประตูไปเสียสนิท พายุห่าใหญ่ทำให้อากาศหนาวยะเยือก ละอองฝนสาดกระเซ็นเข้ามาภายในห้อง

“อย่าไปสนใจมันเลยเสี่ยวลู่” กล่าวเสียงพราวกระซิบ ริมฝีปากชายหนุ่มแนบชิดใบหูเล็กนิ่ม ลิ้นหนาสอดเลียวนเข้าไปหยอกเย้าติ่งนุ่มนิ่มให้อีกคนระทวยครางเสียงหวานภายในอ้อมกอดของเขา

“อื๊อ...อะ ยังไม่เต็มอิ่มรึไง ..เราคง..อื้อ ให้เซฮุนทำไม่ได้แล้วนะ” คุณหมอมินซอกก็เคยพูดเรื่องเพศสัมพันธ์ว่ามีได้แต่ต้องไม่รุนแรงและนานๆ ครั้งถึงจะปลอดภัย เพราะมันเสี่ยงต่อการแท้ง

“หึ...ฉันไม่ได้หื่นอะไรขนาดนั้นสักหน่อย เสี่ยวลู่มองตาฉันสิ” แก้วตาใสมีประกายสบตาคนตัวสูงใบหน้าหล่อจัดตามคำสั่งแกมขอร้อง

“ฉัน...”

“เซฮุนมีอะไรจะบอกเราเหรอ?” ขยับหัวคิ้ว และเบิกตามองสบประสานกับอีกคน

“พรุ่งนี้ฉันต้องไปค่ายต่างจังหวัดนะ เธอต้องอยู่คนเดียว”

“เซฮุน ทำไมมันกะทันหันนักล่ะ”

“มันเป็นคำสั่งของทางมหาลัยฉันไม่ไปก็ไม่ได้” ขอโทษนะเสียวลู่แต่ฉันจำเป็น เซฮุนละสายตาจากดวงหน้าโศก เขาพลิกตัวนอนหงายผ่อนระบายลมหายใจช้าๆ ไม่ทันไรหัวกลมผมทุยๆ สีคาราเมลหยัดขึ้นจากหมอน เปลี่ยนมานอนซบบนอกแกร่ง แขนเรียวเล็กข้างนึงพาดช่วงท้องร่างสูงไว้ เซฮุนระบายยิ้มให้กับความน่าเอ็นดู เมื่อสังเกตเห็นว่าลู่หานหลับสนิท เซฮุนก็ค่อยๆ ยกแขนของคนตัวเล็กออกจากหน้าท้องของตนเอง พร้อมกับขยับตัวเชื่องช้าค่อยเป็นค่อยไป จนกระทั่งสามารถลุกขึ้นจากเตียงได้สำเร็จ ฝนด้านนอกก็สงบลงแล้วเหมาะแก่การคุยโทรศัพท์

“ผมจะไปหาพี่แน่นอนครับ”

(ดีมากเด็กน้อยของฉัน พรุ่งนี้รับรองว่าเซฮุนต้องสนุกกับมัน พี่เตรียมของโปรดไว้ให้นายด้วยนะ)

“ขอบคุณครับ..พี่นี่รู้ใจผมจังเลย แล้วผมจะพลาดปาร์ตี้คืนพรุ่งนี้ได้ยังไงกันล่ะ” กดยิ้มมุมปาก สายตาคมเหลือบไปจ้องมองตุ๊กตากระเบื้องแสนสวยบนเตียง ปาร์ตี้คืนพรุ่งนี้ไม่บอกก็พอเดาได้ว่ามันต้องสนุกสุดเหวี่ยงลืมตาย เพราะมีทั้งเหล้าและยาที่ยกมาเสิร์ฟให้เขาชนิดไม่อั้น เซฮุนรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มควบคุมความอยากยาไม่ได้อีกต่อไป.... เขาเริ่มเทคมันเยอะขึ้นตามระยะเวลา จากทีละนิดละหน่อยก็เพิ่มปริมาณขึ้นมาเรื่อยๆ

(พี่ทำให้นายพอใจ นายเองก็ต้องทำให้พี่ถึงใจเหมือนกันนะเด็กน้อย) ฮยอนอายั่วเย้าด้วยถ้อยคำที่มีความหมายล่อแหลม

“ครับ คนสวย” กดวางสายด้วยใบหน้าเงียบขรึม ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมามองลำแขนตรงข้อพับที่เขาปกปิดมันด้วยการแปะพลาสเตอร์ไว้ ถ้าไม่ทำเช่นนี้ลู่หานก็ต้องเห็น....

