ณ... ที่นี้ยังมีรัก

ตอนที่ 3 : ไร่เอื้อม​ดาว..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    10 ก.ค. 62

.. ท่าอากาศยาน​ดอนเมือง..


บรรยากาศ​เต็มไปด้วยผู้คนมากมายทั้งที่ลงจากเครื่องและกำลังรอเดินทาง

"เดินทางปลอดภัย​นะ.. มิน"


"ค่ะพี่หนูดี.."

มินตรายิ้มให้อภิรดี​ที่ยืนทำหน้าเศร้าพร้อมทั้งนุชนาทที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้..

"มากไปแล้วนุชเราไปแค่3เดือนเองนะ"

"ล่อเล่น.. ไปเถอะถือซ่ะว่าไปพักผ่อน"

นุชนาทยิ้มให้เพื่อนเหมือนล่อๆเพราะว่าเพื่อนไปแค่​3เดือนแต่ใจเธอก็หวิวๆเหมือนกัน...

" ฝากบอกคิดถึง​เด็กดื้อสองคนด้วยนะคะพี่หนูดี"

"จ๊ะ.. รีบไปเถอะ​เดี๋ยว​ตกเครื่อง"

มินตราเดินลากกระเป๋า​เดินทางสองใบแถมยังมีกระเป๋า​ผ้าใบโตอีกหนึ่งใบ.. มันอาจจะดูเยอะเกินไปสำหรับ​3เดือน..แต่สำหรับมิตราแล้วเธอคิดว่ามันจำเป็นทั้งหมด..ขนาดเพื่อนตัวดีของเธอยังแอบแซว..ว่าเหมือนเธอจะไปอยู่​เป็น​ปี
เมื่อมินตราขึ้นมานั่งประจำที่... เธอใช่เวลานี้ในการพักสายตาเพราะกว่าจะถึงก็อีกสัก​2-3ชั่วโมง..


ณ.. ไร่เอื้อมดาว..
ช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวทุกคนต่างวุ่นวายเพื่อที่จะเก็บให้ทันเมล็ด​กาแฟที่มันสุกและให้ทันกับออร์​เดอร์​ลูกค้า..

"ไอ้เต้อ.. ไอ้เต้อเว่ย!!"

"ครับนาย..."

เสียงหนุ่มคนงานที่เป็นทั้งคนงานในไร่และพ่วงด้วยตำแหน่งคนขับรถให้นาย

"ออกไปรับ... คนงานใหม่ให้หน่อยที่สนามบิน"

"แล้วเธอหน้าตาเป็นแบบไหนครับ"

"ไม่รู้... นี้เบอร์โทร.. รีบไปรีบกลับล่ะ"

นายเต้อได้แต่เดินเกาหัวตัวเองแล้วแบบนี้จะรู้​ได้งั้ยว่าเป็นคนไหน... แต่ก็ช่างเถอะ​มีเบอร์โทร​น่าจะตามหาเจอง่ายๆ

ภูผา​เมื่อสั่งลูกน้องเสร็จได้แต่เดินเข้าไปในโรงคั่วกาแฟ.. เพราะตอนนี้งานเขายุ่งจริงๆไม่มีเวลาไปสนใจคนงานที่พ่อหามาให้... แต่เขาก็จัดบ้านพัก​ให้เธอแล้วถึงมันจะเล็กไป... แต่ถ้าคิดจะมาอยู่ในที่แบบนี้ก็ต้องอยู่​ได้..

สนามบิน​เชียงใหม่... ผู้คนเดินไม่ค่อยวุ่นวายเหมือนในกรุงเทพมินตราได้แต่ลากกระเป๋า​2ใบของตัวเองอย่างทุลักทุเล... การการทำของเธอดูจะเป็นที่สนใจของคนที่เดินสวนเธอไปมาแต่มินตรากลับคิดว่าขนาดเธอใส่แว่นตายังมีคนจำเธอได้หรือเนี้ยะ.. คิดได้แค่นั้นก็รีบจัดท่าทางการเดินของตัวเองใหม่รีบเดินหน้าเชิด..

"แล้วอยู่ไหนล่ะเนี้ยะ.."

