แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 5 : กวนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่งหลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️


"แม่รอใครอยู่ครับเนี้ย"

ภาวุธ​เห็นมารดา​ยืนชะเง้อ​มองออกไปนอกประตูเหมือนมองหาอะไร

"ก็พี่ชายเราบอกว่าจะมาทานข้าวพร้อมกันวันนี้ยังไม่เห็นมาเลย"

"รถอาจจะติดก็ได้นะครับ.. เราไปกินก่อนดีกว่าผมหิวแล้ววว"

ภาวุธ​เดินโอบเอวผู้เป็นมารดาเดินไปที่โต๊ะ​อาหาร

กว่าจะถึงมื้ออาหารเย็นวันนี้ทอฝันไม่อยากลงไปรวมโต๊ะ​กับพลอยไพลินเลยกล้วจะถามแต่เรื่องเดิมๆ... ทอฝันเตรียม​เก็บโน้ต​บุ๊ค​เพื่อจะลงไปทานข้าว​ไม่อยากให้ทุกคนรอเหมือนเมื่อเช้า

ก๊อก..ก๊อก... ๆ!

" คุณฝันค่ะ​.. ".

เสียงช่อสาวใช้เรียกทอฝัน

"เข้ามาเลยค่ะพี่ช่อฝันไม่ได้ล็อก"

สาวใช้เดินเขามาในห้องแล้วยืนมองเจ้านายทำโน้นนี้นั้นแต่ไม่ยอมพูดอะไร

"มีอะไรหรือเปล่าค่ะ"

"....มีคนมาหาค่ะ"

"อย่ามาโกหก​ฝันซ่ะให้ยากเลย... ฝันไม่เชื่อ​หรอก"

"ไม่ได้โกหกค่ะ..คุณฝันรีบลงไปเถอะค่ะปล่อยให้แขกรอนานไม่ดีนะคะ"

" แล้วใครมาหาฝันค่ะ"

" ไปเถอะค่ะ.."

สาวใช้รีบดันหลังให้ทอฝันเดินออกไปนอกห้องเพราะว่าเธอรู้ดีว่าคนที่มาหาทอฝันเป็นใคร.. ถ้าเจอหน้ากันจะเป็นยังงั้ยกันล่ะเนี้ยเพราะปกติ​ก็ไม่ค่อยลงรอย​กันอยู่แล้วทำมั้ย​วันนี้ถึงมาขอพบได้

" ใครมาพี่ช่อ"

เสียงพลอยไพลินเอยถามสาวใช้เพราะได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดในบ้าน

"คือ.. คือ.. คุณ"

"คืออะไร.. อยู่นั้นละช่อ"

เสียงคุณเพียงเพ็ญที่เดินออกมาจากห้องพระเพื่อจะลงไปทานข้าวด้านล่างเอยถาม

"คุณอนา​วินท์​ค่ะ"

ช่อเอยไม่เต็มเสียงนัก

"พี่วินมาหรอ"

พลอยไพลินพูดเสร็จก็รีบเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปหาชายหนุ่ม

"ตาวินมาทำอะไร...มาหาตาวีระเหรอช่อ"

"เปล่าค่ะ..มาหาคุณฝันค่ะ"

"มาหายัยฝัน..เป็นไปได้เหรอสองคนนี้ไม่ค่อยถูกกันน่ะฉันดูออก"

"ช่อก็ยังสงสัยอยู่ค่ะ..คุณท่าน"

พูดแค่นั้นคุณเพียงเพ็ญก็เดินลงไปเพื่อไปห้องอาหารเธอไม่ค่อยอยากยุ่ง​เรื่องของเด็กๆเท่าไรเพียงบอกผ่านช่อว่าให้ไปชวนอนาวินท์​มาทานข้าวเย็นด้วยกันซ่ะเลย

ทอฝันรีบเดินลงไปที่ห้องรับแขกแต่มองหาคนที่มาพบเธอก็ไม่มี.. แล้วอยู่ไหนน่ะหรือพี่ช่อจะโกหก​อีก​แล้วหรอเนี้ย
เธอกำลังหันหลังออกจากห้องรับแขกอยู่ๆก็ชนเข้าที่อกของใครบ้างคนพอเงยหน้ามองทอฝันได้แต่รีบร้อน​ออกห่างเขา

'คุณ​อนา​วินท์'​ อยากบอกน่ะว่าเขามาหาเธอเป็นไปได้งั้ย..

