ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 4 : ฉันไม่ยอมแพ้หรอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

มินตรา​มองสภาพ​บ้านพัก​ที่ดูรกรุงรัง... บ้านไม้หลังเล็กพื้นยกสูง...นี้จะให้เธออ​ยู่​ที่นี้จริงๆหรอ.. นายนั้นตั้งใจแกล้งเธอใช่มั้ย

"เออ.. คุณมินอยู่​ได้นะคะ" สาวน้อยชะเอม​เอยถามมินตราตอนนี้เธอก็ไม่รู้จะช่วยหญิง​สาวตรงหน้าอย่างไร

"ใครจะอยู่...เข้าไปได้งั้ยล่ะ"

"เดี๋ยว​เอมช่วยทำความสะอาดนะคะ... ทำนิดหน่อยก็อยู่​ได้แล้วค่ะ"

มินตรามองทำหน้าแค้นใจ​นายภูผานั้น... แต่ก็บอกตัวเองว่าต้องเอาชนะนายนั้นให้ได้คิดจะแกล้ง​กันใช่มั้ย...
หญิงสาวเดินสำรวจบ้านพักจริงมันไม่เหมือนบ้านพักเลยมันเหมือนที่เก็บของมากกว่า... ให้ตายชิ...

" อ๊าย!!! "

เสียงมินตรากริ๊ดออกมาจนทำให้คนที่เก็บของอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องตกใจไปด้วย...

"ชะเอม.. มานี้หน่อย"

"ค่ะคุณ​มิน.." 


ชะเอมรีบเดินมาหาหญิงสาวว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้สภาพที่เห็นคือมินตรานั่งลงไปที่พื้นแล้วมีอะไรบางอย่างเกาะอยู่ที่มือ...

"คุณมินตุ้กแก๊!!! "

"ช่วย.. ช่วย.. เอามันออก.. ออกไปที..."

ชะเอมวิ่งกลับไปกลับมาในห้องเพราะไม่รู้​จะหยิบอะไรมาหรือจะทำยังงั้ย...

"คุณ​มินหลบดีๆนะคะ."

สาวน้อยหยิบไม่กรวด​มาแล้วใช้ด้ามันยืนไปที่เจ้าตัวปัญหา​ค่อยๆเขี่ยมัน..

"ออก.. ไปเลยนะ.."

"อ๊าย!!"

มินตรา​กริ๊ดดออกมาอีกครั้งเหมือนเจ้าตุ๊กแก​ตัวปัญหามันจะกระโดด​หายไปหลบอยู่​หลังตู้เสื้อผ้า..

"ไปแล้วค่ะ.. เย้ๆ!!"

ชะเอมกระโดด​ดีใจเหมือนเด็กแต่กลับไม่ได้มองคนที่นั่งอยู่ที่พื้นเลยที่ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้...

"นี้ฉันต้องใช้ชีวิต​กับตุ๊กแก.. ใช่มั้ย.. ฮือ​ออ​ออ​"

เวลาผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้จนฟ้าเริ่มมืดอากาศ​ก็เริ่มเย็นลงจนทำให้คนที่กำลังทำความสะอาดพื้นเป็นขั้นตอนสุดท้ายถึงกลับนั่งพับไปกลับพื้น...

"ฉันหิวข้าวจังเลย..."

"งั้นเอม..ไปหาอะไรมาให้กินนะคะ"

"อืมมม.."

มินตรา​พยักหน้าจนจะหมดแรงนี้ทำมั้ยเธอต้องมา

รำบากอะไรแบบนี้...


ฟ้าเริ่มมืดคนงานก็ทยอย​กลับที่พักเพราะพรุ่งนี้​ต้องทำงานต่อถึงแม้จะเป็นวันหยุดแต่.. ภูผาจะจ่ายค่าแรงให้คนงานในไร่2​เท่าทุกคน... จนคนงานในไร่ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเพราะพวกเขาได้เงินเพิ่มจากตรงนี้และ​ภูผาไม่เคยต้องให้พวกเขาทำงานเหนื่อยเกินไป...