มินตรา​ได้แต่ชะเงอมองหาคนที่ทางไร่ส่งมารับเธอ.. ไม่บอกรายละเอียด​อะไรสักอย่างแล้วเธอจะรู้ได้งั้ยเนี้ยะ... มินตรามองมือถือตัวเองแล้วหยิบขึ้นมาเลื่อน​ดูเบอร์โทร​ที่พ่อให้มา...
แล้วกดโทรออก.. แต่ปลายสายไม่สามารถ​ติดต่อได้นี้มันอะไรกันล่ะ... พ่อเธอให้เบอร์​ผิดมาหรือเปล่า.. มินตราได้แต่ก้มนับตัวเลขที่อยู่ในมือถื​อตัวเองว่าครบ​10ตัวหรือเปล่า...
"1..2..3..."
แต่ในระหว่างที่หญิง​สาวให้ความสนใจกับการนับเบอร์โทร​อยู่นั้นเธอกลับไม่ได้สนใจ... ว่ามีคนกำลังเดินตามมาจากด้านหลัง... แล้วอยู่ๆก็มีมือดีที่ไหนไม่รู้..
ดึงกระเป๋าจากไหล่ของมินตราแล้วกระชากออกไปแรงซ่ะจนทำให้.. มินตราล้มลงไปกองที่พื้น...

"โอ้ยยยย!! กระเป๋าฉัน.. ช่วยด้วยย!.. ใครก็ได้​ช่วย​จับไอ้โจรนั้นให้หน่อย"

มินตราได้แต่พยายาม​ประคองตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล.. จนคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสนามบินหันมามองเธอกันด้วยความสนใจ... แต่แปลกทำ..ไม่มีใครคิดจะมาช่วยเธอเลยหรืองั้ย...

แต่อยู่ก็มีมือใครบางคนเอื้อมมาประคองร่างของหญิงสาว..ให้ลุกขึ้น.

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

แต่มินตราไม่ได้สนใจคนที่ถามเธอเลยเอาแต่ก้มมองโทรศัพท์​ที่มันตกอยู่ที่พื้น...

"ไม่นะ!! มือถือฉัน.."

มินตราก้มลงเก็บซากมือถือที่ตอนนี้มันละเอียด​จนมองไม่เห็นอะไรแล้ว...

"คุณมัวยืนทำอะไร​อยู่... ทำไม่ไปจับโจร... โอ๊ย​กระเป๋าคอลเลคชั่น​ใหม่ของฉัน!!"

ปกป้อง..นายตำรวจ​หนุ่มได้แต่ยืนงงกับ.. ผู้หญิง​ที่อยู่ตรงหน้าเขา.. นี้เธอไม่คิดจะห่วงตัวเองเลยหรืองั้ยกัน... แต่ดันมาห่วงของนอกกายดีนะที่โจรนั้นมันไม่ทำอะไร..

"ผมให้ลูกน้องตามไปแล้ว... คุณเดินไหวมั้ย​"

" ไหว.. เนี้ย​คุณ​ช่วยถือหน่อยซิ"

มินตรา​เอยกับผู้ชาย​ชายตรงหน้าที่มาช่วยเธอ.. เขาจะว่าอะไรเธอก็ชั่งแต่ตอนนี้เธอขอแค่... คนช่วยเหลือก็พอ..

"แล้วนี้คุณจะไปไหน... เดี๋ยว​ผมไปส่ง"

"แล้วฉันจะได้ของคืนมั้ย.. คุณรู้​มั้ยกระเป๋า​ใบนั้นราคาเท่าไร.. แล้วไหนจะบัตรเครดิต... บัตรประชาชน.. เอกสารต่างๆ.. คุณรู้มั้ยกว่าฉันจะได้ประเป๋า​ใบนั่นมา.. "

ปกป้องได้แต่ยืนฟังหญิงสาวบ่น.. จนไม่มีช่องว่างให้เขาพูดอะไร

" เอาแบบนี้นะครับ.. เดี๋ยวผมขอเบอร์​ติดต่อแล้วถ้าได้คืนแล้วเดี๋ยว​ผมติดต่อไป​"

มินตรามองหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่... แล้วก้มมองมือถือที่อยู่ในมือตัวเอง.. แล้วมองหน้าเขาอีกที่..