ชายหนุ่มเห็นถ้าทีของคนตรงหน้าก็แอบนึกหงุดหงิด​นี้เธอกล้วเขาขนาดนั้นหรืองั้ยแต่ทำมั้ยใจเขาเต้นแรงแปลกๆถ้าไม่ดูดีๆก็คงเหมือนเขากอดเธอแต่แค่ชนกันเฉยๆไม่มีอะไรมากกว่านั้น

"ทำมั้ยตกใจอะไร"

"เปล่าค่ะ.. คุณอนา​วินท์​มาหาฝันหรือเปล่า​ค่ะ"

"ใช่.. ฉันเอานี้มาคืน"

เขายืนมือถือ​ให้กับทอฝันดูเธอทำหน้าตกใจนี้เธอจะคิดว่าเขาเป็นขโมยใช่มั้ยแล้วมองหน้าเขา

"มันอยู่นี้ได้ยังไ​ง​ค่ะ.. คุณเจอแล้วทำมั้ยไม่รับสายค่ะฝันโทรไปตั้งหลายรอบ.. หรือคุณแอบขโมยมือถือ​ฝัน"

" เธอคิดได้งัย.. มือถือ​นี้ฉันจะเอาไปทำมั้ย"

อนา​วินท์​นึกโมโห​ทำมั้ยเธอไม่ดีใจที่เข้าเก็บมันไว้ให้แถมยังมาว่าเขาจะขโมยของเธออีก

"ก็จริง.. คุณจะเอาไปทำมั้ยเครื่องไม่กี่บาทคุณก็มีเงินซื้อ"

ทอฝันรับมือถือไปแล้วพลิกซ้ายขวาดูโน้นนี้นั้นจนอนาวินท์​แอบยิ้มนี้เธอคิดว่าเขาจะทำอะไรมันพังงั้นเหรอ.. แต่รอยยิ้มนั้นหยุดลงเพราะทอฝันเงยหน้าขึ้นมามองเขา..อนา​วินท์​จึงทำหน้าตาเฉย​ๆนี้เขายิ้มให้เด็กนี้งั้นหรอ..

" ทำมั้ยเธอคิดว่าฉันจะทำอะไรของเธอพังงั้นหรอ"

"เปล่าค่ะ"

ทอฝันก็ไม่ได้คิดขนาดนั้นเผื่อว่า​เขาไม่ชอบเธอแล้วไปลงที่ของเธอล่ะ

"พี่วินค่ะ.."

เสียงพลอยไพลินดังมาแต่ไกลจนทำให้ตอนแรกทอฝันจะพูดอะไรเลยไม่ได้เอยมันออกมา

"พลอย"

ชายหนุ่มเอยทักหญิงสาวที่เขาเห็นเธอเป็นน้องสาว​แท้ๆเพราะเห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ

" พี่วินมาหาคุณลุงเหรอค่ะ"

"เปล่าหรอกพี่มาหาทอฝัน..พี่เอามือถือมาคืนเขา"

พลอยไพลินฟังแค่นั้นก็หันหน้าไปมองทอฝันที่ยืนอยู่... ทอฝันเห็นแค่นั้นจึงรีบขอตัวไปช่วยแม่เตรียม​จัดโต๊ะ​อาหาร

"ฝันขอตัวนะคะ"

ทอฝันรีบเดินออกไปจากตรงนั้นก่อนที่พลอยไพลินจะกินหัวเธอเอา

"ทำมั้ยพี่วินต้องเอามาคืนยัยฝันค่ะ"

พอเห็นทอฝันเดินไปแล้วเธอรีบถามชายหนุ่ม.

"พอดีเขาลืมไว้ที่รถพี่น่ะ.."

ฟังแค่นั้นพลอยไพลินก็คิดไปถึงไหนแล้วว่าทอฝันต้องแกล้งลืมไว้เพื่อเรียกร้อง​ความสนใจ​กับพี่วินของเธอแน่ๆ

" พี่ขอตัวกลับก่อนนะฝากสวัสดี​ลุงวีระ​กับอาภัสด้วยนะ"

ก่อนที่อนา​วินท์​จะเดินไปเสียงช่อสาวใช้เรียกเขาไว้พอดี

"คุณวินค่ะ​ คุณท่านให้มาเรียนคุณวินให้ไปทานข้าวด้วยกันค่ะ"

"ไปค่ะพี่วินทานข้าวที่นี้ก่อนนะคะค่อยกลับ"