รอยเข็มฉีดยา

เขามาไกลแล้วจริงๆ มันช่วยไม่ได้ เขาทำตัวเองจนชีวิตเริ่มพังไม่เป็นท่า.... เซฮุนจัดการเตรียมกระเป๋า ชายหนุ่มยัดเสื้อผ้าสองสามชุดใส่รวมกันเข้าไปไม่ได้พิถีพิถันอะไรกับมันตบท้ายด้วยของใช้ส่วนตัว ตั้งใจไว้ว่าจะขับรถไปหาพี่สาวคนสวยเจ้าประจำที่คอนโดของเธอตั้งแต่เช้ามืด ตอนนี้เวลายังเหลืออีกหลายชั่วโมง เซฮุนล้มตัวนอนดึงร่างเล็กเข้ามากกอดสูดดมกลิ่นหอมจากกลุ่มผมนิ่ม กระทั่งเผลอหลับตามอีกคนไป

.

.

.

.

เดินกอดตัวเองออกมาจากคอนโดของคิมจงอิน ลมหนาวปะทะผิวเนื้อทำให้คนที่หมดเรี่ยวแรงยิ่งทวีความอ่อนแอ คยองซูเดินร้องไห้มาตลอดทาง ใครจะเหลียวมามองเขายังไงเขาก็ไม่ได้สนใจ เสียงสะอื้นดังให้ได้ยินเป็นระยะ เขาปวดหัวเหลือเกิน ปวดร้าวจนรู้สึกราวกับกำลังจะตาย เจ็บทั้งใจและร่างกาย สภาพตอนนี้มันไม่น่ามองสักนิด นี่นะเหรอคยองซูผู้เข้มแข็ง!

“...ฮึก ฮื้ออ” ความผิดแค่ครั้งเดียวทำให้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง เขาไม่โทษว่าเป็นความผิดของเซฮุนหรอกนะ เพราะทุกอย่างเขาเป็นคนผิดเต็มๆ จากที่คิดว่าจะไม่รักใครนอกจากคู่หมั้นของตนเอง แต่เขาก็ยังปันใจไปให้ชายอื่น คนๆ นั้นเกลียดเขาอย่างกับอะไรดี ทำไมต้องไปหลงรักคนอย่างหมอนั่นก็ไม่รู้....

“ฉันจะทำยังไงดี...ฮึกๆ ลูกบอกแม่มาได้ไหม ฮื่อ..ว่าต้องทำยังไงต่อไป” ถ้าเขาเลือกที่จะเดินเข้าคลินิกทำแท้ง ก็สงสารเด็กตาดำๆ ที่ไม่ได้มีความผิดอะไรด้วยสักนิด แต่ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูพี่ชายและคู่หมั้น คยองซูไม่รู้ว่าพวกเขาจะจัดการกับจงอินเช่นไร แต่มันคงจบไม่สวยแน่

“หนูอยากเกิดมาบนโลกโหดร้ายนี้รึเปล่า...” ดวงตากลมบวมแดงดูเลื่อนลอย ขณะล้มตัวนั่งบนฟุตบาท มือเรียวสวยลูบเบาๆ ที่หน้าท้องของตน

“ฮึก... แม่ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว อย่าโกร..ธ...ฮึกพ่อของลูกเลยนะ ที่เขาไม่รักหนู มันเป็นความผิดของแม่เอง” เขาเคยขอร้องให้จงอินยกโทษให้เขา เรื่องที่ตนได้สมรู้ร่วมคิดกับเซฮุนให้ลู่หานได้เข้ามาเห็นเขากับจงอินมีอะไรกันที่โรงแรม ทว่ามันเปล่าประโยชน์ นอกจากจงอินจะเกลียดเขามากขึ้นแล้ว เขายังได้รู้อีกว่าไม่ว่าเขาจะทำดีกับชายหนุ่มแค่ไหนคิมจงอินก็ไม่เคยหันมาชายตามองเขา หัวใจของผู้ชายคนนั้นมีเพียงลู่หาน มันเจ็บแค่ไหนที่ต้องรองรับอารมณ์ความใคร่ของคนที่ไม่ได้พิศวาสอะไรตัวเองเลย เสียงครางของจงอินเอ่ยเรียกแต่ชื่อของใครอีกคน.....

