แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 9 : จุดเริ่ม​ต้น​ (เข้าใจผิด)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่งหลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️



ภายในงานทอฝันตื่นตาตื่นใจ​กับแบบโมเดลคอนโดที่จัดโชว์​อยู่จนไม่ทันได้มองรอบๆงาน
ทำให้เดินชนเขากับนางแบบในงาน

"โอ๊ยนี้เธอ.."

"ขอโทษ​ค่ะ.."

ทอฝันรีบใช้ผ้าที่อยู่​ที่แขนเช็ดให้หญิง​สาวเพราะทอฝันไม่ได้ตั้งใจและเธอก็ผิดเอง

"พอ.. พอ.. ฉันบอกให้พอแล้ว"

ชาริสาเอยขึ้นอย่างหงุดหงิด​วันนี้มันวันอะไรของเธอกันเนี้ย

ทอฝันรีบเก็บแก้วในถาดที่ตัวเองวางไว้ดีน่ะที่มันไม่ตกที่พื้นไม่งั้นวันนี้เธอไม่ได้เงินแน่ๆ
ส่วนนางแบบสาวสวยรีบเดินไปในห้องแต่งตัว

"เฮ้ยยย"

ทอฝันถอนหายใจออกมาเพราะดีน่ะเขาไม่เอาเรื่องเธอแต่เรื่องที่มันน่าตกใจตอนนี้คือ​ คนตรงหน้าเธอเขามาได้ยังงั้ย

"มาทำอะไรที่นี้... ดูแต่งตัวเข้า"

อนา​วินท์​มองเห็นเด็กเสริฟ​์ที่หน้าตาคล้าย​ๆกับทอฝันเขาจึงเดินตามเธอเข้ามาในห้องจัดอาหาร

"มาทำงานค่ะ"

"นี้แม่เธอรู้หรือเปล่าลูกสาวมาทำงานแบบนี้"

"แบบไหนค่ะ.. ฝันไม่ได้ทำอะไรผิด"

"กลับบ้าน"
อยู่ๆอนา​วินท์​ก็มาบอกให้เธอกลับบ้านเขาไม่ได้เป็นผู้ปกครอง​เธอเขาจะมาสั่งเธอได้งั้นแล้วเธออายุ19แล้วเธอจะทำอะไรก็ได้

"ถ้าฝันกลับ.. ฝันก็จะไม่ได้ค่าจ้าง"

" เดี๋ยวฉันจ่ายให้เธอ.. เท่าไร"

อนา​วินท์​ไม่พูดเปล่าหยิบกระเป๋าสตางค์​ขึ้นมา

" นี้คุณคิดจะซื้อฝันใช่มั้ย"

"ซื้ออะไรของเธอ... ถ้าคิดแบบนั้นฉันออกไปหาข้างนอกดีกว่ามั้ย.. ไม่มีอะไรน่ามองอย่างเธอฉันไม่เอาหรอก"

ทอฝันรู้สึกอายนี้เขาว่าเธอไม่มีอะไรน่ามองเหรอ

" แล้วแต่เธอน่ะ... ถ้าพรุ่งนี้เรื่องถึงแม่เธอก็อย่ามาว่ากันล่ะ"

พูดจบอนาวินท์​ก็เดินออกไปแต่เขากลับก้าวช้าๆเพื่อรอทอฝันเรียกเขา.. อนา​วินท์​ได้แต่นับในใจ

'1 2​ 3​ 4...'แต่ไม่มีเสียงจากทอฝัน

"ดีคอยดูกันยัยเด็กบ้า"

ทอฝันไม่อยากสนใจอนาวินท์​เพราะเธอคิดว่าเขาคงไม่บอกใครหรอกมั้ง..

" ฝันเอานี้จ้ะ."

น้ำมนยืนถาดเครื่องดื่ม​มาให้ทอฝันแต่รอบนี้เป็นพวกเหล้าหรือเขาเรียกอะไรทอฝันก็ไม่รู้หรอกแต่มันกลิ่นเหมือนเหล้าเท่านั้นเอง

"ค่ะพี่มน"

"เมื่อ​กี๋ใครหรอ"

น้ำมนถามทอฝันอย่าสงสัยจะว่าแขกทำมั้ยถึงดูสนิทกันจังเลย
"ไม่ทราบค่ะ​ เขาแค่เดินมาถามทาง"

"อืมจ้ะ.."