พลอยไพลินทำเสียงออดอ้อน​ชายหนุ่มเพื่อให้เขาอยู่​ทานข้าวด้วย
ชายหนุ่มพยักหน้าเพราะว่า​เขาไม่อยากปฎิเส​ธ​ผู้ใหญ่
ช่อจึงเดินนำหน้าอนา​วินท์​ไปที่โต๊ะ​อาหารส่วนพลอยไพลินได้แต่เดินเกาะแขนชายหนุ่มไป

" อ้าวตาวินมางั้ยไปงั้ยล่ะเรา"

คุณวีระเอยถามอนาวินท์ที่เดินเข้ามาในห้องอาหารกับพลอยไพลิน

"สวัสดี​ครับ​ คุณย่า ลุงวีระ​ อาภัส​ อาวาด"

"ไหว้พระเถอะจ้ะ.. เอานั่งๆลูก"

"ผมแวะมาทำธุระนิดหน่อยครับ​ พอดีทอฝันเขาลืมมือถือ​ไว้ที่รถผมเมื่อคืนน่ะครับ"

"อาต้องขอบคุณ​และขอโทษคุณวินแทนยัยฝันด้วยนะคะ"

พิมวาดเอยขอโทษแทนลูกสาวที่ทำให้อนาวินท์​เสียเวลา

"ไม่เป็นไรครับ"

ชายหนุ่มพูดไปด้วยแอบมองหน้าใครบางคนไปด้วยนี่เธอจะไม่เอยขอบคุณเขาเลยเหรอทั้งเรื่องเมื่อคืนแล้วก็วันนี้

อาหารมื้อนี้คงเป็นอาหารมื้อ​ที่อึดอัด​ที่สุดของทอฝันเพราะเธอเหมือนรู้สึกว่าอนา​วินท์​คอยมองเธออยู่ตลอดนี้เขาต้องการอะไรจากเธอ

"ผมขอตัวก่อนน่ะครับ.. ขอบคุณมากครับสำหรับมื้อ​นี้"

"ขับรถกลับดีๆล่ะตาวิน"

วีระเอยกับหลานชายเพราะรู้ดีว่าหลานเป็นชอบขับรถเร็ว

"ครับงั้นผมกลับแล้วครับสวัสดี​ครับ"

อนา​วินท์​ยกมือไหว้ลาทุกคนก่อนจะเดินออกไป...

"ฝันเดินออกไปส่งพี่เขาหน่อยลูก"

คุณวีระเอยกับลูกเลี้ยงของตน
ทอฝันนั่งทำหน้าไม่ถูกหันไปมองพลอยไพลินที่ส่งสายตาจิกๆหน่อยมาให้เธอ

"คือว่าฝัน.. คือ"

"ไปเถอะลูก"

คุณเพียงเพ็ญ​บอกหลานสาวเพราะ​เธอรู้ทอฝนไม่มีทางปฎิเส​ธ​คำสั่งเธอ

"ยัยฝันไม่ไปเดี๋ยวพลอยเดินไปส่งก็ได้ค่ะ"

" ยัยพลอยไปดูชุดให้แม่หน่อยเดี๋ยวให้ยัยฝันเขาไปนั้นล่ะ"

คุณ​อภัสรา​เอยทักลูกสาวเธอไม่ค่อยชอบให้ลูกสาวตัวเองเป็นแบบนี้เที่ยวตามติดอนา​วินท์​มันดูไม่ดีเธอเป็นผู้ใหญ่​ถึงรู้อะไรควรพูดไม่ควรพูดอาจจะผิดเพราะ​เธอตามใจลูกมากเกินไปหรือเปล่าพลอยไพลินถึงเป็นแบบนี้

"ค่ะแม่​"

พลอยไพลินเอยออกมาแบบไม่เต็มเสียงนัก..
ทอฝันได้แต่เดินตามชายหนุ่มไปที่รถ.. ทำมั้ยเธอต้องเดินมาส่งเข้าด้วยที่จอดรถก็ไม่ได้ไกลเขาก็เดินมาเองได้ทอฝันทำสีหน้ายุ่งๆเดินก้มหน้ามองเท้าตัวเอง...