.

.

.

.

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน คนตัวสูงก็ไม่รู้จักพอ ยาเสพติดชนิดร้ายแรงหรือคนทั่วไปเรียกยานรกของผู้ดี นั่นก็คือ

ยาไอซ์

ส่วนมากคนมีเงินถุงเงินถังเท่านั้นแหละถึงจะมีปัญญาหามาสนองความยากของตัวเองได้ ใครได้ลิ้มลองมันเข้าไปก็มักจะไม่หยุดอยู่เพียงครั้งเดียว ต้องกลับเข้ามาลิ้มรสชาติสวรรค์นี้อีกครั้ง... และอีกครั้ง ไม่มีทีท่าว่าจะเพียงพอต่อความต้องการ ยิ่งเพิ่มปริมาณก็ยิ่งเมามันและขาดมันไม่ได้สักนาที....

“เฮ้ย ไอ้เซฮุน กูว่ามึงพอเหรอะ คนอื่นเขาหลับกันหมดแล้วนะเว้ย!” ฮวางจื่อเทาเดินโซเซเข้ามาเอ่ยเตือนเพื่อนรักของเขา ตั้งแต่มาที่นี่พวกเขาก็เสเพลเสพสุขกันไปหลายต่อหลายครั้ง นูน่าฮยอนอาเอาอกเอาใจพวกเขาสารพัด แต่เซฮุนมันได้อภิสิทธิ์กว่าตนหน่อยตรงที่ได้มีอะไรกับหญิงสาวรุ่นพี่ ก่อนจะออกมาดูดป้องกัญชากันต่อ ที่นี่เป็นคอนโดส่วนตัวของพี่สาวคนสวย ไม่มีตำรวจหน้าไหนกล้ามาแหยมกับลูกสาวเจ้าของบ่อนคาสิโนอันดับหนึ่งของเกาหลีหรอก

“มึงไปนอนก่อนเลย กู...ยังไม่อิ่มวะ” จื่อเทาแสยะยิ้ม เขาเห็นเพื่อนร่างสูงผิวขาวซีดกำลังใช้สายยางเส้นเล็กจัดการรัดเหนือข้อพับของมัน จากนั้นมันก็กดส่วนปลายของเข็มฉีดยาเข้าเส้นเลือดตรงข้อพับ ยาไอซ์ที่ต้มมาจนกลายเป็นน้ำอุ่นร้อนค่อยๆ ไหลจากเข็มฉีดยาทยอยเข้าไปในเส้นเลือดใหญ่ของเพื่อนซี้ โอเซฮุนยกยิ้มมีความสุขขณะหลับตา

“มึงเอาป่ะ?” เปิดเปลือกตาขึ้น และเอ่ยถามเพื่อนผิวคล้ำ จื่อเทาส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีสาวหุ่นเซ็กซี่ไม่แพ้เจ้าของห้องนอนอ้าขารอเขาอยู่ เธอเป็นเพื่อนสนิทของฮยอนอา

“ฮ่า....หึ ฮ่าๆ” หัวเราะะสนุกสนาน ตัวยามันจะทำให้เขามีความสุขไปได้อีกราวสามถึงสี่ชั่วโมง เซฮุนรู้สึกว่าตัวเองเหมือนได้ขึ้นสวรรค์และล่องลอยอยู่ที่นั่น ดวงตาคมฉ่ำวาวเหมือนกำลังโดนมนต์สะกด

“เซฮุน หนีมาเล่นสนุกอยู่คนเดียวไม่ชวนพี่เลยนะ” ฮยอนอาหย่อนตัวนั่งลงบนตักคนตัวสูง เธอใส่ชุดบิกินี่สีดำโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งที่ใครได้มองเป็นต้องหลงใหลทุกสัดส่วนของหล่อน หญิงสาวซบศีรษะลงบนไหล่กว้าง

“พี่...”

“อะไรเหรอ มองหน้าพี่แบบนี้รู้นะว่านายกำลัง....อยากกินพี่ล่ะสิ”

.

.

.

.

CUT

.

.

.

.

