ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 30 : ความเข้าใจ... ที่อบอุ่น​หัวใจ❣️

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

เสียงสาวใช้ในครัวคุยกันพร้อมกับเสียงมีดหันผักและมีเสียงป้ากลิ่นคอยสั่งสาวใช้สองคนให้ทำตาม.. เพราะ​ถ้าไม่คอยบอกก็จะไม่ค่อยได้เรื่องกันเท่าไร..

"น้อยหั่นดีๆ.."

"ค่ะป้า.."

มินตรา​เดินเข้ามาภายในครัวหยุดยืนมองความวุ่นวาย​แล้วยิ้มออกมา... แล้วเดินเข้าไปกอดเอวป้ากลิ่นที่ยืนดูสาวใช้อยู่...

"อุ๊ย!.. คุณ​หนู​ป้าตกใจหมด"

มินตรา​ยิ้มให้คนเป็นแม่บ้านแล้วเดินดูสองสาวทำอาหาร...

"คุณ​หนู​จะรับอะไรดีค่ะ... ลงมาถึงครัวเลย"

ป้ากลิ่นเอยถามมินตรา​เพราะปกติหญิงสาวจะไม่ค่อยได้เข้ามาในครัวเท่าไร...

"มินแค่รู้​สึกหิวๆ.. มีอะไรให้มินลองท้องบ้างค่ะ"

แต่สายตาของมินตรากับไปเจอเข้า..กับมะม่วง​น้ำปลา​หวาน​ที่วางอยู่บนโต๊ะ​หญิงสาวเดินไปหาเหมือนถูกมนต์​สะกด​เพราะปกติแล้วเธอไม่ค่อยชอบของที่มีรสเปรี้ยว​เท่าไรแต่วันนี้รู้สึก​อยากกินขึ้นมา..

"ของใคร.. มินกินได้มั้ย"

มินตรา​เอยแล้วหยิบมะม่วง​ที่หั่นแล้วหยิบเข้าปากโดยไม่จิ้มน้ำปลาหวาน​จนสาวใช้สองคนกับป้ากลิ่นต่างมองหน้ากันเพราะว่ามะม่วงนั้นสาวใช้ชื่อน้อยเป็นคนซื้อมาแล้วก็รู้ว่ามันเปรี้ยว​ขนาดไหน.. แต่คุณ​หนูกลับกินไปหน้าตาไม่ได้ดูเปรี้ยวอะไรเลย.. ส่วนป้ากลิ่น​ได้แต่มองเพราะตั้งแต่เล็ก​จนโตคุณ​หนูของท่านไม่เคยจะแตะต้อง​ของพวกนี้เลย... แต่ทำมั้ยวันนี้ถึงได้กินเข้าไปเหมือนมันไม่มีความเปรี้ยว​แบบนั้น..

"คุณ​มินไม่เปรี้ยว​หรอค่ะ"

"ไม่นิน้อย.. อร่อยดีนะมินไม่เคยกินแต่มินว่าอันนี้อร่อยดีงั้นมินขอนะ"

"ค่ะ​"

น้อยสาวใช้มองตามเจ้านายสาวที่เดินถือมะม่วงออกไปเมื่อมินตราเดินพ้นประตู​ไปก็หลุดปากออกมาจนสาวใช้อีกคนและป้่ากลิ่นต่างมองมาที่น้อยว่าพูด​อะไร..

"คุณ​มินเหมือนคนท้องเลยอ่ะ​"

"นังน้อย!! "

ป้ากลิ่นดอยขึ้นดุสาวใช้นี้พูดอะไรออกมาถ้าคนอื่นมาได้ยินคุณ​หนูของท่านจะเสียหายแต่ถึงมันจะมีความจริงก็เถอะ​แต่ท่านไม่อยากคิดเพราะมินตรา​ไม่ใช่คนที่จะปล่อยตัวปล่อยใจ​ให้กับใครง่ายๆมินตรา​เป็นถือตัวขนาดไหนใครๆก็รู้ดี

แต่คนที่ทุกคนคิดว่าเดินออกไปแล้วกลับยังคงยืนอยู่ข้างๆประตู​เพราะมินตรา​นึกขึ้นได้ว่าจะเอาน้ำส้มด้วยเลยหันหลังกลับแต่ได้ยินที่น้อยพูด​พอดี.. ความรู้สึก​ตอนนี้มันชาไปหมดเธอไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย.. มินตรา​เดินอย่างเหม่อลอย​ไม่รู้​ว่าเดินขึ้นมาที่ห้องนอนตอนไหนหญิงสาววางจานผลไม้แล้วนั่งลงที่ขอบเตียง...

