แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 23 : แสดงออก​(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 ก.ย. 62

แต่งหลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️


เลขาคนสนิทกับรองเลขาอย่างณลงกรและชมพู​ต่างมองหน้ากันเมื่อเจ้านายกลับมาพร้อมใครบางคน... แต่ที่แปลกมากกว่านั้นคือหน้าตาของอนาวินท์​ที่ดูเหมือนคนอารมณ์​ไม่ค่อยดีถึงปกติแล้วอนาวินท์​จะหน้านิ่ง​เฉยชา​ขนาดไหนก็ไม่เท่ากับวันนี้ณลงกรมองแล้วแอบคิด​ ใครกันนะทำให้เจ้านายของเขาแสดงอารมณ์​ทางสีหน้าได้มากขนาดนี้หรือจะเป็นเพราะคนที่ถูกจับจูงมาด้วยในตอนนี้แต่ผิดกับอีกคนที่โดนบังคับมาด้วยกลับยิ้มแย้ม​ให้กลับณลงกรและผู้ช่วยเลขขาอย่างชมพู

"กรมีงานอะไรด่วนเอาเข้าไปเลยนะ"

"ครับ"

สั่งงานแค่นั้นก็รีบเดินเข้าไปในห้องโดยที่ไม่ลืมจูงมือทอฝันเข้าไปด้วย​ ทอฝันได้แต่เดินตามแรงจูงเข้าไปภายในห้องทอฝันมองห้องทำงานของอนาวินท์​ที่ดูกว้างขวาง​แต่ดูไม่สดชื่นเอาเสียเลยคงเป็นเพราะห้องทำงานด้วยหรือเปล่าแต่ถึงมันจะดูไม่สดชื่นเหมือนความชอบของทอฝันแต่มันกลับดูดีสมฐานะ​ของท่านประธาน​ของ​บริษัท

"นั่งรอนี้ล่ะ"

อนา​วินท์​เอยกับทอฝันเป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกมาจากห้างเธอพูดกับเขาแต่เขากลับไม่ยอมพูดด้วยแถมยังตั้งหน้าตั้งตาขับรถจนคนที่นั่งมาด้วยอย่างทอฝันเกรงไปหมด

"ถ้าคุณวินมีงานฝันกลับเองได้นะคะ"

อนา​วินท์​ที่เดินไปนั่งที่โต๊ะ​ทำงานหันมามองหน้าทอฝันแต่กลับไม่พูดอะไรออกมาสักพัก​เลขาคนสนิท​ก็เดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ

"เอกสารพวกนี้รอเซ็น​อนุมัติ​วันนี้ครับ"

"แล้วมีงานอื่นอีกมั้ย"

"ไม่มีแล้วครับ​ งั้นผมขอตัวนะครับ​"

" กร​"

" ครับคุณวิน"

" สั่งอาหารขึ้มมาให้หน่อย"

"คุณวินอยากทานอะไรครับ"

"ของฉันอะไรก็ได้ส่วนอีกที่​ นายถามคนที่นั่งอยู่​ตรงนั้นเลย"

อนา​วินท์​บอกเลขาแล้วเงยหน้าจากกองเอกสาร​แล้วหันไปทางที่ทอฝันนั่งอยู่

"ครับ"

ณลงกรได้เดินเข้าไปหาทอฝันที่อยู่ที่โต๊ะ​โซฟา​กลางห้องทำงานที่ไว้สำหรับรับแขก

" คุณฝันอยากทานอะไรดีครับ"

" คุณกรไปสั่งที่ไหนค่ะ"

" ด้านล่างจะมีร้านอาหารอยู่ครับ"

" งั้นฝันไปทานเองดีกว่าค่ะ"

"ไม่ต้อง .! กรนายไปได้แล้วจะซื้ออะไรก็ซื้อมา2ที่"

อนา​วินท์​พูดกับเลขาเสร็จ​ก็ก้มหน้าทำงานต่อ​ไป​ ทอฝันได้แต่นั่งทำหน้าบูด​บึงใส่คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ​ทำงานเมื่อณลงกรเดินออกไปแล้ว

" เผด็จการ​"

ส่วนคนที่ถูกว่าเผด็จการ​กลับตั้งหน้าตั้งตา​ทำงานที่อยู่บนโต๊ะ​
ทอฝันนั่งทำหน้าตาเบื่อๆเธอไมรู้จะทำอะไรแลัวหยิบมือถือ​ขึ้นมาดูข้อความที่เข้ามา
... พี่กล้า...

