แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 14 : แต่งงาน​(สัญญา​หนึ่ง​ปี)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่ง​หลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️

กล้าเดินจูงมือ​ทอฝันออกมานอกร้านเขาไม่รู้หรอกว่าทอฝันรู้สึก​อย่างไรกับภาพตรงหน้าแต่เขาไม่อยากให้ทอฝันรู้สึกอะไรเพราะถ้าทอฝันรู้สึกก็เหมือนกับตัวเขาจะหมดหวังในตัวทอฝันไปเรื่อยๆ

"พี่ขอโทษน่ะ"

กล้ารีบปล่อยมือออกจากมือทอฝัน..

" ไม่เป็นไรค่ะ"

ทอฝันยิ้มให้กล้าอย่างจริงใจเพราะเธอก็ไม่ได้ถือตัวขนาดนั้น

ทอฝันเดินออกมานอกร้านทำมั้ยเธอถึงรู้สึกใจหวิว​ๆแบบนี้น่ะแล้วทำมั้ยเธอต้องสนใจด้วยเขาจะทำอะไรกับใครมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธออยู่แล้ว

"ป่ะเรากลับกันดีกว่าพี่ว่าฝันคงอยากนอนแล้วดูตาซิ"

ทอฝันกำลังจะเปิดประตู​รถแต่มีมือใครบางคนมาจับแขนเธอไว้

"เธอต้องกลับกับฉัน"

"ไม่เป็นไรค่ะฝันกลับกับพี่กล้าดีกว่าค่ะฝันไม่อยากรบกวนเวลาของคุณอนา​วินท์​"

ทอฝันพูดออกไปเหมือนคล้ายกับประชดประชัน​แต่ทอฝันเองก็ไม่รู้ทำมั้ยตัวเองต้องพูดแบบนั้นไปจริงๆแล้วเธอไม่ใช่คนที่จะมาพูดประชดอะไรใส่ใครแบบนี้

"ฝันไปเถอะ"

ลูกแก้วพูดออกไปไม่อยากให้มีปัญหา​เพราะคนที่จะเริ่มปัญหา​คงจะมีแต่พี่ชายเธอที่นั่งอยู่นี้ล่ะ
ทอฝันเดินตามแรงดึงของอนาวินท์​ไปที่รถของเขาทอฝันรีบดึงมือออกจนอนาวินท์​มองหน้าแบบไม่พอใจนี้เธอรังเกียจ​เขาเหรอที่ไอ้พี่กล้าอะไรนั้นให้เขาจับดีนักไม่เห็นทำแบบนี้

" ขึ้นรถซิรออะไรอยู่"

ทอฝันไม่ตอบอะไรได้แต่เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง..
แล้วอนวินท์​ขับรถออกไปจากร้านได้สักพักแล้วเอยกับทอฝันเหมือนเป็นการบอก

"ฉันพึ่งนึกขึ้นได้ว่าแม่ให้พาเธอไปดูชุด"

"เป็นวันพรุ่ง​นี้​ได้มั้ยค่ะวันนี้ฝันเหนื่อนค่ะอยากพักแล้ว"

"อยากพักแล้วทำมั้ยมากินข้าวล่ะทำมั้ยไม่รีบกลับบ้าน"

อนา​วินท์​เริ่มโมโหคนข้างๆ
ทอฝันไม่ตอบอะไรเพราะไม่อยากพูดกับเขามากเดี๋ยวจะหาว่าเธอพูดมากอีกและอีกอยากเธอก็ไม่มีแรงมาเถียงเขาด้วยรู้สึกเหมือนจะไม่สบายเพราะตั้งแต่สอบมาเธอไม่ค่อยได้นอนเลยไหนจะงานไหนจะต้องอ่านหนังสือต้องถามว่าเธอได้นอนกี่ชั่วโมง​มากกว่า

อนา​วินท์​เห็นปฎิกิริยา​ของทอฝันแล้วเริ่มอ่อนลงเพราะเขาเห็นหน้าเธอคงจะเหนื่อยมากหน้าดูไม่ดีเลย