"ท้องหรอ.."

มินตรา​เอื้อม​มือไปหยิบปฎิทิน​ที่อยู่​บนโต๊ะ​หัวเตียง​มาดูเพราะปกติเธอจะนับรอบเดือนแล้วจดไว้..แต่เดือนนี้ปกติต้องมาแล้ว​ นี้ก็ผ่านมาสองอาทิตย์​แล้ว..
หญิงสาวเพ้อเอามือไปลูบที่หน้าท้องที่แบนราบของตัวเองตอนนี้... เธอควรดีใจหรือควรจะรู้สึก​อย่างไรแต่อาจจะมีอะไรผิดพลาดเพราะช่วงนี้อาจจะเหนื่อยๆมันก็เลยเลื่อน...

แต่เสียงมือถือ​กลับทำลายความคิดต่างๆลงมินตรา​เอื้อม​มือไปหยิบมือถือดู.. ชั่งใจอยู่​สักพักว่าจะรับดีมั้ยเธอยังไม่อยากคุยอะไรกับเขาตอนนี้แต่อีกใจหนึ่งก็อยากได้ยินเสียงของเขา..

"ทำอะไร​อยู่​รับช้าจัง.."

เสียงภูผาเอยขึ้นมาเมื่อหญิงสาวรับสาย..

"มินเป็นอะไร.."

ชายหนุ่ม​ถามขึ้นเพราะมินตราเงียบไม่เอยอะไรกับเขา..

"เปล่า.. มีอะไรค่ะ"

"ไม่มีอะไรโทรหาไม่เลยหรือไง.."

ภูผา​เอยออกมาเหมือนเสียงน้อยใจจนทำให้มินตรา​ถึงกับแอบยิ้มออกมา..

" โทรได้ค่ะ.. "

"พรุ่งนี้​ผมมีอะไรให้มินดูด้วยนะ... ไม่รู้​ว่ามินจะชอบหรือเปล่า"

"อะไรหรอค่ะ"

"เอาไว้ค่อยดูพรุ่งนี้​นะ"

มินตรา​ได้แต่ทำหน้าสงสัยอะไรของเขา...

" แล้วคุณ​จะกลับไร่เมื่อไร"

"ผมมาแค่นี้ไล่กันแล้วหรอ.."

"เปล่าค่ะเห็นปกติ​ก็ไม่เคยทิ้งมานานนี้ไม่ห่วงหรอค่ะ"

หญิงสาวเอยถามเพราะปกต​ิภูผา​จะไม่ค่อยทิ้งงานเท่าไร..

" แต่ผมห่วงคนทางนี้มากกว่า... พอดีวันจันทร์​ผมมีเซ็นสัญญา​กับเจ้าของบริษัทร้านกาแฟ"

"ร่วมหุ้น​หรอค่ะ"

" ว่าจะลองดู​เผื่อว่า​จะช่วยเพิ่มการผลิต​ของที่ไร่ด้วยมินว่าไงล่ะ"

" ถามทำมั้ย​ค่ะ... มินไม่เกี่ยว​ด้วยซ่ะหน่อย"

"ตอนนี้​อาจจะยัง.. แต่.."

มินตรา​รอลุ้น​แต่สายก็ตัดไปหญิงสาว​มองมือถือแล้วได้แต่รอเผื่อว่า​เขาจะโทรกลับมา... แต่ก็ไม่มี.. เธอควรที่จะทำอย่างไรดี... ควรจะจัดการกับหัวใจตัวเองอย่างไรเธอไม่แน่ใจว่าเขาจริงจังแค่ไหนหรือเป็นแค่เพราะเรื่องคืนนั้นเขาถึงได้ดีกับเธอ... เรื่องของเธอกับเขาบ้างที่มันก็เร็วเกินไปเธอแค่อยากขอเวลาให้ตัวเองคิดและก็ไหนจะเรื่องท้องหรือไม่ท้องอีก..

ภูผา​ได้แต่นั่งมองมือถือที่แบตหมดให้ตายซินะเขายังไม่ได้คุยเรื่องสำคัญ​ที่เขาค้างคา​ใจอยู่เลยคิดได้แค่นั้นภูผา​ก็เดินออกจาห้องเพื่อที่จะไปหาที่ชาร์จ​แบ​ต​ของใครสักคนในบ้านเพราะของเขาไม่ได้เตรียม​อะไรมาเลย...

"ภู.."

