แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 6 : กวนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่ง​หลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️


"ฝันตื่นยัง"

เสียงลูกแก้วดังมาในสาย

"ตื่นแล้ว.. มาถึงแล้วเหรอ"

ทอฝันมองนาฬิกา​ที่ข้อมือตอนนี้​6โมงเช้าทอฝันคุยไปด้วยเดินออกมาจากห้องเพื่อไปหาแม่ที่ห้องครัว

"ใช่รออยู่หน้าบ้านนะ"

"อืมเดี๋ยวเรารีบออกไป..."

"อืมโอเค"

ทอฝันเดินเข้ามาในห้องครัวแล้วรีบเดินเขาไปกอดเอวป้าสุที่หันหลังทำอาหารอยู่..ป้าสุแม่บ้านที่อยู่ที่นี้มานานและเป็นป้าแท้ๆของช่อ

"อุ๊ย.. คุณฝันเล่นอะไรค่ะเนี้ยป้าตกใจหมด"

"หอมจังค่ะ... วันนี้ทำอะไรเยอะแยะ​จังค่ะ... แล้วแม่ไปไหนค่ะ"

" เห็นคุณวาดบอกจะไปดูคุณท่านน่ะคะเพราะวันนี่จะมีแขกมาทานข้าวด้วยค่ะ"

"อ้าวงั้นฝันฝากบอกแม่หน่อยนะคะว่าฝันจะออกไปแล้ว"

ใครกันน่าจะแขกคุณย่าหรือเปล่า

"คุณฝันจะไปไหนค่ะเนี้ยแต่งตัวซ่ะสวยเลยค่ะ"

ช่อเดินเข้ามาพอดีเอยทักทอฝัน... ทำให้ทอฝันยิ้มกว้างเพราะโดนชม

" ฝันจะไปเที่ยวอยุธยาเย็นๆจะกลับค่ะ...เดี๋ยวฝันซื้อขนมมาฝากน่ะ"

ทอฝันพูดเสร็จแล้วรีบเดินออกไปหน้าบ้านเพราะกล้วลูกแก้วจะรอนาน
ทอฝันเปิดประตูบ้านออกมาก็เจอรถจอดรออยู่หน้าบ้าน..

" สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า.. พี่กล้า"

"สวัสดี​จ้ะหนูทอฝันลูก... มาๆลูกขึ้นมานั่งเลยเดี๋ยวได้เที่ยวน้อย"

คุณวันนาแม่ของลูกแก้วเป็นคนใจดีพูดเพราะใจดีกับเธอเสมอ..
วันนี้พี่กล้ากลายเป็นสารถี​ส่วนคุณลุงนั่งหน้าคอยบอกทาง..

อากาศ​ยามเช้าวันอาทิตย์​ที่แสนจะเย็นสบายแต่ทำมั้ยคนที่ยืนหน้าระเบียงห้องนอนถึงทำหน้าตาเฉยชาแบบนั้นได้
อนา​วินท์​ตื่นเช้าเหมือน​ทุกวันที่ไปทำงานถึงแม้วันนี้จะเป็นวันหยุดก็ตามแต่วันนี้เขามีนัดกับแม่จะไปบ้านลุงวีระกันถึงแม้จะอยู่ไม่ใกล้กันมากนักก็ต้องเผื่อเวลารถติดด้วยถึงจะเป็นวันอาทิตย์​ก็เถอะ..

ก๊อก.. ก๊อกๆ

เสียงเคระหน้าประตูห้องทำให้อนาวินท์​หันหลังเดินไปเปิดประตูห้องให้กับคนที่อยู่หน้าประตู

"เสร็จ​ยังพี่แม่ให้มาตาม"

"อืมเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันลงไป... เฮ้ยยย"

อนา​วินท์​ร้องออกมาเมื่อภาวุธ​พลักประตูห้องเข้ามาเพราะอนา​วินท์​ไม่ค่อยชอบให้ใครเข้ามายุ่งกับห้องส่วนตัวเท่าไร
ภาวุธ​เดินมองนั้นมองนี้เหมือนสำรวจหาอะไร

"แก่หาอะไร.. นายวุธ"

"เปล้า... แค่ดูว่าพี่มีรูปสาวๆหรือเปล่า"

ภาวุธ​พูดติดตลกเพราะเขาแค่อยากรู้​ว่าพี่เขาอายุ29จะ30แล้วไม่มีคนที่ชอบเลยเหรอ..

