แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 8 : จุดเริ่ม​ต้น​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่ง​หลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️



"แม่ค่ะวันเสาร์​ฝันขอไปนอนบ้านแก้วนะคะ... ฝันต้องทำรายงาน"

ทอฝันเอยกับแม่เมื่อกลับมาถึงบ้านเพราะเธอก็ต้องรอลุ้นว่าแม่จะว่ายังไง

"ได้ลูกแต่ตอนเช้าพรุ่งนี้หนูต้องแวะไปบ้านป้าวิเขาด้วยนะ"

"ไปทำมั้ยค่ะ"

ทอฝันคิดว่าทำไม่แม่ถึงอยากให้เธอไปบ้านนั้นนะ

"ลืมแล้วรึงั้ย.. ของฝากไงล่ะ"

ลืมไปเสียสนิทเลยเธอก็อยากไปบ้านป้าวินะแต่มันติดอยู่ที่ใครบางคนเธอไม่อยากไปเจอเขาให้เขาว่าเธอแบบโน้นนี้นั้นอีก... ผู้ชายอะไรปากร้าย

" ค่ะแม่"

ทอฝันทำเสียงเหนื่อยๆ..

" เราก็อยากไปก่อเรื่องอะไรล่ะ"

"เรื่องอะไรค่ะแม่.. ฝันออกจะเป็นเด็กดี"

" จะแม่เด็กดี"

คุณพิมวาดอดที่จะล่อลูกสาวคนสวยของตัวเองไม่ได้


เมื่อ​วานอนาวินท์​ยุ่งจนนอนดึกเลยตื่นสายกว่าปกติแต่ดีวันนี้เขาไม่ต้องเข้าบริษัท​เพราะต้องไปคุยงานกับลูกค้าที่ถูกเลือนจากอาทิตย์​หน้ามาเป็นวันนี้..

" วันนี้​ไม่เป็นทำงานหรอพี่.. "

ภาวุธ​ทักพี่ชายที่กำลังเดินออกมาจากห้องเพราะว่า​เห็นอนาวินท์​ใส่ชุดธรรมดา​ไม่ได้แต่งสูทเหมือนจะไปทำงานทุกวัน

"วันนี้มีนัด​กับลูกค้าช่วงบ่ายๆแล้วว่าจะไม่เข้าบริษัท"

"อืมแบบนี้เอง..."

"กินข้าวเช้ายัง.."

อนา​วินท์​ถามน้อยชายขึ้นเพราะปกติเขาออกไปน้องชายเขาบางครั้ง​ก็ยังไม่ตื่น

"กำลังจะไป... เห็นป้ากลิ่นบอกคุณแม่มีแขกก็เลยว่าจะไปดูว่าใคร"

สองพี่น้องเดินลงมาเพื่อไปหาแม่ที่ห้องรับแขก..

" จริงหรอหนูฝัน... วันหลังไปกับป้ามั้ยลูก"

ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปในห้องก็ได้ยินเสียงแม่เขาดังออกมาเป็นเสียงที่อารมณ์​ดีเลยทีเดีย​ว​...

"อารมณ์​ดีแต่เช้าเลยน่ะครับแม่"

ภาวุธ​เอยถามแม่ด้วยเสียงที่ล้อผู้​เป็นแม่

" อ้าวลงมากันแล้ว... พอดีเลยหนูฝันเอาขนมมาฝาก"

คุณ​ภาวิณี​มองลูกชายทั้งสองคนเมื่อเดินเข้ามาคนหนึ่งใบหน้ายิ้มแย้ม​แจ่มใส.. แต่ลูกชายอีกคนของเธอนี้ซิหน้าไม่รับแขกเอาเสียท่านล่ะเลยเสียดายใบหน้าหล่อ​ๆนั้นเหลือเกินเห็นแบบนั้นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้มันคงเป็นเรื่องปกติไปแล้วของตาวินซิน่ะเมื่อเจอหน้าหนูทอฝัน

ภาวุธ​มองทอฝันไปด้วยแล้วก็เดินมานั่งข้างๆแม่ส่วนอนาวินท์​ได้แต่ยืนจ้องทอฝันเหมือนเธอทำอะไรผิด..