เสียงเรียก​จากข้างหลังทำให้ภูผาหันกลับไปดูก็เห็นพิมพ์​ประภายืนอยู่ส่งยิ้มมาให้เขา... ภูผา​ยิ้มรับแต่ที่แปลกเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยตอนนี้เขาคงลืมไปแล้วว่าเขาเคยรู้สึกอะไรกับคนตรงหน้าเพราะใครบางคนที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดตอนนี้..

"อ้าวพิมพ์​.."

"ภูตัดผมแล้วดูแปลกๆเลยนะ"

ภูผา​ยิ้มแบบอายๆเพราะมันก็แปลกเหมือนที่พิมพ์​ประภาพูดนั้นล่ะเพราะเขาไม่คอยได้สนใจดูแลตัวเองเท่าไรพอตัดผมโกน​หนวด​แล้วมันก็ดูแปลกตา..

"แล้วพี่ภัทร​ไปไหนหรอตั้งแต่เช้ายังไม่เห็นเลย"

"ไปดูสถานที่​จัดงานนะ"

"อ้อ... เออพิมพ์​พอจะมีที่ชาร์จ​มือถือ​ให้ยื่มมั้ย"


"มี.. เดี๋ยว​พิมพ์​ไปเอาให้นะ"


ภูผา​มองพิมพ์​ประภาที่เดินไปแล้วเข้าก็ยืนรออยู่​สักพัก​หญิงสาวก็เอามาให้..

"เดี๋ยว​เราเอามาคืนนะ"

พูด​เสร็จ​ภูผาก็รีบเดินเข้าห้องตัวเองโดยที่ไม่ได้สนใจคนที่เหมือนกำลังจะพูดอะไรด้วยหญิง​สาวมองตามภูผาไปแล้วรู้สึกใจหายแปลกๆเธอควรจะดีใจที่ภูผา​ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอแล้ว.. พิมพ์​ประภายิ้มให้กับตัวเองแล้วเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปช่วยคุณ​เอื้อม​ดาวเข้าครัวทำอาหารมื้อเย็น..


เมื่ิออาหารมื้อเย็นผ่านไปมินตรา​รีบกลับขึ้นห้องไม่อยู่​คุยกับใครเพราะ​กลิ่นอาหาร​มันทำให้เธอเวียนหัว​และไม่อยากให้ใครสงสัยแต่อาการ​แปลกๆของลูกเลี้ยงกลับไม่พ้นสายตาของคุณอรที่เฝ้าสังเกต​มาได้สักพักแต่เพียงทำได้แค่เก็บมันไว้..

มินตรา​วิ่งออกห้องน้ำอยู่​หลายรอบแล้วกลับมานั่งอยู่ที่ปลายเตียง..

"ก๊อก​ๆ!"

เสียง​เคาะประตูพร้อมกับร่างของคุณอรที่เดินเข้ามา..

"น้าอร..มีอะไรหรือเปล่าค่ะ"

มินตรา​เอยถามคนที่เดินเข้ามาแล้วยื่นแก้วให้..

"จิ๊บน้ำมะนาว​หน่อยนะเดี๋ยว​ก็ดีขึ้น... น้าเอานมอุ่นๆวางไว้ที่โต๊ะ​พ​ออาบน้ำเสร็จ​แล้วดื่มก่อนนอนนะ.."

มินตรา​รับแก้วน้ำมะนาวมาจิ๊บมันทำให้รู้สึก​ดีขึ้นมา

"น้าออกไปก่อน.. แล้วอย่านอนดึกมีอะไรบอกน้าได้นะคะ"


มินตรา​มองหน้าคุณอรแล้วรู้สึก​เหมือนน้ำตาจะไหลช่วงนี้เธอรู้ตัวว่ามักจะอ่อนแอเสมอ..

" น้าอรค่ะ... "

" ไม่เป็นไรค่ะ.. น้ารอฟังถ้าพร้อมเมื่อไรค่อยเล่าก็ได้ค่ะ"

คุณ​อรเดินออกไปแล้วมินตรา​ได้แต่นั่งมองมือตัวเองถ้ามันจริงอย่างที่เธอคิดเธอควรบอกภูผาดีมั้ยเธอควรทำอย่างไรต่อควรบอกพ่อตอนไหนแล้วชีวิต​ต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรเธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย...

ภูผา​พอทานอาหารเย็นเรียบร้องก็ขอตัวจากทุกคนที่กำลังคุยเรื่องงานกันอยู่​เพราะถึงแม้เขาจะเป็นหุ้น​ส่วนที่บริษัท​ด้วยแต่ก็แค่ในนานแล้วเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องของบริษั​ทเท่าไร... ภูผา​รีบกลับขึ้นข้างบนจนทั้งสามคนพ่อแม่และก็พี่ชายต่างมองกันด้วยใบหน้าเปื้อน​ยิ้มคงมีอะไรเป็นแน่...