" เอออ... อ้องั้นเอาแบบนี้คุณพักอยู่​ที่ไหนเดี๋ยวผมไปส่ง" 


"ฉันไม่รู้มันอยู่ไหน... แต่คุณรู้จัก.. ไร่เอื้อมดาวมั้ย"


" รูัจัก...งั้นคุณตามผมมาทางนี้"

ปกป้องได้แต่เดินนำหน้าพร้อมลากกระเป๋า​เดินทาง​2ใบให้หญิงสาว..แต่ก็แอบสงสัย​ว่า.. เธอจะไปทำมั้ย..


รถกระบะ​ขันเก่าแต่ก็ไม่ได้ดูโทรมไปมากแต่ติดคอกไม้ออกแนววิน​เท​จ..ติดสติ๊กเกอร์​ข้างๆรถว่า​

" ไร่เอื้อมดาว" ขับมาจอดที่หน้าสนามบิน...

นายเต้อ.. หยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ที่เจ้านายให้มา..

'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ​ติดต่อได้ในขนาดนี้.. กรุณา​ติดต่อ​ไม่ค่ะ'​

นายเต้อกดสองสามรอบก็เหมือนเดิมแล้วก็ยกมือเกาหัวตัวเอง

"อะไรว่ะ... แล้วแบบนี้จะทำงั้ยล่ะเนี่ย"

เมื่อนั่งไปสักพักใหญ่.. นายเต้อไม่เห็นใครติดต่อกลับมาได้แต่ยกมือถือแล้วตัดสินใจโทรหานาย..
แต่ก็ไม่สามารถ​ติดต่อได้​

"ให้มันได้แบบนี้ซิว่ะ... แล้วไอ้เต้อต้องทำงั้ยยย"

ณ.. ไร่เอื้อม​ดาว​

ภูผา.. กำลังยุ่งอยู่​กับงานช่วยคนงานเก็บเมล็ด​กาแฟเพราะวันนี้คนงานลาป่วยหลายคน.. เลยต้องมาทำเอง..

"นายครับ.. นาย"

เสียงคนงานในไร่วิ่งกระหืดกระหอบ​ตรงมาหา.ชายหนุ่ม​ที่กำลังทำงานอยู่

" ว่างั้ย.. ไอ้ก้อน​"

" คุณป้อง.. ให้มาตามครับ"

"แล้วทำมั้ย.มันไม่มาที่นี้."

"ไม่ทราบครับ... แต่พาแม่ญิง.. ที่ไหนมาด้วยง้ามงาม"

"อืม.. เดี๋ยวฉันไป"

ภูผา​ได้แต่มำหน้าสงสัย​ไอ้ป้อง.. มันพาใครมา.. แต่ก็ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้แล้วรีบขับรถออกไปเพื่อกลับบ้านพัก...


มินตราได้แต่มองซ้าย​มอง​ขวา.. นี้เธอมาอยู่ที่ไหนเนี้ย.. นี้มันกลางป่าชัดๆ.. ถนนทางเข้าก็ดูน่ากล้ว..
แต่ที่หน้าชื่นใจหน่อยก็คงเป็นบ้านที่เธอนั่งอยู่.. มันก็ดูดีไม่น้อย.. ถึงแม้เฟอร์นิเจอร์​อาจจะดูน้อยชิ้นไปหน่อย...
แต่รวมๆแล้วใช่ได้เลยหวังว่าเธอคงจะได้อยู่ที่นี้นะ...

ปกป้อง​มองดูมินตรา​ที่เอาแต่นั่งมองสำรวจ​บ้าน.. นี้ถ้าเขาไม่ได้ยินจากปากหญิงสาวว่าเธอจะมาทำงานที่ไร่นี้... มันคงจะเป็นเรื่องอำกันเล่นๆเป็นแน่.. แถมเขายังพึ่งสังเกต​นี้.แถมเธอเป็นถึงดารา.. คงไม่ใช่แค่ลูกของเพื่อนคุณลุงพ่อนายภูแน่ๆ... ทำมั้ยถึงมาทำงานในไร่อีกด้วย

"คุณป้องค่ะ..ใช้คุณ​มินที่เป็นดารามั้ย"

ชะเอมสาวน้อยหลานสาวแม่บ้านแอบสะกิด​ปกป้องที่นั่งอยู่ที่โซฟาแล้วเอยถาม..