แต่อยู่ๆอนา​วินท์​ก็หยุดเดินเพราะเขามีอะไรจะพูดกับเธอแต่เป็นจังหวะเดียวที่ทอฝันเดินเข้ามาใกล้จึงทำให้ทอฝันชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา

"เดินดีๆหน่อย"

ชายหนุ่ม​บอกทอฝันพร้อมกับหันหน้า​มาดุเธอ

"ฝันส่งแค่นี้นะคะ"

อาจจะเป็นเพราะความเขินอาย​จึงทำให้เธอไม่กล้าสบตาเขา

"เดี๋ยว.."
อนา​วินท์​บอกทอฝันพร้อมกับรีบคว้ามือของเธอเอาไว้

"มีอะไรค่ะ"

ทอฝันหยุดรอดูว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอแต่ทำมั้ยถึงรู้สึกร้อนๆแล้วใจเต้นแรงผิดปกตินี้เขาจับมือเธอทอฝันมองดูมือที่ถูกจับไว้
อนา​วินท์​รีบเอามือออกจากมือทอฝันเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะจับมือเธอเขาจึงรีบแก้ตัว

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ..นี้เธอลืมอะไรหรือเปล่า"

ทอฟันทำหน้าไม่เข้าใจ​เขาหมายถึงอะไรมือถือ​เธอก็ได้คืนแล้วเท่าที่จำได้เธอก็ไม่ได้ทำอะไรหาย

"ก็เธอ..."

อนา​วินท์​ยังพูดไม่จบก็มีเสียงมือถือ​ของทอฝันดังขึ้นทำให้เขายังไม่ได้บอกสิ่งที่ทอฝันลืม..

"ค่ะพี่กล้า"

พี่กล้าอีกแล้วเหรอเด็กนี้​เรียนก็ยังไม่จบทำตัวแบบนี้ได้ยังงั้ยกัน.. อนา​วินท์​ไม่รอคุยกับทอฝันเขารีบเดินไปที่รถแล้วข​ั​บออกไป
ทอฝันมองตามรถอนา​วินท์​ไปแบบไม่เข้าใจเขาจะพูดอะไรก็ไม่พูด

"น้องฝันฟังอยู่มั้ยครับ"

"ค่ะพี่กล้า.. อืมได้ซิค่ะ"

กล้า.พี่ชายลูกแก้วมักจะใจดีกับเธอแบบนี้เสมอพี่กล้าเรียนอยู่มหาวิทยาลัย​เดี๋ยวกับเธอและลูกแก้วแต่คนละคณะ​กันพี่กล้า​เรียนวิศวะส่วนเธอกับลูกแก้วเรียนสถาปัต​จึงทำให้เธอต้องให้พี่กล้าช่วยบ้าง​ในบางเรื่องปีนี้พี่กล้าก็เรียนปีสุดท้ายแล้ว..

พี่กล้าโทรมาช่วนเธอไปเที่ยวกับที่บ้านพรุ่งนี้... ทอฝันเข้าออกบ้านลูกแก้วบ่อยตั้งแต่เริ่มเข้ามหาลัยจึงสนิทกับที่บ้านนั้นเป็นอย่างดี

"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้​พี่ไปรับน่ะ.. ยัยแก้วก็เอาแต่นอนพี่ให้โทรหาฝันก็ว่าฝันไม่​รับ"

"พอดีฝันลืมมือ​ถือไว้กับคุณอนา​วินท์​หลายชายลุงวีระนะคะ"

"แบบนี่นี้เอง"

กล้าพูดขึ้นแบบโล่งใจเพราะใครๆก็ดูออกว่าเขาคิดกับทอฝันแบบไหนเขาไม่อยากให้หญิงสาวมีคนอื่นก่อนที่เขาจะสารภาพ​กับทอฝันเพราะเขาคิดว่าก่อนที่เข้าจะเรียนจบเขาจะขอทอฝันเป็นแฟน..
พอคุยกับกล้าเสร็จ​ทอฝันก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่อไปบอกแม่และขออนุญาต​ไปเที่ยวกับที่บ้านลูกแก้ว

ด้านอนาวินท์​ขับรถมาถึงบ้านก็รีบเดินขึ้น​บันได​เพื่อเข้าหัองทำมั้ยเขารู้สึกหงุดหงิด​แบบนี้น่ะ

"วิน.. ตาวิน"

เสียงคุณภาวิณี​เรียกลูกชายจากด้านล่าง
อนา​วินท์​หยุดเดินแล้วเปลี่ยนจากเดินขึ้นเป็นเดินลงมาหามารดา

"ครับแม่.."