"คุณ​เรื่องสู่ขอ​หนูมินได้คุยยัง"

"ผมว่าจะคุยในงานเลยดีมั้ยถือเป็นการประกาศไปเลย"

"วางแผนกันขนาดนี้เลยหรอครับ... นี้ถ้านายภูมาได้ยินคงดีใจเป็นแน่"

พีระภัทร​เอยขึ้นพร้อมกับแอบมองสีหน้าของภรรยา​ที่นั่งอยู่​ด้วยถึงแม้เขารู้​ว่าพิมพ์​ประภาจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้องชายตัวเองเลยแต่ก็ยังมีหวั่น​ๆอยู่บ้าง... นี้เขาเป็นคนไม่ไว้ใจตั่งแต่เมื่อไรทั้งๆที่เปิดใจคุยกันแล้ว.. แต่พอเห็นภรรยา​คนสวยยิ้มออกมาอย่างไม่มีอะไรเขาก็รู้ได้เลยว่าเขามันคนคิดมากไปเอง...

ภูผา​รีบเข้าห้องอาบน้ำแล้วกลับมานอนที่เตียงหยิบมือถือที่ชาร์จ​แบตเต็มแล้วขึ้นมาเพื่อโทรหาใครบางคน.. แต่รอสายอยู่นานจนสายตัดไปแต่ก็ไม่มีคนรับสายภูผาลองโทรไปอีกรอบแต่ก็เหมือนเดิมทำได้แค่คิดว่าหญิงสาวอาจจะนอนแล้วเลยส่งข้อความไปหา

"ฝันดีนะครับ"


ยามเช้าบรรยากาศ​จะดีหน่อยสำหรับคนตื่นเช้ามินตรารีบตื่นขึ้นมาเพราะอาการ​เวียนหัวแต่ก็ยังดีที่ไม่อ้วกเหมือนเมื่อเย็นพออาบน้ำเสร็จ​ก็รับนอน... มินตรา​หยิบมือถือขึ้นมาดูเห็นสายโทรเข้าสองสายแล้วมีข้อความจากภูผา

'ฝันดีนะครับ'​

มินตรา​เปิดอ่านแล้วได้แต่ยิ้มให้กับข้อความนั้น
แต่ก็ต้องวางมันลงแล้วรีบไปอาบน้ำ​แต่งตัวเพราะเธอต้องไปทำธุระสำคัญ... จนลืมคิดไปว่าวันนี่จะมีคนมาหาที่บ้านมินตรา​รีบแต่งตัวแล้วขับรถออกจากบ้านมุ่งหน้าโรงพยาบาล​ที่เพื่อนสาวทำงานอยู่...

"ก๊อกๆ!"

"หมอนุชค่ะมีแขกมาขอพบค่ะ"

เสียง​พยายาม​หน้าห้องเอยเรียกนุชนาทที่นั่งดูเอกสารอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นมา...

"ตั้งใจทำงานนะคะคุณ​หมอ"

เสียงมินตรา​ที่เอยออกมาก่อนที่นุชนาทจะได้พูด​อะไร

"มาไงเนี้ย.."

"ก็ขับรถมา..."

"รู้​แล้ว.. มานั่งก่อนเร็วจะมาหาหมอหรอ.. "

" นุชรู้ได้งั้ยว่ามินตรา​จะมาหาหมอ"

มินตรา​มองหน้าเพื่อนที่มองมาที่เธอแล้วย่นคิ้วสงสัยเพื่อน..

"มินมีอะไรจะเล่า.. ก็บอกนุชได้นะอยากเก็บมันไว้คนเดียว"

"คือ... เราจะ... จะมาตรวจ."

นุชนาทมองหน้าเพื่อนสาวแล้วจับมือเพื่อนไว้หลวมๆเหมือนส่งผ่านว่าไม่เป็นอะไร..

" มาตรวจครรภ์​ใช่มั้ย"

" นุช..."

มินตรา​เอยเรียกเพื่อนแผ่วเบา​เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะรู้..

" มินลืมแล้วหรอเราเป็นหมอ... ถึงไม่ได้เป็นหมอสูตินารี​ก็เถอะ​"

" มิน.. ไม่รู้​จะพูดยังงั้ยดีมินไม่กล้าตรวจ​เองมินกล้ว.."

"มินกล้วอะไรล่ะ..."

"ไม่รู้​ซิ​นะ.. อาจจะเป็นเพราะมันเร็วไปนุชไม่ตกใจหรอที่เราคือเรา..."

