ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 31 : เธอคือของขวัญ​❣️

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    21 ก.ค. 62

ค่ำคืนบรรยากาศ​ภายในงานเปิดตัวเครื่องเพชร​ของ
บริษั​ท.. "สิงหนาท​ไดมอนด์"
ผู้คน​คนมากมาการแต่งตัวต่างบ่งบอก​ได้ว่าฐานะ​ของแขกแต่ละคนเป็นแบบไหนทุกคนต่างจับจองที่นั่งหน้าเวที​เพื่อที่จะรับชมการจัดแสดงเดินแบบเครื่องเพชร​คอลเลคชั่น​ใหม่ที่แขกทุกคนในงานสามารถ​สั่งจองได้เลย...

"ขอบคุณ​ค่ะพี่หนู​ดี"

มินตรา​เอยขอบคุณ​อภิรดี​ที่มาช่วย​เธอแต่งตัวถึงแม้ในงานจะมีช่างและสไตลิสต์​ที่ค่อยช่วยเหลืออยู่แล้วแต่มินตราก็อยากให้อภิรดี​มาคอยช่วยเหมือนเมื่อก่อนอาจจะเป็นเพราะความคิดถึงที่ไม่ได้ทำงานด้วยกันหรือเปล่าเพราะตอนนี้อภิรดี​ผันตัวจากผู้​จัดการดารา​สาวมาเปิดร้านเบเกอรี่​ของตัวเองและสิ่งที่สำคั​ญ​คือจะได้มีเวลาดูแลลูกน้อยทั้งสองคน..

"มินดูหน้าซีดๆ.. โอเคมั้ย"

"ไม่เป็นไรค่ะ... แต่มินขอมะม่วงหรืออะไรได้มั้ยค่ะ"

"ได้ซิ.. งั้นมินรอนี้นะเดี๋ยว​พี่มา"

อภิรดี​เดินออกไปจากห้องแต่งต้วที่มีเหล่านางแบบหลายคนนั่งอยู่..

"นี้น้องนิชาร์ม​เจอลูก​ชายคนเล็กของคุณเอื้อม​ดาวมั้ยค่ะหล่อม๊าก.."

เสียงช่างแต่งหน้าที่กำลังแต่งหน้าให้กับนิชาร์ม​เอยขึ้นจนมินตราต้องหันไปมอง

" เจอแล้วค่ะ.. "

" ไม่สนใจหรอค่ะ.. หล่อขนาดนั้นแถมรวยอีกแบบนี่หายากนะคะ"

"จะดีหรอค่ะ.. นิเป็นผู้หญิง​เข้าหาผู้ชาย​ก่อนมันจะดูน่าเกลียด​ไปนะคะ"

" สมัยนี้ใครดีใครได้ค่ะ"

มินตรา​นั่งมองทั้งสองคุยกันแต่กลับไม่ได้โมโห​คนทั้งสองแต่กลับโมโห​ชายหนุ่ม​ที่ทั้งสองพูด​ถึงกันมากกว่า... เสน่ห์​แรงจริงๆนะ...

" มินจ๊ะไม่สนใจบ้างหรอ.. เอ้.แต่มินมีคุณเตชินอยู่​แล้วนี้เนอะ"

นิชาร์ม​หันมาพูดกับมินตรที่นั่งดูมือถือตัวเองเหมือนไม่สนใจเรื่องที่ทั้งสองพูดเลยย..

"ไม่ล่ะ.. แต่ระวังเขามีเจ้าของแล้วด้วยนะ.. เดี๋ยว​จะ" นก​ "


" นัง! "

" จุ้​ๆค่ะคุณ​น้องไม่เอาค่ะ"

เสียง​ผู้จัดการของนิชาร์ม​เป็นคนเอ่ยบอกเพราะกล้วเสียภาพพจน์​นางเอกผู้แสนดีจนมินตรา​ทำหน้าตาใส่เหมือนรำคาญ... แล้วลุกเดินออกไปนอกห้องแต่งตัว..

" ออกมาทำมั้ย.. งานจะเริ่มแล้ว"

อภิรดี​ถามหญิงสาวที่เดินออกมายืนใบหน้าบึ่งตึงจนจะหมดสวยแล้ว

"เบื่อ​ยัยนิชาร์ม​.."

