แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 3 : กวนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่งหลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️


แสงแดด​ส่องมากระทบกระจก.. ร่างน้อยที่นอนอยู่บนเตียงรีบเอาผ้าห่มคลุมหน้าตัวเองเพื่อหนีแสงแดดที่ส่องเข้ามา​ เช้าวันเสาร์​อากาศจะดีแบบนี้เพราะไม่ต้องรีบตื่นเช้าไปมหาลัยวันนี้เธอขอตื่นสายๆสักวันเพราะกว่าจะได้นอนก็เกือบ​จะตี2แล้ว..ทำงานส่งอาจารย์​นิดหน่อยแต่สิ่งที่ทำให้เธอนอนดึกก็คงเป็นเพราะใบหน้าของใครบางคนที่มาหลอกหลอน​เธอแค่เพียงหลับตายังมาตามกวนใจเธออีก..


ก๊อก... ก๊อก..ๆ!

"ยัยฝัน.ตื่นยังลูก.."

เสียงผู้เป็นแม่ดังเข้ามาภายในห้องทำให้คนที่นอนหลับสบายต้องลืนตาขึ้นมาด้วยอาการหนักตาไม่อยากจะลืนตาอยากจะบอกแม่ว่าขออีกสัก​ 10นาทีได้มั้ย..แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น​จากเตียง​ประตูก็ถูกเปิดออกมา..

"ตื่นได้แล้วค่ะคุณฝัน"

"อ้าวพี่ช่อเองเหรอค่ะ"

ทอฝันลืนตาขึ้นมาเจอสาวใช้ของที่บ้านกำลังยืนทำหน้าตาดุๆ

"ตื่นแล้วค่ะ"

"ทำมั้ยตื่นสายค่ะวันนี้... มีคนรออยู่ข้างล่างค่ะ"

"ใครกันค่ะ"

"พี่ช่อไม่บอกค่ะ.. คุณฝันรีบไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะคนอื่นๆรอทานข้าวอยู่นะคะ"

"ตายแล้วว"

" ยังไม่ตายค่ะ"

ทอฝันรีบลุกขึ้นจากเตียงรีบวิ่งเข้าห้องน้ำนี้เธอปล่อยให้ผู้ใหญ่รอทานข้าวเหรอเนี้ยโดนแม่บ่นอีกตามเคย.. เธอลืมไปเลยวันเสาร์​ถือเป็นวันครอบครัว​ของที่นี้ทุกคนต้องทานข้าวด้วยกันเพราะ​วันธรรมดาทุกคนจะมีภาระ​หน้าที่ของตัวเองต้องออกไปแต่เช้า.. บ้านหลังนี้นอกจากเธอกับแม่.ลุงวีระแล้วก็ยังมีคุณเพียงเพ็ญ.. คุณแม่ของคุณลุงแล้วก็คุณอาภัสรา​น้องสาวของคุณลุงและคนสุดท้ายคนที่เธอไม่อยากจะเจอเท่าไร.พี่พลอยไพลิน ลูกสาวของคุณอาภัสรา...ทอฝันเดินลงมาข้างล่างแล้วรีบเดินไปห้องอาหาร..

"ทำมั้ยวันนี้ลงมาช้าล่ะเราน่ะ"

"พอดีฝันนอนดึกเลยตื่นสายนะคะ.. ฝันต้องขอโทษทุกคนที่ให้รอนะคะ"

ประมุข​ของบ้านอย่างคุณย่าเพียงเพ็ญ​เป็นคนเอยถามหลานสาวเลี้ยงด้วยความเอ็ดดูในคำตอบที่ตรงไปมาของเด็กน้องข้างหน้าท่าน..

"รีบนั่งซิ.. ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอแบบนี้มันเสียมารยาท​รู้มั้ย"

"เอาน่ายัยภัส... เอาทอฝันนั่งลงลูกจะได้กินข้าวกัน"

คุณเพียงเพ็ญ​พูดปรามคุณภัสราลูกสาวตัวเองไม่อยากให้เรื่องมันยืดเยื้อ...
คุณภัสร​าถึงดูจะไม่ได้เอ็นดูทอฝันเท่าไรแต่เธอก็ไม่ได้ร้ายมากนักอย่างเมื่อเดือนก่อนคุณภัสรา​ไปเที่ยวต่างประเทศก็ยังมีของมาฝากทอฝันมันเลยทำให้เธอไม่ได้กล้วคุณภัสรา​เท่าไรแต่คนที่เธอรู้สึกไม่อยากอยู่ใกล้ก็คงเป็นคนที่นั่งมองหน้าเธออยู่ตอนนี้

"เมื่อวานใครมาส่งเธอ.. เหมือนรถพี่วิน"

"ค่ะคุณอนา​วินท์"

"แล้วเธอมากับพี่วินได้งั้ย"

"พอดีเจอกัน.. คุณอนา​วินท์​เลยมาส่ง"

พลอยไพลิน.. ลูกสาวคุณภัสราเอยถามทอฝันเหมือนจับผิดอะไรขนาดนั้นทอฝันเองก็ไม่รู้จะตอบยังงัยถามเหมือนเธอทำผิดอะไรอาจจะเป็นเพราะใครๆก็คงรู้ว่าพลอยไพลินชอบ
อนา​วินท์​มากกว่าพี่ชายคนหนึ่งหรือเปล่าอันนี้ทอฝันรู้ดีเพราะเวลาอนา​วินท์​มาที่บ้านพลอยไพลินจะเป็นคนคอยวิ่งเข้าหาชายหนุ่ม​ตลอด... สองคนนี้ดูสนิทสนมกันดีเพราะทั้งสองครอบครัวรู้จักกันมานาน...

"ฝันกินข้าวเสร็จแล้วไปอ่านหนังสือให้ย่าฟังหน่อยน่ะลูก"

คุณเพียงเพ็ญ​ตัดบท​ก่อนที่อาหารจะไม่อร่อย.. ทำมั้ยเธอจะไม่รู้ว่าหลานสาวคนโตเธอคิดอะไรอยู่...

"ค่ะคุณย่า"

ทุกคนในบ้านต่างเกรงใจ​คุณเพียงเพ็ญเพราะเธอเป็นประมุข​ของบ้านและมีอำนาจที่สุดในบ้านพอคุณเพียงเพ็ญ​พูดแค่นั้นทุกคนก็ทานข้าวเสร็จก็แยกย้าย​กันไป..

" พี่ช่อไหนใครมาหาฝันค่ะ"

ทอฝันเอยถามสาวใช้เมื่อช่วยเก็บจานมาในครัวเพราะแม่เธอสอนเสมอว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย...

"คุณฝันไปหาคุณทานเถอะค่ะเดี๋ยว​ช่อทำเอง"

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย"

"ช่อโกหกค่ะ... ก็คุณฝันไม่ยอมตื่น"

"พี่ช่อ...ฝันไม่คุยด้วยแล้ว"

สาวใช้ยิ้มให้กับความน่ารักของทอฝันใครๆอยู่กับเธอก็ต้องยิ้มเพราะเป็นเด็กที่มีสัมมาคารวะ​ไม่ถือตน.. ผิดกับหลานสาวคุณท่านอีกคน..





✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

3 ความคิดเห็น