"ถ้าเหนื่อยก็นอนก่อนเดี๋ยว​ถึงแล้วฉันจะบอก"

ไม่มีเสียงตอบรับจากทอฝันเพราะตอนนี้เธออยู่ในหวงนิทราแล้ว

"ทอฝันถึงแล้ว"

เสียงอนาวินท์​ปลุกให้ทอฝันตื่นขึ้น

"ค่ะ"

"ลงไปได้แล้วเดี๋ยวมะนาวจะรอนาน"

ทอฝันรู้สึกว่ามันวูบๆไม่รู้เพราะอะไรแต่ก็ฝืนตัวเองก้่าวเท้าเดินตามอนาวินท์​เข้าไปในร้าน

" วินมาเร็วจังเลยไหนคุณ​แม่บอกจะมาวันหยุดงั้ยจ้ะ"

เสียงมะนาวทักทายอนาวินท์​เสียงสดใสและเป็นกันเองเพราะมะนาวเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย​ของอนาวินท์​ที่อยู่กลุ่ม​เดียวกัน
สมัยเรียนมะนาวยังไม่ออกสาวขนาดนี้อาจจะเป็นเพราะด้วยสังคมเมื่อก่อยยังไม่เปิดรับเท่าไรแต่เป็นเพื่อนกันยังงั้นก็รู้อยู่แล้วว่าเพื่อนเป็นแบบนี้แต่อนาวินท์​ไม่ได้สนใจตรงนั้นที่เขาเข้าใจมะนาวเพราะเพื่อนเป็นคนนิสัยดีน่าคบ

"พอดีวันหยุดไม่ค่อยว่าง"

"น้องทอฝันวันนี้ทำมั้ยหน้าซีดจังเลยค่ะ"

มะนาวเอยทักทอฝันเมื่อเห็นคนตรงหน้าดูเหมือนไม่สบาย

"พอดีฝันพึ่งสอบเสร็จแล้วเพลียๆนิดหน่อยค่ะ"

"ไหวมั้ยจ้ะเนี้ยะ"

"ไหวค่ะ"

"งั้นตามพี่มาเลยจ้า.. วินรอนี้นะเดี๋ยวให้พนักงานมาตาม"

"อืม"

อนา​วินท์​นั่งรออยู่รองรับลูกค้านั่งดูนิตยสาร​ไปมาจนเขามองนาฬิกา​นี้มันจะครึ่ง​ชั่ว​โมงแล้วยังไม่เสร็จ​อีกเหรอ

"คุณวินค่ะคุณมะนาวให้มาเชิญ​ค่ะ"

อนา​วินท์​เดินตามพนักงานไปที่ห้องลองชุด

" วินนั่งรอที่โซฟา​น่ะ​ ส้มเอาชุดคุณวินเข้ามา
ด้วยน่ะ"

เสียงมะนาวที่อยู่​ในห้องเปลี่ยน​ชุดตะโกน​บอกพนักงานที่อยู่​ด้านนอก

"ค่ะ"

มะนาวเดินออกมาจากห้องเปลี่ยน​ชุดแล้วมายืนหน้าประตู​

"น้องฝันค่ะออกมาได้แล้วค่ะ"

ทอฝันเปิดประตู​เดินออกมาในชุดราตรี​สีขาวเปิดไหล่​โชว์​ให้เห็นแผนหลังพอประมาณ​ชุดสีขาวปักด้วยลูกไม้สวยงามทำให้คนที่ใส่อยู่ดูสวยเป็นผู้ใหญ่​

อนา​วินท์​มองด้วยสายตาพิจารณา​เขาไม่เคยเห็นทอฝันในลุคแบบนี้เพราะแต่ล่ะครั้งเขาจะเห็นเธอใส่เสื้อผ้าสมวัยเหมือนวัยรุ่น​ทั่วไปแต่ชุดนี้มันทำให้เขารู้สึก​ว่าทอฝันโตมาก..

