แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 2 : แค่คนรู้จัก​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่งหลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️


อนา​วินท์​มองผู้หญิงตรงหน้าเขาแบบหงุดหงิด.. ไม่เข้าใจว่าทำมั้ยแต่มันก็ถูกแล้วใช่มัยที่เธอพูดมาแบบนั้น


"ขึ้นรถ.. เดี๋ยวจะไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ.. ฝันไม่รบกวน​คุณ​อนา​วินท์​ดีกว่าค่ะ"

"... ฝันไปเถอะพี่กล้าใกล้ถึงแล้ว"

วันนี้เกิดใจดีอะไรขึ้นมาถึงจะไปส่งเธอสงสัยฝนจะตกแน่ๆคนอย่างอนาวินท์​จะให้เธอนั่งรถไปด้วยเห็นปกติแล้วเวลาเขาเข้าไปที่บ้านคุณลุงวีระตอนเช้าคุณลุงมักจะขอให้เธอติดรถไปกับเขาด้วยเขายังไม่อยากให้เธอไปกับเขาเลยเธอเองที่ต้องเป็นคนเอยปากว่าจะไปเอง

"งั้นเราไปก่อนน่ะแก้วไว้เจอกันวันจันทร์​น่ะ"

"จ้ะเดี๋ยวเราโทรหาน่ะ"

เธอเดินตามเขามาที่รถแล้วก็หยุดชั่งใจว่าเขาจะให้เธอนั่งตรงไหน

"ยืนทำอะไร.. ขึ้นรถซิหรือจะรอให้ไปเปิดประตูให้ด้วยมั้ย"

ทอฝันตกใจกับเสียงเขานี้เขาจะพูดดีๆกับเธอไม่ได้เลยรึงั้ยกัน
ทอฝันตัดสินใจเปิดประตูด้านหลังเพื่อที่จะเข้าไปนั่ง

"มานั่งหน้า... ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ"

ชายหนุ่ม​หงุดหงิด​กับหญิงสาว​จริงๆ.. เธอเห็นเขาเป็นคนขับรถหรือ​งั้ยกัน..

เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปได้สักพักชายหนุ่มจึงเอยขึ้นมา

" ที่ฉันไปส่งเธอ.. ไม่ต้องคิดว่าฉันเป็นห่วงเธอน่ะเพราะ​ฉันกล้วคุณ​ลุงจะว่าฉันไม่ดูแลลูกสาวสุดที่รักของเขา"

" ค่ะ"

เมื่อทอฝันเอยจบก็ไม่มีเสียงสนทนาจากทั้งสองคนจนรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน

"ถึงแล้ว... ลงไปได้แล้วทอฝัน"

ชายหนุ่มเอยขึ้นเมื่อไม่มีท่าทีทอฝันจะเปิดประตูรถเขาจึงหันหน้าไปดูเธอ.. นี้เธอหลับง่ายขนาดนี้เลยรึงั้ยชายหนุ่มได้แต่ยืนหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะดูว่าเธอแกล้งหลับหรือ​เปล่า.. ยิ่งยืนหน้าเข้าไปก็ได้กลิ่นหอม​อ่อนๆจะว่าน้ำหอมก็ไม่ใช่แต่มันหอมน่าหลงไหล..

นี้เขาคิดอะไรของเขาอนา​วินท์​แอบคิดกับตัวเองก่อนที่เขาจะกลับไปนั่งท่าเดิม

ทอฝันก็ลืนตาขึ้นมาพอดีสาวน้อยตกใจเมื่อเห็นเขาเอาหน้าเขามาใกล้ๆเธอนี้เขาจะทำอะไร...
อนา​วินท์​เมื่อเห็นเธอตื่นก็รีบกลับไปนั่งท่าเดิมทำหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรแต่ในใจเขามันเต้นแรงแปลกๆ

ทอฝันเองก็ทำอะไรไม่ถูก...ได้แต่รีบเปิดประตูรถออกไปแล้วไปยืนอยู่ไม่รู้จะต้องเอยขอบคุณเขาแบบไหนดีเพราะว่า​ยังรู้สึกทำตัวไม่ถูก
ยังไม่ทันที่ทอฝันจะได้พูดอะไรอนาวินท์​ก็ขับรถออกไปแล้ว..

อนา​วินท์​ขับรถออกมาก็หงุดหงิด​กับสาวน้อยอย่างทอฝันแปลกๆ..ไม่รู้เป็นเพราะไม่มีคำขอบคุณจากปากที่เขาอุตส่าห์​มาส่งหรือหงุดหงิด​กับท่าทีตกใจเหมือนกล้วเขาขนาดนั้นคนอย่างเขาผู้หญิงคนไหนก็อยากวิ่งเข้าหา..
แต่กับเธอคนนี้ดูเหมือนไม่ค่อยชอบหน้าเขาเท่าไร... แต่เขาก็ไม่ได้ชอบเธอด้วยมั้ยใช่หรอท่าทางหยิ่งยโส​นั้น.. ปีกกล้าขาแข็ง.. ต่อปากต่อคำกับเขาที่อายุเยอะกว่าเป็นสิบปีใครเขาจะชอบ

ชายหนุ่มขับรถเข้ามาจอดที่โรงจอดรถแล้วรีบเดินเขาบ้านตอนนี้คนอื่นๆคงนอนหลับกันหมดแล้วเพราะเขาเข้ามาภายในบ้านก็เงียบมาก..
อนา​วินท์​ก้มมองดูนาฬิกา​เรื่องหรูของตัวเอง
นี้มันจะ​5ทุ่มแล้วเขาคงต้องรีบขึ้นไปเตรียม​เอกสารที่จะต้องประชุมพรุ่งนี้เช้า​ อนา​วินท์​เป็นคนรอบขอบและเจ้าระเบียบ​พนักงานทุกคนรู้ดีเรื่องนี้โดยเฉพาะ​เลขาของเขาเพราะว่า​พรุ่งนี้เขามีประชุมใหญ่กับผู้ถือหุ้น​หลายคน..กว่าเขาจะเป็นที่ยอมรับให้เป็นประธานบริษัท​ได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเพราะทุกคนเห็นเขาอายุ​ยัง​น้อย..