“พูดมาสิคยองซู บอกมาว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมนายเอาแต่ร้องไห้ล่ะ แล้วอย่างนี้พี่จะรู้ได้ไงว่านายเป็นอะไร” คริสพยายามเค้นถามคนร่างบางในรอบที่ร้อย คยองซูเอาแต่ร้องไห้อยู่เช่นนี้แล้วเขาจะรู้ได้ยังไงว่าน้องเสียใจอะไรมาหรืออยากให้เขาช่วยเหลือเรื่องใด ตอนแรกที่ขับรถผ่านเขาไม่คิดว่าคนที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ริมฟุตบาทจะเป็นคู่หมั้นของเขา แต่พอวนรถกลับมามองหน้าอีกคนชัดๆ อีกที ผู้ชายตัวเล็กใบหน้าเปื้อนน้ำตาสภาพไม่เป็นผู้เป็นคนคือคยองซูจริงๆ เขาอุ้มคนเป็นคู่หมั้นเข้ามานั่งในรถและขับมาที่โรงแรมที่เขาได้เช่าไว้พักผ่อนขณะอยู่เกาหลี

เมื่อมาถึงที่พักคยองซูโดนอู๋อี้ฟานคะยั้นคะยอให้เข้าไปอาบน้ำเพราะร่างสูงอยากให้คนตัวเล็กสดชื่นขึ้นชายหนุ่มได้หาเสื้อผ้าให้คนเป็นน้องสวมใส่ชั่วคราว ก่อนที่คยองซูจะมานั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่บนเตียงอย่างที่เห็น

“ฮื่อ.... ผมบอกพี่ตอนนี้ไม่ได้”

“บอกพี่มา หรือว่าอยากให้พี่ไปสืบหาความจริงเอง!” คยองซูเก็บเสียงสะอื้น พยายามข่มใจให้หยุดร้องไห้น่าเวทนาอย่างนี้เสียที แต่มันห้ามกันได้ที่ไหน พอได้สบตากับดวงตาคมเข้มดุจเสือร้ายของว่าที่คู่หมั้น เขาไม่รู้ว่าควรตอบอีกฝ่ายไปเช่นไร

“อย่านะครับ....ผมจะบอกพี่ก็ได้”

“พูดมาคยองซู” ยืนกอดอก ใบหน้าเงียบขรึม จ้องมองเจ้าหมีน้อยที่เมื่อสมัยเด็กเขามักจะเอ่ยเรียกชื่อนี้กับคนร่างบาง

“คยอง...ท้อง” ยังไงซะ ทุกคนก็ต้องรู้ความจริงเรื่องที่เขาท้อง มันคงดีกว่าปล่อยให้พวกเขาไปสืบหาความจริงกันเอง

“นายว่าไงนะ!”

“ฮึก...คยองท้อง”

“นายท้องกับใคร!” ถึงเขาจะไม่ได้รักคยองซูในแบบคนรักแต่พอโดนจับหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก เขาก็ไม่เคยที่จะเหลียวมองใครคนไหน เพราะคิดว่าตนจะต้องรักคยองซูเข้าสักวัน แล้วนี่มันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้น!

“...ฮื่อ”

“บอกพี่มาเดี๋ยวนี้!!!” สาวเท้าเข้าไปหาร่างบางบนเตียง กดเสียงน่ากลัวถาม แค่นี้ก็รู้แล้วว่าอู๋อี้ฟานไม่พอใจและโกรธตนมากขนาดไหน

“...พี่คริสฆ่าคยองยังดีกว่าที่จะให้คยองบอก..ชื่อของเขา”

“มันยอมรับรึเปล่าว่าเด็กในท้องของเราเป็นลูกมัน”

“....” คนตัวเล็กส่ายหน้า ชายหนุ่มง้างฝ่ามือขึ้นเตรียมจะลงโทษคนมีความผิด

“ฮื่อ.....” หลับตาลงรอรับโทษที่ร่างสูงกำลังจะลงทัณฑ์ ฝ่ามือหนาปัดผ่านแก้มเนียนไปฉิวเฉียด คยองซูก้มหน้างุดหลับตาลงตามสัญชาตญาณ เขาสมควรโดนแล้ว แต่ทำไม? ไม่รู้สึกเลยว่าใบหน้าของตัวเองมีอาการเจ็บปวด

เปลือกตาสีไข่มุกขยับลืมตาขึ้นช้าๆ อี้ฟานไม่ได้ทำร้ายเขา

เพล้ง!!!!