อภิรดี​ยิ้มออกมาเพราะเห็นมันเป็นเรื่องปกติมาตลอดที่ทั้งสองคนไม่ค่อยลงรอยกัน​สักเท่าไร

"ป่ะมินงานเริ่มแล้ว"

มินตรา​เดินตามอภิรดี​เข้าไปเพื่อเตรียม​ตัวให้พร้อมถึงแม้เธอจะเดินชุดสุดท้ายก็ตามแต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นรอนาน... หญิงสาว​สาวยกมือถือขึ้นมาดูนี้ภูผาไม่โทรหาเธอและไม่ตอบข้อความเธออีกด้วย... เขาทำอะไรของเขาอยู่​นะ...
แต่พอคิดถึงเรื่องที่นิชาร์ม​คุยกับช่างแต่งหน้ากลับทำให้โมโห​เขาขึ้นมา..

... ใช่ซิหล่อแล้วก็มองสาวๆไปทั่วใช่มั้ย....


เมื่องานบนเวทีเริ่มไปเรื่อยๆจนจะถึงคิวของมินตรา..

"มินพร้อม​มั้ย.."

"ค่ะ.."

มินตรา​เดินขึ้นไปรอหลังเวทีที่ด้านหน้ามีผู้คนมากมายจะถามว่าตื่นเต้นมั้ย.. ก็คงต้องตื่นเต้น​เพราะเธอไม่ค่อยได้รับงานตั้งแต่กลับมาทำงานที่บริษัท​ก็เลยคงเป็นเพราะห่างหายไปนาน..

'ต่อไปจะเป็นชุดสุดท้ายของงาน...... "

เสียวพิธีกร​พูด​เกี่ยวกับ​ชุดเครื่องเพชร​

'ขอเชิญ​ทานพบกับชุดเครื่อง​เพชร​น้ำงานที่ออกแบบโดยคุณ​เอื้อม... '

มินตรา​เดินออกไปด้านหน้าเวที​ด้วยชุดราตรี​สีฟ้าน้ำทะเลสง่างาม​ขับกับผิวที่ขาวทำให้ดูหน้ามองยิ่งขึ้นชุดเปิดไหล่ที่ทำให้เห็นถึงไหล่งามประดับด้วยชุดเครื่องเพชร​ออกแบบให้เรียบหรู​แต่ดูดีด้วยเพชร​น้ำงามทั้งต่างหู​และสร้อยข้อมือ​ทีเข้าชุด...

เมื่อหญิงสาวเดินออกมาด้วยท่าทีที่สง่างาม​ทำให้ทุกคนในงานต่างให้ความสนใจ.. และพูด​เป็นเสียงเดียวกัน​ว่าสวยและเหมาะสมมากๆ..

มินตรา​เดินออกมาแต่สายตากลับมองหาใครบางคนแต่พอไม่เห็นคนที่เธอคิดว่าเขาต้องอยู่​หน้า​เวที​ตอนนี้แต่เขาไปไหนกัน... ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ใบหน้าก็คงยังทำงานและยิ้มต่อไปถึงแม้ในใจกลับนึกน้อยใจ...

แต่พอเดินโพสต์​ท่า​เสร็จ​แล้วกำลังจะหมุน​ตัวกลับเดินไปด้านหลังเวที... เป็นวินาที​ที่ไฟดับขึ้นมาทุกคนในงานต่างตกใจและหันมองซ้าย​มอง​ขวา​เพราะคิดว่างานใหญ่​ขนาดนี้ไม่น่าจะเกิดเหตุ​การณ์​แบบนี้ได้...

มินตรา​ได้แต่พยายาม​มองหาทางเดินเพื่อจะเดินกลับด้านหลังเวที​แต่อยู่​ๆเสียงดนตรี​ที่ดังขึ้นมาพร้อมกับแสงไฟที่ส่องมาทางหญิงสาวทำให้มินตรา​ถึงกับตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น..
ทุกคนในงานต่างหยุด​ให้ความสนใจกับเรื่อง​ไฟดับแต่หันกลับไปบนเวทีที่ตอนนี้มีเสียงเพลง​ดังขึ้น..