"คุณ​ภูผาใช่มั้ย"

มินตรา​มองหน้าเพื่อนที่ดูเหมือนรู้ทุกเรื่อง...
สองสาวเดินไปที่ห้องสูตินารี​ไปหาพี่หมอที่นุชนาทรู้จักและไว้ใจได้...
นุชนาทนั่งเป็นเพื่อนมินตราระหว่างรอตรวจ

" นี้ค่ะน้องมินรบกวนเก็บปัสสาวะ​ให้หน่อยนะคะ.. ห้องน้ำเดินตรงออกไปขวามือนะคะ"

มินตรารับไป...

"ให้นุชไปด้วยมั้ย"

"ไม่เป็นไรใกล้ๆแค่นี้เอง.."

มินตราเดินออกมาเดินตรงไปที่ห้องน้ำความหวาดกลัว​ครั้งแรกเปลี่ยน​กลายเป็นความตื่นเต้น​เข้ามาแทนที่ถ้าเป็นเรื่องจริงเธอควรจะต้องทำอะไรก่อนดี...
แต่เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำก็ต้องรู้สึก​ว่าทำมั้ยภาพตรงหน้ามันทำให้หัวใจที่พองโตเมื่อกี้ค่อยๆหายไป.. ภาพของภูผา​เดินมากับผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนเคยเห็นที่ไหน..มินตรา​รีบเดินหลบเพราะเธอไม่อยากเจอเขาตอนนี้..

"มีอะไรหรอภู"

เสียงพิมพ์​ประภาเอยถามชายหนุ่มที่มาเป็นเพื่อนเธอเพราะพีระภัทร​ติดธุระ​ด่วนแล้วจะรีบตามมา..

"เปล่า.. แล้วพิมพ์​มีอะไรให้เราช่วยอีกมั้ย"

"ไม่มีแล้วภูมีธุระ​ต่อก็รีบไปเถอะ​เดี๋ยว​พี่ภัทร​ก็มาแล้ว"

"งั้นเราไปนะ"

ภูผา​แยกจากพิมพ์​ประภาแต่อดที่จะมองหาใครบางคนไม่ได้แต่คงเป็นเพราะเขาตาฝาด​หรือเปล่าอาจจะเป็นเพราะคงคิดถึงมากไปอยากเจอเร็ว.. ภูผา​รีบเดินออกไปแต่ก็มาหยุดยืนหน้าแผนกสูตินารี... เพราะเห็นชายหญิง​คู่หนึ่งเดินออกมาแล้วมันทำให้เขาคิดถึงมินตราวันนี้เขาจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องถ้าไม่ยอมเขาจะพาเธอมาตรวจเอง... คิดได้แค่นั้นก็เดินยิ้มออก...

"ยิ้นดีด้วยนะคะ.. ผลออกมาน้องมินตั้งครรภ์​ได้2สัปดาห์​แล้วค่ะ.. ช่วงนี้ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะแล้วเดี๋ยว​พี่จะจัดยาบำรุงให้นะคะ"

เมื่อหมอพูด​เสร็จมินตราก็ลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่เดาไม่ถูกจนเพื่อนสาวอย่างนุชนาทถึงกลับเอยถามขึ้นมาเดินมานั่งรอยาด้านนอก

"มิน.. มินเป็นอะไร"

" นุช... มินๆกล้ว.. กล้ว"

นุชนาทมองเพื่อนแล้วสวมกอด​เธอไว้นุชนาทเข้าใจเรื่องราวดีคนที่ยังไม่ได้แต่งงานที่ต้องท้องก่อนแต่งแถมเรื่องระหว่างเพื่อนเธอกับภูผาเธอไม่รู้ว่าทั้งสองคนไปถึงไหนแล้ว...

"มินไม่ต้องกล้วอะไรนะค่อยๆคิดเราจะค่อยอยู่​ข้างๆมินตรงนี้"

แต่พอคลายอ้อมกอด​จากเพื่อนสายตาก็เจอเขากับผู้​คนนั้นที่เดินมากับภูผา... จนเพื่อนที่นั่งอยู่​ด้วยสงสัยว่าเพื่อนมองอะไร..

"มองอะไรหรอมิน... เอ๊ะ​นั้นคุณ​พิมพ์​นี้"

"นุชรู้​จักเขาด้วยหรอ.."

"มินจำไม่ได้หรอ.. ก็เขาเป็นภรรยา​ของคุณพีระภัทร​พี่ชายคุณ​ภูงั้ย"

"พิมพ์.."

"มีอะไรหรือเปล่า.."