"หนูฝันจ้ะ.. นี้ตาวุธลูกชายป้าที่เคยเล่าให้ฟังจ้ะ"

"สวัสดี"

ทอฝันยอมือไหว้ภาวุธ​พร้อมกับส่งยิ้มไปให้

"สวัสดี​ครับ.. ได้เจอตัวจริงซ่ะที่แม่พี่พูดถึงเราบ่อยๆ"

ภาวุธ​ยิ้มรับคนตรงหน้า.. น่ารัก.. ภาวุธ​คิดในใจยิ่งแต่เวลายิ้มเธอน่ารัก... ต่างจากสาวๆที่เขาคุยด้วยมีแต่สวยมองไม่นานๆก็เบื่อแต่คนตรงหน้านี้ยิ่งมองยิ่งน่ารัก...

"คุณป้าค่ะ... ฝันขอตัวก่อนนะคะพอดีช่วงบ่ายฝันมีเรียนค่ะ"

" อ้าวอยู่ทานข้าวกับป้าก่อนซิ"

" ฝันทานมาแล้วค่ะ.. ขอบคุณมากนะคะ"

"แล้วไปยังไง​ล่ะหนูฝัน"

"เขามายังไงก็กลับแบบนั้นล่ะครับแม่"

อยู่ๆก็มีเสียงใครบางคนที่ทอฝันไม่อยากได้ยินเอยขึ้นมานี้เขาจะหาเรื่องเธอตลอดเลยหรือไงกัน

" ตาวินพูดกับน้องดีๆหน่อย"

คุณภาวิณี​ได้แต่แอบดุลูกชายคนโตที่พอเจอทอฝันเมื่อไรก็จะเป็นแบบนี้ตลอด..

" งั้นตาวุธไปส่งน้องหน่อยลูก"

"แม่จะให้นายวุธไปได้งั้ยครับ... นายวุธยังไม่มีใบขับขี่"

อนา​วินท์​เอยขัดแม่ของเขาเพราะภาวุธ​พึ่งกลับมายังไม่ได้ไปทำใบขับขี่​แล้วไหนจะน้องชายเขาขับรถก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไรถนนในกรุงเทพฯ​รถเยอะแบบนี้เขาไม่ค่อยไว้ใจน้อง

"ไม่เป็นไรค่ะคุณป้าเดี๋ยวฝันไปเองค่ะ.. ฝันกลับนะคะ.. สวัสดีค่ะป้าวิ.. สวัสดี​พี่วุธ"

ทอฝันยกมือไหว้​ทุกคนแต่ยกเว้นกับอนาวินท์​ทอฝันกลับไม่เอยชื่อเขาได้แต่ยกมือไหว้..
อนา​วินท์​รู้สึกหงุดหงิด.. พี่วุธเหรอทีเขาเนี้ยะ​เรียกคุณ...

.. แต่อนาวินท์​คงลืมไปว่าตัวเองบอกกับทอฝันเองว่าแบบไหน..

ทอฝันเดินออกมาแล้วก็ยืนรอรถหน้าบ้านเผื่อ​มีแท็คซี่​หรือวินมอเตอร์ไซค์​ผ่านมาเพราะซอยมันลึกเกินไปที่เธอจะเดินไปหน้าปากซอย​ไม่ไหว..

ทอฝันก้มมองนาฬิกา​บนขอมือตอนนี้บอกเวลา​9โมง...ก็ยังพอมีเวลาอยู่.. ทอฝันบอกกับตัวเอง
เพราะว่า​ตอนนี้ทอฝันรอมา10นาทีแล้ว

"ปิ้นๆๆ"

เสียงเหมือนแตรรถทอฝันรีบหันไปมองต้นเสียงเห็นรถคันหนึ่งขับออกมาจากภายในบ้านมาจอดใกล้ๆเธอยืนอยู่ทอฝันจำได้ดีว่ารถใคร
เจ้าของรถเลื่อนกระจกลงมาเหมือนจะพูดอะไรแต่กลับไม่พูด

ทอฝันเลยทำเป็นไม่สนใจก้มหน้ามองมือถือ​ตัวเอง

"นี้.. ขึ้นรถซิเดี๋ยวไปส่ง"