***มีเรื่องราวมากมาย ที่ไม่มีใครได้ฟัง คำพูดนับร้อยพัน
ที่ต้องการเอื้อนเอ่ย ไม่ว่าจะนานซักเท่าไหร่
ยังยืนยันคำเดิมเสมอ ไม่เคยเปลี่ยน ***

มินตรา​มองไปหาต้นเสียงของคนที่ร้องเพลง​เพราะหญิงสาวจำได้ดีว่าเป็นเสียงของภูผา​แต่กลับไม่เห็นชายหนุ่ม​

*** เธอทำให้ฉันรู้และเข้าใจคำว่าสองเรา
ไม่ว่าจะร้อนหรือว่าจะหนาวก็ไม่กลัว
มีเธอที่รักข้างในจิตใจ ให้ฉันก้าวเดินต่อไป ต่อจากนี้ ***

อยู่ๆสายตาก็เจอกับใครบางคนที่ค่อยๆเดินออกมาจากหลังเวทีช้าๆในมือถือช่อดอกไม้​และอีกมือยังคงถือไมค์​ที่กำลังทำหน้าที่ร้องเพลงอยู่แสงไฟค่อยๆสว่าง​ขึ้น​มาจนทำให้เห็นใบหน้าของคนที่เดินร้องเพลงและค่อยเดินตรงมาที่เธอวันนี้ภูผาแต่งชุดสูท​เนียบดูดี​ทำให้ดูแปลกตาพร้อมกับใบหน้าที่ไร้หนวดเครา​เหมือนไม่ใช่ภูผาเจ้าของไร่กาแฟที่เคยเห็นจนชินตา..

*** เธอและฉัน จับมือเคียงกันนับจากนี้ ***

ภูผา​เดินเข้ามาใกล้ๆหญิงสาวแล้วค่อยๆใช่แขนอุ้มช่อดอกไม้ไว้และใช้มือที่ว่างเปล่าจับไปที่มือของคนที่ยืนมองเขานิ่งเหมือนไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะทำแบบนี้หรือเปล่า..

***ผ่านความเดียวดายที่สองเรานั้นเคยมี
เมื่อมีเธอคนที่แสนดีอยู่ตรงนี้
มากกว่านั้น ยิ่งมีกันและกันมากแค่ไหน
มีเพียงคำว่ารักที่สองเรานั้นเข้าใจ
รักเพียงเธอและตลอดไป (แค่เธอกับฉัน)***

เมื่อ​เพลงจบลงภูผาจองมองมาที่มินตราที่ยืน​นิ่ง

"แต่งงานกันนะ"

มินตรา​มองหน้าภูผาแล้วอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเพราะเธอไม่คิดว่าคนที่เถื่อน​ๆแบบภูผาจะกล้าทำแบบนี้... ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้... ยังงัย​ซะเธอก็ยอมแต่งงานกับเขาอยู่แล้ว..

"ว่างั้ยล่ะคนอื่นรอเราอยู่นะ"

ภูผา​กระซิบที่ข้างหูของมินตราเพราะหญิงสาวเอาแต่มองหน้าเขาแล้วก็น้ำตาไหล​ออก..

"ขี้แย​อีกแล้ว... เดี๋ยว​ลูกออกมาก็ขี้แยเหมือนแม่หรอ"

มินตรา​ได้แต่ยิ้มออกมาแล้วใช้มือตีที่อกของคนที่ว่าเธอ...

"แล้วว่างัย... ถ้าไม่ตอบจะไม่ขอแต่งแล้วนะ"

ภูผา​แอบล้อคนที่เอาแต่ไม่ยอมพูดสักที..