มินตรา​ยังคงแอบมองไปที่หญิง​สาวที่ยืนคุยกับหมอที่หน้าเคาร์เตอร์... คนนี้หรือเปล่าที่ภูผา​มักจะคุยโทรศัพท์​ด้วยบ่อยๆเธอไม่รู้​เลยว่าเขาเคยมีความสัมพันธ์​อะไรกันมากว่าเป็นภรรยา​ของพี่ชายหรือเปล่า.. เพราะตั้งแต่​อยู่ที่ไร่เธอมักจะเห็นภูผารับสายหญิงสาวคนนี้แล้วเสียงที่คุยกันมันดูบอกได้ว่าเธอเป็นคนสำคัญ​ของเขา

"มินจะบอกคุณ​ภูเมื่อไร.."

นุชนาทเอยถามเพื่อนเมื่อมาถึงคอนโด​ของเธอมินตรา​ให้เหตุผล​ว่าตอนนี้เธอยังอยากคิดอะไีรก่อนยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้

"มินไม่รู้เลยนุช...มินไม่รู้ว่าเขาจะดีใจมั้ยมินไม่อยากให้เขามารับผิดชอบมินเพราะ​ว่ามินท้อง"

"แล้วมินต้องการอะไรล่ะ... อยากบอกน่ะว่าคำว่า"รัก"

มินตรา​เงียบเพราะเพื่อนเธอพูดถูก​คนเราถ้าไม่ได้รักกันแล้วจะมาอยู่​ด้วยกันเพราะความรับผิดชอบ​มันคงเป็นไปไม่ได้มันไม่ใช่ในละคร..

"มิน... มินก็รู้นี้ว่าคุณ​ภูเขาเป็นคนแบบไหน.. นุชว่าให้มินดูที่การกระทำ​ดีกว่ามั้ยแค่เห็นเมื่อวานก็พอจะเห็นแล้วว่าเขารู้สึก​กับมินแบบไหน.. มินลองคิดดูนะ"

"แล้วถ้าเขา... ยังมีคนอื่นในใจอยู่แล้วจะให้มินไปอยู่​ตรงไหน"

นุชนาทแอบตกใจที่เห็นเพื่อนร้องไห้​ออกมาเธอไม่รู้ว่าเพื่อนหมายความว่างั้ยแต่คนที่เข้มแข็ง​อย่างมินตรา​ร้องไห้​มันคงเป็นเรื่องที่เพื่อนเธอเก็บมันไม่ไหวจริงๆ..

" ผู้หญิง​คนนั้น.. คนที่เป็นเจอที่โรงพยาบาล​วันนี้มินเห็นเขามาด้วยกันแล้วตอนอยู่ที่ไร่มินเห็นเขาโทรหากันบ่อยๆ.. มินไม่รู้​เขามีอะไรมากกว่านั้นกันหรือเปล่า"

"มิน... ทำมั้ยมินไม่เชื่อสิ่งที่มินเห็นจากตัวคุณ​ภูล่ะ... ทุกอย่างมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่มินคิดก็ได้นะ"

" มินไม่รู้​"

นุชนามมองเพื่อนที่เอาแต่ร้องไห้จริงๆมันคงเป็นภาวะ​ของคนท้องด้วยที่ทำให้มินตราเพื่อนของเธอเป็นแบบนี้...
นุชนาทปลอบมินตรา​จนหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย​ของว่าที่คุณแม่ด้วยหรือเปล่า...


" สวัสดี​ครับคุณ​อา"

" อ้าวตาภู.. โฮ้! หล่อมาเลยใช่คนที่อาเจอเมื่อวานก่อนมั้ยเนี่ยะ​.. มาๆมานั่งที่ห้องรับแขกมา"

คุณ​ประพจน์​เอยเรียกชายหนุ่มที่เดินเข้ามาภายในบ้านแต่สายตากับสำรวจ​มองหาใครบางคน.. คงต้องเป็นลูก​สาวท่านเป็นแน่

"ยัยมินออกไปไหนก็ไม่รู้​แต่เช้า.. ลูกคนนี้ไปไหนก็ไม่เคยบอกแต่เดี๋ยว​ก็กลับมาแล้วมั้งเนี้ย.. แล้วภูได้โทรหาน้องยังล่ะ"

" ยังเลยครับ.. เพราะ​ผมก็พูดไว้แล้วว่าจะเข้ามา"

ภูผา​คุยกับคุณ​ประพจน์​เป็นชั่วโมง​แต่ก็ยังไม่เห็นหญิงสาวกลับมาเพราะเขาอยากคุยเรื่องสำคัญ​กับเธอต่อหน้าคุณ​อาประพจน์... เขาอยากให้ท่านรับรู้​เรื่องราวของเธอกับเขาเพราะถ้าเกิดมินตราท้องขึ้นมาจริงๆท่านจะได้ไม่ต้องตกใจมากบอกก่อนที่ท่านจะมารู้ทีหลัง..