ทอฝันแกล้งทำ​เป็น​ไม่ได้ยินเพราะเธอไม่อยากไปกับเขา

"บอกให้ขึ้นรถ.. เดี๋ยวจะไปส่งหรือจะให้เปิดประตู​ให้ด้วย"

"ไม่เป็นไรค่ะ.. ฝันไม่รบกวนคุณอนา​วินท์​ดีกว่าค่ะ"

"หรือเธอจะขัดคำสั่งแม่ฉันก็ตามใจน่ะ... ฉันจะได้ไปบอกแม่"

ทอฝันได้ยินแค่นั้นก็รีบเดินไปเปิดประตู​รถข้างๆคนขับแล้วเข้าไปนั่งถ้าไม่ใช่เพราะป้าวิเธอไม่ยอมไปกับเขาแน่ๆทอฝันไม่อยากทำร้ายน้ำใจผู้ใหญเป็นรอบที่สอง..

" รัดเข็มขัด​ด้วย"

อนา​วินท์​เอย​พร้อม​มองหน้าทอฝัน... ไม่เสียงตอบรับจากทอฝันมีแต่เพียงการกระทำที่ทำให้เขารู้ว่าเธอทำตามคำสั่ง...

ย้อนกลับไปเมื่อ10นาที​ที่แล้ว...

'แล้วหนูฝันจะไปยังงั้ยเนี้ยะ'​

คุณ​ภาวิณี​ได้แต่นั่งบ่นตั้งแต่ทอฝันออกไป...

'อ้าวพี่วินจะไปไหน'​

'พอดีนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสาร​ไว้ที่ออฟฟิต'​

อนา​วินท์​บอก​กับ​ภาวุธ​เมื่อกำลังจะเดินออกไปที่รถ

'ตาวินถ้าเจอน้อง.. แม่ฝากไปส่งน้องด้วยน่ะ'​

'ครับ'​

อนา​วินท์​ตอบรับผู้เป็นแม่แล้วรีบขับรถออกไป..
คุณภาวิณี​ได้แต่ยิ้มกริ่ม​ตามหลังอนาวินท์​ไปจนภาวุธ​เห็นแม่ยิ้มแบบนั้นเลยถามขึ้นว่าแม่ยิ้มอะไร..

ทอฝันนั่งมองต้นไม้ข้างทางไปเรื่อยๆไม่มีการสนทนา​อะไรเกิดขึ้น

"คุณอนา​วินท์​จอดข้างหน้าก็ได้นะคะ..."

อนา​วินท์​ทำเป็นไม่ได้ยินได้แต่ขับไปเรื่อย​ๆ...
จนทอฝันนึกว่าเข้าจะมาไม้ไหนกับเธอเนี้ยผู้ชายคนนี้​ จนรถผ่านเข้าประตู​มหาวิทยาลัย​
แล้วรถก็ไปเจอที่หน้าคณะของทอฝัน... ทำมั้ยเขาต้องมาจอดตรงนี้ด้วย

"ขอบคุณมากค่ะ"

ทอฝันยกมือไหว้ชายหนุ่มแล้วเปิดประตูออกไปทอฝันไม่อยากเป็นเป้าสายตาคนอื่นเพราะขนาดรถเขาคนอื่นเห็นก็ต้องมองแต่ถ้ามีใครเห็นเธอออกมาจากรถคงได้เป็นข่าวให้เพื่อนถามไม่รู้จักจบกันแน่ๆ.. ทำมั้ยเดียวนี้เขาทำตัวแปลกๆกับเธอนักเดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย..
อนา​วินท์​นั่งมองคนที่เปิดประตู​รถออกไปแล้วยังคิดสงสัยกับตัวเองนี้เขามาทำอะไรที่นี้เขามาส่งทอฝันเหรอ.. จริงๆเขาก็ไม่ต้องรีบใช้เอกสารมากเขาจะเข้าไปเอาตอนออกมาพบลูกค้าก็ได้แต่ทำมั้ยเขาต้องมาอะไรตอนนี้