แจกันใกล้เตียงนอนถูกจับโยนเขวี้ยงแตกกระจาย รวมทั้งข้าวของอีกมากมายในห้องนี้ คนตัวสูงกำลังสติแตกแต่ก็ไม่กล้าทำร้ายร่างกายของคยองซูซึ่งเขารักเหมือนน้องแท้ๆ และคิดว่าสักวันจะรักอีกคนในแบบคนรักเมื่อพวกเขาแต่งงานกัน ต่อให้คยองซูจะทำร้ายจิตใจเขาแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าทำร้ายคนตัวเล็ก

“ฮึก...พอเถอะพี่คริส ฮื้อ” ลุกขึ้นเดินไปกอดอี้ฟานจากด้านหลังขณะที่คนตัวสูงกำลังใช้กำปั้นระบายอารมณ์โมโหลงบนฝาผนัง

“พี่ไม่เข้าใจทำไมนายต้องรักมันมากขนาดนั้น....”

“คยองรักเขา คยองไม่อยากให้พวกพี่ไปทำร้ายเขา ฮื่ออ.... ขอร้องล่ะพี่คริส ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ” เอี้ยวตัวดึงร่างของน้องเข้ามากอดเต็มรัก เพราะรักเหรอถึงได้ยอมปกป้องมัน นายกำลังทำพี่ปวดใจนะคยอง ถึงพี่จะไม่ได้รักนายแบบคนรัก แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหลังจากที่พี่รู้ว่าจะต้องแต่งงานกับนาย พี่ก็ปฏิเสธทุกคนไม่ว่าจะหญิงหรือชายที่หยิบยื่นความรักมาให้พี่ เพราะพี่ซื่อสัตย์กับนายคนเดียว! นี่คือสิ่งที่นายตอบแทนพี่เหรอคยองซู…

“....” เจ้าหมีน้อยของเขากำลังขอร้องผ่านแววตากลมโตที่กำลังสั่นระริกคลอหยาดน้ำตา จนเขาต้องพยักหน้าตกลงให้น้องสบายใจ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดอีกครั้ง ลับหลังคยองซูชายหนุ่มได้หลั่งน้ำตาลูกผู้ชายออกมา ทำใจรับสภาพอย่างจำยอม และสัญญาว่าจะช่วยคยองซูหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับเรื่องนี้ เขาคิดว่าเขาคงต้องเปลี่ยนจากงานหมั้นเป็นงานแต่งงานเสียแล้วละ... มันคือทางออกที่ดีที่สุด

...................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

9,265 ความคิดเห็น

  1. #7806 Kiss_Krits (@Kiss_Krits) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 17:52
    มีใครอยากร่วมอุดมการณ์เกลียดอิเน่ไปด้วยกันมั้ยคะ?
    #7806
    0
  2. #6873 fairy (@game_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:42
    พี่เซอย่าพึ่งติดยากลับมาดูลูกเมียก่อนนน
    #6873
    0
  3. #6871 fairy (@game_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 01:41
    พระรองแล้วน้อยกว่าพระเอกนิสนุงเพราะคยองเคยมั่วเลยคิดงั้นได้อยู่ แต่พระเอกนี่เลวขั้นแม็กเลย พี่คริสดีสุดอ่ะ สงสารอ่ะ
    #6871
    0
  4. #6656 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 08:28
    สงสารพี่คริสอ่ะ อุตส่าไมายอมรักใครรอคยองคนเดียว อยากให้รุจิงๆว่าเปนใคร หนูบอกให้ คจอ ไง ไปฆ้ามันซะ โอ้ยแค้น ทำไมพระเอกเรื่องนีั้แต่ละคนนี่ เกินคำว่าเลวไปอีก
    #6656
    0
  5. #6640 kimkai88soo (@kimkai88soo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 21:23
    9-10-11 หายไป อยากอ่านมันค้างมากๆ
    #6640
    0
  6. #6605 chicgonjub (@chicgonjub) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 20:27
    สงสารคยองงงง โถ่TT ทำไมเหลวแหลกแบบเน้ โอเซซซ ติดเกินไปแล้วน้าาา โอ้ยยย สงสารพี่ลู่กับลูกในท้องสุดแล้วT____T
    #6605
    0
  7. #6558 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:00
    จงอินกับเซฮุนสมควรที่เป็นเพื่อนกันแล้วอ่ะเลววววว
    #6558
    0
  8. #6557 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 17:34
    9-10หาเจอ 11ไปหนายยยยเว๊
    #6557
    0
  9. #6529 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 01:47
    พี่คริสสุภาพบุรุษมากอะฮืออออออออ
    #6529
    0
  10. #6490 อิโยะ (@nan286) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 15:25