" ภูทานข้าวเที่ยงกับอานะวันนี้"

"ครับ.. งั้นเดี๋ยว​ผมลองโทรหามินก่อนนะครับ"

"ตามสบายลูกเดี๋ยว​อาไปรอห้องอาหาร​นะ"

"ครับ"

ภูผา​เดินออกไปด้านนอกแล้วหยิบ มือถือขึ้นมาโทรหาหญิงสาวแต่ไม่มีคนรับสายแต่เขาโทรออกไปหลายสาย...

"ไป​ไหน.. ทำมั้ยไม่รับสาย"

ภูผา​ร้อนใจนี้มินตรา​หายไปไหนทำมั้ยถึงไม่รับสายเขาหรือเธอเป็นอะไรหรือเปล่าภูผา​ลองโทรอีกรอบ..

" สวัสดี​ค่ะคุณ​ภู.. นี้นุชเองนะคะ"

" มินอยู่​กับคุณ​นุชหรือเปล่าครับ"

"ค่ะ.. ตอนนี้หลับอยู่ค่ะ"

"มินเป็นอะไรหรือเปล่าครับ..."

" คุณ​ภูสะดวกมาที่.... "

เมื่อภูผาวางสายก็รีบเดินไปที่รถเพราะตอนนี้เขาต้องไปหามินตราเขาไม่รู้​เธอเป็นอะไรแต่เขาไม่อยากให้เธอเข้าใจอะไรผิดไปมากกว่านี้อีกแล้วพอมาถึงที่คอนโด​ของนุชนาท.. ชายหนุ่ม​ก็รีบขึ้นไปบนห้องที่นุชนาทบอกเขากดกริ่ง​หน้าห้องสักพัก​นุชนาทก็มาเปิดประตู​ให้..

" มินล่ะครับ"

"หลับอยู่​ในห้องค่ะ... คุณ​ภูค่ะนุชไม่ได้อยากจะก้่าวกายเรื่องของคุณกับมินนะคะแต่นุชแค่อยากให้ทำความเข้าใจกัน... นุชแค่อยากจะบอกว่า"

นุชนาทยื่นถุงยาให้ภูผาเพราะเธอไม่อยากพูดอะไร
ภูผา​หยิบมันไปเปิดดูแล้วสายตาของเขาที่มองยาเหล่านั้นเป็นประกาย...

" มินท้อง.. หรอครับ"

นุชนาทได้แค่ยิ้มรับแล้วเอยออกไปอีกเรื่องเพราะเรื่องนี้มันทำให้มินตรา​คิดมากไปถึงไหนต่อไหนแล้ว..

" แล้วก็เรื่องของคุณกับคุณ​พิมพ์.. นุชว่ามินรอคุณ​อธิบาย​อยู่​นะคะ.. นุชไปก่อนนะคะแล้วอย่าพังห้องนุชนะคะ.. ฝากยัยมินด้วยนะคะ"

นุชนาพูด​แค่นั้นแล้วเดินออกไปเพราะที่พูด​ไปแบบนั้นก็เพราะกล้วมินตรา​จะอารมณ์แปรปรวน​เกิดโมโห​ขึ้นมาห้องเธอต้องพังแน่ๆ

ภูผา​เดินเข้ามาในห้องนอนที่ตอนนี้มินตรา​กำลังหลับสบายอยู่ที่เตียงภูผานั่งลงใกล้กับที่หญิงสาวนอนเขามองหน้าของคนที่กลับแล้วปัดลูกผมที่ตกลงมาที่ใบหน้าสวยอย่างแผ่วเบา​เพราะเหมือนกล้วว่าจะรบกวนการนอน...

"มิน.."

ภูผา​ก้มลงกระซิบ​ที่ข้างหูของมินตราอย่างแผ่วเบา..
มินตราลืนตาขึ้นมาเหมือนคล้าย​คนละเมอแต่ก็หลับตาอีกรอบ

"มินตื่นได้แล้ว..."

แต่รอบนี้หญิงสาวกลับลืนตาแล้วลุกขึ้นนั่งแบบอัตโนมัติ​เพราะเธอไม่ได้ฝันไปนี้ภูผานั่งอยู่ข้างๆเธอจริงๆ

"คุณ​ภู.."