"เป็นงั้ยวินสวยใช่มั้ยมองอยู่นั้นล่ะ"

"ไม่..ไปเปลี่ยน​ชุดใหม่"

อนา​วินท์​คิดว่ามันโป๊ไปชุดแต่งงานอะไรทำมั้ยต้องแหวก​ให้มันเห็นขนาดนั้น

"อะไรนี้ชุดนี้สวยมากเลยน่ะตาไม่ถึงมากกว่า"

มะนาวได้แต่บ่นเพื่อนแล้วหันไปมองชุดที่พนักงานเอามาให้

"วินแก่ลองชุดก่อนมั้ยเผื่อต้องแก้อะไร"

" ไม่ล่ะ"

อนา​วินท์​ไม่อยากลองเพราะไหนก็ตัดมาแล้วยังงั้ยก็ใส่ได้เพราะตอนนี้เขามองทอฝันเหมือนจะเพลียมากเขาอยากพาเธอกลับแล้ว

" อืมงั้นน้องฝันเอาชุดนี้นะคะ"

" ไม่"

อนา​วินท์​เป็นคนตอบแทนเพราะเขาเห็นว่าชุดมันไม่เหมาะ​ สวยก็สวยดีน่ะแต่มันโป๊​ไปสำหรับเขา

มะนาวได้แต่มองเพื่อนแบบยิ้มในตานี้อนา​วินท์​รู้จักแคร์​แล้วก็สนใจคนอื่นตั้งแต่เมื่อไรกันอาจจะเป็นเพราะเธอคนนี้

"งั้นฝันเอาชุดนี้นะคะ"

ทอฝันชี้ไปชุดที่อยู่ข้างๆกันที่พนักงาน​ถืออยู่

"ไม่"

อนา​วินท์​เป็นปฎิเส​ธ​ออกมา
เขาจะเอาขุดไหนกันแน่ถ้าเป็นแบบนี้แล้วจะตัดมาทำมั้ยทอฝันคิดแล้วเหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจของคนตรงหน้า

"ถ้างั้นเลือกชุดไหนดีค่ะว่าที่เจ้าบ่าว"

มะนาวอดที่จะแซวเพื่อนไม่ได้​ อนา​วินท์​ชี้ไปที่ชุดสุดท้าย

"เอาชุดนั้นก็ได้เรียบดีๆ"

" วินมันไม่แก่ไปเหรอ"

มะนาวถามวินเพราะชุดนั้นถ้าทอฝันใส่มันจะดูแก่ไปแล้วมันเรียบๆเกินไป

"ใส่ๆไปเถอะมันก็ไม่ได้สำคัญไม่ใช่เหรอ"

"นี้มันงานแต่งงานนะวิน.. ผู้หญิง​ต้องสวยที่สุดวันนี้"

"ไม่เป็นไรค่ะชุดนั้นก็ได้ค่ะ"

ทอฝันพูดตัดบทเพราะต้อนนี้เธอรู้สึกน้อยใจอนาวินท์​มากกว่าใช่ซิเธอกับเขาแต่งงานเพราะความจำเป็นยังงั้ยก็ต้องเลิกกันอยู่ดีมันก็เลยไม่สำคัญกับเขาเท่าไร

" อืมงั้นชุดนี้เนอะ.. ส่วนอย่างอื่นพวกการ์ด​แล้วของชำร่วย​จะเอาไปให้ที่บ้านนะ"

มะนาวพูดตัดบทเพราะเห็นสถานการณ์​ไม่ค่อยดีเท่าไร

"ฝันขอตัวนะคะสวัสดี​พี่มะนาว"

ทอฝันเดินออกไปเพื่อรออนาวินท์​ที่รถ

"พูดอะไรแบบนั้นวินดูซิน้องฝันเขาเสียใจน่ะ"

"ไม่​หรอก​ ฉันไปน่ะ"

อนา​วินท์​เดินมาที่รถก็เห็นทอฝันยืนรออยู่แล้วเข้ารีบเปิดประตู​รถแล้วก้าวขึ้นไปนั่งเมื่อเห็นทอฝันนั่งประจำที่ก็ขับรถออกไป..