"อะไรของแก่.. ไปได้แล้วแม่รอ"

สองหนุ่มเดินลงมาด้านล่างเห็นมารดานั่งรออยู่โต๊ะหน้าบัานเหมือนกำลังสั่งสาวใช้ให้ทำอะไรขนาดไม่อยู่จะออกไปข้างนอกยังขนาดนี้.. ถ้าไม่อยู่บ้านหลายวันนี้จะวุ่นวาย​ขนาดไหนอานวินท์​ได้แต่นึกถึงเวลามารดาสั่งงานคนในบ้านต้องเป๊ะทุกอย่าง

"ดีน่ะผมไม่ค่อยเหมือนแม่..พี่วินนี้รับมาเต็มๆ "

ภาวุธกระชิบกับพี่ชายพร้อมหัวเราะ​ออกมาจนอนาวินท์​ใช้กำปั่นตีหน้าผากภาวุธ

"โอ๊ยยย.. แม่ดูพี่วินซิ"

"เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้.. ป่ะไปได้แล้วเดี๋ยวบ้านโน้นเขาจะรอ"

ทั้งสามคนเดินไปที่รถวันนี้มารดาเขาเป็นคนบอกลุงชมคนขับรถว่าไม่ต้องไปด้วยเพราะวันนี้จะไปรถของอนาวินท์​

" ผมอยากได้รถแบบพี่วินสักคันได้มั้ยครับแม่"

ภาวุธ​เอยขึ้นพร้อมหันไปหามารดาที่นั่งอยู่เบาะหลัง​

" ถ้าเราเข้าไปทำงานที่บริษัท​อาทิตย์​หน้าแม่จะให้"

" อะไรกันแม่อาทิตย์​หน้าเร็วไปผมยังไม่พร้อม"

"แม่ก็ยังไม่พร้อมจะซื้อเหมือนกัน"

"แม่..."

เมื่อรถเข้ามาจอดหน้าบ้านอันเป็นจุดหมายของสามคนแม่ลูก

" มาๆแม่วิเข้ามาในบ้านกันเลย"

ประมุข​ของบ้านออกมาตอนรับเองเลยถึงจะมาบ่อยแค่ไหนท่านก็จะเป็นแบบนี้ตลอด

" สวัสดีครับคุณย่า.. คุณลุง.. อาภัส"

" นี้มันตาวุธใช่มั้ยลูก.. กลับมาตั้งแต่เมื่อไรโตเป็นหนุ่มจนย่าจำไม่ได้เลย"

" มาได้สองสามวันแล้วครับ"

"ไปๆกินข้าวกันดีกว่าวันนี้ให้คนเตรียม​อาหารไว้เยอะแยะ​เลย"

คุณเพียงเพ็ญ​เอยช่วนทุกคนเข้าไปในห้องอาหารวันนี้ท่านให้คนทำอาหารไว้เยอะเพราะรู้จากคุณ​ภาวิณี​ว่าจะมาทานข้าวด้วย

" ยัยพลอยมาแล้วก็นั่งซิ"

คุณ​ภัสรา​เอยกับลูกสาวที่พึ่งเข้ามาเพราะทุกคนนั่งประจำที่แล้ว

"หวัดดียัยพลอยขี้แย"

พลอยไพลินมองคนที่ทักเธอใครกัน

" นี้ตาวุธ​งั้ยยัยพลอยจำไม่ได้เหรอ"

คุณวีระบอกหลานสาวที่ทำหน้าตางงๆ

" หล่อขึ้นจนจำไม่ได้เลยรึงั้ย"

ภาวุธเอยแซวพลอยไพลินเพราะมันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วเมื่อก่อนสองคนนี้ทะเลาะกั​นบ่อยๆเพราะพลอยไพลินเอาแต่ใจ​ ภาวุธ​ก็ชอบแกล้ง..พลอยไพลินอายุ​ห่างกับภาวุธ​แค่2ปี... ภาวุธเป็นพี่แต่พลอยไพลินไม่เคยเรียกพี่เลยสักครั้ง..

"นายวุธ"

" ยัยพลอยทำมั้ยไม่เรียกพี่"

คุณเพียงเพ็ญ​เอยกับหลานสาวที่พูดไม่น่ารักทั้งๆที่ผู้ใหญ่อยู่กันหลายคน

"ขอโทษค่ะ"

แล้วพลอยไพลินก็หันไปยิ้มให้กับอนาวินท์แทนส่วนคนที่ยิ้มคอยกลับแห้วไป..
แต่อนวินท์​สายตากลับมองหาใครบางคนนี้เธอหลบหน้าเขาหรือเปล่าแต่ก็ดีเหมือนกันใครเขาอยากเจอหน้ายัยเด็กนั้นกัน

"แม่วาดมานั่งได้แล้ว.. ยัยฝันไปไหนล่ะไม่เห็นตั้งแต่เช้า"

คุณเพียงเพ็ญเอยถามพิมวาดเพราะเธอยังไม่เห็นทอฝันเลย

"ไปเที่ยวกับเพื่อนนะคะ.. วาดลืมเรียนคุณแม่"

"งันก็กินกันเลยลูกวันนี้.. แม่วาดทำสุดฝีมือใช่มั้ย"

คุณเพียงเพ็ญ​เอยถามลูกสะใภ้​คนสวย

"ใช่ค่ะ.."