"เป็นอะไร.. ร้องไห้​ตาแดงหมดแล้ว"

ภูผา​เอยขึ้นพร้อมกับเอามือไปแตะที่แก้มของมินตราเบาๆ... หญิงสาวมองมาที่เขาแล้วทำท่าเหมือนจะร้องไห้​อีกจนภูผารีบกอดไว้แล้วลูบผมของมินตรา​คล้าย​เป็นการปลอบคนที่อยู่​ในอ้อมกอด

"เป็นอะไร.. บอกได้มั้ยคนดีมินเป็นแบบนี้ผมใจไม่ดีเลยนะ"

มินตรา​เอาแต่เงียบจนภูผาต้องหันหน้าคนที่อยู่ในอ้อมกอดมาดูว่าทำมั้ยถึงไม่พูดอะไรเลย..

"มิน..."

"คุณ​มาได้ไงค่ะ..."

"ก็มีคนดื้อไม่ยอมกลับบ้านผมก็ต้องมาตามกลับ"

"ใครดื้อมินก็แค่..."

"มินโกรธ​อะไร... ไม่เข้าใจอะไทำมั้ยไม่ถามทำมั้ยไม่พูดกัน.. เป็นคุณ​แม่แล้วนะ"

"คุณ​รู้.."

"มีอะไรที่เกี่ยวกับมินแล้วผมไม่รู้​บ้าง.. "

มินตรา​มองหน้าภูผาอยู่สักพัก​แล้วต้องหลบสายตาที่มองมาเหมือนจะกลืน​กิน​เธอ​ทั้งตัว..

" หล่อมั้ย.. "

" หลงตัวเอง.."

ภูผา​ลูบใบหน้าตัวเองแล้วเอยถามหญิงสาวจนคนมองถึงกลับอาย..

" แล้วหล่อมั้ย.. ผมทำเพื่อมินเลยนะ"

มินตรา​ย่นจมูก​ใส่ชายหนุ่ม​จนคนมองอดที่จะใช้มือมาบีบ​ที่จมูก​สวย​ไม่ได้..

"มิน.. มินไม่ต้องกล้วว่าผมจะไม่รับผิดชอบหรือกล้วว่าผมจะรับผิดชอบเพราะมินท้องถึงมินไม่ท้อง.."
"ผมก็จะทำให้ท้อง"

คำพูด​ต่อท้ายภูผาก้มลงกระซิบที่หูของหญิงสาวจนมินตรา​อายเลยหลงมือตีเข้าที่อกของภูผา​แต่ก็ไม่ได้แรงมากนัก...

"โอ๊ย!.. ทำมั้ยชอบทำร้ายร่างกาย​กันหนัก.. ไม่กล้วผมเอาคืนบ้างหรอ"

" กล้าทำหรืองั้ยค่ะ.."

"ผมไม่ตีมินคืนหรอกแต่จะทำอย่างอื่นมากกว่า"

ภูผา​ส่งสายตาเจ้าเล่ห์​ไปให้คนที่นั่งอยู่มินตราถึงกับเอาผ้ามาห่มตัวเองไว้..
ภูผา​ดึงผ้าห่มออกแล้วดึงมือของหญิงสาวทั้งสองข้างมาจับไว้มองที่ตาของคนที่นิ่งมองเขา

" เรื่อง​ของ​พิมพ์... ทุกอย่างมันเป็นแค่อดีต... ผมแค่อยากให้มินเชื่อใจผม..มองแค่ปัจจุบัน​มองที่ตอนนี้และตรงนี้ที่เราอยู่ด้วยกันได้มั้ยผมขอให้มินเชื่อใจผู้ชาย​คนนี้ "

มินตรา​มองคนตรงหน้าแล้วอยู่​ดีๆน้ำตาก็ไหลไม่ใช่เพราะ​ความเสียใจแต่เป็นเพราะเธอดีใจที่ภูผา​พูดออกมาแบบนี้... ถึงมันจะไม่มีคำว่ารักอย่างที่ใครหวังว่าจะได้ยินแต่มันฟังแล้วกลับทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ...








เรื่องราวความรักยังไม่จบแค่นี้...
รอฉากหวานๆกันต่อด้วยนะคะ...
....... ณ... ที่นี้​ยังมี​รัก​❣️....................................

✍️ฝากติดตาม​ตอน​ต่อไป​ด้วย​นะ​













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #30 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:34
    คุณภูเห็นนิ่งๆ ที่ไหนได้หลงตัวเองแถมหื่นด้วย สำคัญสุดน้ำยาดีครั้งเดียวติดเลย555
    #30
    0
  2. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:10
    สนุกมากค่ะแอด ฟินมากกก เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #29
    0