"คุณ​ภู.. ทำมั้ยใจร้ายแบบนี้ล่ะป้า"

"นี้แน่ะ.. ไปว่าเจ้านายแบบนั้นนะแก่เนี้ย"

ภูผาเดินเข้ามาในบ้านพอดีได้ยินเสียงเจือแจ่ว​ของชะเอมบ่นกับ.ป้าปีปที่เป็นแม่บ้านและเป็นป้าแท้ๆของชะเอม...

แต่ภูผากลับไม่ได้เดินเข้าไปฟังหรือเข้าไปว่าอะไรแต่แค่เดินขึ้นห้องนอน.. ขนาดมาได้แค่วันเดียวยังเอาคนของเขาเป็นพวกแล้ว... ค่อยดูพรุ่งนี้เขาต้องเริ่มแผนการแรก... ระวังตัวให้ดีเถอะยัยคุณ​หนู..!!.. วันนี้เขาปล่อยให้เตรียมตัวก่อน...

มินตรา​นั่งมองอาหารที่ชะเอมเอามาให้... ทำมั้ยมันมีแต่ผักแบบนี่แล้วเธอจะกินได้ยังงั้ยกัน.. ให้ตายเถอะถ้าเธออยู่ที่นี้​3เดือนคงเป็นสัตว์​กินพืชไปแน่ๆ

"ไม่อร่อยหรอค่ะ.. คุณ​มิน"

"ฉันกินไม่เป็น.."

"กินไม่เป็น.. คราวหน้าก็ไม่ต้องเอามาให้เสียดายของ"

สองสาวต่างหันไปมองตันเสียง.. จึงรู้ว่าเป็นภูผาที่ยืนอยู่ตรงบรรไดทางขึ้น.. จริงแล้วเขากะว่าจะปล่อยไว้ก่อนแต่ก็ไม่รู้ทำมั้ยถึงอยากมาดูว่าเธอยังอยู่ดีมั้ย...

" คุณภู.. "ชะเอมได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาเพราะกล้วว่าจะโดนดุ.. เวลาภูผาโกรธ​หรือเวลาอารมณ์​ไม่ดีจะไม่ค่อยมีใครอยากอยู่ใกล้..

"ชะเอม.. ยกกลับไปได้แล้ว.. และต่อไปไม่ต้องให้ป้าปีปทำมาให้.. ต่อไปก็ทำกินเองล่ะกัน"

เมื่อวางระเบิดไว้ก็หันหลังเพื่อที่จะเดินกลับบ้านแต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินไปไกล

"เดี๋ยว.. แค่ข้าวแค่นี้ก็หวงหรอฉันไม่กินก็ได้.."

"ดี.."

"ชิ... ขี้งก.."

"เธอว่าอะไร.. "

ภูผากำลังเดินกลับแต่เหมือนได้ยินหญิงสาว​ว่าอะไรเขาแต่ได้ยินไม่ถนัด...

" เปล๊าา.. พอดีคิดดังไปหน่อย.."

มินตรา​ได้แต่แอบทำหน้าตาใส่ภูผาที่หันหลังเดินออกไป... คิดว่าเธอกล้วหรือไง...

" คุณมินไม่น่าไปว่าคุณ​ภูแบบนั้นเลย.. "

ชะเอมได้แต่บอกหญิง​สาวเพราะกล้วจะโดนเจ้านายดุไปด้วย... แล้วรีบเดินไปเก็บจานข้าวที่ว่างอยู่จนมินตราร้องออกมาอย่างตกใจ..

" นี้.!! จะเอาไปจริงๆหรอ.."

"ก็คุณภูสั่ง.. เอมขอโทษ​นะคะ"

เด็กสาวรีบวิ่งลงจากบ้านหลังเล็กไปจนมินตรา​มองตามไปแบบเคลืองๆ.. นี้เราอยู่ฝ่ายเดียวกันแล้วไม่ใช่หรอ...มินตรารีบเดินเข้าไปในที่พักเพราะตอนนี้ข้างนอกอากาศ​เริ่มหนาว..