'ฝันถึงบ้านหรือยัง'​

.. ลูกแก้ว...

'ฝันเป็นงั้ยบ้างโอเคป่ะ'​

ทอฝันอ่านข้อความ​ทั้งของกล้าแล้วก็ลูกแก้วที่ส่งมาให้

... พี่กล้า...

'ยังคะอยู่​ที่บริษัท​คุณวิน'​

... ลูกแก้ว...

'โอเคจ้ะ'​

ทอฝันตอบข้อความ​ได้แค่นั้นเสียงประตู​ที่ถูกเคาะแล้วพร้อมกับร่างหญิงสาวที่เป็นผู้ช่วยเลขาอย่างชมพู​ถือถาดอาหารเข้ามาเดินตรงไปใกล้หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดออกไปแล้วจะมีระเบียงสำหรับนั่งพักผ่อน​ชมพูวางถาดลงที่ชุดเก้าอี้​สำหรับไว้นั่งทานอาหารเตรียม​พร้อมสำหรับทานข้าว​ เสร็จแล้วเดินเข้ามาเพื่อรายงานผู้​เป็นเจ้านาย

"คุณ​วินค่ะชมจัดโต๊ะ​เรียบร้อยแล้วค่ะ​ รับอะไรเพิ่มเรียกได้เลยนะคะ"

พูดเสร็จก็เดินออกไปแต่ไม่ลืมที่จะส่งยิ้ม​ให้คนที่นั่งอยู่ที่โซฟา​ไม่ได้

"ทอฝันไปกินข้าว"

อนา​วินท์​เงยหน้าจากเอกสารแล้วพูดกับคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา​เล่นมือถือ​

"ทอฝัน"

อนา​วินท์​เรียกคนตัวเล็กครั้งที่สองเพราะเห็นหญิง​สาวไม่ยอมลุกขึ้นไปทานข้าวเขาได้แต่ปิดเอกสารลงแล้วเดินไปหาคนที่นั่งไม่ยอมสนใจคำพูดของเขา

"ทำอะไรไปกินข้าวได้แล้ว"

" ฝันยังไม่หิว"

"ลุกอย่าให้พูดซ้ำ"

อนา​วินท์​ทำหน้าตาจริงจังให้กับคนที่นั่งอยู่ไม่ยอมลูก... แทนที่คนตัวเล็กจะกล้วกลับนั่งเฉย​ไม่ยอมลุกตามคำสั่ง​ของคนตัวโตที่ยืนหน้าจะเป็นยักษ์​

"ทำอะไรค่ะ.."

อนา​วินท์​ดึงมือถือ​จากมือทอฝันออกไปว่างไว้ที่โต๊ะ​แล้วอุ้มร่างคนตัวเล็กขึ้นจนทำให้คนที่อยู่​ในอ้อมแขนรีบเอามือเล็กคล้องคอคนตัวโต

"ปล่อยฝันลงนะคะ"

"ถ้าไม่อยากตกลงไปก็อยู่นิ่งๆ"

อนา​วินท์​เดินก้าวยาวๆไปโต๊ะ​ที่มีอาหรเตียง​ไว้วางทอฝันลงที่ก้าวอี้​แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้​ตรงข้ามหญิง​สาว

พร้อมกับฝช้สายตาจ้องมายังคนนั่งจ้องมาที่เขาเหมือนโกรธ​แต่อนาวินท์​กลับเป็นฝ่ายที่หลบสายตาคนตัวเล็กก่อนเสียเองทำมั้ยเขาถึงรู้สึกวูบวาบ​แปลกๆแบบนี้

" ฝันไม่ค่อยหิว"

"รีบกิน​ หรือจะให้ต้องป้อน​"

ชายหนุ่มพูดเสร็จก็รีบจัดการอาหารตรงหน้าเพราะเขามีงานต้องทำให้เสร็จไม่อยากมานั่งค่อยเถียงกับคนตัวเล็กที่ดูเหมือนเอาแต่ใจอย่างทอฝัน

ส่วนทอฝันเมื่อได้ยินแค่นั้นก็รีบตักข้าวที่อยู่ตรงหน้าโดยเร็วแต่ก็แอบมองคนตรงหน้าเป็นพักๆแต่คนที่โดนแอบมองกลับก้มหน้าก้มตา​กินข้าวตรงหน้า

อยู่ๆทอฝันต้องเกือบสำลักข้าวออกมาเพราะตอนที่เธอมองอนาวินท์​อยู่นั้นชายหนุ่มกลับเงยหน้าขึ้นมาเสียจนทำให้เธอเกือบ​ลืมหานใจกล้วเขาจะรู้​ว่าเธอมองเขาอยู่​

"แค่ก.. แค่ก.."