    อิฮุนนี่ท่าทางจะไปไกลเดี๋ยวก็กู่ไม่กลับหรอก
    แล้วตกลงพี่คริสจะรักหรือไม่รักคยองคะนั่นดูเป็นเอามากนะ

    #6490
    0
  11. #6477 Fa'Fern (@phantilakanket) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 00:56
    ใครแบนน ตอบ!!!!!!!!!
    #6477
    0
  12. #6475 biiz.pr (@bkbam62) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 21:27
    ขอทั้งหมดที่โดนแบนกับcutหน่อยค่ะ kunitasaelim11@gmail.com
    #6475
    0
  13. #6468 Kam Changpoo (@changpoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 23:14
    อยากอ่านนน ใครกดแยนเนี้ยย
    #6468
    0
  14. #6452 Fic (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 19:16
    โอ๊ยยยยยย สงสารคยองจงอินกับเซฮุนมันเพื่อนกันสินะนิสัยถึงเหมือนกันเลย เซฮุนเลิกเล่ยยาเหอะผญ.ด้วยสงสารลู่กับลูกบ้าง
    #6452
    0
  15. #6437 Siripat Sitthisarn (@luexotuanjin4455) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 23:08
    ไรท์ค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา อยากอ่านอ่าาาาาาาาาาาาา ต้องทำไงค้าาาาาาาาาา T____T
    #6437
    0
  16. #6418 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 16:50
    เซฮุนทำอะไรทำไมไม่คิดถึงคนที่เขารักตัวเองบ้างนะความสุขแค่ชั่วคราวมันคุ้มไหมลองคิดดูดีๆ นะ สงสารคยองจังเลยจงอินทำไมใจร้ายขนาดนี้ พระเอกเรื่องนี้ไม่มีคนใจดีเลยหรือไงเนี่ย TT
    #6418
    0
  17. #6380 purelove38 (@purelove38) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:51
    ไรท์ขาาา ขอตอนที่โดนแบนหน่อยน่ะคร้าหาไม่เจออ่ค่ lovepurelovelove@gmail.com ขอบคุณล่วงหน้าน่ค่ะไรท์ #ติดมากบอกเลยเรื่องนี้.....
    #6380
    0
  18. #6372 PraewMin0090 (@praewmin-exofans) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:53
    ไรต์ขาา ขอตอนที่โดนแบนทั้งหมดหน่อยยยค่ะ praewmin-exofans@hotmail.com ขอยคุณล่วงหน้าค้าาาา
    #6372
    0
  19. #6371 PraewMin0090 (@praewmin-exofans) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:46
    ไรท์ขอตอนที่โดนแบนหหน่อย ยังไม่ได้อ่านเลยยยยยย
    #6371
    0
  20. #6331 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 15:06
    เซฮุนติดยาา ทำอะไรคิดถึงหน้าพ่อหน้าแม่หน้าเมียหน้าลูกบ้างสิ จงอินก็ไม่ต่างอะไรกับเซฮุนเลย
    #6331
    0
  21. วันที่ 21 มกราคม 2558 / 11:08
    9-11*ซิ
    #6264
    0
  22. วันที่ 21 มกราคม 2558 / 11:06
    9-10โดนแบน... หาอ่าไม่เจอเลยค่่ะ ขอหน่่่อยนะคะไรท์ noolooknanna2555@hotmail.com พลีสสสส
    #6263
    0
  23. #6213 Min Mut Big Poo (@mut_bigbang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 02:23
    สงสารพี่คริสสส แต่คยองก็รักจงอินมากกเหมือนกัน อิเน่ร่างกายแกจะรับไม่ไหวเอาน๊าาาเล่นซะขนาดนั่นเดียวก็ตายยยหรอกกก
    #6213
    0
  24. #6150 Jptt Basyd (@jpttkimtae) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 09:18
    ตอน 9-11 แบนอ่ะ ขอหน่อยจ้าอยากอ่าน TT justsmilepui@hotmail.com
    #6150
    0
  25. #5148 Luhan Konman Ozone'x II (@hanlumei) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 00:35
    ห๊าาา โดนแบนนน เค้าอยากอ่านง่าาาาา ต้องทำไงง่ะไรท์~~~~|
    #5148
    0