แต่งหลอกๆแต่อยากบอกว่ารัก

ตอนที่ 11 : แต่งงาน​(สัญญา​หนึ่ง​ปี)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    6 ก.ย. 62

แต่งหลอก​ๆ​แต่​อยาก​บอกว่า​รัก​❣️



ด้านคุณวีระถึงแม้จะเห็นข่าวแล้วแต่ท่านกลับเงียบเฉยไม่ยอมบอกคุณพิมวาดเพราะกล้วจะเป็นเรื่องใหญ่​ ตอนนี้ท่านรอเพียงแค่ว่าฝ่ายโน้นเขาจะมาพูดเรื่องนี้แบบไหนเพราะท่านเองก็รู้จักเด็กสองคนนี้ดีว่าเป็นแบบไหนมันคงไม่จริงอย่างที่ข่าวเขาเขียนมาว่าทอฝันเป็นเด็กเลี้ยงของอนาวินท์...


"คุณค่ะ.คุณวิ มาค่ะบอกว่ามีเรื่องสำคัญ​จะคุยด้วย"

พิมวาดเดินมาตามสามีแต่ตนเองก็อดแปลกใจไม่น้อยที่คุณภาวิณี​มีท่าทาง​ร้อนใจแล้วมาพร้อมกับลูกๆด้วยมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า...

"อืมมาเร็วดีเหมือนกัน"

"อะไรเหรอค่ะ"

"คุณวาดช่วยหาของว่างมารับแขกหน่อยนะ​ แล้ววันนี้ทำมือเย็นเพิ่มด้วยนะครับ"

" ได้ค่ะ"

พิมวาดรับคำสามีแล้วเดินไปที่ห้องครัวใจจริงเธอก็อยากถามว่ามีอะไรกันหรือเปล่าเพราะเห็นคุณภาวิณี​ถามถึงทอฝัน..

คุณวีระมานั่งคุยกับคุณภาวิณี​กับอนาวินท์​ที่ห้องทำงานเพราะตอนนี้ท่านอยากรู้ความจริงมากกว่าและกลัวคนอื่นจะได้ยินแล้วเอาไปพูดไม่ดี..

ใช้เวลาทำความเข้าใจและความต้องการของคุณภาวิณี​แล้วคุณวีระก็คิดหนักไหนจะคุณพิมวาดไหนจะหนูทอฝันแล้วท่านควรจะเริ่มที่ใครก่อนดีแต่ตอนนี้คงต้องรอการตัดสินใจของทอฝันเพราะจะให้มาบังคับกันมันก็คงไม่ได้แต่ก็อยากช่วยแก้สถานการณ์​ให้กับบริษั​ท​ของอนาวินท์​มันก็ยังไงอยู่แต่อีกอย่างมันก็เป็นการรักษาเกียรติ​ให้กับทอฝันด้วย...

ทอฝันกลับมาถึงบ้านด้วยสถาพ​ที่เหนื่อย​มากเพราะวันนี้เธอเรียนหนักแถมมีงานต้องให้ทำส่งพรุ่งนี้ด้วยเด็กสาวเดินเข้ามาภายในบ้านทำมั้ยวันนี้รถจอดหลายคันแต่มีอยู่อีกคันที่เธอคุ้นตานี้เขามาอีกแล้วเหรอเขาต้องการอะไรอีกเนี้ยทอฝันได้แต่บ่นกับตัวเองจนวินาที​นี้เธอก็ยังจำอะไรไม่ได้นี้เธอสมองปลาทองแน่ๆเลยทอฝันหรืออาจจะเป็นเพราะว่าเธอเองไม่อยากจำมันก็ได้

"คุณฝันค่ะ.."

ช่อเรียกทอฝันเมื่อเห็นทอฝันกำลังจะเดินขึ้นห้องด้านบน

"ค่ะ​พี่ช่อ.."