อากาศ​หน้าเธอไม่ได้กล้วเลยแต่กล้วตรงที่...ทำไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น..แอร์​ก็ไม่มี.. เตียงนอนก็ไม่มี... มีแค่ตู้เสื้อผ้า​ใบเดียว.. ส่วนห้องน้ำก็อยู่ข้างนอก...

"แล้วฉันจะนอนยังงั้ย.."

"ก๊อก!!ๆๆ"

มินตราที่กำลังนั่งมองของในกระเป๋าและกำลังชั่งใจว่าจะอาบน้ำดีมั้ย...แต่ถ้าไม่อาบก็ไม่เป็นอะไรเพราะตอนถ่ายละครกลับมาดึงเธอก็ไม่ได้อาบอยู่แล้ว... แต่​ก็​ต้องตกใจเสียงเคาะ​ประตู..

"ทำมั้ยบรรยากาศ​มันน่ากล้วแบบนี้นะยัยมิน"

เมื่อมาเปิดประตู​แล้วมินตรามองซ้าย​มอง​ขวา​แล้วไม่เห็นมีใครเลย... แต่เมื่อจะเดินออกมา​นอกประตู... ก็เจอเข้ากับชุดที่นอนพร้อมผ้าห่ม.. ใครกันเอามาว่างไว้... สงสัยเป็นเด็กชะเอมแน่ๆ... อย่างน้อยวันนี้ก็มีเรื่องดีๆอย่างหนึ่ง..

มินตรารีบจัดที่นอนให้เข้าที่ถึงมันไม่มีเตียงนุ่มอย่างที่เคยนอนแต่อย่างน้อยที่นอนนี้ก็นุ่มและอุ่นดี..
เมื่อจัดเสร็จมินตรา​ทิ้งตัวลงนอนแล้วนึกถึงเรื่องวันนี้ทั้งวัน... ทำมั้ยเธอต้องยอมมาทำอะไรแบบนี้ด้วย​ชีวิต​มันเป็นของเธอแต่เธอกับต้องให้พ่อมาบังคับ..

"พ่อคอยดูนะ.. มินจะทำให้พ่อรู้ว่ามินทำได้"



"ปัง!! ปัง!!"

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกทำให้คนที่กำลังนอนหลับสบายขยับตัวอย่างรำคาญ​ใจ... นี้ใครมาเคาะประตูเรียกเธอกันนะ... หรือว่าวันนี้มีงานเช้าแต่ทำมั้ยพี่หนูดีไม่โทรมาก่อนแล้วทำมั้ยไม่เข้ามาในห้อง...
มินตรา​ได้แต่เอื้อม​มือขึ้นไปข้างบน​หัวเตียงเพื่อหามือถือ... แต่เดี๋ยวก่อนทำมั้ยถึงไม่มีโต๊ะ.. พอคิดได้แค่นั้น.. หญิงสาวรีบลืนตาขึ้นมา.. นี้มันไม่ใช่ห้องเธอ...

"ปังๆ!!"

"มินตราลุกได้แล้ว.."

"นั้นมันเสียงนายภูผา.. มาก่อกวนกันแต่เช้าเลยนะ"

มินตราพูดกับตัวเองอย่างหงุดหงิด... รีบลุกขึ้นไปเปิดประตูแล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"มีอะไร!!"

"นี้คนที่เขามีการศึกษา​เขาพูดแบบนี้หรอ"

ภูผา​มองมินตราตั้งแต่หัว​จรด​เท้าผมที่ดูยุ่งเหยิง​สภาพ​ตอนนี้ไม่เหมือนยัยคุณหนู​ที่เข้าเจอครั้งแรกเลย..

" มองอะไร!! นี้นายคิดอะไร.. ไอ้โรคจิต!!"

มินตรา​รีบเอามือปิดที่หน้าอกตัวเอง...