"ลองถามดูซิ"
"แต่คุณป้องค่ะ.. เอมว่าต้องใช่แน่ๆ"

แต่ยังไม่ทันที่สองคนจะพูออะไรต่อมากไปกว่านั้นเจ้าของบ้านอย่างภูผาก็เดินเข้ามาในบ้านแล้วเอยทักปกป้อง​ขึ้นมา.

" ไปงั้ยมางั้ยว่ะ"

เมื่อมินตราได้ยินเสียงใครไม่รู้แต่เธอกลับรู้สึก​เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนได้แต่รีบหันหน้าไปดูทางประตูบ้าน..

" นี้นาย​ /เธอ!!"

"เธอมาอยู่​บ้านฉันได้ยังงั้ย"

ภูผา​มองมินตราแล้วเอยถามเหมือนไม่แน่ใจ.. แต่ถ้าใช่อย่างที่เขาคิดนี้... อย่าหวังว่าเขาจะให้เธอมาอยู่​ที่นี้..มีหวังชีวิตเขาต้องวุ่นวาย​แน่ๆ...

"นี้อย่าบอกนะว่านาย.. เป็นเจ้าของไร่.. แต่ฉันว่าหน้ายังกะโจรแบบนี้ไม่น่าใช่.. น่าจะเป็นคนงานจับกัง​มากกว่า.."

"แล้วถ้าใช่จะทำมั้ย... นี้มาบ้านคนอื่นแล้วมาพูดแบบนี้... ฉันไม่จับเธอโยนออกไปก็บุญ​แล้ว"

ปกป้อง.. กับ.. ชะเอมต่างมองหน้ากันนี้วันนี้ฝนก็ไม่ได้ตกนะแต่ทำมัยพายุตรงนี้มันลูกใหญ่จังแล้วใครล่ะจะเป็นคนห้ามทับ..

" ไม่ต้องโยนหรอ.. ฉันไปเองถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นนายฉันจะไม่มาเด็จขาด"

" เชิญเลย.. "

" เฮ้ย.. ภู.ค่อยๆคุยกันก่อนดีมั้ยว่ะไหนๆคุณ​มินเขาก็มาแล้ว.. ใจเย็น​ดิว่ะ"

ปกป้อง​พยายาม​พูดกับภูผา.. เขาก็ไม่รู้ว่าสองคนนี้มีเรื่องอะไรกันมาก่อนแต่ที่แน่ๆ... เข้าเจอคู่​ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ​กับเพื่อนเขาแล้ว

" ป้องมึง.. เอาไปส่งด้วย.เก็บมาจากที่ไหนก็เอาไปที่นั้น.. ดูท่าทางแล้วคงทำอะไรไม่เป็นหรอก
ยัยคุณหนู​เหยีบขี้ไก่ไม่ฝ่อ!! "

มินตรา​ชะงัก​กับคำพูด​เมื่อกี้นี้.. เขาว่าเธอเป็นขยะหรอไอ้... ไอ้จับกัง..

" นายจะมาดูถูก​กันมากเกินไปแล้วนะคอยดูก็แล้วกันฉันจะลบคำสบประมาท​นาย.. "

ภูผา​มองมิตราที่มองมาที่เขาด้วยตาแค้นใจ.. พูดแค่นี้ก็ทำเป็นไม่พอใจที่ว่าคนอื่นเขาเคยคิดอะไรมั้ย.. ยัยคุณ​หนู...

"ไอ้ก้อน.. ไอ้ก้อน!!"

"ครับนาย"

มินตรามองคนงานชายผิวดำร่างใหญ่... นี้อย่าบอกนะว่านายนี้เป็นคนเหนือ.. ไม่มีทางเป็นไปได้

"พาผู้หญิง​คนนี้... ไปบ้านเรือน​เล็ก.. "

" แต่.. "

" แต่อะไร.. "

ภูผามองหน้าลูกน้องที่จะขัดใจเขาแล้วก็หันไปมองสาวน้อยอย่างชะเอมที่เหมือนจะพูดอะไร.. จนทั้งสองมองหน้ากันแล้วก้มหน้าก้มตา...






..........................ณ... ที่​นี้​ยังมี​รัก❣️...............

✍️ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ...















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #13 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 02:45
    นิสัยโคตรไม่ดีนางเอก
    #13
    0