ทอฝันมองท่าทาง​ของช่อเหมือนมีเรื่องอะไรจะพูดกับเธอ

"คุณวีระเรียกคุณฝันพบค่ะ.. ที่ห้องรับแขกนะคะรีบไปนะคะทุกคนรออยู่.. เดี๋ยวช่อเอาของไปเก็บให้ค่ะ"

ช่อรีบมาช่วยทอฝันถือของในมือเพื่อเอาไปเก็บข้างบนให้

"มีอะไรหรือเปล่าค่ะ"

ทอฝันถามด้วยความอยากรู้ทำมั้ยต้องทุกคนด้วยนะ

"รีบไปนะคะปล่อยให้ผู้ใหญ่​รอไม่ดีค่ะ"

ทอฝันรีบเดินไปที่ห้องรับแขกเพื่อไปหาลุงวีระใจเต้นแรงผิดปกติกล้วว่าจะมีเรื่องอะไร
เมื่อทอฝันเข้ามาก็เจอกับทุกคนจริงๆ.. แม้กระทั้งแม่ของตัวเองด้วย..

" อ้าวทอฝันมาเข้ามา​ มานั่งข้างๆย่ามา"

คุณเพียงเพ็ญเรียกทอฝันไปนั่งข้างๆเพราะต้อนนี้สถานการณ์​มันก็ตรึงเครียด​ผู้ใหญ่ทุกคนรอการตัดสินใจของทอฝันเมื่อตอนบ่ายคุณวีระคุยกับคุณ​ภาวิณี​แล้วก็ได้ไปคุยกับคุณเพียงเพ็ญ​และคุณพิมวาดให้รู้รวมแม้กะทั้งคุณภัสรา​ด้วยแต่ตอนนี้คงจะเหลือแค่พลอยไพลินไม่รู้ถ้าหลานสาวของท่านรู้แล้วจะเป็นแบบไหนไม่รู้จะอาละวาด​หรือเปล่า..

"ฝันคือแบบนี้นะลูก.. ป้าวิเขามาของหมั่นหนูให้ตาวิน​ หนูจะว่าไง​ลูก.ลุงจะไม่ถามนะว่าเรื่องมันเป็นแบบไหนแต่เพื่อรักษาชื่อเสียง​ของตัวหนูเอง.."

คุณวีระพูดแบบตรงๆไม่อ้อมค้อม​เพราะท่านไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวาย​อ้อมไปอ้อมมามันจะเข้าใจยาก

ทุกคนมองมายังทอฝัน​ ที่ตอนนี้ไม่รู้จะตอบว่าไง​เพราะเธอไม่ได้คิดมาก่อนว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้สายตาของทอฝันหันไปสบสายตา​เข้ากับอนาวินท์​เพราะเขาเองก็มองมาที่ทอฝันจนทำให้ทอฝันประหม่า​การสบตากับเขาทอฝันไม่รู้จะตอบว่าไง​จริงๆตอนนี้

"ฝันค่อยๆคิดนะลูก"

คุณพิมวาดที่นั่งข้างๆลูกสาวอีกด้านจับมือทอฝันเป็นการบอกลูกว่าแม่เข้าใจหนูนะลูกคุณพิมวาดยอมรับว่าครั้งแรกก็ยังทำใจไม่ได้กับเรื่องนี้แต่พอรู้ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆเพราะอนา​วินท์​เป็นคนยืนยันเองแต่ที่หนักใจคือจะให้ลูกสาวแต่งงานตอนนี้มันไม่ใช่เวลาของทอฝันเพราะตอนนี้ทอฝันกำลังเป็นวัยสดใสอยู่ในรั่วมหาวิทยาลัย​ที่ลูกสาวตั้งใจกับมันมากจะให้มองดูลูกสาวทิ้งความฝันของตัวเองไปเพราะต้องไปใช้ชีวิตครอบครัวแบบนั้นเธออดสงสารลูกไม่ได้เลย..

"คือฝัน... คือ"

"เอาแบบนี้ดีมั้ยค่ะ.. วิขอให้ตาวินหมั่น​หนูฝันไว้ก่อน"

ผู้ใหญ่ทุกคนเห็นพร้อมกันแล้วจะให้ทอฝันปฎิเส​ธ​ได้อย่างไรถึงอย่างไรเธอไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้... และนี้มันก็ไม่เหมือนการคุม​ถุงชนเลย

"ตาวินมานี้ลูก"