"เป็นอะไร"

ปากถามแต่มือกลับหยิบแก้วน้ำยืนให้คนตรงหน้า

"เปล่าค่ะ"

ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงที่โต๊ะ​ทำงานเพราะกล้วว่าตัวเองจะหลุดยิ้มออกมาให้กับการกระทำ​ของคนตัวเล็ก

เมื่อทอฝันกำลังจะจัดการเก็บจานที่วางอยู่บนโต๊ะ​เสียงของคนที่นั่งอยู่โต๊ะ​ทำงานกลับเอยขึ้นขัดเสียก่อน

"เอาไว้นั้นล่ะเดี๋ยวชมพู​เข้ามาเก็บเอง"

" แต่ว่า"

ทอฝันไม่อยากพูดอะไรต่อเพราะเห็นสายตาของคนตัวโตแล้วเธอก็ยอมแพ้ได้แต่เดินกลับไปนั่งที่เดิมได้สักพักเหมือนรู้สึก​ง่วงนอน​ขึ้นบอกกับตัวเองขอพักสายตาก่อนก็แล้วกันหวังเพียง​แต่ว่าเจ้าของห้องคงไม่ว่าอะไรเธอ

ส่วนคนที่ตั้งหน้าตั้งตา​ทำงานก็ทำเพลินจนลืมดูเวลาและลืมดูคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาจนเงยหน้ามองอีกครั้งเห็นว่าคนตัวเล็กหลับไปเสียแล้ว
ได้แต่แอบยิ้มให้กับลูกแมวของเขาไม่ว่าจะสถานการณ์​ไหนเธอก็หลับได้..
ชายหนุ่ม​ได้แต่ลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปหาคนที่นอนหลับอยู่พร้อมกับถอดเสื้อสูทด้านนอกออกแล้วคลุมที่ขาให้ทอฝันเพราะเห็นคนตัวเล็กใส่ชุดแล้วเขาไม่ค่อยชอบเท่าไรถึงแม้จะใส่แบบสมวัยของเธอก็ตามชุดเดสกระโปรง​คลุมเข่าสีสันหวานสดใสแต่พอนั่งแล้วมันทำให้ดูสั้นเกินไป...

อนา​วินท์​ก้มลงไปหาคนที่นอนหลับอยู่แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็มีเสียงใครบางคนเปิดประตู​เข้ามาเสีนก่อน

"อุ๊ย.. ขอโทษ​ครับ"

ณลงกรเปิดประตู​เข้ามาเจอพอดี

"เข้ามารู้จักเคาะประตู​บ้างนะ"

"เคาะแล้วนะครับแต่เห็นเงียบผมก็เลยเปิดเขามา"

อนา​วินท์​ได้แต่ทำหน้าไม่ถูกแต่แค่แวบเดียว​ก็เปลี่ยนเป็นเก๊กท่าเรียบเฉยเหมือนกับไม่มีอะไร จนเลขาคนสนิทที่อยู่ด้วยกันมานานอดที่จะแอบขำเจ้านาย​ไม่ได้.. นี้ความรักมันทำให้เจ้านายเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ

"ยิ้มอะไร"

" เปล่าครับวันนี้ผมอารมณ์​ดี"

" แต่ฉันอารมณ์​เริ่มไม่ดีมีอะไรว่ามา"

"ผมเข้ามาเอาเอกสาร​ครับ"

"ไปเอาแล้วก็รีบออกไปได้แล้ว"

"ครับ"

ส่งยิ้มให้เจ้านายแล้วรีบเดินไปหยิบเอกสารเพราะถ้าอยู่นานเดี๋ยวจะกวนอารมณ์​เจ้านายไปมากกว่านี้




✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

3 ความคิดเห็น