"ไปไหนมาน่ะเราแม่โทรไปก็ไม่รับ"

อนา​วินท์​พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาบอกมารดาว่าจะมาทานข้าวเย็นด้วยแล้วเขาก็ไม่ได้โทรบอกมือถือ​เข้าก็อยู่ในรถเป็นเพราะทอฝันที่ทำให้เขาลืมทุกอย่างไปเลย

"ไปบ้านลุงวีระมาครับ.. ขอโทษน่ะ​ครับแม่ผมลืมไปเลย"

"ไปทำอะไรน่ะเรา... แล้วเค้กที่แม่ฝากซื้อล่ะ"

" อยู่บนรถครับ.. เดี๋ยวผมเดินไปเอามาให้น่ะครับ"

"แล้วกินข้่าวมายังตาวิน"

"เรียบร้อยแล้วครับ"

พูดเสร็จอนาวินท์​รีบเดินไปเอาเค้กที่อยู่ในรถถือไปให้มารดาที่อยู่ในห้องนั่งเล่นเห็นน้องชายเขากำลังนั่งดูทีวีอยู่..

"ไปกินข้าวกับสาวๆที่ไหนมาพี่วินไม่ยอมมากินข้าวบ้าน"

" สาวๆที่ไหนของนาย.. ฉันไปทำธุระมา"

" อ้าวผมก็นึกว่ามีนัดกับสาวๆ"

ภาวุธเอยแซวพี่ชายเพราะเขารู้ดีพี่ชายไม่ค่อยสนใจเรื่องสาวๆที่ไหนถึงจะมีข่าวกับสาวๆตลอดเพราะเป็นผู้ชายก็ต้องมีคนเข้ามาหาแถมยังดูดีขนาดนี้แต่ติดนิดเดียวพี่ชายเขาเย็นชาเกินไปคิดแค่นั้นรอยยิ้มเล็กก็อยู่บนใบหน้าของภาวุธ

" พรุ่งนี้วินไปไหนมั้ยลูก​"

ผู้เป็นแม่เอยถามลูกชายที่แสนจะยุ่งตลอดเวลาไม่ค่อยมีเวลาไปไหนมีแต่เวลางานๆแล้วก็งาน

"น่าจะไม่ครับ​ ว่าจะอยู่บ้านสักวัน"

"ดีเลยพรุ่งนี้แม่จะพาตาวุธไปบ้านลุงวีระเขาหน่อยกลับมาก็ยังไม่ได้ไปไหว้คุณ​ย่าเลย"

"ครับ.."

"แล้วเราต้องไปด้วยน่ะ..."

คุณภาวิณี​เอยขึ้นแล้วมองหน้าลูกชายว่าจะตอบว่างั้ย

"ได้ครับ"

อนา​วินท์​ไม่มีปัญหา​อยู่แล้วใจเขาก็อยากไปปรึกษา​ลุงวีระเกี่ยวกับ​เรื่องที่บริษัท​ด้วย

"แม่จะพาตาวุธไปรู้จักกับหนูทอฝันด้วย"

อนา​วินท์​ได้ยินที่แม่พูดก็คิดว่าทำมั้ยต้องพาภาวุธ​ไปรู้จักกับทอฝัน

" ใครกันครับแม่"

ภาวุธ​ถามแม่ด้วยความสงสัย​ใครกันทอฝันชื่อ​น่ารักดีน่ะ

"ลูกของภรรยา​ใหม่ลุงวีระน่ะตาวุธ"

ภาวุธพยักหน้าเป็นการรับรู้..

"ชื่อน่ารักดีน่ะครับ.."

"ตัวจริงก็น่ารัก..มาๆแม่ให้ดูรูป"

คุณภาวิณี​หยิบมือถือ​มาเปิดให้ลูกชายคนเล็กดู


"เดี๋ยวผมขึ้นไปบนห้องก่อนน่ะ​ครับ"

อนา​วินท์​บอกแค่นั้นก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นไปเพื่อขึ้นไปบนห้องทำมั้ยทุกคนถึงชื่นชม​ทอฝันกันนักหนา.

คุณภาวิณี​ได้แต่มองตามลูกชายคนโตไป

" น่ารักน่ะครับแม่.. จีบได้มั้ยครับ"

" อย่ามาเล่นๆคนนี้ลูกสาวแม่"

"เปลี่ยนจากลูกสาวมาเป็นว่าที่ลูกสะใภ้​ได้มั้ยครับ"

ภาวุธ​ทำเสียงออดอ้อน​ให้แม่อย่างสุดๆคุณภาวิณี​ได้แต่ยิ้มออกมากับความขี้เล่น​ของลูกชายคนเล็กแต่จริงๆแล้วคุณภาวิณี​ก็คิดไว้แล้วล่ะว่าอยากให้ทอฝันมาอยู่บ้านเดี๋ยวกันบ้านคงไม่เงียบเหงาเพราะทอฝันเป็นเด็กนิสัยดีใครอยู่ใกล้ก็มีแต่ความสุข...







✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

3 ความคิดเห็น