"ไม่ได้!... ห้ามเปลี่ยน​ใจขอแล้วขอเลย"

ภูผา​ฉีกยิ้ม​ออกมากับคำพูด​ของคนตรงหน้าแล้วนั่งชันเข่า​ลงยืนช่อดอกไม้​ให้หญิง​สาวแล้วหยิบเอาบางอย่างออกมาจากกระเป๋า​เสื้อมันคือกล่อง​กำมะหยี่​เล็กๆภูผาเปิดมันออกแล้วหยิบแหวน​วงเล็กถึงเพชร​จะไม่ใหญ่​แต่ดูน่ารักและสวยเหมาะสำหรับ​คนตรงหน้า... ชายหนุ่ม​หยิบขึ้นมาแล้วเอื้อม​ไปจับมือข้างซ้ายของมินตรา​มาแล้วค่อยสวมมันลงที่นิ้วนาง​ข้างซ้าย

"แต่งงานกันนะ"

มินตราเอยอะไรออกมาไม่ถูกได้แต่พยักหน้ารับแล้วยิ้มให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า..
ภูผา​ลุกขึ้นมาแล้วสวมกอดคนที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความรู้สึก​หัวใจพ้องโตเขา... เขารู้แล้วว่าถ้าเรารักใครสักคน... เวลาไม่ใช้คำตอบ​ของทุกอย่างเพียงแค่เรารักและเข้าใจกันอยู่​กับปัจจุบัน​ทำวันนี้ให้มีค่าที่สุดเท่านั้นเอง..

เสียงปรบมือ​ดังไปทั่วงานด้วยความยินดี...
ส่วนคนยินดีกว่าใครอื่นคงมีแต่คุณ​เอื้อม​ดาวที่ได้แต่นั่งยิ้มจนคุณ​ภาคได้แต่แอบแซวภรรยา​ที่เจ้าแผนการได้ทุกเรื่อง...

"ว่างั้ยว่าที่คุณย่า.. สมใจแล้วใช่มั้ย"

"คุณ​ก็.. หรือคุณ​ไม่ดีใจ"

คุณ​ภาคได้แต่ยิ้มให้กับภรรยา​ที่เอยออกมา..


เมื่องานเลี้ยง​จบลงแขกทุกคนเริ่มทยอย​กลับมินตรา​เดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดเดรสสายเดี่ยว​สีชมพู​อ่อนลายดอกไม้​น่ารักๆยิ่งทำให้คนที่ใส่ดูตัวเล็กและบอบบาง​จนคนที่ยืนรออยู่​ถึงกลับหันหน้ามามองแล้วไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่...

" ใส่ชุดอะไร"

ภูผา​พูดขึ้นเมื่อมินตราเดินเข้ามาหาเขาที่ยืนรออยู่...

"ก็ชุดสวยงั้ย... นี้ชุดนี้พี่แนนนี่เจ้าของร้านเขาให้มาสวยมั้ยค่ะ"

"ไม่! ... ไปเปลี่ยน​ได้มั้ย"

ภูผา​ตอบออกมาเสียงแข็งแล้วจองคนที่ยืนยิ้มอยู่​ด้วยสายตาไม่พอใจ...จนคนที่ฉีกยิ้มถึงกับหุบยิ้มลง..

"จะเปลี่ย​นทำมั้ยค่ะ... เดี๋ยว​ก็กลับบ้านแล้ว"

เมื่อได้ยินคำตอบของมินตราภูผาได้แต่เดินนำหน้าออกไปโดยไม่ยอมพูด​กับมินตรา​เลยหญิงสาวได้แต่เดินตามออกไป... นี้เธอทำอะไรผิดอีกหรอ..

"คุณ​ภู"

มินตรา​เดินไปเกาะ​แขนภูผาแล้วเอยถามขึ้น..

"เป็นอะไรค่ะ.."

"้เปล่า​"

" นี้เขาเรียกว่า​ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยค่ะ.."

ภูผา​มองหน้าคนที่เดินเกาะ​แขนแล้วทำหน้าย่นจมูก​ใส่เขาจนภูผาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ต่อให้เขาไม่พอใจแค่ไหนแค่เห็นหน้าคนตรงหน้าเขาก็ใจอ่อนทุกทีไป..

"ไม่ชอบหรอค่ะ"

"ใครจะชอบ.. แล้วก็รองเท้าเลิกใส่แบบนี้ได้แล้วนะมันอันตราย​"

มินตรา​ไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มออก..
ภูผา​ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกมาคลุม​ให้มินตรา​ที่ยืนยิ้มให้เขา

"อากาศ​มันเริ่มเย็นแล้ว"

"ค่ะ.."