คุณพิมวาดเอยแบบนอบน้อม

" ลุงลืมแนะนำ.. วุธน่าจะยังไม่รู้​จักนี้​อาวาด"

"สวัสดีครับอาวาด"

พิมวาดรับไหว้คนตรงหน้าเธอพิมวาดมองพิจารณา​ภาวุธ​แตกต่างจากอนาวินท์มากภาวุธยิ้มเก่งเข้ากับผู้ใหญ่​ได้ง่ายแต่อนาวินท์​ดูเคร่งครึ่มอาจจะเพราะอนา​วินท์​โตเป็นผู้ใหญ่​เป็นเสาหลักของครอบครัว​ด้วย..

" น่าเสียดายเลยนะคะ​วิว่าจะแนะนำให้ตาวุธรู้จักกับหนูทอฝัน"

" วันหน้าวันหลังก็ได้จ้ะแม่วิ"

คุณเพียงเพ็ญ​เอยกับคุณภาวิณี​เพราะท่านดูก็รู้ว่าคุณภาวิณี​คิดอะไรอยู่
เมื่อทานข้าวกันเรียบร้อยก็คงต้องเป็นเวลานั่งคุยถามไถ่​กัน.. อนาวิน​ท์กับคุณวี​ระ​ขอตัวไปห้องทำงานเพื่อคุยธุระ​กันสองคนส่วนคนอื่นก็นั่งคุยกันในห้องนั่งเล่น

" มานั่งอะไรตรงนี้ยัยขี้แย​"

ภาวุธ​เห็นพลอยไพลินเดินออกมาที่สวนข้างบ้านจึงเดินตามมาพอเขาเห็น​เธอความทรงจำวัยเด็กมันทำให้เขามีความสุข..

"แล้วเกี่ยวอะไรกับนาย"

พลอยไพลินไม่สนใจเธอนั่งวาดรูปของตัวเองต่อเธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนแบบภาวุธ​มีแต่เสียเปรียบ​เธอไม่เคยชนะเขาสักที่..

" พึ่งรู้นะเนี้ย​ว่าวาดรูปสวยกับเขาด้วย"

"ยุ่ง.."

"อ้าวอะไรน่ะ.ยุงหรอไหนอ่ะ​เดี๋ยวฉันตีให้"

ภาวุธทำเป็นแกล้งพลอยไพลินเห็นหน้าแบบนี้ที่ไรเขามีความสุขบอกไม่ถูก

"นี้จะไปไหนก็ไปได้มั้ย.. ไม่มีสมาธิ​ทำงาน"

"เรียนอะไร"

ภาวุธ​เอยถามอย่างเป็นเรื่องราวเพราะเขาอยากรู้​อย่างพลอนไพลินเรียนคณะอะไร

" ออกแบบดีไซน์"

พลอย​ไพลินตอบแบบรำคาญ​หน่อยๆ

" ปี​4แล้ว..จบแล้วเรียนต่อหรือทำงาน"

"ไม่รู้.. เลิกถามได้มั้ยไม่มีสมาธิ"

"ก็คนอยากรู้"

พลอยไพลินไม่สนใจภาวุธ​จะพูดอะไรเพราะเธอต้องทำงานให้เสร็จ​ส่งอาจารย์​พรุ่งนี้...
ส่วนภาวุธ​ก็ไม่พูดอะ​ไร​อีกได้แต่นั่งมองพลอยไพลินทำงานไปจนได้ยินเสียงช่อสาวใช้เรียกขึ้นเสียก่อน

"คุณพลอยค่ะ.. คุณท่านให้มาตามไปทานของว่างค่ะ"

" พี่วินลงมายังพี่ช่อ"

" มาแล้วค่ะ"

" เดี๋ยวพลอยตามไป"

"ค่ะ"

ช่อรับคำแล้วเดินไปนึกถึงของว่างวันนี้แล้วคิดถึงทอฝันเพราะเธอชอบกินเค้กช่อนึกเสียดายแทนทอฝัน... แต่ตอนนี้คุณฝันของเธอคงกินขนมจนอิ่มแล้วแน่ๆ..