นับตั้งแต่วันนั้นทอฝันรู้สึก​โล่งใจที่ไม่มีใครเห็นเขามาส่งเธอทอฝันก็ทำเนียนๆไปเพราะลูกแก้วช่างรู้​ก็ถามว่าทำมั้ยถึงมาเร็วจัง.. ก็ได้แต่ตอบไปว่ามีธุระ​ต้องมาทำ... วันนี้ทอฝันตื่นเช้าปกติเพราะเป็นวันครอบครัว​ต้องลงไปทานข้าวกับทุกคนที่บ้านพอทานข้าวเสร็จ​ก็ต้องมาทำงานส่งอาจารย์​แล้วเตรียมตัวไปนอนบ้านลูกแก้วด้วย
เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ทอฝันนั่งอยู่หน้าโมเดล​บ้านตอนนี้ก็ใกล้เสร็จแล้วทอฝันมองนาฬิกา​บนขอมือ
เข็มนาฬิกา​บอกเวลาว่าตอนนี้​16:30..
ทอฝันรีบลุกขึ้นเก็บข้าวของที่ทำรกห้องอยู่ตอนนี้ถ้าแม่มาเห็น​คงโดนบ่นอีกแน่ๆ..
พร้อมทั้งรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อแต่งตัวงานแรกเธอไม่อยากสาย


"วินถึงไหนแล้วว่ะ... ไอ้หมอกับข้ารออยุ่ในงาน"

"กำลังจะถึง.อืมแค่นี้ว่ะขับรถอยู่"

อนาวินท์​ไม่เข้าใจ​ว่าสองคนนั้นจะโทรมาตามอะไรเขาหนักหนา​นี้ก็แค่6โมงเย็นกว่าๆเอง
อนา​วินท์​มาจอดรถในที่ของโรงแรมจัดไว้เฉพาะ​แขกงานนี้แล้วรีบก้าวขายาวๆเดินตรงไปที่ห้องจัดงานระหว่างทางที่เดินไปมีแต่สาวๆมองมาที่เขาแต่เขาไม่ได้ใส่ใจ​อาจเป็นเพราะว่า​วันนี้เขาแต่งชุดดูดีกว่าทุกวันหรือเปล่า

"ทางนี้"

เสียงหมอก้องเรียกอนาวินท์​เมื่อเขาก้าวเข้ามาในงานยังไม่ทันที่อนา​วินท์​จะเดินไปหาเพื่อนก็มีใครมาขวาง​ทางเขาไว้พร้อมเกาะแขนเขาแน่น

"ชาริว่าแล้ววินต้องมางานนี้"

"ชาริสา.."

ชาริสาทำมั้ยเธอถึงมาอยู่ที่งานนี้ได้หรือที่พวกนั้นอยากให้เขามาเร็วๆก็เพราะแบบนี้เองหรออนาวินท์​ส่งสายตาไปให้สองคนนั้นบอกความหมายว่าโดนแน่ๆ..

"วินมาช้าจังค่ะ.. ชาริรอตั้งนานเลย"

"คุณรับงานที่นี้หรอ.."

ชายหนุ่มเอยถามพอเป็นมารยาท​เพราะใจจริงเขาก็ไม่อยากคุยกับเธอให้เป็นข่าวเท่าไร..

"ใช่ค่ะก็​คุณธรติดต่อชาริให้มาเป็นพรีเซนต์​เตอร์​ในงาน"

"อืม.. งั้นผมขอตัวก่อน"

"เดี๋ยวซิค่ะ"

ยังไม่ทันที่ชาริสาพูด​อะไรจบอนาวินท์​เอามือของเธอออกจากแขนเขาแล้วเขารีบเดินไปหาสองเพื่อนแสบ..
ปล่อยให้ชาริสาอารมณ์​เสียอยู่ตรงนั้นครั้งที่เท่าไรแล้วที่อนา​วินท์​ทำให้เธอขายหน้าแบบนี้เพราะตอนนี้ใครๆก็มองมาที่เธอเป็นตาเดียวถ้าเธอไม่เห็นว่าเขาหล่อรวยดูดีเป็นที่หมายตาของสาวๆเธอจะไม่วิ่งตามเขาแบบนี้แน่ๆ..
วันนี้เธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้คนอื่นรู้ไปเลยว่าเขาเป็นของเธอ...




✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

3 ความคิดเห็น