ทอฝันยิ้มให้กับน้ำมนแล้วเดินออกไปจากห้องจัดอาหารเพื่อไปเสริฟ์เครื่องดื่ม​เมื่อทอฝันเดินเข้าไปในงานก็เจอกับคนที่เธอพึ่งชนเธอทอฝันมองพิจารณา​แล้วเหมือนเคยเจอที่ไหนแต่จำไม่ได้

" นี้เดี๋ยวก่อน"

นางแบบสาวเรียกทอฝันเมื่อเห็นทอฝันกำลังเดินไป

" ค้ะ"ทอฝันได้แต่เดินไปหา

"ฉันฝากเธอเอาแก้วนี้ไปให้ผู้ชายคนนั้นหน่อย"

ชาริสาชี้มือไปหาผู้ชายสามคนที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่ง.. แล้วนางแบบสาวยืนเงินให้ทอฝันแล้ววางไว้ในถาด​ 500​บาท.. ทำมั้ยเขาให้เธอเยอะจังเลย
เงิน500แลกกับการเอาแก้วนี้ไปให้คนที่ยืนอยู่ดูไกลๆเธอก็รู้ว่าใครแล้วเธอจะไปดีมั้ยทอฝัน.. ได้แต่คิดไปคิดมายืนลังเลใจ..

"ถ้าเธอเอาไปให้ ถือเป็น​ว่าฉันไม่เอาเรื่องเธอที่ชนฉัน.. เธอรู้มั้ยน่าาว่าชุดนั้นราคาเท่าไร"

ทอฝันได้ยินแค่นั้นถึงกับไม่คิดอะไรเลย

"ตกลงค่ะ"

ทอฝันรู้ว่าชุดแบบนั้นมันราคาแพงน่าดูเธอไม่มีปัญญา​จ่ายแน่ๆทอฝันรีบเดินไปหาคนที่เธอหมายตาเอาไว้เธอไปยืนตรงหน้าทั้งสามหนุ่ม

" ยังไม่รับครับ"

หมอก้องพูดกับเธอแต่ไม่ได้มองหน้า

" อ้าวน้องทอฝันใช่มั้ย.. มาทำอะไรที่นี้ครับ"

สินธรเอยถามทอฝันคนแรกจนทำให้อีกสองคนมองมาที่เธอ

"มีอะไร"

อนา​วินท์​มองหน้าทอฝันเพราะเห็นว่าเธอจองหน้าเขาแล้วไม่ยอมพูด

"คือว่า.. คือ"

"คืออยู่นั้นล่ะ.. ว่ามาซิ"

ทอฝันหยิบแก้วเครื่องดื่ม​ที่ผู้หญิงคนนั้นฝากมาให้เขา

" อะไร"

อนา​วินท์​ถามทอฝันอย่างสงสัย​นี้เธอหยิบมาให้เขาทำมั้ย

"ฉันไม่ดื่มวันนี้ฉันขับรถมา"

" คือว่ามีคนฝากมาให้"

ในที่สุดเธอก็พูดมันออกมาได้แล้วทอฝันนึกดีใจกับตัวเอง

" ใคร"
ทอฝันชี้ไปทางที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่อ้าวแล้วเธอหายไปไหนแล้ว

"ใครที่ไหน... หรือเธอใส่อะไรลงไปในนี้"

อนา​วินท์​ถามทอฝันแบบไม่ไว้ใจ

"ฝันจะใส่อะไร"

"งั้นน้องฝันลองดื่ม​ให้พี่ดูหน่อย​ซิ"

สินธรทีเล่นทีจริงกับทอฝัน..

"ฝันไม่ดื่ม​ค่ะ"

"ก็เสดงว่าในนี้ต้องมีอะไร"

สินธรแอบล้อเล่นกับทอฝัน
อยู่ๆทั้งสา​มก็หันไป​มองทอฝันแบบตกใจเพราะตอนนี้ทอฝันยกแก้วนั้นดื่มครั้งเดียว​หมด..
ทอฝันโมโห​ที่ไม่มีใคร​เชื่อเธอเธอต้อง​พิสูจน์​ให้ดูแต่ทอฝันคงลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าที่เธอดื่ม​ไปมันคืออะไร
ทอฝันรู้สึกแสบคอเหมือนจะอวกออกมานี้เขาเรียกอาการคนเมาใช่มั้ยทำมั้ยมันเมาง่ายขนาดนี้ตอนนี้ทอฝันไม่ได้รู้สึกแค่เวียนหัว​แต่เธอร้อนมากนี้เธอเป็นอะไร

"เป็นอะไร"...