คุณพิมวาดกำลังจัดขนมลงจานอยู่ก็คิดถึงลูกสาวเพราะว่า​ก่อนที่เธอจะรับเค้กมาจัดใส่จานคุณภาวิณี​บอกกับเธอว่าจริงๆตั้งใจซื้อมาฝากทอฝันด้วยแต่เสียดายทอฝันไม่อยู่..
คุณพิมวาดคิดได้แค่นั้นจึงหยิบมือถือออกมาโทรหาลูกสาว

"ค่ะแม่.."

"เที่ยว​สนุกมั้ยยัยฝัน"

"สนุกค่ะแม่.."

"ฝันหนูซื้อของฝากกลับมาด้วยน่ะลูก"

"แม่อยากกินอะไรค่ะเดี๋ยว​ฝันซื้อไปหรือคนอื่นอยากกินอะไรก็บอกมานะคะ"

"คือแม่อยากให้หนูซื้อมาฝากป้าวิเขาหน่อยนะลูก.. วันนี้ป้าวิเขาซื้อเค้กมาฝากหนูแต่หนูไม่อยู่"

"ป้าวิมาเหรอค่ะแม่"

" ใช่ลูก... เราเป็นเด็กก็ต้องรู้จักตอบแทนผู้​ใหญ่น่ะ"

" ค่ะแม่.. เดี๋ยว​แค่นี้ก่อนนะคะ"

" จ้ะลูกเดินทางปลอดภัย​นะ"

เมื่อวางสายจากแม่ทอฝันก็รีบเดินไปหาลูกแก้วที่ยืนรออยู่ด้านหน้าเพราะตอนนี้คนอื่นๆเข้าไปไหว้พระกัน
วันนี้เธอสนุกมากเพราะนานๆที่จะได้ออกไปไหนเพราะปกติใครชวนเธอไปไหนเธอก็จะปฎิเส​ธ​เสมอไป.. ขนาดคุณ​ภาวิณี​เคยชวนเธอไปเที่ยวด้วยเธอจะไม่ไปด้วยไม่เพราะเหตุผลว่าเธอไม่อยากไปแต่เป็นเพราะว่าใครบางคนที่ทำเหมือนเธอเป็​น​ตัวอันตราย​ไม่อยากให้เธออยู่​ใกล้กล้วเธอไปหลอกแม่เขาอีก
ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายอะไรปากร้ายแถมยังไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ​อีกทอฝันยังจำได้ไม่ลืมเมื่อเดือนก่อนลุงวีระให้เธอติดรถไปกับเขาเพราะมหาวิทยาลัย​อยู่ทางเดียวกันกับที่ทำงานเขายังปล่อยเธอลงหน้าปากซอยแล้วมันทำให้เธอเข้าเรียนสายอีก...

"ฝันเป็นงั้ยบ้าง​เหนื่อยมัย"

กล้าเอยถามทอฝันเพราะเห็นใบหน้าของทอฝันดูเหมือนคิดอะไรอยู่

"ไม่เหนื่อนค่ะ... วันนี้สนุกมากค่ะนี้ฝันได้บุญไปฝากคนที่บ้านเยอะเลยน่ะเนี้ย"

เมื่อทอฝันเอยมาแบบนั้นก็ทำให้กล้าหัวเราะ​ออกมาให้กับการมองโลกในแง่ดีของทอฝัน

"ป่ะเด็กๆขึ้นรถกัน.. เดี๋ยวก่อนกลับแวะตลาดน้ำซื้อของฝากด้วยน่ะตากล้า"

"ครับแม่.. ไปกันยัยแก้ว.น้องฝัน"

ทุกคนขึ้นรถแล้วรถเคลื่อน​ตัวไปจุดหมาย​คือตลาดน้ำ...

วันนี้เกือบทั้งวันเวลาของอนาวินท์หมดไปกับการคุยเรื่องธุรกิจกับลุงวีระ.. เพราะทุกครั้งเวลาเขามีปัญหา​ไม่มีทางออกเขามักจะปรึกษาลุงวีระเสมอ.. ส่วนคนที่คอยตามติดเขาบ่อยครั้งที่มาที่นี้ก็ไม่ค่อยได้เข้าหาเขาเท่าไรอาจจะเพราะมีภาวุธ​ค่อยแกล้งเธอเลยไม่ค่อยมายุ่งวุ่นวาย​กับเขา...

เขาไม่ได้ไม่ชอบพลอยไพลินแต่เพียงแค่ว่าเขาต้องรักษายระยะห่างมากกว่าเขาไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดเพราะว่า​เขาเห็นเธอเป็นเพียงน้องสาวคนหนึ่ง...




✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

3 ความคิดเห็น