คุณภาวิณี​เรียกอนาวินท์​ให้เข้าไปเอาแหวนที่ถอดออกมาจากนิ้วนาง​ข้างซ้ายมันเป็นแหวนแต่งงานเพราะตั้งใจจะเอาไว้ให้อนาวินท์​เมื่อเจอคนที่จะแต่งงานด้วยแล้วตอนนี้คุณภาวิณี​ก็คิดไว้ว่าคนนี้ล่ะจะเป็นเจ้าสาวของอนาวินท์

"เอาไปสวมให้น้อง.. ถือเป็นการหมั้นไปเลยนะคะอาจจะไม่มีพิธี​อะไรแต่วันแต่งเราค่อยมาจัดใหม่นะคะ"

"เอาแบบนั้นก็ได้แม่วิเรียบง่ายดี"

คุณเพียงเพ็ญ​เห็นด้วย

อนา​วินท์​รับแหวนจากแม่แล้วลงไปนั่งอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่

"ไปฝันไปนั่งข้างๆพี่เขาลูก"

คุณ​เพียงเพ็ญ​เอยกับหลานเลี้ยงอย่างเอ็นดูท่านยอมรับว่าตกใจกับเรื่องที่ได้ยินแต่ท่านก็ไม่ใช่คนหัวโบราณ​เชื่อข่าวอะไรแบบนั้นแต่ท่านอยากให้ทางคุณภาวิณี​รับผิดชอบต่อข่าวเพื่อชื่อเสียงของทอฝันเองถึงแม้สองคนนี้จะไม่ค่อยลงลอย​กันเท่าไรแต่ก็คงไม่ถือกับว่าไม่ชอบกันท่านดูออกแต่ตอนนี้ท่านหนักใจกับหลานสาวคนโตของท่านมากกว่า..

ทอฝันลงไปนั่งข้างๆอนา​วินท์​หันหน้าเข้าหาชายหนุ่มได้แต่ก้มหน้ามองพื้นเพราะตอนนี้ใจเธอมันเต้นไม่เป็นจังหวะ​เอาเสียเลยเธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน

"ตาวินสวมแหวนให้น้องเลย... ฝันยื่นมือให้พี่เขาด้วยลูก"

คุณเพียงเพ็ญ​เป็นคนเอยทักกับเด็กสองคนเพราะไม่มีท่าทีอะไรออกมาเหมือนเขินอาย​แต่อนาวินท์​น่าตาเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์​อะไรเลย

อนา​วินท์​ค่อยสวมแหวนเข้าไปที่นิ้วนาง​ของทอฝันถ้าทอฝันรับรู้คงจะรู้สึก​ว่าตอนนี้มือของเขาเย็นมากเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนถึงจะมีสถานการณ์​แบบไหนเขาก็ไม่เคยรู้สึกประหม่า​แบบนี้เลยสักครั้ง..

"ยิ้มหน่อยครับ.. มองกล้อง​ด้วยครับ"

ตากล้อง​จำเป็นอย่างภาวุธ​ได้แต่หยิบมือถือ​มาเพื่อถ่ายรูปเก็บไว้เพราะเขาคิดว่ามันเป็นวันดีๆวันหนึ่งถึงแม้มันอาจจะมีเรื่องวุ่นๆซ้อนอยู่ก็ตาม...

"ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย.. ขอตัวสักครู่​นะครับ"

แล้วค่อนๆเดินออกไปด้านนอก​ อนา​วินท์​เอยกับทอฝันเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยตอนนี้ผู้ใหญ่​ก็นั่งคุยกันไปหลายเรื่อง

" ไปเถอะลูก"

คุณ​พิมวาดเอยกับลูกสาวที่นั่งเฉยไม่ยอมเดินตามอนาวินท์​ออกไป

ทอฝันเดินตามหลังอนาวินท์​มาที่สวนข้่างบ้าน

" คุณอนา​วินท์​มีอะไรหรือเปล่า"

ทอฝันเอยถามเมื่อมายืนอยู่สักพักแต่อนาวินท์​ไม่ยอมพูดอะไรเอาแต่ยืนจ้องเธอเหมือนเธอไปทำอะไรผิดมา..