ถ้าพ่อเขาไม่เสียในตอนที่เขายังคงอยู่ที่ต่างประเทศ...
กว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้เขาใช้เวลาหลายปีกว่าจะเป็นที่ยอมรับของทุกคน...แต่คนที่คอยช่วยเขาจนเขาประสบความสำเร็จ​อย่างทุกวันนี้ได้
มีแต่ลุงวีระเขาจึงเครพและนับถือเป็นผู้มีพระคุณ​กับเขาคนหนึ่งนอกจากแม่และพ่อ..
ลุงวีระเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อมานานคอยช่วยเหลือครอบครัวเรามาตลอด..ลุงใช้ชีวิตคนเดียวเพราะ​ภรรยา​ท่านเสียไปนานแล้วแต่ก็มีสาวน้อยสาวใหญ่เข้ามาหาท่านแต่ที่เข้ามามีแต่หวังทุกอย่างกับท่านทุกคน..

แต่ในวันที่ลุงวีระเดินเข้ามาบอกว่าจะแต่งงานเขาไม่เคยคิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนไม่หวังสมบัติ​ของท่าน​ เขาเลยทำตัวไม่เป็นมิตรกับทอฝันแล้วก็แม่ของเธอผิดกับแม่ของเขาดูเอ็นดู​ทอฝันเป็นพิเศษ​อาจเพราะแม่อยากมีลูกสาวด้วยหรือเปล่า..

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะ​ประตูทำให้อนาวินท์​หยุดคิดเรื่องต่างๆแล้วหันไปมองประตูใครกันมาเคาะประตู​ตอนนี้

"ไม่ได้ล็อกครับ"

ประตู​ห้องทำงานถูกเปิดออกแล้วร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเขามาผมยาวๆถูกรวบไว้ข้างหลังหนวดเครา​เต็มใบหน้า..

อนา​วินท์​ถึงกลับตกใจ.. รีบลุกขึ้นหยิบปืนขึ้นมาจากใต้โต๊ะ

"เฮ้ย.. พี่ผมเอง.. พี่ผมวุธงั้ย.. ภาวุธน้องพี่งั้ย"

"แล้วฉันจะเชื่อแก่ได้งั้ย.."

ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเพราะเสียงของภาวุธ​ดังออกไปข้างนอกทำให้​ คุณภาวิณี.. ตกใจจนต้องรีบเข้ามาดู

"ตาวินทำอะไร​เอาปืนออกมาทำมั้ย.. นี้ตาวุธลูก"

"แม่อย่าบอกนะว่านี้นายวุธจริงๆ​.."

อนา​วินท์​มองผู้ชายตรงหน้าเขานี้มันน้องเขาจริงๆใช่มั้ยทำมั้ยไม่เจอแค่4ปีมันเป็นแบบนี้ได้งั้ยน่าตาที่ดูหล่อเหลา​ออกไปทางตี๋ๆเพราะได้มาจากแม่หายไปไหนหมดเห็นแต่ใบหน้ายังกะโจรสลัด..
เขารีบเอาปืนเก็บลงที่เดิมแล้วเดินเข้าไปกอดน้องชายที่ไม่ได้เจอกันมานาน

"พี่วินคิดเอาจริงใช่มั้ยเนี้ย"

"ถ้าฉันเอาจริงเอาจัง.. แก่ลงไปนอนที่พื้นล่ะ"

"แม่ครับดูพี่วินดิครับ"

"พอเลยเล่นอะไรกัน... กับเราตาวุธแม่ยังไม่ชำระความไม่เสร็จเลยน่ะ"

"งั้น​ผมไปนอนก่อนน่ะง่วงนอน​จะแย่"

พูดเสร็จ​ภาวุธก็รีบเดินออกไปกล้วมารดา​จะบ่นเรื่องการแต่งตัวของเขาเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ตั้งแต่เขากลับมาถึงบ้าน

"แล้วนายวุธมาตอนๆไหนครับ"

"ตั้งแต่บ่ายๆแล้ว... แล้วเราล่ะวันนี้ทำมั้ยกลับดึกพรุ่งนี้มีประชุมไม่ใช่หรอ"

" พอดีออกไปกับไอ้หมอก้องนะครับ"

"ยังว่าแม่ได้กลิ่นอะไรก็ไม่รู้"

ชายหนุ่มเริ่มดมตามเสื้อของตัวเองกลิ่นอะไรจะว่าเขาก็ไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้นแม่เขานี้จมูก​ดีจริงๆเลย


" รีบไปอาบน้ำนอนได้แล้ว.. แม่ก็จะไปนอนล่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นมาจัดการกับตาวุธซ่ะหน่อย"


อนา​วินท์​ยิ้มให้กับความห่วงใยและเจ้ากี้เจ้าการ​ของคนเป็นแม่ถ้าไม่ได้อย่างที่ต้องการอย่าหวังว่าบ้านจะเงียบบ่นไปสามวันเจ็ดวันแน่ๆ...




✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

3 ความคิดเห็น