"เธอว่าใครโรคจิต..นี้อยากบอกนะว่าเธอไม่อาบน้ำ.. ฉันคงไม่เป็นบ้าทำอะไรคนแบบเธอหรอ"

"ทำมั้ย.. คนอย่างฉันมันเป็นอะไร"

"สวยก็ไม่สวย.. ยังทำตัวซกมกอีก.. ให้ฟรียังไม่เอาเลย.. แถวข้าวสารด้วยยังไม่เอาเลยยย"

" ไอ้บ้า!!"

นี้ฉันนางเอกแถวหน้าเลยนะนายนั้นล่ะตาถั่ว.. ไอ้โรคจิต...มินตรานึกเถียงผู้​ชายตรงหน้าที่ว่า
เธอไม่สวย..

"ฉันให้เวลาเธออาบน้ำ​10นาที..ไม่ต้องถามอะไร"


มินตราได้แต่มองหน้าชายหนุ่มที่ออกคำสั่งเธอแล้วเดินไปนั่งที่ระเบียงหน้าบ้าน..

หญิงสาวใช่เวลาอาบน้ำแต่งตัว​10​นาทีจริงๆเพราะเธอไม่กล้าแตะน้ำที่อยู่ในห้องน้ำมากเลยถ้าเธออาบเข้าไปเยอะๆ.. ผิวของเธอจะต้องเป็นผื่นแน่ๆ... มินตราได้แต่บ่นกับตัวเอง... มีครั้งนี้ล่ะที่เธออาบน้ำเร็วมากๆตั้งแต่เกิดมา...

"เสร็จแล้ว... บอกได้ยังว่าจะพาฉันไปไหน"

"เธอใส่ชุดอะไรของเธอ"

ภูผา​ได้แต่มองชุดที่มินตราใส่.. นี้เธอจะไปเดินแบบที่ไหน..
แต่มินตรากลับไม่ตอบแต่กลับเดินลงจากบ้านไปยืนรอเขา...
เขาเลยต้องเดินลงไปแล้วเดินนำหน้าหญิง​สาวไป.. เขาไม่เข้าใจอารมณ์​ผู้หญิง​จริงๆ...
ภูผา​เดินนำหน้ามินตราไปที่บ้าน... แต่ก็แอบมองคนที่เดินตามบ่อยๆเห็นเธอมองโน้นนี้นั้นเหมือนสนใจไปหมด..
จนต้องเพ้อแอบยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว... เวลาไม่พูดมากก็น่ารักเหมือนกัน... ไม่ๆ!!.. เขาคิดอะไรของเขายัยนี้จะน่ารักได้อย่างงั้ย..

มินตราได้แต่เดินตามหลังชายหนุ่มที่เธอดูยังงั้ย​ก็โจร​ป่าชัดๆ.. หนวดเครา​ที่เต็มใบหน้านี้เขาเคยดูแลตัวเอง​บางมั้ยเนี่ยะ..

"นั่งลงซิ"
ภูผา​บอกมินตราเมื่อเดินเขามาในบ้านให้นั่งลงตรงข้ามเขาตรงมานั่งหน้าบ้าน..

"เอาเซ็นซ่ะ"
ภูผา​ยื่นเอกสารฉบับ​หนึ่ง​ให้มินตราจนหญิง​สามเงยมองหน้าเขาเหมือนถามว่าอะไร..

"เอกสาร​สัญญา​จ้างงาน"

มินตรา​รับมาแล้วมองเอกสาร​

"เซ็น​ตรงไหน.."

ภูผา​ยื่นปากกา​ชี้ตรงที่ต้องการให้เซ็น...
หญิงสาว​รับปากาไปเซ็นโดยที่ไม่ถามหรืออ่านเอกสารนั้นเลย.. จนทำให้ภูผาแอบยิ้ม..ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ..

"เธอจะไม่อ่านก่อนหรอ"

"จะอ่านทำมั้ย...มันก็สัญญา​จ้างเฉยๆ.เพราะฉันอยู่​ที่นี้แค่​3เดือน​ มันคงไม่ใช่สัญญา​ทาส​หรอกมั้ง"




......................... ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️.............

✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​คะ...











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #14 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 02:53
    ตุ๊กแกรับไม่ได้
    #14
    0