"เธอจำเรื่องทุกอย่างได้ยัง"

ทอฝันส่ายหน้า​ช้าๆเป็นการบอกว่าเธอยังจำอะไรไม่ได้

"เธอนี้มันสมองปลาทองจริงๆ"

อนาวินท์​ได้แต่พูดแล้วมองหน้าคนตรงหน้าเขาอนา​วินท์​ยอมรับว่าเขาก็ผิดด้วยที่ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้แต่ใช่ว่าเขาอยากจะแต่งงานเพราะ​ยังชอบชีวิตแบบนี้เขากล้วการผูกมัดเพราะคนแบบเขาแสดงออกเรื่องแบบนี้ไม่เป็น..

"เธอยังคิดว่าฉันทำอะไรเธออีกมั้ย"

เมื่ออนาวินท์​เล่าเรื่องวันนั้น​ ว่าเธอดื่มเหล้าแก้วนั้นมันมียาปลุกอารมณ์​เข้าไปมันทำให้ทอฝันไม่เป็นตัวของตัวเองอนาวินท์​กับหมอก้องแล้วก็สินธรจึงเปิดห้องให้ทอฝันไปพักก่อนเพราะว่าถ้ากลับบ้านแบบนี้คงไม่ดีแน่ๆ.. แต่ที่ปวดหัวสุดคือเธอฝันบ่นว่าร้อนแล้วพยายามถอดเสื้อผ้า​ตัวเองจนอนาวินท์​ต้องเอยปากไล่เพื่อนออกไปก่อนเรื่องมันเลยมาจบอยู่ที่เตียงเพราะอยู่ๆทอฝันก็หลับแต่ร่างเล็กกอดเขาอยู่อนา​วินท์​ก็เพ้อหลับไปจนเกิดเรื่อง​ทำให้คนตรงหน้าเข้าใจผิด

"ทำค่ะ.."

"ฉันทำอะไรเธอ"

"ก็คุณ.. ก็คุณ."

"อะไรของเธอ"

อนา​วินท์​เอยออกมาเหมือนอารมณ์​เสียนี้ทอฝันคิดว่าเขาทำอะไรเธออีก

"คุณอนา​วินท์​จูบฝัน"

ทอฝันพูดมันไปแล้วก็มันจริงนั้นมันจูบแรกของเธอน่ะพูดเสร็จทอฝันก็หันหน้าไปทางอื่นเธอพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไงกันยัยฝัน

" ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

นี้เขาพูดว่าไม่ได้ตั้งใจหรอ​ คนอะไร... นี้เขาไม่รู้สึกอะไรเลยใช่มั้ย.. แล้วเธอจะให้เขารู้สึกอะไรนั้นสิ

" ถ้าเธอแต่งงานเธอคงต้องเลิกเรียนก่อน. แต่ฉันมีขอเสนอให้เธอคือเราจะแต่งงานกัน1ปีแล้วเธอดร๊อป​เรียน​ไว้ก่อนพอเราเลิกกันเธอค่อยกลับไปเรียน"

อนา​วินท์​พูดจบแล้วมองหน้าทอฝันว่าเธอจะว่างั้ยเห็นทอฝันนับนิ้วตัวเองแล้วทำหน้าคิดเขาเข้าใจเธอนะเธอคงอยากเรียนให้จบพร้อมเพื่อน

" เราจะแต่งงานกันแค่ในนานเธอเข้าใจน่ะ.. แล้วเรื่องที่เราคุยกันมันเป็นความลับห้ามบอกใคร"

" ฝันเข้าใจค่ะ"

ทอฝันเป็นเข้าใจอยู่แล้วเพราะคนอย่างเขาก็คงไม่อยากแต่งงานกับเธอเท่าไรเพราะเขาก็คงมีสาวๆที่เขาหมายตาไว้บ้างแล้วเขาทั้งหล่อทั้งรวยสาวๆคนไหนก็ต้องอยากแต่งงานกับเขาพูดแล้วก็เหมือนรู้สึกน้อยใจตัวเองแล้วทำมั้ยเธอต้องรู้สึก​แบบนั้นทำมั้ย..

" งั้นฝันขอตัวนะคะ"

อนา​วินท์​มองตามทอฝันที่เดินไปเขารู้สึกว่า1ปีชีวิตของเขาคงไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอกเพราะต่างคนก็ต่างใช้ชีวิตของตัวเอง





✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ​







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3 ความคิดเห็น