"พรุ่งนี้​ผมจะกลับไร่แล้วนะ... มินต้องกลับพร้อม​ผมเลยนะ"

มินตรา​กลับเงียบไม่ได้ตอบคำถามหรือคำสั่งของคนที่เดินนำหน้าไปที่รถ.. ภูผา​มองคนที่นั่งอยู่​ข้างภายในรถตอนนี้กลับเงียบ​ไม่มีใครเอยออกมาเพราะต่างคนต่างกำลังใช่ความคิด..
เมื่อรถคัน​หรู​เข้ามาจอดที่จุดหมายปลายทาง​คือบ้านของหญิงสาวที่ตอนนี้เอาแต่มองหน้าคนที่ทำหน้าที่ขับรถแต่ภูผากลับไม่ยอมหันมามองหน้าเธอเลยทั้งๆที่ถึงบ้านแล้ว....

"คุณ​ภู.."

มินตรา​เอยชื่อคนที่ได้แต่มองตรงไปข้างหน้าทั้งๆที่รถจอดสนิท​แล้ว..

"มินเข้าบ้านเถอะ​มันดึกแล้ว"

ภูผา​เอยขึ้นมาก่อนเพราะเขาไม่อยากพูด​อะไรออกไปตอนนี้กล้วว่าเหมือนจะเป็นการบังคับหญิงสาวมากกว่าช่วงนี้เขาไม่อยากให้เธอคิดมากเพราะอาจจะส่งผลกับเจ้าตัวเล็ก​เขารู้​ว่าเธอคงหนักใจ....

"คุณ​โกรธ​มินหรอ"

มินตรา​พูด​เสียงสั่น​เหมือน​คนร้องไห้จนคนที่ทำเหมือน​ว่าจะไม่สนใจรีบหันกลับมา

"มินร้องไห้​ทำไม"

"ก็คุณ​ไม่สนใจมิน... ก็คุณ​โกรธ​มิน"

มินตราแอบยิ้มในใจเพราะมันได้ผล... อย่างน้อยภูผาก็ยังคงสนใจเธออยู่

"ผมไม่ได้โกรธ​อย่าร้องไห้​เลยนะ"

ภูผา​รีบใช้มือเช็ดน้ำ​ตา​ให้คนที่เอาแต่ร้องไห้..

"ผมไม่ได้อยากบังคับ.. หลังแต่งงานค่อยไปก็ได้ผมขอโทษ... ผมแค่อยากเห็นหน้ามินทุก​วัน"

"มินยังไม่ได้บอกเลยว่ามินจะไม่ไป... มินแค่ยังไม่ได้ตอบคุณ​ก็งอนมินแล้ว"

" ผมเปล่างอน"

มินตรา​ยิ้มออกมาให้คนที่ตอนนี้งอนเก่งกว่าเธอเสียอีก..

"หรอค่ะ.. แล้วถ้ามินบอกว่าไม่ไปคุณ​จะคุยกับมินมั้ย.. ถ้ากลับไปแล้วจะโทรหาหรือเปล่า... แล้วถ้ากลับไร่ไปคุณ​จะลืมมินกับลูกใช่มั้ย"

" ใครเขาจะทำแบบนั้นล่ะ... เด็ก​ดื้อ"

" ใครเด็ก.. คุณ​ภูมากกว่างอนเป็นเด็ก"

มินตรา​ใช้มือสองข้างคล้องแขนภูผา​เขามากอดไว้เหมือน​อ้อนคนตัวโตจนภูผายิ้มกริ่ม​ออกมาให้กลับคนที่ขี้อ้อนเหมือนลูกแมวอย่างมินตรา...





             Cr​ : เพลงของขวัญ – Musketeers


........ ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก​❣️...................................


✍️ฝากติดตาม​ความรักน่ารัก​ๆของ..
คุณภู.กับ.หนูมิน..ด้วนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #32 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 00:38
    สรุปใครท้อง อ่อนไหวง่ายนะคะคุณภู นิชาร์มเป็นไงอึ้งมะ
    #32
    0
  2. วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 00:20
    น่ารักมากเลย (:
    #31
    0