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ​จะพูดออกไปแบบนั้น"

"ไม่เป็นไรค่ะที่คุณพูดมันก็จริงนี้ค่ะ"

" เธองอนฉันหรอ"

" ฝันจะงอนคุณ​ทำมั้ย"

ทอฝันไม่อยากสนใจคำพูดของอนาวินท์​เท่าไรเขามีแต่พูดไม่ดีกับเธอตอนนี้เธออยากพักสายตาสักหน่อยกว่าจะถึงบ้าน

"ฉันขอโทษ​น่ะ"

อนา​วินท์​เอยบอกออกไปเขาก็ยังนึกสงสัยตัวเองทั้งที่เขาไม่เอยขอโทษหรือง้อใครง่ายๆแบบนี้แต่ไม่มีเสียงตอบรับอะไรจากทอฝันอนาวินท์​ได้แต่หันไปดูคนข้างๆ

"หลับ."

อนา​วินท์​พูดออกมากับตัวเองดีแล้วล่ะที่เธอไม่ได้ยิน..

อนา​วินท์​จอดรถริมถนน​เพื่อปรับเบาะให้ทอฝันนี้เขาไม่เคยเป็นห่วงใครเท่านี้มาก่อนไม่รู้ทำมั้ย
อีกไม่กี่วันก็ถึงวันแต่งงานจริงๆเข้าก็รู้สึกตื่นเต้นน่ะทั้งที่เขาเคยรู้สึก​ว่าไม่เคยอยากแต่งงานเลยก็ตาม​ แต่อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้งานที่บริษัท​ก็ยุ่งเขาเลยไม่ค่อยได้สนใจเรื่องจัดงานเท่าไรมีแต่พวกผู้ใหญ่​ที่เขารีบจัดการ​กันเองเพราะแม่เขาเป็นคนบอกเองว่าเป็นวันดีๆถึงแม้มันจะดูเร็วเกินไป
อนา​วินท์​ขับรถพาทอฝันมาถึงบ้านเขามองนาฬิกาข้อมือ​ตอนนี้​ก็​ 6โมงเย็นพอดีทุกคนที่บ้านคงทานข้าวกัน

"ทอฝันถึงแล้ว.. ตื่นได้แล้ว"

แต่ไม่ทีท่าว่าทอฝันจะตื่นเลยอนาวินท์​เลยเอามือไปจับที่ต้นแขนทอฝันเพื่อให้ทอฝันรู้สึก​ตัว

ทอฝันลืนตาขึ้นมามองคนที่ยืนหน้าเข้ามาใกล้ทำให้ทอฝันตกใจรีบลุกขึ้นมาจึงทำให้หัวชนเข้ากับหัวอนาวินท์​

"ระวังหน่อยซิ"

"ฝันขอโทษเจ็บมั้ยค่ะ" ทอฝันรีบเอามือไปจับหน้าผาก​ของอนาวินท์​โดยไม่รู้ตัว

อนา​วินท์​ได้แต่จองหน้าทอฝันอยู่แบบนั้นจนทำให้ทอฝันรีบเอามือออกเพราะเธอลืมไปเขาไม่ชอบให้เธอถูกตัวเขาเท่าไร

อนา​วินท์​รู้สึกร้อนวูบวาบ​แปลกๆนี้เขาเป็นอะไรของเขากันแน่ชายหนุ่มรู้สึกตัว​ ได้แต่รีบเปิดประตู​รถออกไปยืนรอทอฝันที่ยังไม่ยอมลงมาอยู่ๆเขาก็เปิดประตู​รถให้เธอ

"ลงมาซิ"