แสงแดด​ส่องเข้ามาทำให้คนนอนอยู่บนเตียงหน้านุ่มขยับร่างกายเข้าหาผ้าห่มเพื่อคลุมใบหน้าให้พ้นแสงแดดที่ส่องเข้ามา
ทำมั้ยหมอนข้าง​วันนี้มันแปลกๆทอฝันได้แต่คิดในใจแต่ก็ไม่ได้ลืนตาขึ้นมาดูทำมั้ยวันนี้เธอถึงรู้สึกปวดหัวจังเลย... ทอฝันค่อยๆลืนตาขึ้นมาปรับสภาพสายตาให้ขัดเจนนี้มันไม่ใช้ห้องของลูกแก้วแล้วก็ไม่ใช่ที่ห้องของเธอด้วยแล้วที่นี้มันที่ไหนกันทอฝันยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่า​นั้นอยู่ๆก็มีมือใครไม่รู้มากอดที่เอวทำให้ทอฝันตกใจจนจะกรี๊ด​ออกมาแต่ทอฝันรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้... นี้เธอมานอนเตียงเดียวกับผู้ชายคนนี้ได้ยังงั้ยกัน

"คุณอนา​วินท์"

แล้วเธอควรทำอย่างไร
ทอฝันพยายาม​จับแขนออกแล้วลุกขึ้นก่อนที่เขาจะตื่นเธอต้องออกไปจากตรงนี้ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นเธอต้องทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น.. ยิ่งพยายาม​เอาแขนออกเท่าไรเหมือนว่าคนตัวโตเริ่มจะรู้สึกตัว..
อนา​วินท์​เริ่มรู้สึก​ตัวเพราะเหมือนมีอะไรมาจับอยู่ที่แขนชายหนุ่มค่อยลืนตาขึ้น

"เฮ้ย... ทอฝัน"

อนา​วินท์​เอามือออกจากการกอดเอวทอฝันแล้วรีบขยับไปอีกฝั่งของเตียง..
เมื่อ​ลุดพ้น​จากจากวงแขนของชายหนุ่มทอฝันรีบลงจากเตียงไม่มีการพูดจาอะไรได้แต่มองหาของตัวเองยืนมองซ้ายขวาจนอนาวินท์​ทนไม่ไหวกับท่าทีของทอฝันที่เหมือนไม่รับรู้ว่าเขาถามเธอ

อนา​วินท์​ลุกจากเตียงเดินไปคว้าแขนทอฝันที่กำลังเดินออกไปจากห้อง

"เป็นอะไร.."

อนาวินท์​ตะคอก​เสียงดังใส่ทอฝันที่กำลังสติหลุดเพราะเขาไม่รู้ว่าเธอคิดไปถึงไหนแล้วแต่เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเธอเขาเป็นผู้ชายเขารู้ดี..
ทอฝันตกใจเสียงของอนาวินท์ได้แต่ส่ายหน้าเธอเองมั้ยที่ต้องเป็นคนถามเขาว่าเธอมาอยู่ที่นี้ได้ยังงั้ยอยู่ๆ

" ทอฝัน... ทอฝันฟังที่ฉันพูดมั้ย"

อนา​วินท์​รู้​สึกตัวว่าตัวเองจับแขนเธอแรงเกินไปจึงปล่อย... แต่อยู่ๆทอฝันก็เปิดประตู​ออกไปอนาวินท์​ได้แต่ก้าวเท้ายาวๆตามไป..
เขาคว้าแขนทอฝันเมื่อมาถึงตัวเธอ

"ฟังฉันก่อนนี้เธอจำอะไรไม่ได้รึงั้ยเด็กบ้า"

"ฝันจำอะไรไม่ได้ทั่งนั้นค่ะ... ปล่อยมือฝันด้วยค่ะ"

" แล้วจะไปไหนสภาพ​แบบนี้.. ไปกลับห้อง"

อนา​วินท์​มองทอฝันที่ผมยุ่งๆสภาพเสื้อผ้ายับเยิน​ใครก็คงต้องคิดว่าเขาทำอะไรเธอแน่

"ไม่คุณอนา​วินท์​ปล่อยฝันน่ะฝันจะกลับ.. "