ทอฝันมองเขาอย่างแปลกใจนี้ฝันไปหรือเปล่าทอฝันได้ค่อยๆก้าวลงแต่พอก้าวลงจากรถเหมือนหน้าตัวเองมืดๆทอฝันเซ่นิดหน่อยจนอนาวินท์​สังเกต​เห็น

อยู่ๆอนา​วินท์​ก็อุ้มทอฝันขึ้นมาทำให้เธอถึงกลับตกใจกลัว​

"อยู่เฉยๆเดียวก็ตกลงไปหรอก"

"ปล่อยฝันลงเถอะค่ะ"

ทอฝันรีบเอามือคล้องคออนาวินท์​โดยอัตโนมัติ​เมื่ออนาวินท์​ก้าวเดิน

"ตายแล้ววคุณฝันเป็นอะไรค่ะ"

ช่อที่เดินออกมาเห็นพอดีจึงตกใจมากที่เห็นอนาวินท์​อุ้มทอฝัน

"ห้องทอฝันอยู่ไหน"

ช่อทำอะไรไม่ถูกจนอนาวินท์​มองหน้าช่อแบบดุๆจึงทำให้ช่อได้สติ

" ทางนี้ค่ะ"ช่อเดินนำอนา​วินท์​ขึ้นไปห้องทอฝันแล้วเปิดประตูห้องให้อนาวินท์​

อนา​วินท์​วางทอฝันที่เตียงนอน​นี้เขากำลังทำอะไรอยู่กันอนา​วินท์​ได้แต่คิดกับตัวเอง

"ขอบคุณค่ะ"

ทอฝันเอยกับอนาวินท์เมื่อเห็นอนาวินท์​เอาแต่มองหน้าเธอ

"กินข้าวกินยาแล้วก็พักผ่อน"

พูดเสร็จอนาวินท์ก็เดินออกไปเหมือนไม่สนใจคำขอบคุณ​หรือสนใจอาการ​อะไรของทอฝันเลย

ทอฝันได้แต่มองตามเขานี้เป็นอะไรของเขาเดี๋ยวดีเดี๋ยว​ร้ายคนแก่นี้เขาใจยากจริงๆเลย

"คุณฝันเป็นงั้ยบ้างค่ะ"

"ฝันอยากนอนมากค่ะ"

ช่อเอามือแตะหน้าผากทอฝัน

" ตัวร้องจังเลยค่ะ.. เดี๋ยวช่อไปเอาข้าวกับยามาให้นะคะจะได้พักผ่อน"

อนา​วินท์​เดินออกไปนอกห้องแล้วเจอเข้ากับคุณพิมวาด

"สวัสดีครับ"

"ค่ะ"

พิมวาดคงสงสัยว่าทำมั้ยอนา​วินท์​ออกมาจากห้องทอฝันเพราะอนา​วินท์​ดูจากสายตาก็พอเข้าใจ

" ทอฝันไม่ค่อยสบายผมมาส่ง.. ฝากดูเธอหน่อยนะครับ"

พูดเสร็จอนาวิน​ท์ก็เดินลงไปด้านล่างตอนนี้เขาก็อยากพักเหมือนกันเหนื่อยกับงานมาทั้งวัน

ชายหนุ่ม​เดินมาขึ้นรถกำลังจะขับออกไปแต่สายตามองไปเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่

"นี้เธอขี้ลืมขนาดนี้เลยรึงั้ย"

อนา​วินท์​หยิบโทรศัพท์​มือถือ​ของทอฝัน​ขึ้น​มาแล้วใส่ลงไปในกระเป๋า​กางเกงแล้วขับรถออกไปเขาไม่อยากให้เธอตอนนี้เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน








✍️ฝาก​ติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​

#นิยามความรัก
ถ้าคุณเริ่มต้นทำในสิ่งที่คุณ
ไม่เคยทำมาก่อน... นั้นอาจเป็นเพราะ
คุณกำลัง"ตกหลุมรัก" ใครสักคนอยู่...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

3 ความคิดเห็น