อนา​วินท์​ดึงทอฝันเข้าไปใกล้ตัวเองแล้วใช่ปากตัวเองประกบกับปากทอฝันเพื่อไม่ให้เธอผู้ต่อ
อนาวินท์​คิดว่าถ้าเขาทำแบบนี้แล้วทอฝันน่าจะหยุดฟังเขา​มันเป็นแค่จูบแค่ผิวเผิน​เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น
ทอฝันตกใจกับการกระทำของคนตรงหน้านี้เข้าจูบเธอ...
อยู่ๆก็เหมือน​เสียงลิฟต์​เปิดอนา​วินท์​ได้แต่รีบถอนริมฝีปาก​ออกเพื่อรอดูอาการ​ของทอฝัน
อนา​วินท์​ยังไม่ทันได้เอยอะไรตอบทอฝันอยู่ๆสินธรก็เดินออกมาจากลิฟต์​ทำให้อนาวินท์ปล่อยมือ​ ทอฝันได้จังหวะ​นั้นเด็กสาวรีบวิ่งเข้าลิฟต์​ตัวเดี๋ยวกันที่สินธรออกมา

"ทอฝัน.."

อนา​วินท์​ตะโกนเรียก​หญิงสาวที่วิ่วเข้าลิฟต์​ไปใบหน้าของเขาต้อนนี้ยุ่งเหยิง​พอๆกัยเสื้อผ้าของเขาถ้าใครมาเห็นเขาตอนนี้ต้องคิดไปถึงไหนแน่ๆหมดสภาพ​อนา​วินท์​ที่ใครๆเคยเห็น

"เป็นอะไรกันว่ะวิน"

สินธรก็ยังยืนงงกับเหตุการณ์​ดังกล่าว​แต่เพียงเขาไม่ทันเห็นอะไรเมื่อสักครู่​

"เพราะมึงคนเดียวเลย"

พูดแค่นั้นอนาวินท์​ก็เดินกลับห้องใบหน้าเขาตอนนี้บอกว่าอารมณ์​ไม่ดีเอามากๆ
สินธรเดินตามเพื่อนเข้ามานั่งที่ห้องตอนนี้อนา​วินท์​จัดการตัวเองให้เรียบร้อย​เพราะตอนนี้เขามีเรื่องที่ต้องจัดการ..

" รู้ยังว่าใครทำเรื่องเมื่อคืน"

"กำลังขอดูกล้องที่โรงแรม"

" อืม.."

"แล้วน้องทอฝัน​ จะทำยังงั้ยต่อ... จะปล่อยให้เขาเข้าใจผิด​แบบนี้เหรอว่ะ"

"เดี๋ยวเขาก็คงจำได้.. ปล่อยไว้ก่อน"

พูดเสร็จ​อนา​วินท์​ก็เดินออกจากห้องเพื่อจะกลับบ้านตอนนี้เขาไม่ไหวง่วงนอน​จริงๆ
เพราะเธอคนเดียวเลยน่ะทอฝัน..

ทุกการทำของอนาวินท์​อยู่ในสายตาของคู่แข่ง​อย่าง.. เหมันต์​ ทายาท​หนุ่มเจ้าของธุรกิ​จ​ชื่อดังไม่ว่าจะเรื่องดีหรือไม่ดี...
เหมันต์​เดินเข้าห้องแล้วยกมือ​ถือ​เครื่องหรูของต้วเองขึ้นมาโทรหาใครบางคน

"ได้รูปที่ฉันส่งไปหรือยัง"

"อืมดี.. จัดการให้เรียบร้อย"

"ได้ฉันไม่ลืมหรอกถ้ามันสำเร็จ"

ใบหน้าของเหมันต์​ตอนนี้ยิ้มอย่างผู้มีชัยของต้องจัดการคนอย่างอนาวินท์​ให้ได้ไม่ว่าจะวิธีการ​ไหนสายตาของเขามองไปยังที่เตียงที่มีนางแบบสาวนอนอยู่คนอย่างเหมันต์​อยากได้อะไรก็ต้องได้

" รอหน่อยน่ะไอ้วิน.. พรุ่งนี้ฉันจะทำให้แก่ไม่มีที่ยืน"






✍️ฝากติดตามตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3 ความคิดเห็น